Gezondheid
alle pijlers
Opnieuw kanker
woensdag 12 september 2007 om 12:42
Lieve forummers,
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
Het is een tijdje geleden dat ik actief deelgenomen heb aan de discussies.
Vanochtend is mijn wereld (opnieuw) ingestort.
Mijn man heeft in 1998 kanker gehad. Een goed te behandelen vorm... In 2005 kwam het echter bij hem terug...een uitzondering werd hij genoemd... Loodzware tijden hebben wij toendertijd gehad. Zo zwaar dat ik een half jaar niet in staat was om te functioneren. Helaas heb ik een leidinggevende die geen enkel begrip heeft hiervoor. Dood/kanker etc etc hoort immers gewoon bij het leven. Nadat ik mijn werk weer had hervat vond hij het nodig om mij 10 maanden lang te treiteren. Had ik mij maar niet ziek moeten melden was het verhaal. Mijn man was immers ziek, mij mankeerde niets....Het verhaal is erg lang. Maar het komt er op neer dat ik gedwongen wordt open te zijn (anders wordt mij het zakelijk leven nog zuurder gemaakt), hetgeen ik vertel tegen mij gebruikt wordt- en er geen enkel begrip is (lompe uitspraken ach mensen die jong doodgaan die zullen wel een hoop leed bespaard blijven, wij kunnen ook onder een auto stappen etc etc.) Ik vrat het allemaal maar op.
Het heeft mij wel een jaar gekost om weer de oude te worden.
Vanaf januari dit jaar begon het al beter met me te gaan ondanks tegenslagen op een ander vlak en ondanks alle pesterijen/tegenwerkingen op het werk. In juni ben ik met mijn man op vakantie geweest (vanaf januari had ik gezegd mijn vakantie in tweeen te zullen knippen dus in mei en september). In de vakantie kreeg mijn man een enorme blackout, wist niet waar hij was, wie ik was etc etc. En uiteraard was mijn grote angst dat er iets teruggekomen was in de hersenen (lees uitzaaiingen),een enorme stempel werd hierdoor op de vakantie gedrukt en pas 2 maanden (na zeer angstige diagnoses- o.a. we zien vlekken op de ogen die wijzen op een te hoge druk in het hoofd) later wisten we dat dit toch los stond van zijn medisch verleden. Mijn baas vond ondanks dat de vervanging optimaal geregeld was het nodig om een stokje voor mijn vakantie in september te steken - hij had zelfs slechts 12 weken vakantie gepland dit jaar- en ik had mijn vakantie immers gehad- Met zijn toestemming hebben we een vakantie in oktober geboekt. Tijdens de reguliere controle bleek dat er verhoogde tumormarkers in het bloed van mijn man aangetroffen zijn. De oncoloog belde afgelopen vrijdag maar noemde nog een labfout als een oorzaak hiervan. Intussen is er vanalles gebeurd maar vanochtend moesten we bellen voor de uitslag en zijn de markers opnieuw gestegen..enorm foute boel dus...behandelingen worden moeilijk omdat in 2005 zoveel chemo toegediend is dat er afgezien is van zijn laatste kuur omdat zijn nieren zo beschadigd waren dat hij zou eindigen aan de nierdialyse.. En nu is het weer mis... ik weet het allemaal niet meer... gisteren heb ik op dit forum het verhaal gelezen van een meisje waarvan haar broer ernstig ziek is.. en zij omschrijft mijn gevoelens erg goed... alles draait door... hier staat alles stil... niets is leuk..wat moet ik doen om mijn zinnen te verzetten.. muren die op mij afkomen... ook ik loop met mijn ziel onder m'n arm...slapen/eten? ....gaat niet.....
Ik voel me ingestort en dat voor de 3e keer....
dinsdag 18 september 2007 om 08:54
Lieve mims,
Jouw hele verhaal heb ik van begin af aan gevolgd. Na ons hele ziekteverleden -het kostte ons na de 2e keer wel anderhalf jaar om ons leven weer een beetje op de rails te krijgen (dus dat is nog maar sinds kort) heb ik -vanwege mijn gemoedstoestand destijds en omdat ik het onderwerp daarom te pijnlijk vond- nooit gereageerd op je topic maar oprecht enorm meegeleeft, en vaak met angst en beven meegelezen, en dat meen ik uit de grond van mijn hart. Toen ik las hoe slecht het met jullie ging en hoe het uiteindelijk afgelopen is durfde ik helemaal niet meer mee te lezen..wat een hel lieve Mims en wat hebben jullie je daar door heengeslagen.. petje af...
Nu blijkt het dan ook nog om dezelfde kankervorm te gaan... (dat wist ik niet)...pff... m'n hart staat even stil...
Dat jij onder jouw omstandigheden de moeite neemt om op mijn topic te reageren raakt me dan ook diep. Dit is voor het eerst dat ik zelf een (heftig) topic open en ik voel nu hoeveel steun ik put uit de reacties, dit had ik eerlijkgezegd niet verwacht.
Dat maakt dat ik me ronduit schaam dat ik in jouw geval slechts een meelezer ben geweest....
Mijn man heeft 8 jaar geleden 4 Bep kuren ondergaan (bleomycine, etoposide (?) en platinol).
2 jaar geleden kwam het bij hem terug in een lymfeklier tussen zijn ruggewervels en de aorta. Hij heeft toen een operatie ondergaan maar helaas waren de snijvlakken niet schoon. Hij heeft toen 3 (de bedoeling was 4 maar dat lukte niet vanwege nierbeschadigingen) TIP kuren ondergaan (Taxol, de I weet ik niet meer en ook weer Platinol). Wij lopen trouwens in het UMCG. Dank voor je tip t.a.v. de positieve berichten over de chemo uit het artikel. Ik zal het zeker meenemen in het gesprek.
Wat maakte Hero zijn tumor zo zeldzaam? Had dit te maken met de samenstelling van de tumorcellen? Mijn man heeft een non-seminoom en die bestaat uit meerdere foute cellen. Gelukkig had hij beide keren cellen die goed (wat heet goed? want waarom komt het terug) op chemo reageren. 2 jaar geleden is ons ooit verteld dat als er een bepaalde andere cel bij zit het probleem groter is omdat deze ongevoelig is voor chemo (een non-seminoom kan uit enorm veel foute cellen bestaan, is ons toen verteld). Was daar bij jullie sprake van?
Mocht het te pijnlijk voor je zijn om mijn vragen te beantwoorden en alles daarmee weer op te rakelen, dan begrijp ik dat uiteraard.
Ik leef enorm met je mee. En zal mijn best doen om eens op jouw topic te verschijnen en te reageren.
Dikke kus van Danique.
Jouw hele verhaal heb ik van begin af aan gevolgd. Na ons hele ziekteverleden -het kostte ons na de 2e keer wel anderhalf jaar om ons leven weer een beetje op de rails te krijgen (dus dat is nog maar sinds kort) heb ik -vanwege mijn gemoedstoestand destijds en omdat ik het onderwerp daarom te pijnlijk vond- nooit gereageerd op je topic maar oprecht enorm meegeleeft, en vaak met angst en beven meegelezen, en dat meen ik uit de grond van mijn hart. Toen ik las hoe slecht het met jullie ging en hoe het uiteindelijk afgelopen is durfde ik helemaal niet meer mee te lezen..wat een hel lieve Mims en wat hebben jullie je daar door heengeslagen.. petje af...
Nu blijkt het dan ook nog om dezelfde kankervorm te gaan... (dat wist ik niet)...pff... m'n hart staat even stil...
Dat jij onder jouw omstandigheden de moeite neemt om op mijn topic te reageren raakt me dan ook diep. Dit is voor het eerst dat ik zelf een (heftig) topic open en ik voel nu hoeveel steun ik put uit de reacties, dit had ik eerlijkgezegd niet verwacht.
Dat maakt dat ik me ronduit schaam dat ik in jouw geval slechts een meelezer ben geweest....
Mijn man heeft 8 jaar geleden 4 Bep kuren ondergaan (bleomycine, etoposide (?) en platinol).
2 jaar geleden kwam het bij hem terug in een lymfeklier tussen zijn ruggewervels en de aorta. Hij heeft toen een operatie ondergaan maar helaas waren de snijvlakken niet schoon. Hij heeft toen 3 (de bedoeling was 4 maar dat lukte niet vanwege nierbeschadigingen) TIP kuren ondergaan (Taxol, de I weet ik niet meer en ook weer Platinol). Wij lopen trouwens in het UMCG. Dank voor je tip t.a.v. de positieve berichten over de chemo uit het artikel. Ik zal het zeker meenemen in het gesprek.
Wat maakte Hero zijn tumor zo zeldzaam? Had dit te maken met de samenstelling van de tumorcellen? Mijn man heeft een non-seminoom en die bestaat uit meerdere foute cellen. Gelukkig had hij beide keren cellen die goed (wat heet goed? want waarom komt het terug) op chemo reageren. 2 jaar geleden is ons ooit verteld dat als er een bepaalde andere cel bij zit het probleem groter is omdat deze ongevoelig is voor chemo (een non-seminoom kan uit enorm veel foute cellen bestaan, is ons toen verteld). Was daar bij jullie sprake van?
Mocht het te pijnlijk voor je zijn om mijn vragen te beantwoorden en alles daarmee weer op te rakelen, dan begrijp ik dat uiteraard.
Ik leef enorm met je mee. En zal mijn best doen om eens op jouw topic te verschijnen en te reageren.
Dikke kus van Danique.
dinsdag 18 september 2007 om 09:23
Hoi Danique,
Wat een vreselijke tijd maken jullie nu mee zeg, zo onzeker weer allemaal! En dan ook nog een leidinggevende die het bloed onder je nagels vandaan haalt.. onbegrijpelijk dat er zulke mensen bestaan!
Ik wil jullie heel veel stekte wensen in deze moeilijke periode, en ik hoop natuurlijk dat er snel duidelijkheid komt voor jullie!
knuffel
Wat een vreselijke tijd maken jullie nu mee zeg, zo onzeker weer allemaal! En dan ook nog een leidinggevende die het bloed onder je nagels vandaan haalt.. onbegrijpelijk dat er zulke mensen bestaan!
Ik wil jullie heel veel stekte wensen in deze moeilijke periode, en ik hoop natuurlijk dat er snel duidelijkheid komt voor jullie!
knuffel
dinsdag 18 september 2007 om 22:54
Hoi Danique,
Jij hoeft je echt niet rot te voelen over het feit dat je "slechts" een meelezer was, hoor. Je had/hebt wel iets anders aan je hoofd, en het kwam en komt natuurlijk ook wel erg dichtbij allemaal. Maar bij jullie gaat het gewoon heel anders lopen, daar gaan we vanuit!
Hero heeft in totaal 20 kuren gehad (mooi rond getal, hé...hij vond het een mooie afronding) en toen was hij echt zo goed als immuun voor de chemo. De precieze hoeveelheden weet ik niet, maar in ieder geval is hij begonnen met BEP, toen TIP en toen VIP. Hij vond de benaming in ieder geval iedere keer beter worden. UIteindelijk kreeg hij dus nog vier epirubicine/cysplatin-cocktails, maar daar ken ik de afkorting niet van. Was in ieder geval ook iets "IP-erigs". Volgens mij is cysplatin ook de "I", maar ik kan er naast zitten. Niet echt fijn voor je nieren, helaas.
Hero's voor van kanker is redelijk zeldzaam vanwege de agressie ervan en inderdaad het zeer slecht reageren op chemo. Dat bewijzen die twintig kuren ook wel (en 25 bestralingen, en 8 operaties...agressief als de neten). Van seminomen en non-seminomen heb ik écht geen verstand. Als we bij de oncoloog zaten, legde de goede man ons altijd het één en ander uit, waarna de standaardopmerking van Hero was; "en maak dit nu eens concreet". Op een gegeven moment liet de arts alle medische termen dan ook varen en vertelde droog en simpel wat er gaande was. Dat werkte voor ons. Maar daardoor ben ik met veel benamingen niet bekend. Ik weet wel dat een "Hero-casus" niet bestond, de vorm die Hero had kende een bizar lage jaarsoverleving. Sterker nog; er waren geen gevallen bekend van mensen met zijn vorm van testiskanker die nog zo lang palliatief waren, en waarbij er in periodes zelfs aan genezing gedacht werd. Absoluut een andere vorm dan van jouw Lief, dus.
Overigens is de oncoloog van Hero vorige maand naar Groningen vertrokken, naar het Martini. Mocht jullie oncoloog dus meer info willen over die behandelwijze of de laatste onderzoeken, ik weet dat deze man er helemaal in is gedoken (hij en Hero konden zéér goed door één deur en zijn arts heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om hem te helpen) dus dan zou jullie oncoloog eventueel contact met hem op kunnen nemen.
Mocht je vragen hebben, dat mag hoor. Ik heb geen idee of ik je kan helpen, mijn kennis is zoals ik net al zei zeer beperkt, maar ik vind het niet te pijnlijk. Integendeel. Ik praat graag en veel over Hero, en ben reuze trots op hem. Feel free to ask.
Ik duim in ieder geval voor jullie. Hou je haaks.
Jij hoeft je echt niet rot te voelen over het feit dat je "slechts" een meelezer was, hoor. Je had/hebt wel iets anders aan je hoofd, en het kwam en komt natuurlijk ook wel erg dichtbij allemaal. Maar bij jullie gaat het gewoon heel anders lopen, daar gaan we vanuit!
Hero heeft in totaal 20 kuren gehad (mooi rond getal, hé...hij vond het een mooie afronding) en toen was hij echt zo goed als immuun voor de chemo. De precieze hoeveelheden weet ik niet, maar in ieder geval is hij begonnen met BEP, toen TIP en toen VIP. Hij vond de benaming in ieder geval iedere keer beter worden. UIteindelijk kreeg hij dus nog vier epirubicine/cysplatin-cocktails, maar daar ken ik de afkorting niet van. Was in ieder geval ook iets "IP-erigs". Volgens mij is cysplatin ook de "I", maar ik kan er naast zitten. Niet echt fijn voor je nieren, helaas.
Hero's voor van kanker is redelijk zeldzaam vanwege de agressie ervan en inderdaad het zeer slecht reageren op chemo. Dat bewijzen die twintig kuren ook wel (en 25 bestralingen, en 8 operaties...agressief als de neten). Van seminomen en non-seminomen heb ik écht geen verstand. Als we bij de oncoloog zaten, legde de goede man ons altijd het één en ander uit, waarna de standaardopmerking van Hero was; "en maak dit nu eens concreet". Op een gegeven moment liet de arts alle medische termen dan ook varen en vertelde droog en simpel wat er gaande was. Dat werkte voor ons. Maar daardoor ben ik met veel benamingen niet bekend. Ik weet wel dat een "Hero-casus" niet bestond, de vorm die Hero had kende een bizar lage jaarsoverleving. Sterker nog; er waren geen gevallen bekend van mensen met zijn vorm van testiskanker die nog zo lang palliatief waren, en waarbij er in periodes zelfs aan genezing gedacht werd. Absoluut een andere vorm dan van jouw Lief, dus.
Overigens is de oncoloog van Hero vorige maand naar Groningen vertrokken, naar het Martini. Mocht jullie oncoloog dus meer info willen over die behandelwijze of de laatste onderzoeken, ik weet dat deze man er helemaal in is gedoken (hij en Hero konden zéér goed door één deur en zijn arts heeft werkelijk alles uit de kast gehaald om hem te helpen) dus dan zou jullie oncoloog eventueel contact met hem op kunnen nemen.
Mocht je vragen hebben, dat mag hoor. Ik heb geen idee of ik je kan helpen, mijn kennis is zoals ik net al zei zeer beperkt, maar ik vind het niet te pijnlijk. Integendeel. Ik praat graag en veel over Hero, en ben reuze trots op hem. Feel free to ask.
Ik duim in ieder geval voor jullie. Hou je haaks.
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 19 september 2007 om 13:48
Lieve Danique, natuurlijk ben je in paniek en vraag je je af hoe je het nu weer moet redden, maar je bent denk ik sterker dan je zelf denkt. Je bent eerder in gestort zeg je, maar je bent dus ook eerder opgekrabbeld. En ook nu zal je weer opkrabbelen. Maar dat gaat niet van de een op de andere dag. Jullie gaan opnieuw een afschuwelijke tijd in van onzekerheid en vechten. Maar ik weet zeker dat je het kan. Denk niet na over anderen die je met hun onwetende opmerkingen kwetsen. Zij weten echt niet waar jullie doorheen gaan. Veel sterkte meid!!!
woensdag 19 september 2007 om 22:14
Ongelooflijk om weer verhalen te lezen over 'weinig' begripvolle werkgevers en bedrijfsartsen te lezen. Alsof je niet genoge ellende aan je hoofd hebt, moet je je ook nog eens zorgen gaan maken over je werk...
Bij ons ook, helaas. Maar ik dacht steeds dat onze situatie weinig voorkwam. Helaas...
2,5 jaar geleden begon mijn man aan een nieuwe baan. Klein bedrijfje, 'leuke' werkgever, leuk werk, hij had er zin in. Na een paar maanden kreeg hij jicht. Vreemd, want dat kwam over het algemeen niet vaak voor bij zulke jonge mannen. Maar goed dat was nog niet zo erg. De jicht verdween na medicatie en hij kon weer verder werken. Tot oktober 2005. Hij kreeg rugpijn die erger en erger werd, een overdosis ibuprofen had geen effect. Via huisarts naar ziekenhuis, conclusie Testiskanker. Uitzaaiingen in buik (die veroorzaakten de rugpijn) en longen. Diezelfde dag geopereerd, twee weken later begon de chemo. Net voor d-day hadden we ons huis verkocht en een huis gekocht in een andere stad. Halverwege de 4 BEP-kuren zijn we verhuisd. Hij als een zombie, ik met alle hulp die ik kon krijgen. Samen hebben we ook nog 2 kinderen (toen 1 en 3jaar), dus het was zwaar behelpen. Onder de superbehulpzame vrienden en kennissen zat ook zijn baas! De beste man heeft onze slaapkamer staan schilderen! Wat waren we blij met zijn werkgever. Regelmatig werd er een bloemetje gestuurd en er was steeds veel contact. Gelukkig sloegen de chemo's aan ! Helaas bleek uit scans dat er nog een stuk uitzaaiing achterin zijn buik was achtergebleven. Eind juli vorig jaar is hij geopereerd. Zware buikoperatie. Het lukte het mijn man niet in de periode tussen de chemo's en de operatie aan het werk gegaan. Omdat hij bij een universitair ziekenhuis liep deed hij mee aan een studie over de toevoeging van Taxol aan de BEP-kuur. Helaas kreeg hij dusdanige bijwerkingen die wellicht blijvend waren waardoor hij na de kuren nog heel lang last van zijn gewrichten had.
Ineens, een week voor mijn man's jaarcontract afliep belde zijn baas. Of er een gesprek kon komen, nee, het had geen haast. Dat kon wel 28 april... (1 mei contract afgelopen,3 mei zouden we op vakantie gaan, mét de lease-auto). En je raad het al, het gesprek werd een ontslaggesprek. 2 dagen voor zijn contract afliep werd hem vriendelijk verzocht zijn auto in te leveren. Teveel 'risico' voor het bedrijf, we vinden het rot voor je maar we kunnen niet anders... En bedankt!
Wat een klap was dat! In zijn ziekte-tijd heeft hij precies 1 keer contact gehad met de bedrijfsarts, er was een zeer kort gesprekje (hij wilde zich niet branden aan iets engs als kanker leek het wel) en zou nog wel bellen als de kuren achter de rug waren. Nooit meer iets van gehoord.
Nadat mijn man was hersteld van de operatie bleek zijn zelfvertrouwen toch wel een flinke deuk te hebben opgelopen. Hij kon het niet opbrengen te solliciteren en zat er behoorlijk doorheen.
Toen hebben we besloten 2 maanden met de meiden met een camper door Australie te reizen. Wat heerlijk was het en we hebben ontzettend genoten. Mijn werkgever was gelukkig wel erg coulant (daar werkte ik nl ook pas een paar maanden en had óók een jaarcontract) en heeft me onbetaald verlof gegeven.
Dubbel helaas bleek 1,5 week na terugkomst in Nederland dat de klote-k-ziekte mij ook had getroffen. Baarmoederhalskanker. Gelukkig geen uitzaaiingen maar wel een vette operatie waar ik nu nog van aan het herstellen ben.
Maar ook dubbel 'geluk' (tussen aanhalingsteken omdat het geluk natuurlijk niet is dat ik kanker had, het geluk was geweest als we er helemaal niet mee te maken hadden gehad). Dat het er nu wel heel erg op lijkt dat we allebei van 'genezen' zijn. Mijn werkgever was en is super, natuurlijk zouden ze mijn contract verlengen, natuurlijk mocht ik blijven werken. Niks risico, zoiets konden ze toch niet maken. En mijn bedrijfsarts werkte ook goed mee. Duidelijk een arts voor de werknemer.
Mijn man heeft gelukkig wel weer een baan gevonden.
Een verhaal met 2 kanten dus... Inmiddels zijn we allebei weer aan het werk, ik voor 25% manlief fulltime en oké we moeten weer wennen aan een nieuw ritme (de kinderen ook) maar we gaan het wel redden. Met vallen opstaan.
Het doet me ontzettend veel pijn en verdriet jullie verhalen te lezen. Heb Mimsey's verhaal steeds van de zijlijn gevolgd, vond het zo vreselijk heftig!
En nu weer dit onderwerp, afschuwelijk maar o zo herkenbaar...
Danique, ik ga verschrikkelijk voor jullie duimen en hopen... Heb vertrouwen in jezelf
Bibiane, volgens mij hebben we weleens eerder hier samen op een topic gezeten. Althans, ik herken je verhaal. Die onzekerheid blijft echt nog. Mijn man heeft dat minder, ik des te meer. Doordat het mij ook is overkomen was ik mijn geloof in mijn lichaam behoorlijk kwijt. Nu ik weer werk-afleiding heb merk ik dat ik het wat beter van me af kan zetten. Al kwam het vanmiddag in alle hevigheid terug. Ik geef les op een middelbare school en ik heb een leerlinge in de klas die tegelijk met mij Hodgkin kreeg. Ze is nu ook schoon maar draagt nog wel een pruik en is aan het herstellen. Ze vertelde vandaag in de klas wat ze had en waarom ze een pruik droeg. Ik was er direct totaal vanaf en dat terwijl ik natuurlijk wel wist dat ze het had, maar toch. Afschuwelijk, die klote klote ziekte!
Nou, dit is wel een enorm lang bericht geworden. Het voelt wel goed het een keer allemaal op een rijtje te zetten...
Sterkte voor allemaal
Bij ons ook, helaas. Maar ik dacht steeds dat onze situatie weinig voorkwam. Helaas...
2,5 jaar geleden begon mijn man aan een nieuwe baan. Klein bedrijfje, 'leuke' werkgever, leuk werk, hij had er zin in. Na een paar maanden kreeg hij jicht. Vreemd, want dat kwam over het algemeen niet vaak voor bij zulke jonge mannen. Maar goed dat was nog niet zo erg. De jicht verdween na medicatie en hij kon weer verder werken. Tot oktober 2005. Hij kreeg rugpijn die erger en erger werd, een overdosis ibuprofen had geen effect. Via huisarts naar ziekenhuis, conclusie Testiskanker. Uitzaaiingen in buik (die veroorzaakten de rugpijn) en longen. Diezelfde dag geopereerd, twee weken later begon de chemo. Net voor d-day hadden we ons huis verkocht en een huis gekocht in een andere stad. Halverwege de 4 BEP-kuren zijn we verhuisd. Hij als een zombie, ik met alle hulp die ik kon krijgen. Samen hebben we ook nog 2 kinderen (toen 1 en 3jaar), dus het was zwaar behelpen. Onder de superbehulpzame vrienden en kennissen zat ook zijn baas! De beste man heeft onze slaapkamer staan schilderen! Wat waren we blij met zijn werkgever. Regelmatig werd er een bloemetje gestuurd en er was steeds veel contact. Gelukkig sloegen de chemo's aan ! Helaas bleek uit scans dat er nog een stuk uitzaaiing achterin zijn buik was achtergebleven. Eind juli vorig jaar is hij geopereerd. Zware buikoperatie. Het lukte het mijn man niet in de periode tussen de chemo's en de operatie aan het werk gegaan. Omdat hij bij een universitair ziekenhuis liep deed hij mee aan een studie over de toevoeging van Taxol aan de BEP-kuur. Helaas kreeg hij dusdanige bijwerkingen die wellicht blijvend waren waardoor hij na de kuren nog heel lang last van zijn gewrichten had.
Ineens, een week voor mijn man's jaarcontract afliep belde zijn baas. Of er een gesprek kon komen, nee, het had geen haast. Dat kon wel 28 april... (1 mei contract afgelopen,3 mei zouden we op vakantie gaan, mét de lease-auto). En je raad het al, het gesprek werd een ontslaggesprek. 2 dagen voor zijn contract afliep werd hem vriendelijk verzocht zijn auto in te leveren. Teveel 'risico' voor het bedrijf, we vinden het rot voor je maar we kunnen niet anders... En bedankt!
Wat een klap was dat! In zijn ziekte-tijd heeft hij precies 1 keer contact gehad met de bedrijfsarts, er was een zeer kort gesprekje (hij wilde zich niet branden aan iets engs als kanker leek het wel) en zou nog wel bellen als de kuren achter de rug waren. Nooit meer iets van gehoord.
Nadat mijn man was hersteld van de operatie bleek zijn zelfvertrouwen toch wel een flinke deuk te hebben opgelopen. Hij kon het niet opbrengen te solliciteren en zat er behoorlijk doorheen.
Toen hebben we besloten 2 maanden met de meiden met een camper door Australie te reizen. Wat heerlijk was het en we hebben ontzettend genoten. Mijn werkgever was gelukkig wel erg coulant (daar werkte ik nl ook pas een paar maanden en had óók een jaarcontract) en heeft me onbetaald verlof gegeven.
Dubbel helaas bleek 1,5 week na terugkomst in Nederland dat de klote-k-ziekte mij ook had getroffen. Baarmoederhalskanker. Gelukkig geen uitzaaiingen maar wel een vette operatie waar ik nu nog van aan het herstellen ben.
Maar ook dubbel 'geluk' (tussen aanhalingsteken omdat het geluk natuurlijk niet is dat ik kanker had, het geluk was geweest als we er helemaal niet mee te maken hadden gehad). Dat het er nu wel heel erg op lijkt dat we allebei van 'genezen' zijn. Mijn werkgever was en is super, natuurlijk zouden ze mijn contract verlengen, natuurlijk mocht ik blijven werken. Niks risico, zoiets konden ze toch niet maken. En mijn bedrijfsarts werkte ook goed mee. Duidelijk een arts voor de werknemer.
Mijn man heeft gelukkig wel weer een baan gevonden.
Een verhaal met 2 kanten dus... Inmiddels zijn we allebei weer aan het werk, ik voor 25% manlief fulltime en oké we moeten weer wennen aan een nieuw ritme (de kinderen ook) maar we gaan het wel redden. Met vallen opstaan.
Het doet me ontzettend veel pijn en verdriet jullie verhalen te lezen. Heb Mimsey's verhaal steeds van de zijlijn gevolgd, vond het zo vreselijk heftig!
En nu weer dit onderwerp, afschuwelijk maar o zo herkenbaar...
Danique, ik ga verschrikkelijk voor jullie duimen en hopen... Heb vertrouwen in jezelf
Bibiane, volgens mij hebben we weleens eerder hier samen op een topic gezeten. Althans, ik herken je verhaal. Die onzekerheid blijft echt nog. Mijn man heeft dat minder, ik des te meer. Doordat het mij ook is overkomen was ik mijn geloof in mijn lichaam behoorlijk kwijt. Nu ik weer werk-afleiding heb merk ik dat ik het wat beter van me af kan zetten. Al kwam het vanmiddag in alle hevigheid terug. Ik geef les op een middelbare school en ik heb een leerlinge in de klas die tegelijk met mij Hodgkin kreeg. Ze is nu ook schoon maar draagt nog wel een pruik en is aan het herstellen. Ze vertelde vandaag in de klas wat ze had en waarom ze een pruik droeg. Ik was er direct totaal vanaf en dat terwijl ik natuurlijk wel wist dat ze het had, maar toch. Afschuwelijk, die klote klote ziekte!
Nou, dit is wel een enorm lang bericht geworden. Het voelt wel goed het een keer allemaal op een rijtje te zetten...
Sterkte voor allemaal
zaterdag 22 september 2007 om 21:00
Mijn reactie heeft even op zich laten wachten. Deels omdat ik van Mims en zusjesk een uitgebreid antwoord met veel info heb ontvangen waar ik dan ook de tijd voor wil nemen om dit te beantwoorden.
Ook had ik 2 dagen geen internetverbinding omdat mijn vader zo lief is geweest om voor mijn man een hobbykamer (af) te maken vandaar...
Lieve Mims; op de eerste plaats terecht dat je trots bent op Hero! Daar heb je ook alle reden toe. Kan me voorstellen dat je graag en veel over hem praat maar of je alle medische shit op wilt rakelen...maar misschien denk ik nu te veel voor jou. Maar ik blijf het moeilijk vinden..
Ik moest vorige week gelijk al denken aan jouw stukje over de overplaatsing van jullie oncoloog naar Groningen en hoe ongelukkig jullie daar toen over waren. Ik dacht nog zal die man naar het UMCG gegaan zijn, maar naar het Martiniziekenhuis dus. Wij moeten toch eerst maar afwachten wat de scan uitwijst (deze is onverwacht vervroegd naar 26 september) maar ik zal jouw informatie altijd in mijn achterhoofd houden. Ook wat betreft de kuren waarover je een artikel gelezen had.
20 kuren, 25 bestralingen en operaties mijn god zeg! Heeft Hero -net zoals mijn man- ook een langere periode (een paar jaar ofzo) een goede gezondheid tussendoor gehad? Of heeft dit alles zich achterelkaar afgespeeld?
Natuurlijk wil ik graag horen dat onze situatie anders is; maar ik heb nu toch visioenen van de VIP kuur hoor.. Ook van mijn man werd/wordt gezegd dat ze geen "vergelijkingsmateriaal" hebben... Ze kunnen op geen enkele vraag antwoord geven, alles is mogelijk..
Dank voor het duimen lieve Mims en in gedachten ben ik -nog steeds- dagelijks bij jou hoor.
Lieve Meds: dank voor je peptalk Natuurlijk heb je helemaal gelijk, en wat heet ingestort. Uiteindelijk ga je na de eerste dreun grenzen verleggen en vind je een manier om ermee om te gaan. Maar dagelijks overheerst een kutgevoel dat de hele dag aanwezig is en je dagelijkse doen en laten volledig beinvloedt en daardoor uiteindelijk ook voor lichamelijke ongemakken zorgt. Zoals ik al schreef; alles staat stil en alles lijkt onzin.
Lieve zusjesk: wat een verhaal! En wat een tegenslagen op veel fronten. Wat een hypocriete lul zeg die exbaas. Ik hou strikter dan ooit mijn werk en privé gescheiden. Niet met alle collega's maar wel met leidinggevenden. Ze komen mijn huis niet meer in. Eén en al medeleven -net als bij jullie dus- totdat het niet meer in hun straatje van pas komt dan kun je een mes in je rug krijgen dus...
Wat knap dat jullie ondanks de gevoelens van je man toch naar Australie gegaan zijn. Mag ik vragen of je je daar nu juist beter voelde of toch ook (meer of mindere) beroerde dagen had.
Wij hebben nl. ook nog een vakantie geboekt en de oncoloog raadt ons aan om niet te annuleren omdat we maar 2 weken weggaan.
Aan de ene kant denk ik dat het ons goed doet aan de andere kant heb je in de vakantie meer tijd om na te denken, ben je meer op elkaar aangewezen (bedoel ik niet negatief maar ik denk dat iedereen er verschillend mee omgaat). Hier in mijn eigen omgeving, met tv, pc, jullie niet te vergeten en noem het allemaal maar op vind ik toch mijn afleiding...
Ook denk ik dat ik bij de aanblik van "zorgeloze" vakantiegangers extra met de neus op onze feiten gedrukt wordt.. Hoe was dat bij jullie?
Poeh en dan zo kort na thuiskomst problemen met jouw gezondheid...ongelooflijk.. maar gelukkig gaat het weer goed met jullie. Fijn dat jullie weer aan het werk zijn en alles langzamerhand zijn gangetje weer lijkt te gaan.
Ik ben jullie allen dankbaar voor jullie reacties. Het voelt erg goed hier.
Liefs,
Danique
Ook had ik 2 dagen geen internetverbinding omdat mijn vader zo lief is geweest om voor mijn man een hobbykamer (af) te maken vandaar...
Lieve Mims; op de eerste plaats terecht dat je trots bent op Hero! Daar heb je ook alle reden toe. Kan me voorstellen dat je graag en veel over hem praat maar of je alle medische shit op wilt rakelen...maar misschien denk ik nu te veel voor jou. Maar ik blijf het moeilijk vinden..
Ik moest vorige week gelijk al denken aan jouw stukje over de overplaatsing van jullie oncoloog naar Groningen en hoe ongelukkig jullie daar toen over waren. Ik dacht nog zal die man naar het UMCG gegaan zijn, maar naar het Martiniziekenhuis dus. Wij moeten toch eerst maar afwachten wat de scan uitwijst (deze is onverwacht vervroegd naar 26 september) maar ik zal jouw informatie altijd in mijn achterhoofd houden. Ook wat betreft de kuren waarover je een artikel gelezen had.
20 kuren, 25 bestralingen en operaties mijn god zeg! Heeft Hero -net zoals mijn man- ook een langere periode (een paar jaar ofzo) een goede gezondheid tussendoor gehad? Of heeft dit alles zich achterelkaar afgespeeld?
Natuurlijk wil ik graag horen dat onze situatie anders is; maar ik heb nu toch visioenen van de VIP kuur hoor.. Ook van mijn man werd/wordt gezegd dat ze geen "vergelijkingsmateriaal" hebben... Ze kunnen op geen enkele vraag antwoord geven, alles is mogelijk..
Dank voor het duimen lieve Mims en in gedachten ben ik -nog steeds- dagelijks bij jou hoor.
Lieve Meds: dank voor je peptalk Natuurlijk heb je helemaal gelijk, en wat heet ingestort. Uiteindelijk ga je na de eerste dreun grenzen verleggen en vind je een manier om ermee om te gaan. Maar dagelijks overheerst een kutgevoel dat de hele dag aanwezig is en je dagelijkse doen en laten volledig beinvloedt en daardoor uiteindelijk ook voor lichamelijke ongemakken zorgt. Zoals ik al schreef; alles staat stil en alles lijkt onzin.
Lieve zusjesk: wat een verhaal! En wat een tegenslagen op veel fronten. Wat een hypocriete lul zeg die exbaas. Ik hou strikter dan ooit mijn werk en privé gescheiden. Niet met alle collega's maar wel met leidinggevenden. Ze komen mijn huis niet meer in. Eén en al medeleven -net als bij jullie dus- totdat het niet meer in hun straatje van pas komt dan kun je een mes in je rug krijgen dus...
Wat knap dat jullie ondanks de gevoelens van je man toch naar Australie gegaan zijn. Mag ik vragen of je je daar nu juist beter voelde of toch ook (meer of mindere) beroerde dagen had.
Wij hebben nl. ook nog een vakantie geboekt en de oncoloog raadt ons aan om niet te annuleren omdat we maar 2 weken weggaan.
Aan de ene kant denk ik dat het ons goed doet aan de andere kant heb je in de vakantie meer tijd om na te denken, ben je meer op elkaar aangewezen (bedoel ik niet negatief maar ik denk dat iedereen er verschillend mee omgaat). Hier in mijn eigen omgeving, met tv, pc, jullie niet te vergeten en noem het allemaal maar op vind ik toch mijn afleiding...
Ook denk ik dat ik bij de aanblik van "zorgeloze" vakantiegangers extra met de neus op onze feiten gedrukt wordt.. Hoe was dat bij jullie?
Poeh en dan zo kort na thuiskomst problemen met jouw gezondheid...ongelooflijk.. maar gelukkig gaat het weer goed met jullie. Fijn dat jullie weer aan het werk zijn en alles langzamerhand zijn gangetje weer lijkt te gaan.
Ik ben jullie allen dankbaar voor jullie reacties. Het voelt erg goed hier.
Liefs,
Danique
zaterdag 22 september 2007 om 22:50
Sjee Danique, die onzekerheid lijkt met zo erg! Geen vergelijking met anderen... Niet echt berichten die je geruststellen.
En dan hoor je van anderen ook nog al die verhalen. Op internet lees je zowat vaker dat het slecht afloopt dan de goede berichten!
Toevallig was ik gisteren nog bij mijn bedrijfsarts. Een vreemde gewaarwording. Mijn BA is er dus echt voor mij en niet voor mij baas. Volgende week gaat mijn mentorklas de hele week op kamp naar Ameland. Natuurlijk ga ik niet 5 dagen mee, maar wel 2 dagen (1 nacht dus). Nou, dat vond de BA eigenlijk maar niets! Mijn mond viel bijna open, haha. Erg apart. Mijn man voorspelt dat dinsdagavond mijn 'lichtje uitgaat'. Naja, dat zien we dan wel, ik heb dan de rest van de week om weer uit te rusten... Na de herfstvakantie neem ik weer een klas erbij, een examenklas dat wel, best heftig maar wel erg leuk...
Tja, die vakantie. Ons heeft het waanzinnig goed gedaan. Het zelfvertrouwen van mijn man was totaal verdwenen voor we gingen. Hij zag het echt niet meer zitten. Dacht nooit meer een baan te krijgen, dacht dat hij niets kon. Grotendeels is dat gevoel in Australië achtergebleven. Maarrrr... de rust kwam pas na een week of 4 daar. De oncoloog stond er namelijk min of meer op dat hij in Australie een ziekenhuis zou opzoeken om controles te laten doen. Dat was echt een zwarte dag. Uiteindelijk kónden er geen controles gedaan worden, maar de confrontatie met een ziekenhuis in een vreemd land heeft hem zo weer 4 dagen van zijn stuk gebracht.
Wat vooral heel erg belangrijk bleek op vakantie was tijd voor elkaar als gezin hebben én in een omgeving te zijn zijn waar hij niet ziek was. Niemand wist ervan, het was allemaal anoniem. In NL wist toch wel 'iedereen' van zijn ziekte en behandelde hem ook nog zo. Voorzichtig vragen hoe het nu gaat, dat soort dingen. Op gegeven moment was hij dat echt zat.
En ik moet je zeggen, ik heb nu hetzelfde. Wil niet de hele dag met mijn en zijn ziekte geconfronteerd worden, wil heel graag weer een 'normaal' leven. Al wordt het natuurlijk nóóit meer zoals het was... We hadden toch wel het gevoel dat we onze zorgen in NL achterlieten om een redelijk zorgeloze tijd in Australie te hebben. Voor onze dochters is het ook supergoed geweest.
Het gekste is eigenlijk dat mijn man pas écht weer goed kon 'functioneren' toen ik ziek werd en zíjn hulp nodig had. Hij was weer de sterkste, ik leunde op hem, hij kon mij verzorgen. Hij heeft zo min mogelijk hulp gevraagd en alles, ook met de meiden, zoveel mogelijk zelf willen doen. En dat was echt de ommekeer. En dat heeft hij echt supergoed gedaan. Daar ben ik echt waanzinnig trots op.
Ik denk ook dat het goed is om te gaan. Tuurlijk je hebt meer tijd om na te denken. Maar voor mij werd thuis op gegeven moment ontzettend geassocieert met ziekzijn. Je móet veel meer doen, klusjes, zorgen, dingen regelen. Op vakantie heb je de tijd om te ontspannen en van de omgeving te genieten, veel te ondernemen, lekker uit eten. Probeer te genieten van de goede momenten, dat geeft weer kracht om thuis weer in het 'zieke' leven te stappen. Daar geloof ik echt in!
Wat ik zo vaak hoorde en wat ik nu bij jou ook lees is: 'Wat ben je sterk!' Dat is echt zo, het maakt je sterk. Tuurlijk kom je hier doorheen en stort je niet volledig in, al heb je heel vaak het gevoel dat dat wel gaat gebeuren. Je kan het aan, ik weet het zeker.
Waar ik me wel af en toe aan ergerde was dan mensen die tegen me zeiden: 'Dat zou ik nou nooit kunnen in eenzelfde situatie.'
Ik denk dat je dat pas weet als je erin zit en dan heb je geen keuze: Je moet!!!
En dan roei je met de riemen die je hebt en dat gaat goed.
Ik ben benieuwd hoe jouw vakantie verloopt. Wanneer ga je?
Liefs
En dan hoor je van anderen ook nog al die verhalen. Op internet lees je zowat vaker dat het slecht afloopt dan de goede berichten!
Toevallig was ik gisteren nog bij mijn bedrijfsarts. Een vreemde gewaarwording. Mijn BA is er dus echt voor mij en niet voor mij baas. Volgende week gaat mijn mentorklas de hele week op kamp naar Ameland. Natuurlijk ga ik niet 5 dagen mee, maar wel 2 dagen (1 nacht dus). Nou, dat vond de BA eigenlijk maar niets! Mijn mond viel bijna open, haha. Erg apart. Mijn man voorspelt dat dinsdagavond mijn 'lichtje uitgaat'. Naja, dat zien we dan wel, ik heb dan de rest van de week om weer uit te rusten... Na de herfstvakantie neem ik weer een klas erbij, een examenklas dat wel, best heftig maar wel erg leuk...
Tja, die vakantie. Ons heeft het waanzinnig goed gedaan. Het zelfvertrouwen van mijn man was totaal verdwenen voor we gingen. Hij zag het echt niet meer zitten. Dacht nooit meer een baan te krijgen, dacht dat hij niets kon. Grotendeels is dat gevoel in Australië achtergebleven. Maarrrr... de rust kwam pas na een week of 4 daar. De oncoloog stond er namelijk min of meer op dat hij in Australie een ziekenhuis zou opzoeken om controles te laten doen. Dat was echt een zwarte dag. Uiteindelijk kónden er geen controles gedaan worden, maar de confrontatie met een ziekenhuis in een vreemd land heeft hem zo weer 4 dagen van zijn stuk gebracht.
Wat vooral heel erg belangrijk bleek op vakantie was tijd voor elkaar als gezin hebben én in een omgeving te zijn zijn waar hij niet ziek was. Niemand wist ervan, het was allemaal anoniem. In NL wist toch wel 'iedereen' van zijn ziekte en behandelde hem ook nog zo. Voorzichtig vragen hoe het nu gaat, dat soort dingen. Op gegeven moment was hij dat echt zat.
En ik moet je zeggen, ik heb nu hetzelfde. Wil niet de hele dag met mijn en zijn ziekte geconfronteerd worden, wil heel graag weer een 'normaal' leven. Al wordt het natuurlijk nóóit meer zoals het was... We hadden toch wel het gevoel dat we onze zorgen in NL achterlieten om een redelijk zorgeloze tijd in Australie te hebben. Voor onze dochters is het ook supergoed geweest.
Het gekste is eigenlijk dat mijn man pas écht weer goed kon 'functioneren' toen ik ziek werd en zíjn hulp nodig had. Hij was weer de sterkste, ik leunde op hem, hij kon mij verzorgen. Hij heeft zo min mogelijk hulp gevraagd en alles, ook met de meiden, zoveel mogelijk zelf willen doen. En dat was echt de ommekeer. En dat heeft hij echt supergoed gedaan. Daar ben ik echt waanzinnig trots op.
Ik denk ook dat het goed is om te gaan. Tuurlijk je hebt meer tijd om na te denken. Maar voor mij werd thuis op gegeven moment ontzettend geassocieert met ziekzijn. Je móet veel meer doen, klusjes, zorgen, dingen regelen. Op vakantie heb je de tijd om te ontspannen en van de omgeving te genieten, veel te ondernemen, lekker uit eten. Probeer te genieten van de goede momenten, dat geeft weer kracht om thuis weer in het 'zieke' leven te stappen. Daar geloof ik echt in!
Wat ik zo vaak hoorde en wat ik nu bij jou ook lees is: 'Wat ben je sterk!' Dat is echt zo, het maakt je sterk. Tuurlijk kom je hier doorheen en stort je niet volledig in, al heb je heel vaak het gevoel dat dat wel gaat gebeuren. Je kan het aan, ik weet het zeker.
Waar ik me wel af en toe aan ergerde was dan mensen die tegen me zeiden: 'Dat zou ik nou nooit kunnen in eenzelfde situatie.'
Ik denk dat je dat pas weet als je erin zit en dan heb je geen keuze: Je moet!!!
En dan roei je met de riemen die je hebt en dat gaat goed.
Ik ben benieuwd hoe jouw vakantie verloopt. Wanneer ga je?
Liefs
zaterdag 22 september 2007 om 22:52
Hoi Danique,
Vanaf deze zijde heel veel sterkte. Wat een verhaal ook weer. Brings back a lot! En taj wat het werk betreft, bij mij waren ze eerst heel erg meewerkend maar nadat Ray is overleden, moest ik kennelijk ineens wel weer aan het werk kunnen. Dat ik 8 maanden lang ca. 21 uur per dag voor mijn man gezorgd had en fysiek al helemaal stuk zat en ook nog eens de liefde van mijn leven moet missen.....tja dat gaat kennelijk het voorstellingsvermogen van de heren leidinggevenden te boven. En de Arbo-arts vind dat ik de structuur nodig heb. Nou uiteindelijk ben ik bij mijn laatste bezoek aan de ARBO-arts geflipt toen hij zei datik nog steeds moest doorwerke. Ik heb geroepen dat ik hoopte dat ze me dan maar eens goed van de sokken mochten rijden voor op straat, dan was het tenminste zichbaar dat het niet meer ging. En toen natuurlijk hysterisch janken.... En balen, maar nu ben ik dan toch weer ziekgemeld. Wordt daardoor wel weer gekort op mijn salaris (lang leve de leidinggevenden en de regels in Nederland dat dat na een jaar mag) en kan nog maar net rondkomen nu.
Anyway, ik hoop dat het bij jou een beetje bijdraait op het werk en bij de Abro-arts. Ik kan je maar een advies geven, volg je gevoel en ga niet te ver over je grenzen heen. In de situatie waarin je zit ga je vanzelfsprekend over je grenzen want dat brengt deze K*ziekte met zich mee.
Ik ga je topic volgen. Ik beloof niet dat ik vaak zal reageren. Dat ligt eraan of ik het kan opbrengen. Maar weet dat ik aan je denk en met je meeleef!
Heel veel sterkte voor jou en je lief!
Ik zal de 26e een kaarsje opsteken....
Liefs Rommel
Vanaf deze zijde heel veel sterkte. Wat een verhaal ook weer. Brings back a lot! En taj wat het werk betreft, bij mij waren ze eerst heel erg meewerkend maar nadat Ray is overleden, moest ik kennelijk ineens wel weer aan het werk kunnen. Dat ik 8 maanden lang ca. 21 uur per dag voor mijn man gezorgd had en fysiek al helemaal stuk zat en ook nog eens de liefde van mijn leven moet missen.....tja dat gaat kennelijk het voorstellingsvermogen van de heren leidinggevenden te boven. En de Arbo-arts vind dat ik de structuur nodig heb. Nou uiteindelijk ben ik bij mijn laatste bezoek aan de ARBO-arts geflipt toen hij zei datik nog steeds moest doorwerke. Ik heb geroepen dat ik hoopte dat ze me dan maar eens goed van de sokken mochten rijden voor op straat, dan was het tenminste zichbaar dat het niet meer ging. En toen natuurlijk hysterisch janken.... En balen, maar nu ben ik dan toch weer ziekgemeld. Wordt daardoor wel weer gekort op mijn salaris (lang leve de leidinggevenden en de regels in Nederland dat dat na een jaar mag) en kan nog maar net rondkomen nu.
Anyway, ik hoop dat het bij jou een beetje bijdraait op het werk en bij de Abro-arts. Ik kan je maar een advies geven, volg je gevoel en ga niet te ver over je grenzen heen. In de situatie waarin je zit ga je vanzelfsprekend over je grenzen want dat brengt deze K*ziekte met zich mee.
Ik ga je topic volgen. Ik beloof niet dat ik vaak zal reageren. Dat ligt eraan of ik het kan opbrengen. Maar weet dat ik aan je denk en met je meeleef!
Heel veel sterkte voor jou en je lief!
Ik zal de 26e een kaarsje opsteken....
Liefs Rommel
zondag 23 september 2007 om 10:02
Danique, mag ik je vragen waarom jij daar nu nog steeds werkt? Het laatste wat jij nodig hebt, is zo'n stressfactor. Ik begrijp uit je post dat het geemmer al zo'n 9 jaar duurt. Had je in die tijd nooit zoiets van, ik zeg gewoon op? Ik begrijp dat je in de periodes dat je man echt ziek was niet echt in staat was om te solliciteren, maar in die 9 jaar waren er toch ook rustigere periodes? Waarom zie je je werk als verplichting? Iedereen is vrij om te gaan werken waar hij of zij maar wil! Of zi ik iets over het hoofd?
zondag 23 september 2007 om 21:01
Hoi zusjesk,
Fijn zeg dat je zo'n bedrijfsarts hebt! Lijkt me een zeldzaam exemplaar.. Lekker dat je 2 dagen mee kunt naar Ameland en inderdaad daarna gewoon thuis bijtanken. Wens je veel plezier!
Mooi om te lezen dat jullie vakantie jullie zo goed heeft gedaan. Wij zijn ook zeker van plan om er het beste van te maken al heb ik erg last van wisselende stemmingen. Maar nu denk ik het verandert toch niets aan de situatie laten we er gewoon volop van proberen te genieten.
Tja de reacties van mensen...vind de reactie van mensen (ahum weer mijn leidinggevende) dat ze het juist anders zouden doen in de zin van doorwerken, afleiding zoeken, mijn baas zei letterlijk dat als hij zelf kanker kreeg hij gewoon door zou werken irritanter. Het geeft mij het gevoel dat ik in zijn ogen met een lullig probleem er gelijk als een zacht ei mee omga. En de opmerking wat iemand zou doen "als" is al helemaal niet relevant. Je weet immers pas wat het is als je er zelf middenin zit. Ik krijg ook wel eens de vraag hoe ik overeind blijf..tja wat moet je daar nu op antwoorden..gewoon doorgaan met ademhalen ofzo?
Of de opmerking nou ja je partner weet tenminste wat hij heeft, wie weet wat wij hebben, bovendien kunnen wij ook onder een auto terechtkomen. Heb destijds geantwoord dat mensen met kanker voor andere ongelukken geen vrijstelling hebben gekregen. Ik probeer me maar niet te veel te ergeren aan andere mensen, ga me niet verdedigen en als me iets niet aanstaat zeg ik gewoon dat ik aan die bepaalde opmerking niets heb. Klaar.
Wij gaan op 8 oktober op vakantie (moet nog toestemming hebben van mijn bedrijfsarts... hoop maar dat hij ook tot het zeldzame soort behoort...)
Dank zusjesk, voor je uitgebreide reacties telkens weer..
Liefs,
Danique
Fijn zeg dat je zo'n bedrijfsarts hebt! Lijkt me een zeldzaam exemplaar.. Lekker dat je 2 dagen mee kunt naar Ameland en inderdaad daarna gewoon thuis bijtanken. Wens je veel plezier!
Mooi om te lezen dat jullie vakantie jullie zo goed heeft gedaan. Wij zijn ook zeker van plan om er het beste van te maken al heb ik erg last van wisselende stemmingen. Maar nu denk ik het verandert toch niets aan de situatie laten we er gewoon volop van proberen te genieten.
Tja de reacties van mensen...vind de reactie van mensen (ahum weer mijn leidinggevende) dat ze het juist anders zouden doen in de zin van doorwerken, afleiding zoeken, mijn baas zei letterlijk dat als hij zelf kanker kreeg hij gewoon door zou werken irritanter. Het geeft mij het gevoel dat ik in zijn ogen met een lullig probleem er gelijk als een zacht ei mee omga. En de opmerking wat iemand zou doen "als" is al helemaal niet relevant. Je weet immers pas wat het is als je er zelf middenin zit. Ik krijg ook wel eens de vraag hoe ik overeind blijf..tja wat moet je daar nu op antwoorden..gewoon doorgaan met ademhalen ofzo?
Of de opmerking nou ja je partner weet tenminste wat hij heeft, wie weet wat wij hebben, bovendien kunnen wij ook onder een auto terechtkomen. Heb destijds geantwoord dat mensen met kanker voor andere ongelukken geen vrijstelling hebben gekregen. Ik probeer me maar niet te veel te ergeren aan andere mensen, ga me niet verdedigen en als me iets niet aanstaat zeg ik gewoon dat ik aan die bepaalde opmerking niets heb. Klaar.
Wij gaan op 8 oktober op vakantie (moet nog toestemming hebben van mijn bedrijfsarts... hoop maar dat hij ook tot het zeldzame soort behoort...)
Dank zusjesk, voor je uitgebreide reacties telkens weer..
Liefs,
Danique
zondag 23 september 2007 om 21:18
Hé lieve Rommel,
Uiteraard ken ik ook het verhaal van Ray en jou. Wat ik Mims vertelde over het slechts meelezen geldt ook voor jou. Ik heb erg meegeleefd maar vond het heel pijnlijk. Kende ook het gevoel van steun niet wat je op een forum ervaart en dacht wat doet een berichtje van mij in dit enorme drama er toe...verkeerd gedacht dus. Ook raakt jouw reactie op mijn verhaal me daarom diep. Jij met al je verdriet die de moeite neemt om wel op mijn topic te reageren.
Ongelooflijk dat het je zo moeilijk gemaakt werd bij de Arbo. Dat is wel het laatste dat je er nog bij kunt gebruiken. Erg dat je zo'n opmerking moet maken over een auto die je aanrijdt... Toen had hij blijkbaar pas de ernst van de situatie door maar van een arts mag je toch aannemen dat hij -je hele voorgeschiedenis kennende- met zijn inlevingsvermogen het zonder zo'n heftige uitspraak begrijpt. Ook kan ik me niet voorstellen dat jouw loodzware periode, de zorg voor Ray, jouw zorgen om je man en het uiteindelijke verlies niet aan jouw buitenkant af te lezen is...
Ronduit kut van de korting op je salaris. Wij hebben dat 2 jaar geleden ook meegemaakt (korting 30% op mijn man zijn salaris) en daar kregen we ook weer van die stomme reacties op. Ach ik kan me voorstellen dat je ergere dingen aan je hoofd hebt dat je daar druk over te maken....dat was zo'n opmerking.. Ongelooflijk...natuurlijk staat gezondheid voorop maar je krijgt er in een moeilijke situatie waar je geen andere shit bij kunt gebruiken gewoon nog een probleem bij.
Ik vind het echt heel erg dat het jou nu ook nog financieel moeilijk gemaakt wordt.
Dank voor je tips en reacties, het kaarsje etc.
En ik denk ook nog steeds aan jou en leef met jou mee hoor! Heb voor jou en Mims enorme bewondering!
Dikke knuffel van Danique.
Uiteraard ken ik ook het verhaal van Ray en jou. Wat ik Mims vertelde over het slechts meelezen geldt ook voor jou. Ik heb erg meegeleefd maar vond het heel pijnlijk. Kende ook het gevoel van steun niet wat je op een forum ervaart en dacht wat doet een berichtje van mij in dit enorme drama er toe...verkeerd gedacht dus. Ook raakt jouw reactie op mijn verhaal me daarom diep. Jij met al je verdriet die de moeite neemt om wel op mijn topic te reageren.
Ongelooflijk dat het je zo moeilijk gemaakt werd bij de Arbo. Dat is wel het laatste dat je er nog bij kunt gebruiken. Erg dat je zo'n opmerking moet maken over een auto die je aanrijdt... Toen had hij blijkbaar pas de ernst van de situatie door maar van een arts mag je toch aannemen dat hij -je hele voorgeschiedenis kennende- met zijn inlevingsvermogen het zonder zo'n heftige uitspraak begrijpt. Ook kan ik me niet voorstellen dat jouw loodzware periode, de zorg voor Ray, jouw zorgen om je man en het uiteindelijke verlies niet aan jouw buitenkant af te lezen is...
Ronduit kut van de korting op je salaris. Wij hebben dat 2 jaar geleden ook meegemaakt (korting 30% op mijn man zijn salaris) en daar kregen we ook weer van die stomme reacties op. Ach ik kan me voorstellen dat je ergere dingen aan je hoofd hebt dat je daar druk over te maken....dat was zo'n opmerking.. Ongelooflijk...natuurlijk staat gezondheid voorop maar je krijgt er in een moeilijke situatie waar je geen andere shit bij kunt gebruiken gewoon nog een probleem bij.
Ik vind het echt heel erg dat het jou nu ook nog financieel moeilijk gemaakt wordt.
Dank voor je tips en reacties, het kaarsje etc.
En ik denk ook nog steeds aan jou en leef met jou mee hoor! Heb voor jou en Mims enorme bewondering!
Dikke knuffel van Danique.
zondag 23 september 2007 om 21:46
Hoi Aventura,
Gelukkig is het allemaal niet zo dramatisch als jij denkt. Poeh zeg, 9 jaar op mijn tandvlees lopen echt niet!
9 jaar geleden werd mijn man voor de 1e keer ernstig ziek. De oncoloog vertelde ons toen dat wij 2 zware jaren tegemoet gingen. Wij hadden er toen helemaal geen verstand van en gingen daar maar vanuit. Ik had destijds een hele leuke leidinggevende die meteen dezelfde avond op de stoep stond, oprecht meeleefde en zei dat ze er gewoon vanuit ging dat ze 2 jaar nauwelijks een beroep op mij kon doen, zij dat probleem op het werk ging oplossen en ik me daar vooral geen zorgen over moest maken want dit probleem ging voor. Ze was oprecht meelevend en is zelfs bij mijn man later in het ziekenhuis op bezoek geweest. Mijn man werd in mei 1998 ziek, in juni werd gestart met de chemo en dit sloeg gelijk aan, de prognose was goed en daardoor ging het met mij naar omstandigheden ook redelijk goed. Omdat de chemo bijna volledig in de zomervakantieperiode viel heb ik mijn werk toen in halve dagen kunnen doen, De kuren waren klaar in september en toen ben ik gelijk weer volledig gaan werken.
Nu heb ik een andere leidinggevende. Ik kan er inmiddels 5 boeken over schrijven maar het is een drama, niet alleen voor mij maar voor de hele organisatie. Daar laat ik het maar even bij.
Ik ben tijdens de 2e ziekteperiode behoorlijk overspannen geraakt. Ik wist vaak niet wat ik gezegd, gedacht of gedroomd had, kon geen krant lezen, keek tv maar zag niets, zat in de regen 's nachts in de tuin, hyperventilatie en zo kan ik wel doorgaan.
Toen ik weer aan het werk ging ben ik afgerekend op mijn ziekteverzuim. Ik heb een hele hectische baan en de bedrijfsarts had gelijk al gezegd dat het misschien wel een jaar zou duren voordat ik weer de oude was. Mijn zelfvertrouwen was helemaal weg, ik had geen overzicht in het werk (er lag ook heel erg veel), werd tegengewerkt door mijn baas en hij deed er alles aan om mij nog verder af te breken.
Mijn psych zei destijds dat hij mij niet eens verdiende en dat ik maar om me heen moest gaan kijken maar begreep ook dat een andere baan veel stress met zich meebrengt. Kortom ik zat toen niet in de positie (toch wel een jaar lang) om mezelf te verkopen, nieuwe dingen te leren etc. Draaien op routine lukte nauwelijks laat staan op een nieuwe plek. Ook voelt de organisatie waarin ik werk voor mij verder als een warm bad en werd er door andere collega's wel rekening met mij gehouden. Het betreft slechts 1 persoon waar ik last van had..
Vanaf januari ben ik weer de oude en assertief en professioneel genoeg om mijn werk naar behoren uit te voeren. Het was een goede les, want dit laat ik nooit weer zo gebeuren. Vandaar dat ik alles in de tussentijd gecommuniceerd heb richting PenO en de Arbo..
Baas heeft 1 aardig smsje gestuurd maar ik heb niet geantwoord. Heb geen zin in gehuigel en niet in tactloze/kwetsende praat en verder heeft er bij hem nog nooit iets tussenin gezeten.
Ook jij dank voor je reactie.
Gelukkig is het allemaal niet zo dramatisch als jij denkt. Poeh zeg, 9 jaar op mijn tandvlees lopen echt niet!
9 jaar geleden werd mijn man voor de 1e keer ernstig ziek. De oncoloog vertelde ons toen dat wij 2 zware jaren tegemoet gingen. Wij hadden er toen helemaal geen verstand van en gingen daar maar vanuit. Ik had destijds een hele leuke leidinggevende die meteen dezelfde avond op de stoep stond, oprecht meeleefde en zei dat ze er gewoon vanuit ging dat ze 2 jaar nauwelijks een beroep op mij kon doen, zij dat probleem op het werk ging oplossen en ik me daar vooral geen zorgen over moest maken want dit probleem ging voor. Ze was oprecht meelevend en is zelfs bij mijn man later in het ziekenhuis op bezoek geweest. Mijn man werd in mei 1998 ziek, in juni werd gestart met de chemo en dit sloeg gelijk aan, de prognose was goed en daardoor ging het met mij naar omstandigheden ook redelijk goed. Omdat de chemo bijna volledig in de zomervakantieperiode viel heb ik mijn werk toen in halve dagen kunnen doen, De kuren waren klaar in september en toen ben ik gelijk weer volledig gaan werken.
Nu heb ik een andere leidinggevende. Ik kan er inmiddels 5 boeken over schrijven maar het is een drama, niet alleen voor mij maar voor de hele organisatie. Daar laat ik het maar even bij.
Ik ben tijdens de 2e ziekteperiode behoorlijk overspannen geraakt. Ik wist vaak niet wat ik gezegd, gedacht of gedroomd had, kon geen krant lezen, keek tv maar zag niets, zat in de regen 's nachts in de tuin, hyperventilatie en zo kan ik wel doorgaan.
Toen ik weer aan het werk ging ben ik afgerekend op mijn ziekteverzuim. Ik heb een hele hectische baan en de bedrijfsarts had gelijk al gezegd dat het misschien wel een jaar zou duren voordat ik weer de oude was. Mijn zelfvertrouwen was helemaal weg, ik had geen overzicht in het werk (er lag ook heel erg veel), werd tegengewerkt door mijn baas en hij deed er alles aan om mij nog verder af te breken.
Mijn psych zei destijds dat hij mij niet eens verdiende en dat ik maar om me heen moest gaan kijken maar begreep ook dat een andere baan veel stress met zich meebrengt. Kortom ik zat toen niet in de positie (toch wel een jaar lang) om mezelf te verkopen, nieuwe dingen te leren etc. Draaien op routine lukte nauwelijks laat staan op een nieuwe plek. Ook voelt de organisatie waarin ik werk voor mij verder als een warm bad en werd er door andere collega's wel rekening met mij gehouden. Het betreft slechts 1 persoon waar ik last van had..
Vanaf januari ben ik weer de oude en assertief en professioneel genoeg om mijn werk naar behoren uit te voeren. Het was een goede les, want dit laat ik nooit weer zo gebeuren. Vandaar dat ik alles in de tussentijd gecommuniceerd heb richting PenO en de Arbo..
Baas heeft 1 aardig smsje gestuurd maar ik heb niet geantwoord. Heb geen zin in gehuigel en niet in tactloze/kwetsende praat en verder heeft er bij hem nog nooit iets tussenin gezeten.
Ook jij dank voor je reactie.
zondag 23 september 2007 om 22:25
Mims is even computer-arm (verhuisd en in nieuwe huis nog geen internetaansluiting) en vroeg me te laten weten aan Danique dat ze eventuele vragen zal beantwoorden als ze weer op internet kan. Ze vond het zo lullig dat ze het aangeboden had en nu niet meer kan reageren.
Ik wens je ook veel kracht, TO.
Ik wens je ook veel kracht, TO.
zondag 23 september 2007 om 22:45
Ach.. ik heb de laatste tijd niet meer meegelezen op haar topic...was ik dat zojuist aan het doen...lees over de verhuizing....dat het gisteren een maand geleden is...hoe zwaar ze het heeft....ik denk na over een reactie die ik haar alsnog wil geven.... en dan lees ik dit...via jou wat aan mij doorgeven....omdat ze zich ook nog lullig voelt....ongelooflijk wat een vrouw.
Wil jij doorgeven dat ik haar een dikke schat vind, ik gisteren zeker gereageerd zou hebben als ik toen wist wat ik nu weet en ik hoop dat de verhuizing een beetje voorspoedig verlopen is en een
Mijn vragen staan niet in brand...
En jij ook bedankt Bloesem!
Wil jij doorgeven dat ik haar een dikke schat vind, ik gisteren zeker gereageerd zou hebben als ik toen wist wat ik nu weet en ik hoop dat de verhuizing een beetje voorspoedig verlopen is en een
Mijn vragen staan niet in brand...
En jij ook bedankt Bloesem!
maandag 24 september 2007 om 21:13
Danique, wat fijn om te horen dat de scan vervroegd is. Het was natuurlijk vele malen beter geweest als de scan niet nodig was, maar als het dan toch moet, dan liever iets eerder. Dat brengt hopelijk iets meer duidelijkheid voor jullie. Heel veel sterkte de 26ste en ik ga in ieder geval heel hard duimen dat er een zo positief mogelijk scenario volgt.
Goed om te horen dat je tov je baas een stuk steviger in je schoenen staat en dat je je lijnen elders al hebt uitgegooid. Laat die zak hooi je er niet onder krijgen meid. Je hebt genoeg aan je hoofd zo. Ik hoop in ieder geval dat je een bedrijfsarts als die van zusjek treft.
De vakantie klinkt in ieder geval als een goed plan. Hopelijk biedt dat jullie de kans om samen enigsznds te ontspannen en op te laden voor de periode die jullie nu ingaan.
Hele veel sterkte de komende tijd
Goed om te horen dat je tov je baas een stuk steviger in je schoenen staat en dat je je lijnen elders al hebt uitgegooid. Laat die zak hooi je er niet onder krijgen meid. Je hebt genoeg aan je hoofd zo. Ik hoop in ieder geval dat je een bedrijfsarts als die van zusjek treft.
De vakantie klinkt in ieder geval als een goed plan. Hopelijk biedt dat jullie de kans om samen enigsznds te ontspannen en op te laden voor de periode die jullie nu ingaan.
Hele veel sterkte de komende tijd
maandag 24 september 2007 om 21:33
Meiden toch, wat zijn jullie een schatten en wat zijn jullie toch ongelofelijke kanjers!!!
Danique, ik kwam even 'spieken' hoe het met je gaat en zie dat jullie al overmorgen de scan hebben, wat spannend en wat fijn dat jullie nu mss iets vroeger wat meer te weten komen.
Heel veel liefs,
Danique, ik kwam even 'spieken' hoe het met je gaat en zie dat jullie al overmorgen de scan hebben, wat spannend en wat fijn dat jullie nu mss iets vroeger wat meer te weten komen.
Heel veel liefs,
Computer says nooooo
dinsdag 25 september 2007 om 15:48
Dank madootje en summer. Morgen inderdaad een spannende dag alhoewel de uitslag pas op 2 oktober binnen is.
Vanochtend had ik een afspraak met de bedrijfsarts. Gelukkig een prettig gesprek gehad met veel begrip van zijn kant. Ook voor wat betreft de vakantie krijg ik alle medewerking. Gelukkig maar, we hebben het hard nodig.
Liefs,
Danique
Vanochtend had ik een afspraak met de bedrijfsarts. Gelukkig een prettig gesprek gehad met veel begrip van zijn kant. Ook voor wat betreft de vakantie krijg ik alle medewerking. Gelukkig maar, we hebben het hard nodig.
Liefs,
Danique
donderdag 27 september 2007 om 09:04
Danique, hoe ging het gisteren? Hoe gaat het met de spanning?
Fijn dat je gesprek goed ging eergisteren. Dat scheelt weer extra stress die je toch al niet kunt gebruiken.
Maar die baas, wat een vreselijke vent! Wat kun je dan een hekel aan iemand hebben, hè!?
En tja, die mensen, hoe onadenkender hoe erger. Ze hebben gewoon geen benul. Alsof we een keuze hebben in wat ons allemaal overkomt.
Ik ben de afgelopen twee jaar wel wat vrienden kwijtgeraakt. Die bleken ineens een soort ziekte-fobie te hebben. In het begin vond ik dat nog erg, maar nu... Dan niet hoor. Ik heb er ook weer nieuwe hele waardevolle vrienden voor teruggekregen, gelukkig.
Sterkte met wachten tot de uitslag!
Fijn dat je gesprek goed ging eergisteren. Dat scheelt weer extra stress die je toch al niet kunt gebruiken.
Maar die baas, wat een vreselijke vent! Wat kun je dan een hekel aan iemand hebben, hè!?
En tja, die mensen, hoe onadenkender hoe erger. Ze hebben gewoon geen benul. Alsof we een keuze hebben in wat ons allemaal overkomt.
Ik ben de afgelopen twee jaar wel wat vrienden kwijtgeraakt. Die bleken ineens een soort ziekte-fobie te hebben. In het begin vond ik dat nog erg, maar nu... Dan niet hoor. Ik heb er ook weer nieuwe hele waardevolle vrienden voor teruggekregen, gelukkig.
Sterkte met wachten tot de uitslag!
anoniem_53860 wijzigde dit bericht op 27-09-2007 09:06
Reden: Dag vergist...
Reden: Dag vergist...
% gewijzigd
