Kinderen
alle pijlers
Hoofdstuk 629
dinsdag 8 december 2009 om 22:58
En wat ik al vaker heb gezegd, het vreemde is dat ik dit soort twijfels nooit heb als het om de kinderen gaat. Dan kan ik prima kiezen, Schorrie groep 1 over laten doen of naar groep 2? Ik heb nooit getwijfeld, wist precies wat goed was, ondanks dat andere mensen het daar misschien niet mee eens zouden zijn. Dan ineens kan ik heel goed bij mijn eigen gevoel blijven en twijfel ik daar ook niet over.
dinsdag 8 december 2009 om 22:59
quote:Morrie schreef op 08 december 2009 @ 22:51:
O ja, kan het me voorstellen Pammie.
Ik heb ook weleens ontslag genomen hoor, twee keer zelfs. En dat gaf twee keer een heel goed gevoel.
Kan me ook voorstellen dat het nodig was om voor jezelf te kiezen, dat je daar onafhankelijk door werd. En Pamman heeft waarschijnlijk toen begrepen dat hij heel goed op jouw beslissingen kan vertrouwen.Nou. volgens mij is dat besef pas het afgelopen jaar gekomen toen ik een baan kreeg waarin heel veel van me gevraagd werd en waar ik vol in ben gegaan. Hij wist niet wat hem overkwam; ineens had ik het alleen maar over mijn werk. Toen pas kwam hij erachter wat ik in mijn mars heb (en ik trouwens ook). Afgelopen week had ik een onderhandeling over mijn contract; voor het eerst geen adviezen van Pamman (wel over gehad natuurlijk) en ik heb gewoon zitten onderhandelen. Wat ik nooit durfde, en ik heb er nog meer uitgesleept ook! Lang verhaal: het maken van eigen keuzes is ook een enorme boost voor je zelfvertrouwen. Het is eng maar het levert ook zoveel op uiteindelijk.
O ja, kan het me voorstellen Pammie.
Ik heb ook weleens ontslag genomen hoor, twee keer zelfs. En dat gaf twee keer een heel goed gevoel.
Kan me ook voorstellen dat het nodig was om voor jezelf te kiezen, dat je daar onafhankelijk door werd. En Pamman heeft waarschijnlijk toen begrepen dat hij heel goed op jouw beslissingen kan vertrouwen.Nou. volgens mij is dat besef pas het afgelopen jaar gekomen toen ik een baan kreeg waarin heel veel van me gevraagd werd en waar ik vol in ben gegaan. Hij wist niet wat hem overkwam; ineens had ik het alleen maar over mijn werk. Toen pas kwam hij erachter wat ik in mijn mars heb (en ik trouwens ook). Afgelopen week had ik een onderhandeling over mijn contract; voor het eerst geen adviezen van Pamman (wel over gehad natuurlijk) en ik heb gewoon zitten onderhandelen. Wat ik nooit durfde, en ik heb er nog meer uitgesleept ook! Lang verhaal: het maken van eigen keuzes is ook een enorme boost voor je zelfvertrouwen. Het is eng maar het levert ook zoveel op uiteindelijk.
dinsdag 8 december 2009 om 23:01
Ben op de middelbare school al eens naar faalangst therapie geweest. Het zit er wel een beetje in denk ik. Maar daar zat ik in een groepje met mensen\kinderen die echt niets durfden. Dat heb ik nou ook weer niet (dus ben ik ook vrij snel gestopt met die zogenaamde therapie). Het wordt nu natuurlijk allemaal een beetje uitvergroot. Wat ik zeg, met de kinderen heb ik het niet, ik heb het vooral op het gebied van werk en dat is nu op dit moment natuurlijk 'het issue' hier. Ik heb genoeg ideeen, maar ik durf ze niet uit te voeren.
En met dat verhuizen is dat ook een beetje zo. Ik zou best willen, maar durf het niet. Het is natuurlijk ook iets groots, je moet er ook goed over nadenken.
Ja, welterusten .
En met dat verhuizen is dat ook een beetje zo. Ik zou best willen, maar durf het niet. Het is natuurlijk ook iets groots, je moet er ook goed over nadenken.
Ja, welterusten .
dinsdag 8 december 2009 om 23:05
Grappig dat je het niet hebt met de kinderen en wel in een restaurant
Wat Pammie zegt is ook wel een goeie denk ik; kijken naar wat het op kan leveren. Ook van een achteraf niet al te handige keuze kan je dingen leren, en ook die kan onverwachte dingen opleveren.
En qua werk zou ik ook echt even rustig de tijd nemen om te bedenken wat je wilt. Je hoeft niet volgende week een heel toekomstscenario te hebben uitgedacht, toch?
En nu ga ik echt de laptop uitdoen!
Wat Pammie zegt is ook wel een goeie denk ik; kijken naar wat het op kan leveren. Ook van een achteraf niet al te handige keuze kan je dingen leren, en ook die kan onverwachte dingen opleveren.
En qua werk zou ik ook echt even rustig de tijd nemen om te bedenken wat je wilt. Je hoeft niet volgende week een heel toekomstscenario te hebben uitgedacht, toch?
En nu ga ik echt de laptop uitdoen!
dinsdag 8 december 2009 om 23:07
Nee, maar ik ben al zo lang met dat denken over dat werk bezig, dat maakt dat ik nou weleens wil dat ik knopen door hak. Het voelt zo slap.... Maar inderdaad, ik moet rustig aan doen!
Ik heb op LinkedIn gezet dat ik een nieuwe baan zoek, krijg gelijk al een reactie!
Harrie doet de slaapkamerdeur dicht omdat hij gek wordt van het geratel op het toetsenbord......
Ik heb op LinkedIn gezet dat ik een nieuwe baan zoek, krijg gelijk al een reactie!
Harrie doet de slaapkamerdeur dicht omdat hij gek wordt van het geratel op het toetsenbord......
dinsdag 8 december 2009 om 23:09
Ja, heb wel iets aan die coach gehad, maar had het stopgezet omdat ik een nieuwe functie had gekregen waarin ik het heel erg naar mijn zin had.
Zit er nu wel over te denken om weer naar dr toe te gaan. Maar heb geen inkomen meer straks en dan is het toch wel heel veel geld per keer. Maar denk wel dat ik het doe, haar weer bezoeken.
Zit er nu wel over te denken om weer naar dr toe te gaan. Maar heb geen inkomen meer straks en dan is het toch wel heel veel geld per keer. Maar denk wel dat ik het doe, haar weer bezoeken.
dinsdag 8 december 2009 om 23:11
dinsdag 8 december 2009 om 23:12
Ik heb ook niet het idee dat je de hele dag zielig in een hoekje zit hoor. Maar je breng zo'n substantieel deel van je tijd door op je werk dat het dan ook maar beter iets kan zijn wat je graag wilt doen. Waar je plezier en energie uithaalt. Niet lekker in je vel zitten op je werk heeft overal z'n weerslag op.
woensdag 9 december 2009 om 09:01
Jee, interessant hier. Heb nu weinig tijd, want kind voeden, hond uitlaten en even met de bakfiets naar Pebblo. Hij voelt zich eenzaam op de zaak. Dan weer om 12 uur op schoolplein staan voor Pebbeltjes.
Heb nog niet alles gelezen, maar mijn manco in de drukte in mijn hoofd is dat ik alles te perfect wil. Dingen niet kan laten zoals ze zijn. En dat ik graag weet waar ik aan toe ben, hoe mijn dag verloopt en gefrustreert raak als dat niet lukt. (en met Moshje is dat vaker dan ik zou willen).
Ik ben thuisgeweest van september 2001 tot september 2007, toen we met de winkel startten. In die 6 jaar heb ik wel vanuit huis gewerkt, eerste jaren als grafisch ontwerper en later natuurlijk voornamelijk de lampen. Ik vond het héérlijk. Alles was onder controle, huishouden hield ik goed draaiende (zonder hulpen, maar als echte HHP), kinderen waren thuis. Ik zou dat met Moshje zo weer 4 jaar willen, hoewel het werken met Pebblo me ook wel goed is gaan bevallen. Wat ik nu doe is half wat (en dat kan ook niet anders) en dat bevalt niet omdat ik me schuldig voel naar Pebblo, naar Moshje die ik soms het liefst slapend zie zodat ik wat kan doen, en naar de Pebbeltjes omdat ik door de stress weinig van ze kan hebben en al vind dat ze herrie maken als ze gewoon spelen... En uiteindelijk kom ik nauwelijks aan mezelf toe.
Echt moeilijke keuzes heb ik nooit gemaakt volgens mij, wel grote keuzes. Met Pebblo gaan samenwonen in 'zijn' stad, kinderen krijgen. En natuurlijk voor mezelf beginnen en later met Pebblo samen. In al die keuzes voel ik me gesterkt door Pebblo, niet in de zin van afhankelijk van zijn keuze, maar wel gemotiveerd door zijn enthousiasme.
Ik zou er heel goed in zijn om gewoon voort te kabbelen in mijn situatie, zonder ambities, grootse plannen, zonder grote veranderingen. Gewoon lekker zijn gangetje, daar vaar ik het meest wel bij. Ik heb ook nauwelijks ideeën over de toekomst, wat ik wil bereiken ofzo. Ik ben eigenlijk best saai.
En nu ga ik aan mijn dag beginnen. Vooropgezet qua plannen, ben benieuwd wat er van komt.
Heb nog niet alles gelezen, maar mijn manco in de drukte in mijn hoofd is dat ik alles te perfect wil. Dingen niet kan laten zoals ze zijn. En dat ik graag weet waar ik aan toe ben, hoe mijn dag verloopt en gefrustreert raak als dat niet lukt. (en met Moshje is dat vaker dan ik zou willen).
Ik ben thuisgeweest van september 2001 tot september 2007, toen we met de winkel startten. In die 6 jaar heb ik wel vanuit huis gewerkt, eerste jaren als grafisch ontwerper en later natuurlijk voornamelijk de lampen. Ik vond het héérlijk. Alles was onder controle, huishouden hield ik goed draaiende (zonder hulpen, maar als echte HHP), kinderen waren thuis. Ik zou dat met Moshje zo weer 4 jaar willen, hoewel het werken met Pebblo me ook wel goed is gaan bevallen. Wat ik nu doe is half wat (en dat kan ook niet anders) en dat bevalt niet omdat ik me schuldig voel naar Pebblo, naar Moshje die ik soms het liefst slapend zie zodat ik wat kan doen, en naar de Pebbeltjes omdat ik door de stress weinig van ze kan hebben en al vind dat ze herrie maken als ze gewoon spelen... En uiteindelijk kom ik nauwelijks aan mezelf toe.
Echt moeilijke keuzes heb ik nooit gemaakt volgens mij, wel grote keuzes. Met Pebblo gaan samenwonen in 'zijn' stad, kinderen krijgen. En natuurlijk voor mezelf beginnen en later met Pebblo samen. In al die keuzes voel ik me gesterkt door Pebblo, niet in de zin van afhankelijk van zijn keuze, maar wel gemotiveerd door zijn enthousiasme.
Ik zou er heel goed in zijn om gewoon voort te kabbelen in mijn situatie, zonder ambities, grootse plannen, zonder grote veranderingen. Gewoon lekker zijn gangetje, daar vaar ik het meest wel bij. Ik heb ook nauwelijks ideeën over de toekomst, wat ik wil bereiken ofzo. Ik ben eigenlijk best saai.
En nu ga ik aan mijn dag beginnen. Vooropgezet qua plannen, ben benieuwd wat er van komt.
woensdag 9 december 2009 om 09:25
Wauw veel geschreven zeg! Leuke dingen wel om over na te denken.
Ik ben heel vergeetachtig, maar altijd geweest. Het is wel nog erger geworden na de zwangerschappen, maar ik was er al wel aan gewend dus kan me er nooit heel erg druk om maken. Sjaak dan weer wel . Maar ik ben ook niet perfectionistisch, dat scheelt ook een hoop denk ik. Hoewel ik wel steeds minder goed tegen rotzooi kan, en dus ook niet meer tegen ongestreken kleding enzo. Had ik vroeger helemaaaaal geen last van, ik was echt zo'n ranzige student.
Maar eigenlijk herken ik het ook niet zo helemaal als jullie het schrijven. Ik vind het leven ook af en toe echt heel druk, maar wijt dat altijd aan mezelf en het idiote idee om drie kinderen in 3,5 jaar te produceren. Maar dan nog vind ik het allemaal wel redelijk in balans hier. Komt ook door mijn baan denk ik, is natuurlijk toch wel de softe sector, waardoor de balans met thuis heel prima is. Wie weet hoe het in de toekomst zal gaan...
Mooie auto Morrie, ik moest ook erg lachen om je stukje over niet kunnen kiezen, en meteen daarna een bericht met 'Oh ja, ik heb net even een auto gekocht' . Wij gaan ook een nieuwe auto kopen, zo'n uberburgerlijke bus:
Maar we worden echt gek met z'n allen in mijn oude saabje. En komen er nu pas achter hoeveel dat ding zuipt, Sjaak rijdt er heeeeeel rustig mee en haalt daarmee net 1:10. Niet te betalen dus. Ik kan me er nu al op verheugen dat alle kinderen gewoon hun eigen losse stoel hebben en zo hup in de riem kunnen worden geklikt. Zo'n gedoe al die autostoelen op een rijtje.
Ik ben heel vergeetachtig, maar altijd geweest. Het is wel nog erger geworden na de zwangerschappen, maar ik was er al wel aan gewend dus kan me er nooit heel erg druk om maken. Sjaak dan weer wel . Maar ik ben ook niet perfectionistisch, dat scheelt ook een hoop denk ik. Hoewel ik wel steeds minder goed tegen rotzooi kan, en dus ook niet meer tegen ongestreken kleding enzo. Had ik vroeger helemaaaaal geen last van, ik was echt zo'n ranzige student.
Maar eigenlijk herken ik het ook niet zo helemaal als jullie het schrijven. Ik vind het leven ook af en toe echt heel druk, maar wijt dat altijd aan mezelf en het idiote idee om drie kinderen in 3,5 jaar te produceren. Maar dan nog vind ik het allemaal wel redelijk in balans hier. Komt ook door mijn baan denk ik, is natuurlijk toch wel de softe sector, waardoor de balans met thuis heel prima is. Wie weet hoe het in de toekomst zal gaan...
Mooie auto Morrie, ik moest ook erg lachen om je stukje over niet kunnen kiezen, en meteen daarna een bericht met 'Oh ja, ik heb net even een auto gekocht' . Wij gaan ook een nieuwe auto kopen, zo'n uberburgerlijke bus:
Maar we worden echt gek met z'n allen in mijn oude saabje. En komen er nu pas achter hoeveel dat ding zuipt, Sjaak rijdt er heeeeeel rustig mee en haalt daarmee net 1:10. Niet te betalen dus. Ik kan me er nu al op verheugen dat alle kinderen gewoon hun eigen losse stoel hebben en zo hup in de riem kunnen worden geklikt. Zo'n gedoe al die autostoelen op een rijtje.
lilalore wijzigde dit bericht op 09-12-2009 13:23
Reden: dit is niet de onze
Reden: dit is niet de onze
% gewijzigd
woensdag 9 december 2009 om 09:53
quote:Morrie schreef op 08 december 2009 @ 22:54:
[...]
Precies, en toch kan ik het niet goed, vind ik het eng en ben bang dat 'het' dan toch niet gaat lukken en dat ik dan teleurgesteld ben, of verdrietig, of......
De andere kant is dat je nu al teleurgesteld/verdrietig bent in jezelf omdat je geen keuzes maakt. Mensen hebben over het algemeen meer spijt van dingen die ze niet gedaan hebben dan over dingen die ze wel gedaan hebben.
En verder viel mij op dat je op zoek bent naar wat je ECHT wilt. Daarmee leg je de lat onbedoeld hoog voor een volgende keuze. Iets wat je al moeilijk vindt. Het kan niet kwaad om jezelf tijd te gunnen om na te denken wat je wilt met je leven en welke rol werk daarin speelt maar het maken van een keuze (op welk vlak dan ook) is geen fuik waarna je niet meer terug kunt. Je kunt altijd van gedachten veranderen en dus ook van bijvoorbeeld werk.
[...]
Precies, en toch kan ik het niet goed, vind ik het eng en ben bang dat 'het' dan toch niet gaat lukken en dat ik dan teleurgesteld ben, of verdrietig, of......
De andere kant is dat je nu al teleurgesteld/verdrietig bent in jezelf omdat je geen keuzes maakt. Mensen hebben over het algemeen meer spijt van dingen die ze niet gedaan hebben dan over dingen die ze wel gedaan hebben.
En verder viel mij op dat je op zoek bent naar wat je ECHT wilt. Daarmee leg je de lat onbedoeld hoog voor een volgende keuze. Iets wat je al moeilijk vindt. Het kan niet kwaad om jezelf tijd te gunnen om na te denken wat je wilt met je leven en welke rol werk daarin speelt maar het maken van een keuze (op welk vlak dan ook) is geen fuik waarna je niet meer terug kunt. Je kunt altijd van gedachten veranderen en dus ook van bijvoorbeeld werk.
woensdag 9 december 2009 om 09:59
Dat je niet onzeker bent over de kinderen, herken ik wel. Dat gaat immers niet over jou maar over een ander. En iets kiezen in een restaurant dat gaat weer wel over jou dus komt het twijfelachtige weer boven.
Zo vind ik een presentatie geven op mijn werk helemaal niet vervelend ook al sta ik voor een hele groep. Maar wij zijn klein getrouwd omdat ik (en Aap gelukkig ook) niet in het middelpunt wilde staan en al die aandacht niet zag zitten. In de eerste situatie vertegenwoordig ik mijn werk en heb ik er geen moeite mee dat iedereen naar me kijkt. In de laatste situatie staat het zweet me op een rug als ik er alleen al aan denk omdat ik dan in het middelpunt zou staan.
Zo vind ik een presentatie geven op mijn werk helemaal niet vervelend ook al sta ik voor een hele groep. Maar wij zijn klein getrouwd omdat ik (en Aap gelukkig ook) niet in het middelpunt wilde staan en al die aandacht niet zag zitten. In de eerste situatie vertegenwoordig ik mijn werk en heb ik er geen moeite mee dat iedereen naar me kijkt. In de laatste situatie staat het zweet me op een rug als ik er alleen al aan denk omdat ik dan in het middelpunt zou staan.
woensdag 9 december 2009 om 10:33
Mooie auto ook LLL! Is dat hem ook echt, of is het een voorbeeld? Houd jij wel je eigen auto erbij?
Als ik het zo lees is het grappige dat ik sommige keuzes die anderen als grote keuzes beschrijven, weer helemaal niet zo ervaren heb. Kinderen krijgen vond ik geen grote keuze (al is het dat wel, maar ik heb het zo niet ervaren). Volgens mij vind ik het alleen moeilijk als ik er lang over nadenk. Ik ben ook echt een doener en geen denker. Van denken word ik onrustig, zeker als het te lang duurt, dan kom ik er niet meer uit.
En wat jij schrijft over Pebblo herken ik ook Pebbles. Ik ben blij dat ik Harrie heb met zijn leuke ideeen, anders had ik maar een suf leven gehad denk ik . En dat had ik dan waarschijnlijk ook prima gevonden, dus dan was er nog niets aan de hand geweest .
Ik denk trouwens dat hoe jij je nu voelt helemaal niet zo abnormaal is voor een kraamvrouw. En zeker niet dat je wilt dat Moshje slaapt zodat je even je handen vrij hebt. Het is natuurlijk ook echt weer even wennen aan een kind dat eigenlijk 24 uur per dag afhankelijk is van jou, itt de grotere Pebbletjes.
Weet je, het is misschien niet eens het maken van keuzes bij mij, maar meer het dan ook echt gaan doen. Ik weet best wat dingen die ik graag wil, maar ik doe het niet. Terwijl ik eerder zeg dat ik een doener ben. Het is dan toch weer die angst om te falen, ik kijk dan alleen maar naar wat het me gekost heeft, en niet naar wat het me opgeleverd heeft ook al is het mislukt.
Ik weet het zelf allemaal heel goed .
Grappig wat jij schrijft Nathje over dat trouwen en die presentatie op je werk. Goed omschreven. Ik heb dat niet zo, ik zou zo kunnen trouwen ten overstaan van 100-en mensen. En presenteren op het werk heb ik ook nooit zo heel erg gevonden, als ik maar wist waar het over ging.
Ik heb dat wel met bellen, heel stom. Ik bel op mijn werk zo iedereen op, maar thuis bel ik bijna nooit. Ben altijd bang dat ik stoor.
Nog even over wat jij zei trouwens Nathje, over dat het over een ander gaat. Daar zit echt wel wat in. Ik merk namelijk dat ik vaak op werkgebied adviezen heb voor anderen. Heb een vriendin die voor zichzelf is begonnen al een paar keer geholpen aan nieuwe klanten, met goede tips en leuke ideeen.
Net als dat ik op Monsterboard kijk en voor allemaal andere mensen wel hele leuke banen zie, ik ben me suf links aan het rondmailen naar vrienden en vriendinnen met functies voor ze!
Hele verhalen weer zeg. Nu Pammie nog hyven, en dan moet ik echt de was gaan doen, daar kwam ik niet aan toe omdat Knorrie alleen maar boekjes wilde lezen .
Als ik het zo lees is het grappige dat ik sommige keuzes die anderen als grote keuzes beschrijven, weer helemaal niet zo ervaren heb. Kinderen krijgen vond ik geen grote keuze (al is het dat wel, maar ik heb het zo niet ervaren). Volgens mij vind ik het alleen moeilijk als ik er lang over nadenk. Ik ben ook echt een doener en geen denker. Van denken word ik onrustig, zeker als het te lang duurt, dan kom ik er niet meer uit.
En wat jij schrijft over Pebblo herken ik ook Pebbles. Ik ben blij dat ik Harrie heb met zijn leuke ideeen, anders had ik maar een suf leven gehad denk ik . En dat had ik dan waarschijnlijk ook prima gevonden, dus dan was er nog niets aan de hand geweest .
Ik denk trouwens dat hoe jij je nu voelt helemaal niet zo abnormaal is voor een kraamvrouw. En zeker niet dat je wilt dat Moshje slaapt zodat je even je handen vrij hebt. Het is natuurlijk ook echt weer even wennen aan een kind dat eigenlijk 24 uur per dag afhankelijk is van jou, itt de grotere Pebbletjes.
Weet je, het is misschien niet eens het maken van keuzes bij mij, maar meer het dan ook echt gaan doen. Ik weet best wat dingen die ik graag wil, maar ik doe het niet. Terwijl ik eerder zeg dat ik een doener ben. Het is dan toch weer die angst om te falen, ik kijk dan alleen maar naar wat het me gekost heeft, en niet naar wat het me opgeleverd heeft ook al is het mislukt.
Ik weet het zelf allemaal heel goed .
Grappig wat jij schrijft Nathje over dat trouwen en die presentatie op je werk. Goed omschreven. Ik heb dat niet zo, ik zou zo kunnen trouwen ten overstaan van 100-en mensen. En presenteren op het werk heb ik ook nooit zo heel erg gevonden, als ik maar wist waar het over ging.
Ik heb dat wel met bellen, heel stom. Ik bel op mijn werk zo iedereen op, maar thuis bel ik bijna nooit. Ben altijd bang dat ik stoor.
Nog even over wat jij zei trouwens Nathje, over dat het over een ander gaat. Daar zit echt wel wat in. Ik merk namelijk dat ik vaak op werkgebied adviezen heb voor anderen. Heb een vriendin die voor zichzelf is begonnen al een paar keer geholpen aan nieuwe klanten, met goede tips en leuke ideeen.
Net als dat ik op Monsterboard kijk en voor allemaal andere mensen wel hele leuke banen zie, ik ben me suf links aan het rondmailen naar vrienden en vriendinnen met functies voor ze!
Hele verhalen weer zeg. Nu Pammie nog hyven, en dan moet ik echt de was gaan doen, daar kwam ik niet aan toe omdat Knorrie alleen maar boekjes wilde lezen .