Kinderen
alle pijlers
Kind geslagen
zondag 4 oktober 2009 om 21:15
Ik weet dat iedereen me hier straks een heks zal vinden, en dat is terecht want dat ben ik ook.
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
zondag 4 oktober 2009 om 22:36
quote:essiej schreef op 04 oktober 2009 @ 21:57:
Joh ik heb redelijk vaak tikken gehad van mijn vader.
En dat lokte ik toch echt zelf uit.
En nee ik heb er geen trauma aan over gehouden ik heb een super band met mn pa.
Mijn pa sloeg me heus niet vaak, maar ik was super goed in mijn vaders grens opzoeken. En dan verdiende ik een pak slaag.
Dit bericht illustreert mooi hoe loyaal kinderen naar hun ouders zijn... Dus je dochter zal heus niet meteen een hekel aan je hebben. Neemt niet weg dat ik het wel heel erg vind en dat ik hoop dat je je er heel serieus voor inzet om herhaling te voorkomen.
(en essiej, een pak slaag had je niet verdiend, het mag niet en is nota bene bij wet verboden)
Joh ik heb redelijk vaak tikken gehad van mijn vader.
En dat lokte ik toch echt zelf uit.
En nee ik heb er geen trauma aan over gehouden ik heb een super band met mn pa.
Mijn pa sloeg me heus niet vaak, maar ik was super goed in mijn vaders grens opzoeken. En dan verdiende ik een pak slaag.
Dit bericht illustreert mooi hoe loyaal kinderen naar hun ouders zijn... Dus je dochter zal heus niet meteen een hekel aan je hebben. Neemt niet weg dat ik het wel heel erg vind en dat ik hoop dat je je er heel serieus voor inzet om herhaling te voorkomen.
(en essiej, een pak slaag had je niet verdiend, het mag niet en is nota bene bij wet verboden)
zondag 4 oktober 2009 om 22:37
quote:koeka schreef op 04 oktober 2009 @ 22:35:
Als ik TO was zou ik dochter ook niet koste wat kost wakker maken nu.
Ik zou wel een tijdje bij haar bedje gaan zitten, haar over haar bol aaien en heel zachtjes fluisteren dat ik van haar houdt. Als ze lekker slaapt wordt ze daarvan niet wakker, als ze echter heel onrustig is, kan het gebeuren dat ze tóch wakker wordt en dan kun je haar nog even troosten en geruststellen zodat ze alsnog met vertrouwen in slaap kan vallen.
En het zou zomaar kunnen dat ze eigenlijk helemaal niet slaapt, maar zich alleen maar slapend houdt, en dan vindt ze het vast ook erg fijn om toch nog even een lieve stem te horen.Dat vind ik nou een mooi gebaar. Hear hear TO!
Als ik TO was zou ik dochter ook niet koste wat kost wakker maken nu.
Ik zou wel een tijdje bij haar bedje gaan zitten, haar over haar bol aaien en heel zachtjes fluisteren dat ik van haar houdt. Als ze lekker slaapt wordt ze daarvan niet wakker, als ze echter heel onrustig is, kan het gebeuren dat ze tóch wakker wordt en dan kun je haar nog even troosten en geruststellen zodat ze alsnog met vertrouwen in slaap kan vallen.
En het zou zomaar kunnen dat ze eigenlijk helemaal niet slaapt, maar zich alleen maar slapend houdt, en dan vindt ze het vast ook erg fijn om toch nog even een lieve stem te horen.Dat vind ik nou een mooi gebaar. Hear hear TO!
zondag 4 oktober 2009 om 22:39
Pammie,
Ik weet het niet... Ik snap wel wat je bedoelt, maar ik had wel degelijk het gevoel dat hij heel gericht naar mij trapte.
Ik geloof wel dat het een instinctieve reactie van hem was, uit boosheid van zich aftrappen en dat hij vervolgens schrok toen ik daadwerkelijk zo nat werd. Ik weet niet zo goed waar de grenslijn lag in dit geval.
Ik weet het niet... Ik snap wel wat je bedoelt, maar ik had wel degelijk het gevoel dat hij heel gericht naar mij trapte.
Ik geloof wel dat het een instinctieve reactie van hem was, uit boosheid van zich aftrappen en dat hij vervolgens schrok toen ik daadwerkelijk zo nat werd. Ik weet niet zo goed waar de grenslijn lag in dit geval.
zondag 4 oktober 2009 om 22:40
mijn moeder heeft toen ze in scheiding lag met mijn vader ook eens mijn zus geslagen. Ongeveer net als jij nu beschrijft.
Mijn moeder heeft het er nu nog over en mijn zus die toen ook erg jong was (maar ouder dan jou dochter) kan zich er hooguit vaag iets van herinneren maar begrijpt maar niet waarom moeders er vandaag de dag nog over spreekt en zich dan weer helemaal opnieuw schuldig voelt.
Dus laat het bij deze uitspatting blijven, mooi dat je je te pletter bent geschrokken. Het zal je vast nog lang bijblijven en dat is mooi want dat zou er voor moeten zorgen dat je dit nooit weer laat gebeuren want in het gezicht slaan is natuurlijk écht heel erg fout maar daar had je zelf al notie van begrijp ik.
Mijn moeder heeft het er nu nog over en mijn zus die toen ook erg jong was (maar ouder dan jou dochter) kan zich er hooguit vaag iets van herinneren maar begrijpt maar niet waarom moeders er vandaag de dag nog over spreekt en zich dan weer helemaal opnieuw schuldig voelt.
Dus laat het bij deze uitspatting blijven, mooi dat je je te pletter bent geschrokken. Het zal je vast nog lang bijblijven en dat is mooi want dat zou er voor moeten zorgen dat je dit nooit weer laat gebeuren want in het gezicht slaan is natuurlijk écht heel erg fout maar daar had je zelf al notie van begrijp ik.
zondag 4 oktober 2009 om 22:42
zondag 4 oktober 2009 om 22:43
Mijn zoontje is bijna 4 en ik zie aan hoe hij schrikt dat hij niet heeft ingezien wat de consequentie is van ergens tegen aan trappen bijvoorbeeld.
Maar goed, het is gebeurd. Ik denk niet dat je zoontje heeft ingezien wat er zou gebeuren, hij moest gewoon wat kwijt. Jullie hebben het al helemaal afgeknuffeld dus hij zal er wel niets aan overhouden
Maar goed, het is gebeurd. Ik denk niet dat je zoontje heeft ingezien wat er zou gebeuren, hij moest gewoon wat kwijt. Jullie hebben het al helemaal afgeknuffeld dus hij zal er wel niets aan overhouden
zondag 4 oktober 2009 om 22:44
quote:floor72 schreef op 04 oktober 2009 @ 22:35:
Weet je, af en toe ben ik zo dankbaar dat ik GEEN geduld heb! Ik vraag iets één keer, doen ze het niet dan doe ik het zelf. Tegen de tijd dat ik uit mijn vel zou springen zitten ze allang op hun kamer (of in de box).Hier idem. Dochter weet hoe ik ben, als ik begin met tellen heb ik de drie nog niet hoeven halen. Kamer opzoeken doet ze uit zichzelf als ze ziet dat ik begin te stomen. Ze heeft dus nog nooit hoeven meemaken dat ik echt boos was. Slaan zal ik niet doen, maar ik ken mezelf, er zal ooit misschien wel eens een kopje of bord sneuvelen door mijn boosheid. En ik denk dat dat op mijn dochter nog meer indruk zal maken dan een tik op de billen (in gezicht slaan zal ik niet doen, voelt voor mij te denigrerend ofzo.. kan ik niet omschrijven, maar is not-done bij mij). Maar ze heeft het dus gelukkig nog niet zo ver durven te drijven. Zeg met opzet 'nog'....want het zal misschien wel een keer gebeuren. Ik hoop het niet, ik hoop dat ik mezelf in de hand zal kunnen houden, maar ik ken mezelf ook goed genoeg. Tot nu toe lijkt het er op dat dochter mij ook goed kent en die grens dus nog niet durft te naderen. Ben benieuwd wanneer ze wel het lef heeft....
Weet je, af en toe ben ik zo dankbaar dat ik GEEN geduld heb! Ik vraag iets één keer, doen ze het niet dan doe ik het zelf. Tegen de tijd dat ik uit mijn vel zou springen zitten ze allang op hun kamer (of in de box).Hier idem. Dochter weet hoe ik ben, als ik begin met tellen heb ik de drie nog niet hoeven halen. Kamer opzoeken doet ze uit zichzelf als ze ziet dat ik begin te stomen. Ze heeft dus nog nooit hoeven meemaken dat ik echt boos was. Slaan zal ik niet doen, maar ik ken mezelf, er zal ooit misschien wel eens een kopje of bord sneuvelen door mijn boosheid. En ik denk dat dat op mijn dochter nog meer indruk zal maken dan een tik op de billen (in gezicht slaan zal ik niet doen, voelt voor mij te denigrerend ofzo.. kan ik niet omschrijven, maar is not-done bij mij). Maar ze heeft het dus gelukkig nog niet zo ver durven te drijven. Zeg met opzet 'nog'....want het zal misschien wel een keer gebeuren. Ik hoop het niet, ik hoop dat ik mezelf in de hand zal kunnen houden, maar ik ken mezelf ook goed genoeg. Tot nu toe lijkt het er op dat dochter mij ook goed kent en die grens dus nog niet durft te naderen. Ben benieuwd wanneer ze wel het lef heeft....
Om een kort verhaal lang te maken...
zondag 4 oktober 2009 om 22:48
Minny, soms kan een onpedagogische aanpak ook goed werken hoor . Ik heb een tijd geleden voor het eerst tegen mijn dochter gebruld dat ze HEEL gauw moest zorgen dat ze op haar kamer was (pasgeboren zoon sliep heel beroerd en dochter had er een hobby van gemaakt om hem wakker te maken om te 'spelen'). Zeer onpedagogisch maar zeer effectief. Nooit meer broertje wakker gemaakt. Juist die eenmalige acties maken indruk. Als ik altijd tegen haar zou lopen brullen zou dit geen enkel effect gehad hebben, denk ik maar.
Om een kort verhaal lang te maken...
zondag 4 oktober 2009 om 22:55
quote:weatherwax schreef op 04 oktober 2009 @ 22:44:
[...]
Hier idem. Dochter weet hoe ik ben, als ik begin met tellen heb ik de drie nog niet hoeven halen.
Haha... Als ik moet gaan tellen zijn ze al te laat.
Oudste had een keer een heel irritant vriendinnetje en samen hadden ze de hele boel op stelten gezet. Op een gegeven moment was ik het zat en uitte het dreigement 'als ik moet gaan tellen, ben je te laat'.
Dochter ondernam actie, vriendinnetje niet. Dus ik tel; 1,2,3!
Kind onder de indruk en zegt tegen dochter; Sow héé... jouw moeder telt snel!'
[...]
Hier idem. Dochter weet hoe ik ben, als ik begin met tellen heb ik de drie nog niet hoeven halen.
Haha... Als ik moet gaan tellen zijn ze al te laat.
Oudste had een keer een heel irritant vriendinnetje en samen hadden ze de hele boel op stelten gezet. Op een gegeven moment was ik het zat en uitte het dreigement 'als ik moet gaan tellen, ben je te laat'.
Dochter ondernam actie, vriendinnetje niet. Dus ik tel; 1,2,3!
Kind onder de indruk en zegt tegen dochter; Sow héé... jouw moeder telt snel!'
zondag 4 oktober 2009 om 23:02
'De Blik' heeft mijn man al. Daar kan ik niet tegenop. Mijn tellen echter...
Maargoed, TO, ik hoop dat je hier van geleerd hebt. Dat het nooit meer gebeuren zal. Maar wat al eerder gezegd is, beloof haar dit niet. Geen beloftes doen waarvan je niet weet of je ze na kan komen, want ik denk niet dat je ooit gedacht had dat het al zo ver zou komen als het nu gekomen is.
Heel veel sterkte, want je zit thuis dus niet bepaald in een ideale situatie, als ik het zo begrijp. Geen excuus natuurlijk. Probeer wat aan die situatie te doen.
Maargoed, TO, ik hoop dat je hier van geleerd hebt. Dat het nooit meer gebeuren zal. Maar wat al eerder gezegd is, beloof haar dit niet. Geen beloftes doen waarvan je niet weet of je ze na kan komen, want ik denk niet dat je ooit gedacht had dat het al zo ver zou komen als het nu gekomen is.
Heel veel sterkte, want je zit thuis dus niet bepaald in een ideale situatie, als ik het zo begrijp. Geen excuus natuurlijk. Probeer wat aan die situatie te doen.
Om een kort verhaal lang te maken...
zondag 4 oktober 2009 om 23:06
Een vriendin van mij telde ook als haar kinderen niet luisterden. Maar dat hadden ze op een gegeven moment wel door, als zij dan zei, moet ik gaan tellen begonnen de kinderen alvast. Overigens brak dat wel de eerste drie keer de boosheid
En op de opvang waar ik vroeger werkte zat een surinaams ventje. Die werd thuis geslagen. Wanneer wij tegen zijn ouders over zijn gedrag begonnen zeiden die steevast, sla hem maar, dan leert hij het wel af. En zeiden wij: we slaan niet.
Het ventje wist dat, dus boze woorden deerden niet en hij ging vooral door met klieren. Ik weet niet meer wanneer het was, maar toen was ik hem zo zat, ik ben naar hem toegelopen en ik heb gezegd: "ik sla niet, maar denk maar dat ik dat wel gedaan heb, je hebt mijn grens bereikt." En hij hield op.......
Daarna was dat dus het toverwoord om hem op te laten houden. Hij had zijn en onze grens gevonden.....
En op de opvang waar ik vroeger werkte zat een surinaams ventje. Die werd thuis geslagen. Wanneer wij tegen zijn ouders over zijn gedrag begonnen zeiden die steevast, sla hem maar, dan leert hij het wel af. En zeiden wij: we slaan niet.
Het ventje wist dat, dus boze woorden deerden niet en hij ging vooral door met klieren. Ik weet niet meer wanneer het was, maar toen was ik hem zo zat, ik ben naar hem toegelopen en ik heb gezegd: "ik sla niet, maar denk maar dat ik dat wel gedaan heb, je hebt mijn grens bereikt." En hij hield op.......
Daarna was dat dus het toverwoord om hem op te laten houden. Hij had zijn en onze grens gevonden.....
zondag 4 oktober 2009 om 23:19
Twee keer in het gezicht slaan, hardhandig in bed gooien en dan nog eens op de blote billen slaan vind ik niet oke.
Ik kan me voorstellen dat je 1x impulsief slaat, uit boosheid en onmacht. De 2e en de 3e x is geen impulsiviteit meer, dan weet je wat je doet. Ik ben ook wel eens heel erg driftig geworden en daar wat mee gedaan, en als je dan de schrik van zo'n kleintje ziet, helemaal als het nog maar 3 is, dan huilt je hart. Een kind en diens loyaliteit kunnen best een stootje hebben ja, maar pas op voor nog zo'n driftbui, want al zijn kinderen loyaal, ze hebben donders goed in de gaten wanneer je in staat bent tot dergelijke acties. En bedenk dat jij de enige bent in de wereld van zo'n kleintje in wie ze onvoorwaardelijk vertrouwen hebben en van wie ze onvoorwaardelijk houden. Als je ze dat op die manier afneemt, hebben ze niemand meer om te vertrouwen. En nee, ik vind dit niet overdreven, de grens tussen 1x op die manier tekeer gaan en meerdere keren is snel gepasseerd.
Ik kan me voorstellen dat je 1x impulsief slaat, uit boosheid en onmacht. De 2e en de 3e x is geen impulsiviteit meer, dan weet je wat je doet. Ik ben ook wel eens heel erg driftig geworden en daar wat mee gedaan, en als je dan de schrik van zo'n kleintje ziet, helemaal als het nog maar 3 is, dan huilt je hart. Een kind en diens loyaliteit kunnen best een stootje hebben ja, maar pas op voor nog zo'n driftbui, want al zijn kinderen loyaal, ze hebben donders goed in de gaten wanneer je in staat bent tot dergelijke acties. En bedenk dat jij de enige bent in de wereld van zo'n kleintje in wie ze onvoorwaardelijk vertrouwen hebben en van wie ze onvoorwaardelijk houden. Als je ze dat op die manier afneemt, hebben ze niemand meer om te vertrouwen. En nee, ik vind dit niet overdreven, de grens tussen 1x op die manier tekeer gaan en meerdere keren is snel gepasseerd.
zondag 4 oktober 2009 om 23:41
Goed dat je bij jezelf te rade gaat.
Ikzelf ben mishandeld als kind en wat jij vertelt is daar echt peanuts bij, maar niet minder erg...
Maar het had ZO gescheeld als mijn moeder met me had gepraat, sorry had gezegd etc.
Ik weet nu wel (van mijn vader) dat ze elke avond zat te huilen van: wat doe ik dat arme kind toch aan.
Maar tegen mij zei ze nooit iets erover. Had ze het maar wel gedaan, ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag, dat ik niet goed genoeg was.
Ze is al 15 jaar dood, dus praten kan ik er niet meer over.
Een kind is erg loyaal naar de ouders en met praten en excuses en de belofte dat het NOOIT meer zal gebeuren beperk je de schade bij je kind echt.
Ik heb me nooit veilig en vertrouwd gevoeld bij mijn ouders, geen knuffel, geen veiligheid. Ben er nog steeds voor in therapie.
Ik heb ook een dochtertje van 3 en juist door mijn verleden zou ik het never nooit in mijn hoofd halen te slaan, uit den boze, en geef ik haar enorm veel liefde, geborgenheid, veiligheid en vertrouwen.
Als je je kind een basisvertrouwen meegeeft dan is het na een keer slaan niet per definitie geheel stuk denk ik, maar praat erover en zeg dat mama heel erg veel spijt heeft en zorg echt dat het nooit meer gebeurt.
Ikzelf ben mishandeld als kind en wat jij vertelt is daar echt peanuts bij, maar niet minder erg...
Maar het had ZO gescheeld als mijn moeder met me had gepraat, sorry had gezegd etc.
Ik weet nu wel (van mijn vader) dat ze elke avond zat te huilen van: wat doe ik dat arme kind toch aan.
Maar tegen mij zei ze nooit iets erover. Had ze het maar wel gedaan, ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag, dat ik niet goed genoeg was.
Ze is al 15 jaar dood, dus praten kan ik er niet meer over.
Een kind is erg loyaal naar de ouders en met praten en excuses en de belofte dat het NOOIT meer zal gebeuren beperk je de schade bij je kind echt.
Ik heb me nooit veilig en vertrouwd gevoeld bij mijn ouders, geen knuffel, geen veiligheid. Ben er nog steeds voor in therapie.
Ik heb ook een dochtertje van 3 en juist door mijn verleden zou ik het never nooit in mijn hoofd halen te slaan, uit den boze, en geef ik haar enorm veel liefde, geborgenheid, veiligheid en vertrouwen.
Als je je kind een basisvertrouwen meegeeft dan is het na een keer slaan niet per definitie geheel stuk denk ik, maar praat erover en zeg dat mama heel erg veel spijt heeft en zorg echt dat het nooit meer gebeurt.
maandag 5 oktober 2009 om 00:03
Ook ik heb mijn zoon wel eens geslagen, puur uit onmacht en grote boosheid. Af en toe heeft hij een paar dagen dat hij echt extreem lastig is en heel slecht luistert. Er was een periode dat ik niet lekker in mijn vel zat (alleenstaande moeder en ik heb hier weinig opvangmogelijkheden/hulp om me heen, sta er bijna altijd alleen voor) en een keer trok ik het niet meer. Toen heb ik hem echt een beste klap gegeven.
Volgende dag heb ik wel gezegd, wat anderen hier ook aangeven, dat dat niet oke was. Dat hij niet mag slaan, maar dat mama ook niet mag slaan. Hij heeft er nooit meer iets over gezegd, dus ik denk dat het ook niet bijster veel indruk heeft gemaakt. Als het nu vaker zou zijn gebeurd, was het ongetwijfeld een heel ander verhaal geworden. Maar voor mij was die ene keer wel een heel duidelijk teken dat daar een absolute grens lag. Als slaan je enige uitweg is en blijft, heb je het al verloren.Vanaf
Dat je er zo van geschrokken bent en hier een topic over opent, geeft al wel aan dat je er niet zomaar over heen stapt.
Vanaf die keer dat ik geslagen heb, is het hier heel simpel en zet ik hem op zijn kamer als het de spuigaten uitloopt of hij een afkoelmoment nodig heeft. Voordat het mij boven mijn pet kan groeien, zit hij al achter zijn deur op zijn kamer. Hij moet op zijn kamer afkoelen, wat meestal niet lang duurt, en dan haal ik hem zodra hij rustiger is, weer op. We hebben het dan over wat er gebeurd is en ik leg uit waarom hij op zijn kamer moest en dan is het weer goed.
Tellen werkt hier ook trouwens perfect. Ik kom niet vaak tot 2.
Volgende dag heb ik wel gezegd, wat anderen hier ook aangeven, dat dat niet oke was. Dat hij niet mag slaan, maar dat mama ook niet mag slaan. Hij heeft er nooit meer iets over gezegd, dus ik denk dat het ook niet bijster veel indruk heeft gemaakt. Als het nu vaker zou zijn gebeurd, was het ongetwijfeld een heel ander verhaal geworden. Maar voor mij was die ene keer wel een heel duidelijk teken dat daar een absolute grens lag. Als slaan je enige uitweg is en blijft, heb je het al verloren.Vanaf
Dat je er zo van geschrokken bent en hier een topic over opent, geeft al wel aan dat je er niet zomaar over heen stapt.
Vanaf die keer dat ik geslagen heb, is het hier heel simpel en zet ik hem op zijn kamer als het de spuigaten uitloopt of hij een afkoelmoment nodig heeft. Voordat het mij boven mijn pet kan groeien, zit hij al achter zijn deur op zijn kamer. Hij moet op zijn kamer afkoelen, wat meestal niet lang duurt, en dan haal ik hem zodra hij rustiger is, weer op. We hebben het dan over wat er gebeurd is en ik leg uit waarom hij op zijn kamer moest en dan is het weer goed.
Tellen werkt hier ook trouwens perfect. Ik kom niet vaak tot 2.
maandag 5 oktober 2009 om 00:23
Nee hoor ik viond je geen heks,
je bent gewoon een mens die t even zat was,
Als je je niet schuldig voelde dan zou je wel kans maken om n heks te worden genoemd.
en zo gauw wordt iemand niet beschadigd lijkt mij, dan moet je t echt dagelijks gaan doen, en zo te zien is dat niet je plan
Gaat wel goedkomen
je bent gewoon een mens die t even zat was,
Als je je niet schuldig voelde dan zou je wel kans maken om n heks te worden genoemd.
en zo gauw wordt iemand niet beschadigd lijkt mij, dan moet je t echt dagelijks gaan doen, en zo te zien is dat niet je plan
Gaat wel goedkomen
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 5 oktober 2009 om 08:38
Nou ja, dan zal ik de eerste wel zijn die jou wel een heks vindt. Heel begrijpelijk dat je je geduld verliest, dat gebeurt iedere moeder, maar er zijn ook zat moeders die nog moeilijkere omstandigheden hebben dan jij nu, die zich wel in weten te houden. Twee keer in het gezicht slaan en dat je dan daarna nog doorgaat terwijl ze in elkaar krimpt dat vind ik gewoon walgelijk gedrag. Dat heeft niks meer te maken met een opvoedkundige tik, maar je eigen frustraties afreageren op je kind. Zoek hulp en wel heel snel! Nogmaals, ik snap geduld verliezen en driftig worden, dat gebeurt mij ook wel eens, maar als ik jouw verhaal lees denk ik dat je veel te ver bent gegaan. Jij bent de ouder en je hoort wel je gevoelens enigszins onder controle te kunnen houden. Desnoods zet je je kind even buiten neer of je loopt zelf even weg whatever, stap UIT de situatie.
Stressed is just desserts spelled backwards
maandag 5 oktober 2009 om 08:41
maandag 5 oktober 2009 om 08:41
quote:Maleficent schreef op 05 oktober 2009 @ 08:38:
Nou ja, dan zal ik de eerste wel zijn die jou wel een heks vindt. Heel begrijpelijk dat je je geduld verliest, dat gebeurt iedere moeder, maar er zijn ook zat moeders die nog moeilijkere omstandigheden hebben dan jij nu, die zich wel in weten te houden. Twee keer in het gezicht slaan en dat je dan daarna nog doorgaat terwijl ze in elkaar krimpt dat vind ik gewoon walgelijk gedrag. Dat heeft niks meer te maken met een opvoedkundige tik, maar je eigen frustraties afreageren op je kind. Zoek hulp en wel heel snel! Nogmaals, ik snap geduld verliezen en driftig worden, dat gebeurt mij ook wel eens, maar als ik jouw verhaal lees denk ik dat je veel te ver bent gegaan. Jij bent de ouder en je hoort wel je gevoelens enigszins onder controle te kunnen houden. Desnoods zet je je kind even buiten neer of je loopt zelf even weg whatever, stap UIT de situatie.Helemaal eens, dit gaat te ver en heeft niks meer met een opvoedkundige tik te maken.
Nou ja, dan zal ik de eerste wel zijn die jou wel een heks vindt. Heel begrijpelijk dat je je geduld verliest, dat gebeurt iedere moeder, maar er zijn ook zat moeders die nog moeilijkere omstandigheden hebben dan jij nu, die zich wel in weten te houden. Twee keer in het gezicht slaan en dat je dan daarna nog doorgaat terwijl ze in elkaar krimpt dat vind ik gewoon walgelijk gedrag. Dat heeft niks meer te maken met een opvoedkundige tik, maar je eigen frustraties afreageren op je kind. Zoek hulp en wel heel snel! Nogmaals, ik snap geduld verliezen en driftig worden, dat gebeurt mij ook wel eens, maar als ik jouw verhaal lees denk ik dat je veel te ver bent gegaan. Jij bent de ouder en je hoort wel je gevoelens enigszins onder controle te kunnen houden. Desnoods zet je je kind even buiten neer of je loopt zelf even weg whatever, stap UIT de situatie.Helemaal eens, dit gaat te ver en heeft niks meer met een opvoedkundige tik te maken.
