Kinderen
alle pijlers
Kind geslagen
zondag 4 oktober 2009 om 21:15
Ik weet dat iedereen me hier straks een heks zal vinden, en dat is terecht want dat ben ik ook.
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
zondag 4 oktober 2009 om 22:11
quote:Silvy schreef op 04 oktober 2009 @ 22:06:
[...]
Wat bedoel je hiermee?Ik zie dat ze de ene keer zegt 2 kinderen te hebben en wel een derde te willen, dan (of nee: eerder) dat ze 3 kinderen heeft en nu van een jongen in verwachting is, dat ze wel of niet weg wil bij haar man en vervolgens niet meer op het topic terugkomt. Krijg het gevoel dat ze misschien aandacht wil? Het klopt in ieder geval niet helemaal. Hopelijk is dit topic wel echt. Of niet, ligt eraan hoe je het bekijkt .
[...]
Wat bedoel je hiermee?Ik zie dat ze de ene keer zegt 2 kinderen te hebben en wel een derde te willen, dan (of nee: eerder) dat ze 3 kinderen heeft en nu van een jongen in verwachting is, dat ze wel of niet weg wil bij haar man en vervolgens niet meer op het topic terugkomt. Krijg het gevoel dat ze misschien aandacht wil? Het klopt in ieder geval niet helemaal. Hopelijk is dit topic wel echt. Of niet, ligt eraan hoe je het bekijkt .
zondag 4 oktober 2009 om 22:13
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie reacties! Ik heb er heel erg veel aan. Ik ben het eens met sommigen die zeggen dat er mild wordt gereageerd. Dat valt mij ook op, en ik had het niet verwacht. Het doet me wel heel goed. De mensen die boos reageren, en me laf noemen, hebben natuurlijk ook gelijk.
Inmiddels is het wat bezonken. Ik heb besloten mijn dochter niet wakker te gaan maken en er morgen nog even op terug te gaan komen.
Over een dikke maand is mijn man weer thuis, dat zal ongetwijfeld helpen. Ook heb ik besloten deze week een oppas te regelen om even met een vriendin naar de sauna o.i.d. te gaan. Al voel ik me dan weer een beetje schuldig, omdat ik vind dat een goede moeder altijd goed zou moeten zijn, en niet weg zou moeten lopen voor haar verplichtingen naar haar kinderen. Maar ik moet nu onder ogen zien dat het even niet zo goed met me gaat. En even wat ontspanning zoeken.
Ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks ooit nog gebeurt. Als het toch gebeurt, dan zoek ik professionele hulp!
Vroeg me nog wel af waarom Kabouter denkt dat mijn verhaal niet echt is. Dat is het helaas wel. Als soort boetedoening, maar vooral uit oprechte zorg om mijn dochters welzijn. Zou vreemd zijn om zomaar een dergelijke beschuldiging aan je eigen adres te uiten, toch?
Inmiddels is het wat bezonken. Ik heb besloten mijn dochter niet wakker te gaan maken en er morgen nog even op terug te gaan komen.
Over een dikke maand is mijn man weer thuis, dat zal ongetwijfeld helpen. Ook heb ik besloten deze week een oppas te regelen om even met een vriendin naar de sauna o.i.d. te gaan. Al voel ik me dan weer een beetje schuldig, omdat ik vind dat een goede moeder altijd goed zou moeten zijn, en niet weg zou moeten lopen voor haar verplichtingen naar haar kinderen. Maar ik moet nu onder ogen zien dat het even niet zo goed met me gaat. En even wat ontspanning zoeken.
Ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks ooit nog gebeurt. Als het toch gebeurt, dan zoek ik professionele hulp!
Vroeg me nog wel af waarom Kabouter denkt dat mijn verhaal niet echt is. Dat is het helaas wel. Als soort boetedoening, maar vooral uit oprechte zorg om mijn dochters welzijn. Zou vreemd zijn om zomaar een dergelijke beschuldiging aan je eigen adres te uiten, toch?
zondag 4 oktober 2009 om 22:13
quote:Star schreef op 04 oktober 2009 @ 21:44:
[...]
Ja.Dan doe je dat dus alleen zodat je zelf goed kan slapen, om je eigen geweten te sussen. Niet omdat het voor haar beter is. Want als ze slaapt is het niet beter om haar wakker te maken en er over te beginnen, die was in eerste instantie al hartstikke moe. Dan gun je haar die slaap en maak je haar in de ochtend op een fijne manier wakker om samen even een momentje hebben. Dat is trouwens mijn mening, zo zou ik het doen, misschien is het voor jouw kind wel heel anders.
[...]
Ja.Dan doe je dat dus alleen zodat je zelf goed kan slapen, om je eigen geweten te sussen. Niet omdat het voor haar beter is. Want als ze slaapt is het niet beter om haar wakker te maken en er over te beginnen, die was in eerste instantie al hartstikke moe. Dan gun je haar die slaap en maak je haar in de ochtend op een fijne manier wakker om samen even een momentje hebben. Dat is trouwens mijn mening, zo zou ik het doen, misschien is het voor jouw kind wel heel anders.
zondag 4 oktober 2009 om 22:15
zondag 4 oktober 2009 om 22:15
Kabouter doelt op je andere berichten, de ene keer heb je twee kinderen, de andere keer drie en ben je zwanger van de vierde... (namentopic).
Je kunt pas goed voor andere zorgen als je goed voor jezelf zorgt. Het is goed voor jouw kinderen dat hun moeder aan haar rust toekomt en energie opdoet tijdens het dagje sauna. Daar wordt je namelijk een leukere/betere moeder van.
Sterkte!
Je kunt pas goed voor andere zorgen als je goed voor jezelf zorgt. Het is goed voor jouw kinderen dat hun moeder aan haar rust toekomt en energie opdoet tijdens het dagje sauna. Daar wordt je namelijk een leukere/betere moeder van.
Sterkte!
zondag 4 oktober 2009 om 22:15
zondag 4 oktober 2009 om 22:15
quote:floor72 schreef op 04 oktober 2009 @ 22:05:
[...]
Waarom is dit niet te vergelijken? Het vertrouwen waar ik het over heb is in de loop der jaren gegroeid. Dat is er niet ineens.
Juist dit soort situaties kunnen tekenend zijn voor hoe je met elkaar omgaat.
Omdat er bij jullie inmiddels een basis van vertrouwen is die zomaar niet aan het wankelen zal worden gebracht. Als er iets vervelends aan de hand is, komt dat heus wel weer goed, dat vertrouwen heeft jouw kind.
In de opneingspost gaat het om een situatie waarin er helemaal nog geen sprake is van vertrouwen. Dochtertje "deinsde bang achteruit", werd vervolgens in bed geflikkerd en kreeg nog een tik. Dat kind is dus niet bepaald gaan slapen in het besef dat het morgen allemaal wel weer goed zal komen..
[...]
Waarom is dit niet te vergelijken? Het vertrouwen waar ik het over heb is in de loop der jaren gegroeid. Dat is er niet ineens.
Juist dit soort situaties kunnen tekenend zijn voor hoe je met elkaar omgaat.
Omdat er bij jullie inmiddels een basis van vertrouwen is die zomaar niet aan het wankelen zal worden gebracht. Als er iets vervelends aan de hand is, komt dat heus wel weer goed, dat vertrouwen heeft jouw kind.
In de opneingspost gaat het om een situatie waarin er helemaal nog geen sprake is van vertrouwen. Dochtertje "deinsde bang achteruit", werd vervolgens in bed geflikkerd en kreeg nog een tik. Dat kind is dus niet bepaald gaan slapen in het besef dat het morgen allemaal wel weer goed zal komen..
zondag 4 oktober 2009 om 22:17
Ik snap dat je een keer in woede uithaalt naar je kind. Echt. Ik snap niet dat je dan nóg een keer slaat. En als je kind in elkaar krimpt als je naar haar toe loopt dan toch nog een tik op de billen geeft. Vind dat raar. De reactie van je kind had je toch al keihard bij je positieven moeten brengen.
zondag 4 oktober 2009 om 22:18
quote:Pammie schreef op 04 oktober 2009 @ 22:17:
Ik snap dat je een keer in woede uithaalt naar je kind. Echt. Ik snap niet dat je dan nóg een keer slaat. En als je kind in elkaar krimpt als je naar haar toe loopt dan toch nog een tik op de billen geeft. Vind dat raar.Daarom, dit gaat best ver. Ik zou er dan niet van uit gaan dat het nooit meer gebeurt, ik zou er vanuit gaan dat ze natuurlijk nog een keer het bloed onder mijn nagels vandaan gaat halen en dat ik dan anders moet gaan reageren.
Ik snap dat je een keer in woede uithaalt naar je kind. Echt. Ik snap niet dat je dan nóg een keer slaat. En als je kind in elkaar krimpt als je naar haar toe loopt dan toch nog een tik op de billen geeft. Vind dat raar.Daarom, dit gaat best ver. Ik zou er dan niet van uit gaan dat het nooit meer gebeurt, ik zou er vanuit gaan dat ze natuurlijk nog een keer het bloed onder mijn nagels vandaan gaat halen en dat ik dan anders moet gaan reageren.
zondag 4 oktober 2009 om 22:18
[quote]ElinMaria schreef op 04 oktober 2009 @ 22:13:
Ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks ooit nog gebeurt. Als het toch gebeurt, dan zoek ik professionele hulp!
quote]
Als het nog een keer gebeurt, zoek je professionele hulp? Het lijkt me nu de juiste tijd dat te doen. Je hebt je kind niet zomaar een tik gegeven maar twee keer hard in haar gezicht en nog een keer op haar billen. Waarom zou je wachten? Dit is toch al veel te ver gegaan. Een dagje naar de sauna is wel lekker maar maakt van jou geen stabiele moeder in deze situatie.
Ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks ooit nog gebeurt. Als het toch gebeurt, dan zoek ik professionele hulp!
quote]
Als het nog een keer gebeurt, zoek je professionele hulp? Het lijkt me nu de juiste tijd dat te doen. Je hebt je kind niet zomaar een tik gegeven maar twee keer hard in haar gezicht en nog een keer op haar billen. Waarom zou je wachten? Dit is toch al veel te ver gegaan. Een dagje naar de sauna is wel lekker maar maakt van jou geen stabiele moeder in deze situatie.
zondag 4 oktober 2009 om 22:19
quote:ambrosia9 schreef op 04 oktober 2009 @ 22:15:
@Elinmaria, ik zou oprecht niet afwachten of het wel of niet nog een keer gebeurt, ik zou een plannetje bedenken wat je doet in zo'n situatie, iets waar je op kan terugvallen. Als ze over haar toeren is en jij weet niet meer waar je het zoeken moet, wat doen je dan? Hoe voorkom je dit?Goede vragen!
@Elinmaria, ik zou oprecht niet afwachten of het wel of niet nog een keer gebeurt, ik zou een plannetje bedenken wat je doet in zo'n situatie, iets waar je op kan terugvallen. Als ze over haar toeren is en jij weet niet meer waar je het zoeken moet, wat doen je dan? Hoe voorkom je dit?Goede vragen!
zondag 4 oktober 2009 om 22:23
zondag 4 oktober 2009 om 22:29
O oke, ik snap het al van Kabouter, kan er ook wel inkomen...
Dat probleem met mijn man speelt dus nog steeds. Bovendien is hij momenteel in Afghanistan. We wilden graag een derde, maar daar gaan we uiteraard niet binnenkort concreet mee aan de gang, aangezien onze relatie nu niet stabiel is.
Ik heb gewoon twee kindjes (bijna 2 en net 3). Dat van het namentopic heb ik niet op gereageerd, dat moet mijn zusje geweest zijn die ook gebruik maakt van mijn computer en het forum (al is zij zwanger van haar derde en niet haar vierde, dus dat begrijp ik niet helemaal). Snap dat dit ongeloofwaardig overkomt, maar een beter verhaal kan ik er niet van maken...
Ik hoop dat jullie geloven dat er vanavond precies gebeurd is wat ik heb beschreven, want ik zou het erg vinden als mensen die de moeite nemen te reageren denken dat ze op een fantast reageren. Dat is dus niet zo, en nogmaals: ik waardeer alle reacties echt heel erg!
Wat er vanavond is gebeurd, is inderdaad heel erg. Daarom heb ik hier geschreven. Ik weet dat het véél te ver is gegaan. Daarom heb ik een plan voor als het weer gebeurt: de kamer uitgaan, even wachten, dochter dan maar even laten razen (het gebeurt trouwens nooit, dit was de tweede keer in haar hele leven of zo). Maar ik ben er nog niet klaar voor nu professionele hulp te gaan zoeken. Ik geloof dat mijn dochter, na wat er gebeurd is, nog wel, of weer, veilig zal zijn bij mij. Ik ga haar daar ook weer van proberen te overtuigen!
Dat probleem met mijn man speelt dus nog steeds. Bovendien is hij momenteel in Afghanistan. We wilden graag een derde, maar daar gaan we uiteraard niet binnenkort concreet mee aan de gang, aangezien onze relatie nu niet stabiel is.
Ik heb gewoon twee kindjes (bijna 2 en net 3). Dat van het namentopic heb ik niet op gereageerd, dat moet mijn zusje geweest zijn die ook gebruik maakt van mijn computer en het forum (al is zij zwanger van haar derde en niet haar vierde, dus dat begrijp ik niet helemaal). Snap dat dit ongeloofwaardig overkomt, maar een beter verhaal kan ik er niet van maken...
Ik hoop dat jullie geloven dat er vanavond precies gebeurd is wat ik heb beschreven, want ik zou het erg vinden als mensen die de moeite nemen te reageren denken dat ze op een fantast reageren. Dat is dus niet zo, en nogmaals: ik waardeer alle reacties echt heel erg!
Wat er vanavond is gebeurd, is inderdaad heel erg. Daarom heb ik hier geschreven. Ik weet dat het véél te ver is gegaan. Daarom heb ik een plan voor als het weer gebeurt: de kamer uitgaan, even wachten, dochter dan maar even laten razen (het gebeurt trouwens nooit, dit was de tweede keer in haar hele leven of zo). Maar ik ben er nog niet klaar voor nu professionele hulp te gaan zoeken. Ik geloof dat mijn dochter, na wat er gebeurd is, nog wel, of weer, veilig zal zijn bij mij. Ik ga haar daar ook weer van proberen te overtuigen!
zondag 4 oktober 2009 om 22:30
Toevallig vanavond hier iets soortgelijks:
zoon (4,5) is ook hier al geruime tijd zijn grenzen aan het opzoeken, weigeren te luisteren, continu een weerwoord.
Vanavond was ik net uit de douche, hij stond er nog in. Ik had hem tot 3x toe gevraagd de kraan uit te draaien omdat hij eruit moest. Geen reactie, maar doorgaan met spelen, met tegenargumenten. Uiteindelijk draait hij na een 4e keer vragen de kraan dicht, ik doe de douchedeur open en hij schopt uit boosheid het water wat hij had opgevangen middels een dopje in het afvoerputje over mij heen. Met resultaat, want ik werd goed nat.
Uit boosheid heb ik hem toen een (zachte) pets op zijn wang gegeven en hem laten weten dat ik dit werkelijk niet tolereer.
Hij schrok van mijn boosheid en begon te huilen. Hij zei sorry en dat het per ongeluk was gegaan. Dit was duidelijk niet het geval; hij schopte wel degelijk heel bewust het water naar mij toe.
Ik heb hem toen geadviseerd om zijn knuffelbeest te pakken wat hij gebruikt als hij boos is. Met dit beest mag hij slaan, schoppen, bijten, wat hij wil om zijn boosheid kwijt te maken. Hij heeft dit ruim 5 minuten gedaan. Daarna kwam hij weer naar me toe en hebben we erover gepraat en geknuffeld. We hebben beiden gezegd dat we spijt hadden van wat we gedaan hadden. Dat dit niet hoort en dat je niet zo met elkaar om mag gaan.
Hierna hebben we een boekje gelezen in bed en nog even wat gedonderjaagd en geknuffeld. Zoon ging, vol babbels, slapen en ik heb hem niet meer gehoord.
Toch ben ook ik geschrokken van mezelf. Ik vind het erg dat ik hem die pets gegeven heb. Ik hoor als ouder, als verantwoordelijke, mezelf in te houden en hoe boos ik ook op hem ben, ik hoor hem niet te slaan. Zo simpel is het..
zoon (4,5) is ook hier al geruime tijd zijn grenzen aan het opzoeken, weigeren te luisteren, continu een weerwoord.
Vanavond was ik net uit de douche, hij stond er nog in. Ik had hem tot 3x toe gevraagd de kraan uit te draaien omdat hij eruit moest. Geen reactie, maar doorgaan met spelen, met tegenargumenten. Uiteindelijk draait hij na een 4e keer vragen de kraan dicht, ik doe de douchedeur open en hij schopt uit boosheid het water wat hij had opgevangen middels een dopje in het afvoerputje over mij heen. Met resultaat, want ik werd goed nat.
Uit boosheid heb ik hem toen een (zachte) pets op zijn wang gegeven en hem laten weten dat ik dit werkelijk niet tolereer.
Hij schrok van mijn boosheid en begon te huilen. Hij zei sorry en dat het per ongeluk was gegaan. Dit was duidelijk niet het geval; hij schopte wel degelijk heel bewust het water naar mij toe.
Ik heb hem toen geadviseerd om zijn knuffelbeest te pakken wat hij gebruikt als hij boos is. Met dit beest mag hij slaan, schoppen, bijten, wat hij wil om zijn boosheid kwijt te maken. Hij heeft dit ruim 5 minuten gedaan. Daarna kwam hij weer naar me toe en hebben we erover gepraat en geknuffeld. We hebben beiden gezegd dat we spijt hadden van wat we gedaan hadden. Dat dit niet hoort en dat je niet zo met elkaar om mag gaan.
Hierna hebben we een boekje gelezen in bed en nog even wat gedonderjaagd en geknuffeld. Zoon ging, vol babbels, slapen en ik heb hem niet meer gehoord.
Toch ben ook ik geschrokken van mezelf. Ik vind het erg dat ik hem die pets gegeven heb. Ik hoor als ouder, als verantwoordelijke, mezelf in te houden en hoe boos ik ook op hem ben, ik hoor hem niet te slaan. Zo simpel is het..
zondag 4 oktober 2009 om 22:32
zondag 4 oktober 2009 om 22:32
Ik wil het niet goedpraten hoor, maar mijn dochter test me elke dag. Daar kan ik normaal prima mee omgaan (al is het wel irritant soms). Maar vanavond leek ze echt de weg kwijt of zo. Ik kon niet tot haar doordringen omdat ze zo door het lint ging. Normaal valt er altijd wel met haar te 'praten', of te onderhandelen, of zelfs afspraken te maken.
We waren op verjaardagsvisite geweest, en ze had liggen slapen in de auto. Daarna was ze thuis zelf op de bank gaan liggen en toen ik haar optilde om naar bed te brengen, begon ze opeens te schreeuwen en te huilen dat ze dat niet wilde.
Ik bedenk me nu tot mijn grote schaamte dat ze misschien wel een soort van slaapwandel-episode had...
We waren op verjaardagsvisite geweest, en ze had liggen slapen in de auto. Daarna was ze thuis zelf op de bank gaan liggen en toen ik haar optilde om naar bed te brengen, begon ze opeens te schreeuwen en te huilen dat ze dat niet wilde.
Ik bedenk me nu tot mijn grote schaamte dat ze misschien wel een soort van slaapwandel-episode had...
zondag 4 oktober 2009 om 22:34
quote:ElinMaria schreef op 04 oktober 2009 @ 22:13:
Ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks ooit nog gebeurt. Als het toch gebeurt, dan zoek ik professionele hulp!
Ik heb weleens op een station een klein meisje weggetrokken omdat haar moeder haar in het gezicht sloeg (een schrikreactie om wat daarvoor was gebeurd, daar ben ik van overtuigd, maar toch). Een corrigerende tik (niet op de blote huid) is misschien nog opvoedkundig toelaatbaar maar uithalen of in het gezicht slaan is uit den boze! En niet een keer maar twee keer plus ook nog eens op de billen?!! Maar goed dat je van jezelf geschrokken bent, het kind is DRIE JAAR ben je nu helemaal betoeterd?! Je kindje wakker maken, is denk ik niet nodig maar morgen er wel met haar over praten en -alsje- alsjeblieft verzeker haar dat het nooit meer zal gebeuren.
En volgende week voor oppas zorgen en dan ga jij er even lekker tussenuit, even aan jezelf denken en vertroetelen.
En niet meer slaan!
Ik kan me niet voorstellen dat iets dergelijks ooit nog gebeurt. Als het toch gebeurt, dan zoek ik professionele hulp!
Ik heb weleens op een station een klein meisje weggetrokken omdat haar moeder haar in het gezicht sloeg (een schrikreactie om wat daarvoor was gebeurd, daar ben ik van overtuigd, maar toch). Een corrigerende tik (niet op de blote huid) is misschien nog opvoedkundig toelaatbaar maar uithalen of in het gezicht slaan is uit den boze! En niet een keer maar twee keer plus ook nog eens op de billen?!! Maar goed dat je van jezelf geschrokken bent, het kind is DRIE JAAR ben je nu helemaal betoeterd?! Je kindje wakker maken, is denk ik niet nodig maar morgen er wel met haar over praten en -alsje- alsjeblieft verzeker haar dat het nooit meer zal gebeuren.
En volgende week voor oppas zorgen en dan ga jij er even lekker tussenuit, even aan jezelf denken en vertroetelen.
En niet meer slaan!
zondag 4 oktober 2009 om 22:35
Als ik TO was zou ik dochter ook niet koste wat kost wakker maken nu.
Ik zou wel een tijdje bij haar bedje gaan zitten, haar over haar bol aaien en heel zachtjes fluisteren dat ik van haar houd. Als ze lekker slaapt wordt ze daarvan niet wakker, als ze echter heel onrustig is, kan het gebeuren dat ze tóch wakker wordt en dan kun je haar nog even troosten en geruststellen zodat ze alsnog met vertrouwen in slaap kan vallen.
En het zou zomaar kunnen dat ze eigenlijk helemaal niet slaapt, maar zich alleen maar slapend houdt, en dan vindt ze het vast ook erg fijn om toch nog even een lieve stem te horen.
Ik zou wel een tijdje bij haar bedje gaan zitten, haar over haar bol aaien en heel zachtjes fluisteren dat ik van haar houd. Als ze lekker slaapt wordt ze daarvan niet wakker, als ze echter heel onrustig is, kan het gebeuren dat ze tóch wakker wordt en dan kun je haar nog even troosten en geruststellen zodat ze alsnog met vertrouwen in slaap kan vallen.
En het zou zomaar kunnen dat ze eigenlijk helemaal niet slaapt, maar zich alleen maar slapend houdt, en dan vindt ze het vast ook erg fijn om toch nog even een lieve stem te horen.
