Kinderen
alle pijlers
Kind geslagen
zondag 4 oktober 2009 om 21:15
Ik weet dat iedereen me hier straks een heks zal vinden, en dat is terecht want dat ben ik ook.
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
zondag 4 oktober 2009 om 21:30
Het feit dat je je er nu zo schuldig over voelt geeft aan dat je dit helemaal niet wilt.
Ik denk dat veel ouders wel eens iets hebben gedaan wat achteraf beter was van niet, ik tenminste wel.
Ik herken het gevoel dat je je met moeite kunt beheersen, ik bracht mijn kids dan naar hun kamer en liet ze daar uitrazen terwijl ik mezelf weer in de hand probeerde te krijgen.
Van deze ene keer zal ze vast niets overhouden, het moet natuurlijk geen gewoonte worden, maar dat laat je vast niet gebeuren. Je bent hierom geen slechte moeder hoor!
Ik denk dat veel ouders wel eens iets hebben gedaan wat achteraf beter was van niet, ik tenminste wel.
Ik herken het gevoel dat je je met moeite kunt beheersen, ik bracht mijn kids dan naar hun kamer en liet ze daar uitrazen terwijl ik mezelf weer in de hand probeerde te krijgen.
Van deze ene keer zal ze vast niets overhouden, het moet natuurlijk geen gewoonte worden, maar dat laat je vast niet gebeuren. Je bent hierom geen slechte moeder hoor!
zondag 4 oktober 2009 om 21:32
@ambrosia en nammma:
tuurlijk is het allemaal niet zo eenvoudig
ik probeer alleen TO's gedachtengang wat te relativeren.ze schijnt te denken dat ze nu een ontaarde moeder is en dat haar kind een levenslang trauma heeft opgelopen.
nou, dat is niet zo....
maar idd; denk er eens goed overna wat de druppel was.
hoewel ik moet zeggen dat ik het gedrag van dochter wel ver vind gaan, waarbij ik me dus afvroeg of ze al eens een grens had ontdekt bij moeder of dat dit de eerste keer was......
tuurlijk is het allemaal niet zo eenvoudig
ik probeer alleen TO's gedachtengang wat te relativeren.ze schijnt te denken dat ze nu een ontaarde moeder is en dat haar kind een levenslang trauma heeft opgelopen.
nou, dat is niet zo....
maar idd; denk er eens goed overna wat de druppel was.
hoewel ik moet zeggen dat ik het gedrag van dochter wel ver vind gaan, waarbij ik me dus afvroeg of ze al eens een grens had ontdekt bij moeder of dat dit de eerste keer was......
zondag 4 oktober 2009 om 21:32
Niet lullig bedoeld hoor, maar ik vind dat er veel reacties zijn met de strekking "valt wel mee, kan gebeuren". Ik schrik echt van jouw verhaal. Jij zelf ook, gelukkig. Maar ik vind dit geen voorval om al te gemakkelijk overheen te stappen (zeg ook niet dat jij dat doet, maar veel reacties wel). Zeker omdat je niet na die eerste klap gestopt bent. Naar je dochter toe zou ik het inderdaad goed maken door je excuses aan te bieden en er niet te lang over doorgaan. Voor jezelf zou ik echt hulp zoeken. Je bent blijkbaar overwerkt en dat uit zich blijkbaar door agressief gedrag tegen je kinderen. Ga naar de huisarts / bedrijfsarts en geef aan dat het niet goed met je gaat.
Sterkte.
Sterkte.
zondag 4 oktober 2009 om 21:32
Ik denk dat als het niet weer gebeurt dat de schade wel meevalt. In ieder geval kan ik me voorstellen dat een kind van die leeftijd zich een eenmalige klap na een tijdje niet meer herinnert. Maar ik heb daar geen verstand van. Ik weet niet hoe het met vertrouwensbreuk en weer terugwinnen van vertrouwen zit op die leeftijd. Misschien dat iemand anders daar iets verstandigs over kan zeggen.
O ja, mijn moeder vertelde dat ze mij ooit een keer heeft geslagen (toen was ik denk ik bijna 3) en dat we toen allebei huilden en dat ze het nooit weer heeft gedaan. En ik kan me er niks van herinneren en kan het me zelfs niet voorstellen, haha.
Mijn advies om het niet weer te laten gebeuren is om als je de woede/frustratie op voelt komen haar onmiddellijk in haar kamer alleen te laten en zelf even weg te gaan. Dan maar niet op dat moment naar bed of wat je dan ook van haar wilde. Tien minuten later is de situatie meestal compleet anders en lukt het wel.
Ik denk dat je niks aan oordelen hebt, die laat ik dus maar achterwege Wat denk je, kun je wat aan de overwerktheid doen? Als het met je werk te maken heeft, proberen thuis juist als rustpunt te zien?
O ja, mijn moeder vertelde dat ze mij ooit een keer heeft geslagen (toen was ik denk ik bijna 3) en dat we toen allebei huilden en dat ze het nooit weer heeft gedaan. En ik kan me er niks van herinneren en kan het me zelfs niet voorstellen, haha.
Mijn advies om het niet weer te laten gebeuren is om als je de woede/frustratie op voelt komen haar onmiddellijk in haar kamer alleen te laten en zelf even weg te gaan. Dan maar niet op dat moment naar bed of wat je dan ook van haar wilde. Tien minuten later is de situatie meestal compleet anders en lukt het wel.
Ik denk dat je niks aan oordelen hebt, die laat ik dus maar achterwege Wat denk je, kun je wat aan de overwerktheid doen? Als het met je werk te maken heeft, proberen thuis juist als rustpunt te zien?
zondag 4 oktober 2009 om 21:35
Ik vind slaan echt helemaal niet ok, maar wees niet te streng voor jezelf. Het is gebeurt, hoe naar het ook is.
Ik kan me voorstellen dat je er wel verschrikkelijk over inzit. Probeer de volgende keer eerder te signaleren dat je grens overschreden is. Klinkt simpel en in feite is het dat ook.
Herken de woede in jezelf, maak vervolgens pas op de plaats en het zal je niet snel meer gebeuren.
Praat er morgen met je kind over en benoem inderdaad dat slaan niet mag.
Ik kan me voorstellen dat je er wel verschrikkelijk over inzit. Probeer de volgende keer eerder te signaleren dat je grens overschreden is. Klinkt simpel en in feite is het dat ook.
Herken de woede in jezelf, maak vervolgens pas op de plaats en het zal je niet snel meer gebeuren.
Praat er morgen met je kind over en benoem inderdaad dat slaan niet mag.
zondag 4 oktober 2009 om 21:37
quote:danivo schreef op 04 oktober 2009 @ 21:19:
stel je niet zo aan!
je hebt haar echt niet beschadigd, ze heeft hooguit geleerd dat er een eind aan je geduld is.
Nou ja! Ik vind absoluut niet dat TO zich aanstelt.
Ik kan me goed voorstellen dat je op een zeker moment je geduld verliest en onverantwoord zwaar uitvalt tegen je kind, en ik kan me nóg beter voorstellen dat je daar vervolgens heel ellendig over kan voelen. Beide zijn mij ook wel eens overkomen.
Ik zou er zeker op terugkomen in een gesprek met je kind. Vertel tegen haar dat je iets hebt gedaan wat je niet had mogen doen, dat je hier veel spijt van hebt, en dat het zeker niet haar schuld was maar de jouwe. En dat je heel veel van haar houdt.
En probeer wat hulp en steun te regelen, zodat je minder het gevoel hebt er alleen voor te staan en wat meer ademruimte krijgt.
En wees alsjeblieft niet te hard voor jezelf . Daar heeft noch je kind, noch jij iets aan.
stel je niet zo aan!
je hebt haar echt niet beschadigd, ze heeft hooguit geleerd dat er een eind aan je geduld is.
Nou ja! Ik vind absoluut niet dat TO zich aanstelt.
Ik kan me goed voorstellen dat je op een zeker moment je geduld verliest en onverantwoord zwaar uitvalt tegen je kind, en ik kan me nóg beter voorstellen dat je daar vervolgens heel ellendig over kan voelen. Beide zijn mij ook wel eens overkomen.
Ik zou er zeker op terugkomen in een gesprek met je kind. Vertel tegen haar dat je iets hebt gedaan wat je niet had mogen doen, dat je hier veel spijt van hebt, en dat het zeker niet haar schuld was maar de jouwe. En dat je heel veel van haar houdt.
En probeer wat hulp en steun te regelen, zodat je minder het gevoel hebt er alleen voor te staan en wat meer ademruimte krijgt.
En wees alsjeblieft niet te hard voor jezelf . Daar heeft noch je kind, noch jij iets aan.
zondag 4 oktober 2009 om 21:39
Zou haar nu ook niet wakker gaan maken, hoogstens voor jezelf een aai over haar bol, een kusje en een gefluisterd ´ik hou van je` (mijn ritueel als ik zelf naar bed ga en even kijk of de kids niet overdwars in hun bed liggen, zeker als t een lastige dag was, doet me dat altijd wel goed)
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
zondag 4 oktober 2009 om 21:40
November 2008 opende ik hier het topic 'ik ben een waardeloze moeder' (welke ik liever niet meer omhoog haal), met een soortgelijk verhaal. Ik heb er heel veel aan gehad. Het feit dat ik mijn zoon sloeg om niks, was voor mij echt een waarschuwing dat ik aan mijn tax zat en over grenzen heen ging en door er een topic over te openen werd het ook een echte waarschuwing die ik om moest zetten in daden.
Ik heb het sindsdien dus ook niet meer gedaan en ook kleinere tikken, die mijn man en ik wel eens gaven op de vingers, of aan het oor trekken, zijn we zo min mogelijk gaan toepassen en alleen in situaties die erom vragen (bijv. kind steekt voor de 100ste keer handjes tegen de hete kachel, om maar iets te noemen). Voorheen deden we dat nog wel eens meer. Het is ook helemaal niet nodig natuurlijk.
Het heeft mij echt de ogen geopend en ik ben, ondanks de ook vele negatieve reacties die ik hier over me heen kreeg, heel erg blij dat ik dit topic geopend heb. Waar het vivaforum al niet goed voor is, haha.
Kom er wel op terug bij dochter, is erg belangrijk. Voor zowel jouw verwerking als de hare.
Ik heb het sindsdien dus ook niet meer gedaan en ook kleinere tikken, die mijn man en ik wel eens gaven op de vingers, of aan het oor trekken, zijn we zo min mogelijk gaan toepassen en alleen in situaties die erom vragen (bijv. kind steekt voor de 100ste keer handjes tegen de hete kachel, om maar iets te noemen). Voorheen deden we dat nog wel eens meer. Het is ook helemaal niet nodig natuurlijk.
Het heeft mij echt de ogen geopend en ik ben, ondanks de ook vele negatieve reacties die ik hier over me heen kreeg, heel erg blij dat ik dit topic geopend heb. Waar het vivaforum al niet goed voor is, haha.
Kom er wel op terug bij dochter, is erg belangrijk. Voor zowel jouw verwerking als de hare.
Whatever, I do what I want
zondag 4 oktober 2009 om 21:40
Kind wakker maken? Sorry, maar dat vind ik echt absurd. Dat doe je om je eigen gemoed te luchten, kind is waarschijnlijk doodop van eigen hysterische gehuil en de vermoeidheid die er al was, en zal slaapdronken echt niet begrijpen waarom je haar wakker maakt.
Heel jammer, maar dan zelf maar een klotenacht met schuldgevoel tot het plafond, maar daar ga je geen kind voor wakker maken.
Heel jammer, maar dan zelf maar een klotenacht met schuldgevoel tot het plafond, maar daar ga je geen kind voor wakker maken.
Om een kort verhaal lang te maken...
zondag 4 oktober 2009 om 21:41
Ik vind de reacties hier eerlijk gezegd nogal mild. En dat verbaast me. Niet dat ik de behoefte voel om hier nu TO te gaan lopen afzeiken, maar ik vind slaan een absolute no-go. Al is een kind nog zo vervelend. De reacties dat het allemaal nogal meevalt, snap ik dus niet.
TO je schrijft: "Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding."
Als het al een aanleiding is, dan zo ik zorgen dat je hulp krijgt. Zowel professioneel als gewoon van je omgeving (familie en vrienden).
TO je schrijft: "Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding."
Als het al een aanleiding is, dan zo ik zorgen dat je hulp krijgt. Zowel professioneel als gewoon van je omgeving (familie en vrienden).
zondag 4 oktober 2009 om 21:42
quote:weatherwax schreef op 04 oktober 2009 @ 21:40:
Kind wakker maken? Sorry, maar dat vind ik echt absurd. Dat doe je om je eigen gemoed te luchten, kind is waarschijnlijk doodop van eigen hysterische gehuil en de vermoeidheid die er al was, en zal slaapdronken echt niet begrijpen waarom je haar wakker maakt.
Heel jammer, maar dan zelf maar een klotenacht met schuldgevoel tot het plafond, maar daar ga je geen kind voor wakker maken.Dat is jouw mening. Ik heb een andere mening, heeft niets met een schuldgevoel te maken maar met een hele nare ervaring van jaren terug. Dat kan ik nooit meer goedmaken.
Kind wakker maken? Sorry, maar dat vind ik echt absurd. Dat doe je om je eigen gemoed te luchten, kind is waarschijnlijk doodop van eigen hysterische gehuil en de vermoeidheid die er al was, en zal slaapdronken echt niet begrijpen waarom je haar wakker maakt.
Heel jammer, maar dan zelf maar een klotenacht met schuldgevoel tot het plafond, maar daar ga je geen kind voor wakker maken.Dat is jouw mening. Ik heb een andere mening, heeft niets met een schuldgevoel te maken maar met een hele nare ervaring van jaren terug. Dat kan ik nooit meer goedmaken.
zondag 4 oktober 2009 om 21:43
quote:Star schreef op 04 oktober 2009 @ 21:33:
[...]
Eens. Ik laat mijn dochter nooit huilend/verdrietig gaan slapen, dat vind ik zo naar.
Ik vind dat ook naar, maar soms gebeurt het dat je er samen even niet uitkomt.
Dochter en ik weten inmiddels van elkaar dat het hoe dan ook wel weer goed komt. Ook al is dat niet direct.
Ik kan inmiddels heel goed verwijzen naar een volgend moment; 'Sorry lief, we komen er nu niet uit, dan krijgen we weer ruzie. Morgen ok?'
Werkt ook goed.
[...]
Eens. Ik laat mijn dochter nooit huilend/verdrietig gaan slapen, dat vind ik zo naar.
Ik vind dat ook naar, maar soms gebeurt het dat je er samen even niet uitkomt.
Dochter en ik weten inmiddels van elkaar dat het hoe dan ook wel weer goed komt. Ook al is dat niet direct.
Ik kan inmiddels heel goed verwijzen naar een volgend moment; 'Sorry lief, we komen er nu niet uit, dan krijgen we weer ruzie. Morgen ok?'
Werkt ook goed.
zondag 4 oktober 2009 om 21:43
Eens met de meningen hier dat je het goed moet maken (ook als ze er niet zelf over begint) en vooral uitleggen dat het niet mag wat je hebt gedaan. Dat snappen peuters heel goed, die zijn immers volop bezig met wat mag en wat niet. Dikke kans dat ze overal gaat verkondigen dat jij iets heel stouts hebt gedaan natuurlijk (zoals peuters ook dagen door kunnen emmeren over een kind op de creche dat iets stouts heeft gedaan).
zondag 4 oktober 2009 om 21:45
quote:weatherwax schreef op 04 oktober 2009 @ 21:40:
Kind wakker maken? Sorry, maar dat vind ik echt absurd. Dat doe je om je eigen gemoed te luchten, kind is waarschijnlijk doodop van eigen hysterische gehuil en de vermoeidheid die er al was, en zal slaapdronken echt niet begrijpen waarom je haar wakker maakt.
Heel jammer, maar dan zelf maar een klotenacht met schuldgevoel tot het plafond, maar daar ga je geen kind voor wakker maken.Eens.
Kind wakker maken? Sorry, maar dat vind ik echt absurd. Dat doe je om je eigen gemoed te luchten, kind is waarschijnlijk doodop van eigen hysterische gehuil en de vermoeidheid die er al was, en zal slaapdronken echt niet begrijpen waarom je haar wakker maakt.
Heel jammer, maar dan zelf maar een klotenacht met schuldgevoel tot het plafond, maar daar ga je geen kind voor wakker maken.Eens.
zondag 4 oktober 2009 om 21:46
quote:Silvy schreef op 04 oktober 2009 @ 21:42:
[...]
Dat is jouw mening. Ik heb een andere mening, heeft niets met een schuldgevoel te maken maar met een hele nare ervaring van jaren terug. Dat kan ik nooit meer goedmaken.TO kan het morgen goedmaken, dus wellicht handig om jouw ervaring niet op haar te projecteren.
[...]
Dat is jouw mening. Ik heb een andere mening, heeft niets met een schuldgevoel te maken maar met een hele nare ervaring van jaren terug. Dat kan ik nooit meer goedmaken.TO kan het morgen goedmaken, dus wellicht handig om jouw ervaring niet op haar te projecteren.