Vervelende bejaarden

Overigens ben ik in 1 geval wel blij dat dochter mee is gelopen met een wildvreemde. Ze is ooit de jumbo uitgelopen, toen ze in het speelhoekje was. Ze was uitgespeeld en bedacht dat ze wel in de aangrenzende parkeergarage bij onze auto op mijn man kon wachten. Ze was een jaar of 4. Hele winkel op stelten, iedereen liep te zoeken naar d’r. Kwam er ineens een man binnen met haar aan de hand. Hij had haar bij de auto zien staan en was maar even gaan vragen wat ze daar zo alleen deed. Toen zei ze dus dat papa in de jumbo was en heeft hij haar teruggebracht.

Ik zie er geen kwaad in; hier ook regelmatig 'Oh hallo lief meisje. Wat ben je een plaatje! Kijk nou Ans/Henk/Frits, dat is toch om op te vreten?! Ik zou je zó meenemen! Ga je mee met mij?! We nemen dr mee hoor Ans/Henk/Frits...!' (Mijn dochter van 1.5 heeft de gave om iedereen om haar vingertjes te wikkelen, zegt tegen iedereen 'halloow' en zwaait en strooit handkussen alsof haar leven er vanaf hangt )

Wat ik laatst wel achteraf een beetje vervelend vond; Op vakantie, museumbezoek, museum draait op vrijwilligers, welke gezellig buiten in het zonnetje zaten met elkaar. Wij lopen het terrein op ('Hallooow!!'). Oudere mevrouw springt op: 'Oh hallo lieve kind. Oooh wat ben je lief. Kom je bij ons museum kijken? Wil je een koekje?! -gaat koekje halen- Zo, kijk eens. Krijg ik dan een kus van jou?!'
En...de lieve mevrouw kust onze dochter op haar mond!
Dat was voor het eerst dat iemand -met alleen maar goede bedoelingen, dat weet ik wel- mijn dochter èn iets te eten gaf zonder te vragen èn haar op haar mond kuste... Het ging zo snel, maar achteraf dacht ik wel; 'eehrm, ieuwl?! What just happened?!' Maar even met el partner overlegd hoe we in zulk soort situaties voortaan beleefd en vriendelijk onze grens kunnen aangeven...

Ik herken de blijdschap van oudere mensen door het ziet van onze bloedjes van nazaatjes wel. Ik vind dat iets vertederends hebben. Het zijn mensen die door de wol geverfd zijn, zelf waarschijnlijk mucho kinderen opgevoed hebben en altijd keihard gewerkt hebben in hun leven. Daar heb ik met liefde even wat aandacht/tijd voor over. Ik ben altijd bij mijn dochter in de buurt (want: 1.5), dus begeleid haar hierin. Mijn dochter vindt de aandacht leuk, ouderen genieten, voila; better world.

Ik kom nooit aan wildvreemde kinderen. Maar als een peuter in het openbaar dwars ligt te zijn, dan loop ik er wel eens naartoe (ik heb dan al oogcontact gehad met de vader/moeder) en vraag of kind gezellig met MIJ mee gaat als hij/zij niet met mama/papa mee wil.

Dan willen ze ineens maar al te graag naar mama/papa??

bethweeter schreef: ↑

19-08-2019 07:32

Ik weet niet op wat voor ‘afstandje’ jij stond maar als ik een peuter enorm zie huilen en er staat niemand bij ga ik me ook over die peuter ontfermen

Als ik dit soort dingen zie, dan blijf ik altijd een beetje staan dralen en zorg ik dat ik vlakbij peuter en tussen straat en peuter in sta. Begint het kind te rennen dan vang ik hem op. Ik praat daarbij niet tegen peuter, laat staan dat ik hem aan raak!

Mensen die mijn kind wilden helpen als hij eens viel werden of geschopt of uitgescholden ( niet door mij, door zoontje) Dat hadden wij hem niet aangeleerd, dat deed hij ook bij ons! Hij likt het liefst zijn wonden als hij alleen is en meldt zich weer als hij er klaar voor is. Inmiddels net zes en moet echt bijna in tweeën breken voordat hij een kik geeft... Hij huilt hier niet meer om...