Overig
alle pijlers
Laat op het forum?
zaterdag 26 april 2008 om 01:15
@Luni: Dat zou wel een hele mooie tussenoplossing zijn om daar een 2e huisje aan te schaffen als dat binnen de mogelijkheden ligt. Denemarken is ook met de auto best nog te bereiken dus dat maakt het dan wel makkelijker voor je vriend om er wat regelmatiger te zijn (ook voor zijn familie) zonder inderdaad afhankelijk te zijn.
Klinkt goed..hoop dat dat kan/gaat lukken
Klinkt goed..hoop dat dat kan/gaat lukken
anoniem_50800 wijzigde dit bericht op 26-04-2008 01:17
Reden: oof = geen woord
Reden: oof = geen woord
% gewijzigd
zaterdag 26 april 2008 om 01:20
quote:Ikke1971 schreef op 26 april 2008 @ 01:15:
@Luni: Dat zou wel een hele mooie tussenoplossing zijn om daar een 2e huisje aan te schaffen als dat binnen de mogelijkheden ligt. Denemarken is ook met de auto best nog te bereiken dus dat maakt het dan wel makkelijker voor je vriend om er wat regelmatiger te zijn (ook voor zijn familie) zonder inderdaad afhankelijk te zijn.
Klinkt goed..hoop dat dat kan/gaat lukken
Ik ook!
Maar nu taai ik echt af,welterusten allemaal,sterkte met alles en bedankt voor het 'luisteren' Ik laat ws morgen of overmorgen zeker wel weten hoe de reunie was!
@Luni: Dat zou wel een hele mooie tussenoplossing zijn om daar een 2e huisje aan te schaffen als dat binnen de mogelijkheden ligt. Denemarken is ook met de auto best nog te bereiken dus dat maakt het dan wel makkelijker voor je vriend om er wat regelmatiger te zijn (ook voor zijn familie) zonder inderdaad afhankelijk te zijn.
Klinkt goed..hoop dat dat kan/gaat lukken
Ik ook!
Maar nu taai ik echt af,welterusten allemaal,sterkte met alles en bedankt voor het 'luisteren' Ik laat ws morgen of overmorgen zeker wel weten hoe de reunie was!
zaterdag 26 april 2008 om 01:24
Het zal ook wel het moment zijn waarin hij er niet bij stil heeft gestaan,dat ik er juist voor hem wilde zijn.Mischien had ik gewoon moeten zeggen,ik ga mee,punt.
Oppas had hier binnen een paar minuten geweest. Bij het eerste telefoontje was hij nog niet overleden.Ik dacht op dat moment dat hij gewoon maar snel moest gaan en dat zelfs een paar minuten het verschil zouden kunnen maken.
Echter kwam, voordat hij weg ging, al het tweede telefoontje.
Op dat moment had ik mischien wat standvastiger moeten zijn om wel mee te gaan.
Ik snap idd dat hij niet anders gewend is om rekening te houden met mijn eetstoornis en het op dat moment voor hem logisch leek dat ik beter thuis kon blijven.
Maar juist dat feit maakt mij verdrietig.Ik en mijn probleem gaan niet boven alles.Dat het kennelijk wel zo in zijn hoofd zit vind ik echt erg.
Ik had mee moeten gaan,zonder tegenspraak.
Maarja,hij was gewoon al weg,voordat ik krachtig kon besluiten.
ik leg het voordat hij thuis komt wel naast mij neer. Het is nu niet anders.
Oppas had hier binnen een paar minuten geweest. Bij het eerste telefoontje was hij nog niet overleden.Ik dacht op dat moment dat hij gewoon maar snel moest gaan en dat zelfs een paar minuten het verschil zouden kunnen maken.
Echter kwam, voordat hij weg ging, al het tweede telefoontje.
Op dat moment had ik mischien wat standvastiger moeten zijn om wel mee te gaan.
Ik snap idd dat hij niet anders gewend is om rekening te houden met mijn eetstoornis en het op dat moment voor hem logisch leek dat ik beter thuis kon blijven.
Maar juist dat feit maakt mij verdrietig.Ik en mijn probleem gaan niet boven alles.Dat het kennelijk wel zo in zijn hoofd zit vind ik echt erg.
Ik had mee moeten gaan,zonder tegenspraak.
Maarja,hij was gewoon al weg,voordat ik krachtig kon besluiten.
ik leg het voordat hij thuis komt wel naast mij neer. Het is nu niet anders.
zaterdag 26 april 2008 om 01:30
Welterusten luni en veel pelzier op de reunie.
@Ikke, ik denk daar ook wel over hoor en het is ook niet dat ik daar persé niet aan wil.
Maar ik heb eigenlijk steeds maar niet het gevoel dat het nodig is. Let's face it: ik ben ook gewoon heel veel kwijt: de liefde van mijn leven (althans, ik heb dat echt gedacht), beste vriend, lachebek en luisterend ook (want dat was hij ook), mijn baan, mijn finaciële zekerheid, mijn nieuwe huis met al mijn spullen erin, de woonplaats waar ik altijd al had willen wonen (daar waar ons huisje was dus), de toekomst die ik voor ogen had, met huis, kinderen en noem maar op. Dat is gewoon heel naar en zwaar. Maar op de een of andere manier ga ik er -hoe klote ik me soms ook voel- er niet aan onderdoor en ben ik wel vrij snel weer doorgegaan met het proberen (her)opbouwen van mijn eigen leven. Ik ga regelmatig de deur uit en sluit me niet op, doe het huishoude en verzorg mezelf gewoon, doe gewoon dingen met vriendinnen, ben druk op zoek naar werk en dat zal ooit ook heus wel komen. Wat moet iemand anders me dan nog "leren" doen?
@Ikke, ik denk daar ook wel over hoor en het is ook niet dat ik daar persé niet aan wil.
Maar ik heb eigenlijk steeds maar niet het gevoel dat het nodig is. Let's face it: ik ben ook gewoon heel veel kwijt: de liefde van mijn leven (althans, ik heb dat echt gedacht), beste vriend, lachebek en luisterend ook (want dat was hij ook), mijn baan, mijn finaciële zekerheid, mijn nieuwe huis met al mijn spullen erin, de woonplaats waar ik altijd al had willen wonen (daar waar ons huisje was dus), de toekomst die ik voor ogen had, met huis, kinderen en noem maar op. Dat is gewoon heel naar en zwaar. Maar op de een of andere manier ga ik er -hoe klote ik me soms ook voel- er niet aan onderdoor en ben ik wel vrij snel weer doorgegaan met het proberen (her)opbouwen van mijn eigen leven. Ik ga regelmatig de deur uit en sluit me niet op, doe het huishoude en verzorg mezelf gewoon, doe gewoon dingen met vriendinnen, ben druk op zoek naar werk en dat zal ooit ook heus wel komen. Wat moet iemand anders me dan nog "leren" doen?
zaterdag 26 april 2008 om 01:30
Kan me wel voorstellen hoor Iry..dat die gedachte je verdrietig maakt. Is misschien wel een goed punt om een keer (als het verdriet van het overlijden van opa weer is overgewaaid) te bespreken met je vriend. Ook aangeven dat je er soms ook gewoon voor hem kunt zijn, ondanks dat hij dat misschien niet altijd ziet.
En hij moest nu gewoon snel beslissen en zat ook in zijn emoties... Maar even van je af laten glijden inderdaad denk ik!
Succes zo als hij weer thuis is!
En hij moest nu gewoon snel beslissen en zat ook in zijn emoties... Maar even van je af laten glijden inderdaad denk ik!
Succes zo als hij weer thuis is!
zaterdag 26 april 2008 om 01:30
Oh,het was zijn opa ikke.
Hij heeft geen contact meer met zijn vader en zijn opa(de vader van zijn vader dus) ook niet echt meer.
Als kleinzoon(met zijn broer samen) was hij de enige familie die naar hem omkeek.Echt heel triest eigenlijk.
Wordt op de begrafenis nog een laatste confrontatie met zijn vader.Geen flauw idee hoe dat uit gaat pakken. Ik ben pas na dat verhaal in beeld gekomen.
Hij heeft geen contact meer met zijn vader en zijn opa(de vader van zijn vader dus) ook niet echt meer.
Als kleinzoon(met zijn broer samen) was hij de enige familie die naar hem omkeek.Echt heel triest eigenlijk.
Wordt op de begrafenis nog een laatste confrontatie met zijn vader.Geen flauw idee hoe dat uit gaat pakken. Ik ben pas na dat verhaal in beeld gekomen.
zaterdag 26 april 2008 om 01:33
Iry, zoals je het hier schrijft, zou ik het ook gewoon eens aan hem uitleggen. Niet als hij straks thuis komt, dan moet je gewoon even aandacht hebben voor zijn verhaal en zijn verdriet, maar er komt de komende dagen vast wel een goed moment. Het is juist heel lief dat jij er voor hem wilde zijn en dat begrijpt je vriend ook heus wel. Ik denk dat hij er vanavond gewoon even niet op die manier over na heeft gedacht.
zaterdag 26 april 2008 om 01:34
Soleil..je bent ook super goed bezig! (dat natuurlijk voorop gesteld ). En dat meen ik ook echt.
Maar ik lees in je posts ook nog zo ontzettend veel verdriet, boosheid en inderdaad het verliezen van je toekomstbeeld is nogal wat. Misschien het helpen verwerken van dat verdriet? Het een plekje geven? Het weer leren vertrouwen op je gevoel?
Moet wel heel eerlijk zeggen dat ik zelf ook een beetje in jouw schoenen heb gestaan (niet qua vriend situatie maar wel dat iedereen riep dat ik wel hulp kon gebruiken) en dat ik alleen de intake heb gedaan. Daarna heb ik toch bedacht het zelf wel te kunnen (en dat is ook gelukt) dus ik snap je wel heel goed
Maar ik lees in je posts ook nog zo ontzettend veel verdriet, boosheid en inderdaad het verliezen van je toekomstbeeld is nogal wat. Misschien het helpen verwerken van dat verdriet? Het een plekje geven? Het weer leren vertrouwen op je gevoel?
Moet wel heel eerlijk zeggen dat ik zelf ook een beetje in jouw schoenen heb gestaan (niet qua vriend situatie maar wel dat iedereen riep dat ik wel hulp kon gebruiken) en dat ik alleen de intake heb gedaan. Daarna heb ik toch bedacht het zelf wel te kunnen (en dat is ook gelukt) dus ik snap je wel heel goed
zaterdag 26 april 2008 om 01:35
Dat is een goede raad ikke om het daar eens over te hebben.
Ik schrik namelijk een beetje van deze constatering.
Maar zeker nu is niet het moment.
Idd eerst het verdriet van zijn opa en alle dingen erom heen laten gebeuren.
Ik zal er voor hem zijn.Dit is voor nu even niet belangrijk. Daar deal ik zelf maar even mee.
Ik schrik namelijk een beetje van deze constatering.
Maar zeker nu is niet het moment.
Idd eerst het verdriet van zijn opa en alle dingen erom heen laten gebeuren.
Ik zal er voor hem zijn.Dit is voor nu even niet belangrijk. Daar deal ik zelf maar even mee.
zaterdag 26 april 2008 om 01:39
zaterdag 26 april 2008 om 01:40
Tsja,het zal zeker niet nadenkend geweest zijn.
Ik ben gewoon even het spoor bijster.
Regelmatig kiest hij voor dingen waardoor ik mij een beetje onbegrepen voel(omdat hij de prioriteiten anders ziet).
Wat ik overigens hem niet verwijt want hij kan niet van mijn gezicht lezen wat ik soms nodig heb.
En juist nu,zet hij het boven zijn verdriet.
Ik snap het even niet.
Ik kijk wel wanneer de tijd er rijp voor is,maar dit is zeker iets om ons hoofd over te buigen.
Sorry,voor mijn egoisme op dit moment.En bedant dat jullie het toch lezen.
Ik ben gewoon even het spoor bijster.
Regelmatig kiest hij voor dingen waardoor ik mij een beetje onbegrepen voel(omdat hij de prioriteiten anders ziet).
Wat ik overigens hem niet verwijt want hij kan niet van mijn gezicht lezen wat ik soms nodig heb.
En juist nu,zet hij het boven zijn verdriet.
Ik snap het even niet.
Ik kijk wel wanneer de tijd er rijp voor is,maar dit is zeker iets om ons hoofd over te buigen.
Sorry,voor mijn egoisme op dit moment.En bedant dat jullie het toch lezen.
zaterdag 26 april 2008 om 01:41
quote:claire123 schreef op 26 april 2008 @ 01:39:
Heb geen eens een 1e date podverrrr
maar heb wel iets aan de tips die ik hier kreeg!! ( voor het geval dat)
Ja..hoe vond je het idee van de bruiloft in joggingpak??? haha!
Maarre...is maar goed ook dat je zelfs geen 1e date hebt..straks wordt je nog uit je stringetje gekookt
Heb geen eens een 1e date podverrrr
maar heb wel iets aan de tips die ik hier kreeg!! ( voor het geval dat)
Ja..hoe vond je het idee van de bruiloft in joggingpak??? haha!
Maarre...is maar goed ook dat je zelfs geen 1e date hebt..straks wordt je nog uit je stringetje gekookt
