Burnout?

Abc: Wat goed dat je het verschil op merkt, dit is idd precies hoe ik het voel op dit moment. ik begin relaxter te worden, je heb gelijk dat de strijd er uit begint te gaan. Heeft wel heeeel lang geduurt, maar het begin is er.

Ik snap dat je eerst nog even andere behandeling af wil wachten, zeker als je nu weer een beetje overeind aan het krabbelen bent is het laatste waar je op zit te wachten een operatie. Jammer dat je oor nog steeds zoveel problemen geeft, hopen dat dit nu wel het juiste advies is. Succes vanavond met zus en nichtjes.



Marriss: Fijn dat je een goede dag hebt. Maar wat abc ook zegt blijf onder je niveau hoor, die wisselende dagen zijn mij ook wel heel bekend. Voor ons allemaal wel geloof ik. De ene dag loop je buiten, en dan heb je echt het gevoel dat je schoolziek bent. De volgende dag kan je je dan zo immens rot voelen. Tegenwoordig probeer ik dat dan ook maar te accepteren, en te denken: Deze dag word niks meer, morgen weer nieuwe kansen.

Hoe bedoel je dat je dat van de arbo? Bedoel je dat je op zijn vroegst pas in jan hoef te beginnen? Hebben jullie de tweede helft verplicht vrij van dec?



Ak: Probeer niet te veel te zoeken naar het hoe en waarom, probeer maar te accepteren dat het nu eenmaal zo is. En wees niet te streng voor jezelf. Geef idd goed je eigen tempo aan hoor. Ik kan me voorstellen dat het de meest hectische periode is om weer te starten op een bso, zo vlak voor de sinterklaas.

De andere kant is het duurt nog best lang eer dat het 29 november is, wie dan leeft, wie dan zorgt.



Lief: Goed gedaan. Ik hoop dat je het kan blijven redden.



Ik ben eigenlijk best wel moe. Ben vanmiddag weer naar de pijnpoli geweest. De neuro weer opnieuw afgesteld, en besloten dat we nog een keer een blokade gaan proberen in mijn bekken. Verder was de arts super tervreden. (ik ook hoor) Het is voor hem ook wel leuk, dat het zo uitpakt, ze hebben deze behandeling in dit gebied nog nooit gedaan, en als het nu zo goed gaat bied dat toch weer perspectieven.

Morgen weer naar gesprekstherapie, vrijdag nog fysio, en dan heb ik het weer wel gehad van de week.

Drukke week heb je, annemie.



Ik had nog een vraag over de term ziek.

In het algemeen wordt gezegd dat je ziek bent als je met burnoutklachten thuis zit. Maar wie bepaalt dat je een burnout hebt? En wat zijn dan de reguliere ziekteverschijnselen? Huilen ofzo? Want ik heb niet heel erge lichamelijke symptomen, maar wel heel geregeld huilbuien. Ik vind het zo moeiijk om het ziek te noemen, vooral naar mezelf toe natuurlijk. En daarom kan ik het (nog) niet zo goed naar mezelf verkopen. Wat moet ik dan zeggen als ik me ziek meld en ze vragen: Griepje? Wat zeg je dan? '" Ik moest zo huilen..."???

Lief: Dat je een burnout hebt, word bepaalt door je huisarts en/of door je psycholoog. De ziekteverschijnselen zijn eigenlijk heel divers. Maar wat voor iedereen eigenlijk wel opgaat is emotionele disbalans. Dus idd huilbuien vanuit het niets. En een eorme vermoeidheid, die ook niet meer weg te slapen valt. Letterlijk opgebrand zijn. Wat ik zelf ook had, was een enorme gejaagdheid, ik moest van alles, en kon nergens meer van genieten. Ik was boos op alles en iedereen. (Zoek even terug op een bericht van Esli, dat zou door mij geschreven kunnen zijn.) Ik voelde geen positieve gevoelens meer. Daarnaast kunnen er idd wel heel veel lichamelijke klachten bij komen maar dat hoeft niet persee. Wat wel een heel bekende is, is hoofdpijn.

Als je je ziek meld, hoef je geen tekst en uitleg te geven aan je baas, en wat is er mis met de waarheid? Bijv Sorry, ik trek het niet meer, ik ben op?

Lief, als je bang bent dat je een burnout hebt of er tegenaan zit, ga dan even langs de huisarts en vertel wat je voelt...

Bij mij was / is het: overgeven, trillen, hoofdpijn, hartkloppingen, misselijk, spierpijn en veel huilen. Dit is de 4e week dat ik thuis zit, en nu hoef ik niet meer over te geven, en het trillen is ook zo goed als over (soms in drukke situaties nog wat trillerig op mn benen) Nog wel heel veel hoofdpijn (eigenlijk dagelijks) en huilen (bijna dagelijks) en soms hartkloppingen.



Annemie, ik moet in de 3e week van december naar de ba, de 4e en 5e week zou ik eigenlijk vrij zijn (gaan ook nog een paar dagen weg) Bovendien zijn dat ook een beetje komkommertijd-weken op het werk, dus ik ga er eigenlijk van uit dat ik in januari weer serieus ga proberen terug te keren.

Toffe: Je hebt mail.



Marriss: Dan had ik het idd goed begrepen. Fijn hoor, dat je de tijd mag nemen. Maar als ik lees dat je echt nog dagelijks hoofdpijn hebt, en huilbuien is het geen overbodige luxe.

Nee precies Annemie. Maar ik zit in die zin ook nog redelijk in de beginfase. Merk wel dat ik opknap hoor, doe wat meer overdag, ben wat vrolijker en minder bozig. En in het begin stond ik op en ging ik naar bed met hoofdpijn en misselijkheid, nu krijg ik alleen hoofdpijn als ik teveel heb gedaan, en ben ik nog misselijk als ik ergens tegenop zie (zoals het gesprek met de MW gister) De huilbuien worden wel minder qua intensiteit. Die eerste week was het echt urenlang, compleet overstuur. Nu beperkt het zich vaak tot een paar tranen...een dikke knuffel van vriend en even met hem erover praten kalmeert me dan meestal wel weer.

Marriss: Ik vind het zo knap dat jullie zo snel gaan. Als ik hoor dat jij nu ook al na vier weken zegt, dat het eigenlijk een stuk beter gaat. Ik ben jaloers op jullie. Abc gaat ook met zo een enorme snelheid. Ik gun het jullie van harte hoor. Maar als ik nu zie dat het bij mij pas na een jaar begint door de dringen. Pffff.......

Toffe: mail is beantwoord. Heb je een beetje kunnen slapen vannacht? Merk je verschil in moeheid, of dat je nu meer lichamelijk moe bent bedoel ik? Ik hoop dat je er vandaag niet al te veel last van zal hebben.



Ik ben vanmorgen weer naar gesprekstherapie geweest. En ik heb er eigenlijk de balen van. Ik gaf aan dat het goed gaat met me, en dat ik dat en dat en dat gedaan had en nog van plan was. Dan word ik gelijk op mijn nummer gezet door haar, dat ik veeeel te hard ga, en dat ik rustiger aan moet doen. Want ja ik heb toch al een goede waarschuwing gehad? Terwijl ik zoiets heb van: nou dan krijg ik nog een keer een hartstilstand, dan ga ik maar dood, dan heb ik in ieder geval wel geleefd. Ik vind het zo moeilijk om altijd maar 80 te gaan, terwijl ik 100 kan.

Mijn ervaring is ook wel van de afgelopen twee jaar dat als ik me te rustig hou, dat ik helemaal stil val, dus idd een hele dag niks meer doen. Ik zakte daardoor alleen maar verder weg, en ging me steeds rotter voelen. (vandaar dat ik er een groot voorstander van ben, om als het maar een beetje gaat, toch weer te werken, of in ieder geval ritme in je leven te houden) Dat gevoel van uitzichtloosheid wil ik nooit meer mee maken, maar ik krijg het dus niet voorelkaar om er een balans in te vinden.

Lief,

Goed dat je de beslissing hebt genomen om niet naar de USA te gaan en dat ook meteen aan je baas (?) te mailen. Succes ermee. Ik heb ook moeite met de term ziek. De eerste weken durfde ik ook echt niet naar buiten en al helemaal niet naar mijn werkplaats uit angst om collega's te zien. Bij mij op het werk weten de meesten niet precies wat ik heb. Baas heeft het op mijn nierziekte gegooid. Natuurlijk zijn er wel mensen die vermoedens hebben, dat merk ik wel aan de vragen die ze stellen nu ik weer begin. Ik heb er nu geen moeite meer mee om naar buiten te gaan. Ik heb officiele toestemming van de bedrijfsarts en dat was voor mij dat wat ik nodig had om rustig de deur uit te gaan en leuke dingen te doen.



Annemie,

Het lijkt me heel moeilijk voor je dat het bij jou voor jouw gevoel te langzaam gaat en dat jij verder denkt te zijn dan je psycholoog vindt. Jij zegt dat ik snel ga (en dat is ook zo als ik het met jullie vergelijk) en dan nog vind het allemaal zo vreselijk lang duren.



Toffe,

Doe rustig aan he.



Marriss,

Die wisselende dagen herken ik ook. Soms kon ik het nog niet opbrengen om te gaan douchen op een dag en op andere dagen voelde ik me echt 'schoolziek' (zoals iemand dat net zo mooi noemde hier, weet zo niet meer wie dat schreef).



Bij mijn zus was heel gezellig. Ik heb prima geslapen (zij niet, ik trek altijd het hele dekbed naar me toe, daarom hebben mijn vriend en ik twee eenpersoonsdekbedden). Om kwart voor zeven kwam mijn neefje naar ons toe om mijn zus te vragen of ik er al was. Zo lief, ik kreeg een kus en toen wou hij weer naar bed gaan zonder mijn zus een kus te geven (vond ze niet leuk). Uiteraard werd mijn nichtje toen ook wakker, maar na een kus en een muziekje sliep zij wel weer verder. Na een half uurtje kwam neefje er weer aan en toen hebben we lekker liggen kletsen en ouwehoeren met zijn drieeen. Vanmorgen de kinderen weggebracht en daarna met zus de spelletjes gespeeld die mijn neefje voor zijn verjaardag had gekregen afgelopen weekend. Als jullie kinderen van spelletjes houden, kan ik jullie echt mens erger je niet achtbaan aanraden. Is echt superleuk (ook voor volwassenen trouwens).



Vanmiddag met neefje de spelletjes gespeeld en lego in elkaar gezet dat hij ook had gekregen voor zijn verjaardag. Was echt een geslaagde dag.



Wat een domper was is dat mijn zus maandagavond een miskraam heeft gehad. Dat was wel even verdrietig, maar ze is er heel nuchter onder en beseft zich dat dit vruchtje gewoon geen levenskansen had.

Toch sneu voor je zus hoor abc, die miskraam. Ik kan mezelf niets voorstellen bij een kinderwens maar het lijkt me heel naar.



Wat een k*tdag heb ik vandaag zeg. Kwam om 1200 met moeite uit mijn bed, ben niet verder gekomen dan de bank met de laptop en een boek, en de keuken. Niet aangekleed. Het ritje naar de opticien en dan even langs mijn moeder was me al te veel en dat is dus niet gebeurd. Net kwam manlief thuis en ik begon meteen te huilen. Het kan zo niet langer. Ik zit stuk. Ik zit erdoorheen. Ik bijf maar denken: binnenkort knal ik eruit. Ik kan niet eens meer overzien wat ik nu moet doen. Ik wil zo graag dat iemand anders voor mij beslist dat ik naar de dokter ga, dat iemand me helpt, mijn hand vasthoudt. Ik wil niet meer bedenken wat we moeten eten, het is teveel. Oh en dan het idee dat ik me ziek zou melden en dan naar die hork van een bedrijsarts moet. Alleen daarom zou ik me al niet ziek willen melden. Mjn huisarts heeft ooit eens gezegd dat zij niet degene is die bepaalt hoeveel ik kan werken. Dat dat de bedrijfsarts is. Maar ja, die nam me een paar jaar geleden ook al niet serieus toen ik zei dat ik moe was door een net geconstateerde ziekte waardoor ik geen voedingsstoffen opnam. Dus daar zie ik als een huis tegenop. Ze zal me vast niet steunen.



Ik roep al een paar jaar (ergens sinds die diagnose) dat ik niet meer dat geluksgevoeltje heb. Weet je wel, dat je hart even samenknijpt omdat je even zo geniet. En dat gevoel is steeds verder weg gegaan en nu heb ik het idee dat het gewoon weg is en nooit meer terugkomt. Dat ik de pech heb dat ik elke dag een beetje moet overleven. Dat ik niet het geluk heb dat ik gelukkig met mezelf mag zijn.

Gatverdamme.

Lief, ik schrik een beetje van je bericht. Wil je ALSJEBLIEFT zo snel mogelijk een enorme stap terug nemen? Je zegt het zelf al: dit kan zo niet langer. En weet je lieve Lief, er is maar één iemand die nu actie moet ondernemen, en dat ben jijzelf. Kan manlief niet met je meegaan naar de huisarts om je handje vast te houden en je te steunen? Dat heeft de mijne wel gedaan en dat is erg fijn, en ook wel nodig denk ik.



En laat je alsjeblieft niet weerhouden door een hork van een bedrijfsarts. Misschien krijg je nu wel een andere, of anders vraag je via de huisarts een andere bedrijfsarts aan... hoe dan ook, laat het geen reden zijn om actie te ondernemen. Nogmaals: dit kan zo niet langer!



Take care

Abc: Fijn dat je het zo goed gehad hebt bij je zus. Wel heel moeilijk dat ze een miskraam heeft gehad. Geeft het bij jou geen dubbele gevoelens? Dat zou ik me wel voor kunnen stellen, en ook dat je dat nog moeilijker zou vinden. (beetje wazig misschien, sorry daarvoor)



Lief: Ik zou zo graag degene zijn, die nu een arm om je heen slaat, en je dwingt om naar de ha te gaan, en je ziek te melden. Maar helaas dat kan ik niet, en dat kan niemand. Jij bent degene die die beslisscng moet nemen. Jij bent degene die zegt: nu is het genoeg. En geloof me meissie je bent het waard, dat je voor jezelf zorgt. Hier ga je kapot aan, en daar heeft helemaal niemand iets aan, jij zeker niet.

Het klopt dat de ba bepaalt hoeveel dat je kan werkten, maar meestal is het pas na een paar weken dat je daar naar toe moet, dus wie dan leeft wie dan zorgt.

Ik wil je heel graag helpen, dus schrijf hier maar alles op, waar je op vast loopt en/of tegenaanloopt. Wij zullen niet alle antwoorden hebben, maar misschien dat alleen het schrijven je al wel een beetje helpt.



Toffe: Waar ben je vandaag?



Bij mij is mijn boosheid gelukkig weer wel een beetje weggezakt. Ik heb vanmiddag mp3 in mijn oren gestopt en ben lekker een stuk wezen lopen door de polder. Dus mijn hoofd is weer opgeruimd. Nog steeds niks van mijn werk gehoord, dus dat voelt ook gewoon of ze me vergeten zijn. Ba had aangegeven dat ik in principe voor de helft van mijn contracturen kon werken, dus 16 uur per week. Maar ja, als ze zeggen geen werk te hebben?

Toffe: Waardeloos dat je weer grieperig bent, kan je toch zien dat je weerstand echt minimaal is op het moment he.

Wat schrijven voor je psych betreft, je hoeft er geen prijs mee te winnen. Met andere woorden, gewoon opschrijven hoe jij het ervaren hebt, misschien eerst alleen feiten, zonder gevoel?

Als het je echt niet lukt, kan je dat ook maar beter tegen hem zeggen, dan kan die misschien een andere opdracht verzinnen, waar je meer aan hebt.

jullie zijn lief

De reden dat ik ineens met deze post kwam was ook dat ik zeker wist dat jullie hier een duidelijke mening zouden hebben. Om mij heen zijn er niet veel mensen die zich iets van mijn vermoeidheid en ongelukkigheid aantrekken, manlief wel natuurlijk, maar familie en vrienden zien het veel minder en soms mis ik dat wel, iemand die zegt: En nu, jongedame, ga jij eens voor jezelf zorgen!

Mijn man probeert het wel, maar weet ook niet precies wat nou goed is om te doen. Hij vindt het ook niet erg leuk voor me als ik "verplicht" thuis moet zitten.



ik denk dat ik morgen naar mijn werk ga en dan daarvandaan de huisarts bel voor een afspraak. Ik wil zo graag een beetje netjes de boel achterlaten. Kreeg een fijne reactie van projectleider over mijn beslissing betreffende USA en hij wil morgen alle rollen en taken herverdelen. Ik vind het dan toch weer netjes als ik mijn neus dan laat zien....

Mijn humeur wisselt zoveel. Het gaat nu weer wat beter maar kan zo weer omslaan.

Wij hebben een interne medische dienst en daar zit maar 1 ba. En mijn ervaring met haar is echt slecht. Ik zat al te bedenken dat ik wellicht kan vragen om een vervangende ba als het zover komt. Omdat ik geen vertrouwen in haar heb. Ze heeft iets teveel fout gedaan toen ik ziek was, ze zat veel teveel te pushen dat ik weer aan het werk ging en verstuurde emails en verslagen zonder dat tegen mij te zeggen. Bovendien heeft ze haar beroepsgeheim ook niet erg serieus genomen destijds.

Maar wat annemie al zegt: dat zien we dan wel weer. Eerst maar eens die huisarts zien te overleven. Wordt vervolgd.

Lief: Ik zou de boel omdraaien, eerst naar de ha, en afhankelijk wat die zegt, misschien nog even naar je werk. Ik snap dat je eerst de boel netjes achter wilt laten, maar je gaat niet op vakantie. En niemand is onmisbaar, ik kon het ook niet afmaken, Zelfs de papieren die ik nog wilde copieren zijn er nooit meer gekomen, drie stappen voor het apparaat ging alles op zwart. Drie dagen later zat er een ander op mijn functie. En alles draaide gewoon verder. Dat doet verdomd veel zeer, want ik zag het echt als mijn werk. Nu begint het wel te slijten, maar ik heb wel mijn les geleerd, dat alleen ik voor mezelf kan zorgen, en dat alleen ik mijn grens aan kan geven. Sterkte meis.

bij mijn huisarts duurt het wel even voordat je terecht kan. Zal volgende week worden denk ik.

Lief: Laatste berichtje voor vandaag, dan duik ik ook mijn mandje in. Hier proberen ze ook altijd je achter in de rij te zetten. Maar ze hebben altijd wel een paar plaatsjes er tussen hoor. Ik snap je wel, het is ook een goed excuus voor jezelf. Maar het risico is heel groot, als je het volgende week laat worden, dat je het weer afbelt omdat er dan misschien weer wel een betere dag tussenzit.

Weltrusten en probeer een beetje te slapen.

quote:lief_29 schreef op 10 november 2010 @ 21:56:

...

De reden dat ik ineens met deze post kwam was ook dat ik zeker wist dat jullie hier een duidelijke mening zouden hebben. Om mij heen zijn er niet veel mensen die zich iets van mijn vermoeidheid en ongelukkigheid aantrekken, manlief wel natuurlijk, maar familie en vrienden zien het veel minder en soms mis ik dat wel, iemand die zegt: En nu, jongedame, ga jij eens voor jezelf zorgen!

Mijn man probeert het wel, maar weet ook niet precies wat nou goed is om te doen. Hij vindt het ook niet erg leuk voor me als ik "verplicht" thuis moet zitten.



...



Trekken ze zich er echt niks van aan, of laat jij het niet zien aan anderen? Of wil je het niet horen als ze zoiets wel zeggen? Dat klinkt misschien hard, maar ik merkte zelf dat ik me naar de buitenwereld toe veel beter voor kon doen dan ik me voelde. Er waren maar een paar mensen die wel wat aan me merkten en zagen. Mijn vriend natuurlijk en mijn baas. Ik weet niet hoe mijn baas het voor elkaar gekregen heeft, maar bij hem liet ik veel meer van mezelf zien en was ik veel eerlijker dan bijvoorbeeld bij mijn (schoon)ouders of vrienden. Maar dan nog negeerde ik alle goede adviezen om wat rustiger aan te doen, wat later te beginnen, eerder naar huis te gaan of thuis te gaan werken. Ik wou het zelf gewoon niet weten en negeerde dus de goede adviezen van de mensen om me heen.



Ik ben het trouwens volkomen met Annemie en Toffe eens dat je beter eerst naar de ha kunt gaan en dan eventueel nog naar je werk. Ik hoop dan ook dat je nu bij de ha of thuis zit ipv op je werk.



Toffe,

Balen dat je alweer grieperig bent. Het gaat heel erg rond volgens mij. Beterschap ermee en goed uitzieken.



Annemie,

Fijn dat je door het lopen je hoofd zo lekker leeg kan krijgen. Wat stom dat je nog steeds niks van je werk gehoord hebt. Je mag werken van de ba, je wilt graag werken en dan kunnen ze niks voor je bedenken. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je dan vergeten voelt.



Bij mij op het werk is niet echt vervanging voor me geregeld. Het meeste werk is gewoon blijven liggen, alleen de dingen die prioriteit hadden zijn opgepakt door mijn collega die daardoor weer haar eigen werk gedeeltelijk heeft laten liggen. Er is nu dus heel veel achterstallig werk en tegelijk ook een nieuw project, dus werk genoeg.



Mijn zus is zelf heel rustig onder die miskraam en daardoor ben ik er ook wel rustig onder. Ze is zo nuchter dat ik het ook heel goed kan relativeren. Natuurlijk vind ik het heel erg voor haar en haar man en vind ik het heel jammer dat ik nu langer moet wachten op een nieuw neefje of nichtje, maar door haar rust blijf ik ook rustig. De verloskundige had trouwens tegen haar gezegd dat het ook wel kon zijn dat de zwangerschap toch niet helemaal beëindigd was omdat ze geen pijn heeft. Mijn zus gaat er zelf vanuit dat het over is nu, maar er is dus nog een kleine kans dat er nog wel een vruchtje zit. Dat weet ze over drie weken zeker.



Ik heb aan mijn (schoon)ouders, broer, zus en twee vriendinnen verteld dat wij een kinderwens hebben en ze dus ook op de hoogte gehouden van de onderzoeken en uitslagen. Mijn baas weet er ook van omdat ik op een gegeven moment twee of drie keer in de week naar het ziekenhuis moest en ik vond het wel zo eerlijk om in ieder geval aan hem te vertellen waarom dat was. Na het tweede bezoek heb ik me ziek gemeld ivm met mijn burnout, dus achteraf was dat niet nodig geweest, maar ik ben toch wel blij dat hij het weet. Volgens jaar als er echt een behandelplan komt zal ik weer vaak naar het ziekenhuis moeten en dan hoef ik in ieder geval voor hem geen smoesjes te verzinnen over de reden. Misschien vertel ik het dan zelfs ook wel aan mijn kamergenoten. Mijn vriend heeft het op zijn werk ook aan zijn direct leidinggevende en aan de hoogste baas verteld, en hij krijgt ook alle ruimte om met me mee te gaan naar het ziekenhuis.



Ik heb vanmorgen weer gesport. Ik merk echt heel duidelijk het verschil tussen maandag en donderdag. De drukte van de dagen voor het sporten heeft dus wel heel duidelijk invloed.



Gisteravond was ik (uiteraard) heel moe van de dag bij mijn zus. Het viel mijn vriend echter op dat ik wel heel ontspannen was en niet boos dat ik zo moe was. Hij zei dat ik me 'vroeger' altijd schuldig voelde als ik zo moe was omdat ik iets leuks gedaan had en me daar dan ook weer schuldig over voelde enz. enz. Ik merk nu dat ik steeds meer van dingen kan genieten en dat ik mijn plezier niet laat bederven door de wetenschap dat ik er later op de dag of de volgende dag last van krijg. Ik leef veel meer in het nu en denk minder aan de gevolgen waardoor ik meer kan genieten. Ik ben gisteravond gewoon lekker op tijd naar bed gegaan en voelde me daarover tegenover mijn vriend ook niet schuldig. Hij heeft er meer aan dat ik goed voor mezelf zorg en lekker in mijn vel zit dan dat ik tegen mijn vermoeidheid vechtend bij hem blijf zitten. Als ik me goed voel zijn er genoeg avonden/dagen om samen leuke dingen te doen. Als ik tevreden en ontspannen op bed lig dan kan hij ook genieten van zijn eigen hobby's, als ik super gespannen ben en zit te huilen voor ik naar bed ga, dan kan hij ook niet meer van zijn hobby's genieten omdat hij zich dan zorgen maakt over mij. We hebben er dus beide voordeel bij als ik goed voor mezelf zorg.

Abc: Wat een heerlijk positief lang bericht. Ben het idd helemaal eens wat je aan lief schrijft. Ook voor mij heel herkenbaar, je zit zo in je invoren toren op zo een moment, dat je niemand toelaat, mensen wagen het vaak zelfs niet om in je buurt te komen.



Ik ben heel verdrietig over hoe het nu op mijn werk gaat, van de week nog ook nog even met de arts van de pijnpoli besproken, en die zegt ook dat er nu wat hun betreft geen enkele aanleiding meer zou zijn, om niet te werken. Doordat nu de pijn onder controle is, ben ik ook wel wat minder moe en voel ik ook wel dat ik psychisch ook wel grote stappen aan het maken ben. Zoals jij van de week terecht opmerkte, ik ben minder boos. Dus ik heb besloten om te solliciteren, en ik ben voor volgende week uitgenodigd voor een gesprek. Het zou pas volgend jaar wezen eer dat ik daar moet starten, als het doorgaat. Dus ik heb dan ook de tijd om nog even wat dingen af te ronden.



Super dat je nu weet wat het is om voor jezelf te zorgen, klinkt misschien wel heel gek wat ik nu zeg, maar misschien heeft het wel een beetje zo moeten zijn. Als je volgend jaar het behandeltraject ingaat, is het denk ik een van de allerbelangrijkste dingen, dat je op tijd aan kan geven wat wel en niet goed voor je is, en door wat je de afgelopen maanden meegemaakt hebt, kan je dat nu toch veel beter denk ik.

Ik reageer later nog wel op jullie schrijven, maar er moet eerst wat van mijn hart:



Ik was zo net aan het afwassen en komt er ineens een kennis met een bloemetje langs! Schrok zo ervan dat ik bijna zou gaan huilen (kon me nog net in houden). Zo mooi, vindt ik dit... totaal niet verwacht en op gehoopt, zo maar een spontane actie van haar kant met de mededeling: wist niet dat je ziek thuis zat, anders was ik al eerder langs gekomen. Alsjeblieft een bloemetje het is je van harte gegund, want je stond ook altijd voor mij klaar. Prachtig, geen woorden voor.... kan alleen maar huilen omdat het me zoveel doet... snif snif.



Gistermorgen een gesprek gehad met het werk en het viel op zich mee, maar heeft nogal wat impact op me gehad: rest van de dag zware hoofdpijn en vanochtend ook nog. Nu zo goed als over gelukkig. Dit ook gemeld bij het werk, omdat hij al een verslag had gemaakt en ik die moest goed keuren e.d.

We houden het plan van aanpak wel als richtlijn, dus wk 48 proberen weer halve dagen te werken. Lukt het niet, dan moet ik dit aangeven.Hij heeft me verder helemaal op de hoogte gesteld van de stand van zaken op mijn werk.



Nu nergens zin in, ook geen zin in wandelen vanwege de windstoten en regen (honden maar wachten en wachten....). Ga met een boek op de bank liggen en misschien potje huilen....



Tja en vroeg de kennis ook nog hoe het nu met me ging. Vertelde wel redelijk, veel hoofdpijn e.d. maar verder valt het mee (nu ik zo huilerig ben, weet ik niet zeker of het wel goed gaat.... misschien houdt ik mezelf voor de gek??).



Sorry, voor niet reageren op jullie schrijven... komt nog wel.

Annemie,

Ik was ook eigenlijk best blij toen de gynaecoloog zei dat we eerst drie maanden moesten wachten omdat sommige onderzoeken dan herhaald moeten worden. Ik geloof niet dat ik het aangekund had om in de afgelopen maanden ook nog aan de hormonen te moeten en allerlei onderzoeken moest hebben. Ik denk dat mijn herstel dan een stuk langzamer gegaan was. Ik ben echt blij dat ik gewoon tijd voor mezelf heb gehad.



Succes met je sollicitatie! Ik kan me goed voorstellen dat je geen zin meer hebt om naar je eigen werkplek terug te gaan. Er is daar zoveel gebeurd en er wordt volgens mij niet heel goed voor je gezorgd vanuit je werk.



Ak,

Wat lief van je kennis. Zo'n spontane actie is altijd fijn. Als je nog zo huilerig bent, lijkt het me dat het nog niet heel goed gaat. Wees eerlijk naar jezelf en als je je afvraagt of je jezelf voor de gek houdt dan kun je daar meestal met een 'ja' op antwoorden. Als het echt beter gaat, dan weet je dat zeker. Dat voel je namelijk echt. Als je er midden in zit, kun je je niet voorstellen hoe het is om weer 'beter' te zijn, maar als je de goede kant op gaat dan merk je dat echt wel.



Toffe,

Het is niet echt een dag om actief te zijn, dus helemaal als je niet fit bent, dan is het een heel goed idee om lekker op de bank te kruipen met thee, laptop, tv en ds erbij. Misschien je man even lief aankijken of hij iets te eten regelt. Desnoods een keer wat halen van de snackbar of afhaal chinees ofzo.



Het is hier heel vies weer. Ik heb echt medelijden met de kinderen die vanavond met hun lampion gaan lopen (Sint Maarten). Ik heb al een bakje met snoep klaar staan, maar ik verwacht dat daar heel veel van overblijft.



Ik doe weer een poging om wat voor mijn werk te doen. Het gaat beter dan maandag maar de verbinding is nog steeds heel traag. Morgen functioneringsgesprek en die wil ik nog wel even voorbereiden straks. Zal wel niet veel voorstellen dit jaar, maar goed het is verplicht dus er zal een verslag van op papier moeten komen.