Psyche
alle pijlers
ik ga opgenomen worden
zaterdag 16 juli 2011 om 22:17
Hallo allemaal,
al een paar jaar, vanaf ongeveer 2005, heb ik last van depressie en stemmingswisselingen. Die werden tot nu eigenlijk steeds erger. Ik heb van 2005 tot nu eigenlijk totaal geen rust gehad. Eerst straatvrees/burn-out/paniek- en angstklachten, toen ernstige constitutioneel eczeem waar ik telkens voor naar het ziekenhuis moest en toen is het in 2010 uitgegaan met mijn maatje:( Dat was denk ik de druppel van alle stress en van het vechten/overleven. Dit jaar werden de depressieklachten veel erger dan dat ze waren. Ik heb altijd wel hulp gehad en ik slik ook medicatie (anti-depressiva), maar ik blijf me extreem ongelukkig voelen.
Dit jaar heb ik een paar keer het gevoel gehad dat ik gewoon weg wilde, dood eigenlijk. Ik kon het gewoon niet meer aan. Miste mijn ex heel erg en nog steeds heb ik het er vreselijk moeilijk mee en kan ik het slecht loslaten(zie loepje). Vandaar dat ik, uit mezelf, naar mijn ouders en de dokter ben gestapt, en heb gezegd dat ik eigenlijk niet meer wilde leven omdat ik me zoooo slecht voelde dat ik geen uitweg meer zag. Toen ben ik op internet gaan zoeken naar opname, ben naar de dokter geweest en hij heeft me doorverwezen naar een herstellingsoord. Ik ben erg trots op mezelf dat ik de stap ga nemen! Ook ga ik stoppen met mijn medicatie. Soms heb ik namelijk het idee dat de medicatie averechts werkt. Vorige week heb ik de intake gehad en ik mag binnenkort starten daar.
Maar natuurlijk ben ik ook heel bang om opgenomen te worden, maar ik moet nu even doorbijten en gewoon gaan. Ik zie dit als een kans, ook om van mijn medicatie af te komen onder begeleiding, maar natuurlijk op de eerste plaats voor de rust.
Iemand ervaring met opname?
al een paar jaar, vanaf ongeveer 2005, heb ik last van depressie en stemmingswisselingen. Die werden tot nu eigenlijk steeds erger. Ik heb van 2005 tot nu eigenlijk totaal geen rust gehad. Eerst straatvrees/burn-out/paniek- en angstklachten, toen ernstige constitutioneel eczeem waar ik telkens voor naar het ziekenhuis moest en toen is het in 2010 uitgegaan met mijn maatje:( Dat was denk ik de druppel van alle stress en van het vechten/overleven. Dit jaar werden de depressieklachten veel erger dan dat ze waren. Ik heb altijd wel hulp gehad en ik slik ook medicatie (anti-depressiva), maar ik blijf me extreem ongelukkig voelen.
Dit jaar heb ik een paar keer het gevoel gehad dat ik gewoon weg wilde, dood eigenlijk. Ik kon het gewoon niet meer aan. Miste mijn ex heel erg en nog steeds heb ik het er vreselijk moeilijk mee en kan ik het slecht loslaten(zie loepje). Vandaar dat ik, uit mezelf, naar mijn ouders en de dokter ben gestapt, en heb gezegd dat ik eigenlijk niet meer wilde leven omdat ik me zoooo slecht voelde dat ik geen uitweg meer zag. Toen ben ik op internet gaan zoeken naar opname, ben naar de dokter geweest en hij heeft me doorverwezen naar een herstellingsoord. Ik ben erg trots op mezelf dat ik de stap ga nemen! Ook ga ik stoppen met mijn medicatie. Soms heb ik namelijk het idee dat de medicatie averechts werkt. Vorige week heb ik de intake gehad en ik mag binnenkort starten daar.
Maar natuurlijk ben ik ook heel bang om opgenomen te worden, maar ik moet nu even doorbijten en gewoon gaan. Ik zie dit als een kans, ook om van mijn medicatie af te komen onder begeleiding, maar natuurlijk op de eerste plaats voor de rust.
Iemand ervaring met opname?
zaterdag 16 juli 2011 om 23:55
Dat is waar Frank, instanties zijn dol op diagnoses. Dus zeker op maatschappelijk/ materieel vlak zijn die ondingen belangrijk.
Maar ik had het over je goed voelen, over je levenskwaliteit. Goed in je pak zitten.
Dan hoef je (in mijn optiek dan) niks te bewijzen, niets aan te tonen. Naar niemand.
Maar ik had het over je goed voelen, over je levenskwaliteit. Goed in je pak zitten.
Dan hoef je (in mijn optiek dan) niks te bewijzen, niets aan te tonen. Naar niemand.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:58
Dankjewel voor alle reacties, tof dat er zoveel geschreven word.
ik begrijp je reactie Frankie. Ik schrik er ook niet erg van, het enige waar ik van schrik is dat ik toevallig naar de gelderse roos (pro persona heet dat nu) ga en dat jij daar helaas geen goede ervaring mee hebt. Dat maakt me wel een beetje nerveus!
Ik ga niet in 1 keer stoppen met de medicatie, ik krijg een mooi schema van de dokter en als ik daar ben, ga ik eraan beginnen. Ik vind het te gevaarlijk om daar hier al aan te beginnen (thuis). Dat doe ik liever onder begeleiding.
ik begrijp je reactie Frankie. Ik schrik er ook niet erg van, het enige waar ik van schrik is dat ik toevallig naar de gelderse roos (pro persona heet dat nu) ga en dat jij daar helaas geen goede ervaring mee hebt. Dat maakt me wel een beetje nerveus!
Ik ga niet in 1 keer stoppen met de medicatie, ik krijg een mooi schema van de dokter en als ik daar ben, ga ik eraan beginnen. Ik vind het te gevaarlijk om daar hier al aan te beginnen (thuis). Dat doe ik liever onder begeleiding.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:58
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:55:
Dat is waar Frank, instanties zijn dol op diagnoses. Dus zeker op maatschappelijk/ materieel vlak zijn die ondingen belangrijk.
Maar ik had het over je goed voelen, over je levenskwaliteit. Goed in je pak zitten.
Dan hoef je (in mijn optiek dan) niks te bewijzen, niets aan te tonen. Naar niemand.Van mensen die een beroep doen op de psychiatrie is algemeen bekend dat die niet goed in hun pak zitten. En zonder juiste diagnose geen juist behandelplan. En dus ook geen opknappen.
Dat is waar Frank, instanties zijn dol op diagnoses. Dus zeker op maatschappelijk/ materieel vlak zijn die ondingen belangrijk.
Maar ik had het over je goed voelen, over je levenskwaliteit. Goed in je pak zitten.
Dan hoef je (in mijn optiek dan) niks te bewijzen, niets aan te tonen. Naar niemand.Van mensen die een beroep doen op de psychiatrie is algemeen bekend dat die niet goed in hun pak zitten. En zonder juiste diagnose geen juist behandelplan. En dus ook geen opknappen.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:59
Mwah, een diploma behaal je door acties te ondernemen uit eigen vrije wil en kan bijdragen aan je levensgeluk, in die zin dat mensen het als prettig ervaren kennis te vergaren en zich intellectueel te ontwikkelen. Dat diploma kun je in de kast flikkeren desnoods.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 00:04
quote:Frankie33 schreef op 16 juli 2011 @ 23:58:
[...]
Van mensen die een beroep doen op de psychiatrie is algemeen bekend dat die niet goed in hun pak zitten. En zonder juiste diagnose geen juist behandelplan. En dus ook geen opknappen.
Wij hebben een andere bril op Frank. Jij kijkt volgens het boekje. Volgens het medische model.
Het ironische is dat ik midden in dat medische model werk, en daardoor kritisch ben, en zie dat het daar niet om gaat. Het niet zaligmakend vind, die diagnose, en dat behandelplan. Ik zie vaak genoeg mensen opknappen door dingen, contacten, interventies, die geen moer met dat behandelplan te maken hebben.
[...]
Van mensen die een beroep doen op de psychiatrie is algemeen bekend dat die niet goed in hun pak zitten. En zonder juiste diagnose geen juist behandelplan. En dus ook geen opknappen.
Wij hebben een andere bril op Frank. Jij kijkt volgens het boekje. Volgens het medische model.
Het ironische is dat ik midden in dat medische model werk, en daardoor kritisch ben, en zie dat het daar niet om gaat. Het niet zaligmakend vind, die diagnose, en dat behandelplan. Ik zie vaak genoeg mensen opknappen door dingen, contacten, interventies, die geen moer met dat behandelplan te maken hebben.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 00:04
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:59:
Mwah, een diploma behaal je door acties te ondernemen uit eigen vrije wil en kan bijdragen aan je levensgeluk, in die zin dat mensen het als prettig ervaren kennis te vergaren en zich intellectueel te ontwikkelen. Dat diploma kun je in de kast flikkeren desnoods.Zoals een diploma bedoeld is om deuren voor je te openen, zo is een diagnose dat ook. In het geval van een diploma gaat het om deuren waarachter je iets wilt halen (doorgaans een interessant beroep en een inkomen), bij een diagnose gaat het om deuren waarachter je iets wilt lozen (namelijk klachten, om maar even in de stijl van de probleemgerichte ggz te blijven). Logisch dat keuzevrijheid een grotere rol speelt als het gaat om het halen van iets dat gewenst is, dan als het gaat om het lozen van iets dat ongewenst is.
Mwah, een diploma behaal je door acties te ondernemen uit eigen vrije wil en kan bijdragen aan je levensgeluk, in die zin dat mensen het als prettig ervaren kennis te vergaren en zich intellectueel te ontwikkelen. Dat diploma kun je in de kast flikkeren desnoods.Zoals een diploma bedoeld is om deuren voor je te openen, zo is een diagnose dat ook. In het geval van een diploma gaat het om deuren waarachter je iets wilt halen (doorgaans een interessant beroep en een inkomen), bij een diagnose gaat het om deuren waarachter je iets wilt lozen (namelijk klachten, om maar even in de stijl van de probleemgerichte ggz te blijven). Logisch dat keuzevrijheid een grotere rol speelt als het gaat om het halen van iets dat gewenst is, dan als het gaat om het lozen van iets dat ongewenst is.
zondag 17 juli 2011 om 00:09
Ik vind het best Frankie, als hier de vergelijking diploma-behandelplan gemaakt wordt, dat is niet waar het mij om gaat.
Klavertje, ga er met open vizier in, heb wat vertrouwen, in de deskundigen, in jezelf. Investeer in het contact wat je daar hebt met mensen. Wat heb je te verliezen?
Veel succes gewenst met je ontdekkinsreis
Klavertje, ga er met open vizier in, heb wat vertrouwen, in de deskundigen, in jezelf. Investeer in het contact wat je daar hebt met mensen. Wat heb je te verliezen?
Veel succes gewenst met je ontdekkinsreis
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 00:10
quote:Very.Cherry schreef op 17 juli 2011 @ 00:04:
Wij hebben een andere bril op Frank. Jij kijkt volgens het boekje. Volgens het medische model.
Het ironische is dat ik midden in dat medische model werk, en daardoor kritisch ben, en zie dat het daar niet om gaat. Het niet zaligmakend vind, die diagnose, en dat behandelplan. Ik zie vaak genoeg mensen opknappen door dingen, contacten, interventies, die geen moer met dat behandelplan te maken hebben.Of hulpverleners een diagnose wel of niet zaligmakend vinden interesseert mij geen reet. Wat vind ik, en wat vinden anderen van wie ik helaas afhankelijk ben zaligmakend, dat interesseert mij. Nou, die diagnose is in mijn geval wel degelijk zaligmakend gebleken, want met wat begeleiding zijn de klachten voor het eerst van mijn leven foetsie.
Wij hebben een andere bril op Frank. Jij kijkt volgens het boekje. Volgens het medische model.
Het ironische is dat ik midden in dat medische model werk, en daardoor kritisch ben, en zie dat het daar niet om gaat. Het niet zaligmakend vind, die diagnose, en dat behandelplan. Ik zie vaak genoeg mensen opknappen door dingen, contacten, interventies, die geen moer met dat behandelplan te maken hebben.Of hulpverleners een diagnose wel of niet zaligmakend vinden interesseert mij geen reet. Wat vind ik, en wat vinden anderen van wie ik helaas afhankelijk ben zaligmakend, dat interesseert mij. Nou, die diagnose is in mijn geval wel degelijk zaligmakend gebleken, want met wat begeleiding zijn de klachten voor het eerst van mijn leven foetsie.
zondag 17 juli 2011 om 00:55
Je maakt de lijn vd discussie wat verwarrend Frank dus ik grijp even terug naar de lijn waar we op zaten. Jij stelde: geen diagnose, Dus geen behandelplan, Dus geen opknappen. Die uitspraak nuanceerde ik, door aan te geven dat het medische odel zoals jij het schetst in veel gevallen niet opgaat, dus niet per definitie zaligmakend is. Dat het dat voor jou wel was, is heerlijk. Doch voor veel anderen is die diagnose een bliksemafleider voor waar het werkelijk om gaat. En ik ben er trots op dat ik tegenwoordig dat verschil kan zien.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 01:32
quote:Very.Cherry schreef op 17 juli 2011 @ 00:55:
Je maakt de lijn vd discussie wat verwarrend Frank dus ik grijp even terug naar de lijn waar we op zaten. Jij stelde: geen diagnose, Dus geen behandelplan, Dus geen opknappen. Die uitspraak nuanceerde ik, door aan te geven dat het medische model zoals jij het schetst in veel gevallen niet opgaat, dus niet per definitie zaligmakend is. Dat het dat voor jou wel was, is heerlijk. Doch voor veel anderen is die diagnose een bliksemafleider voor waar het werkelijk om gaat. En ik ben er trots op dat ik tegenwoordig dat verschil kan zien.
Het is goed om als professioneel hulpverlener zo veel ervaring met procedures te hebben dat je er ook van kunt afwijken als je zelf een beter idee hebt voor een bepaalde client. Hulpverleners die angstvallig binnen het voorgeschreven stramien blijven zijn voor mij ronduit akelig om mee samen te moeten werken.
Aan de andere kant is het me te vaak gebeurd dat mijn eigen zienswijzen en suggesties, die ook niet bepaald achterlijk zijn, van tafel geveegd werden omdat dit de beroepseer van de betreffende deskundoloog te na was. Dat gold zowel voor stramienplakkers als voor de wat vrijeren onder hen. Een gebrek aan expertise wordt hoogst zelden toegegeven door een instelling en nog minder vaak door een individuele hulpverlener.
Hulpverleners in de ggz hebben in principe de bevoegdheid om met mensen waar ze zelf niet direct de vinger op kunnen leggen maar wat aan te blijven kloten, ook al kan die client er zelf wel degelijk de vinger op leggen - juist dan! Het adagium is: als ik het 'al' niet weet dan zal mijn client het helemaal niet kunnen weten. En dat klopt dus niet, niet in mijn geval althans. Wat wel klopt, is dat als ik mijn diagnose zelf op een papiertje schrijf, dit niet als rechtsgeldig wordt geaccepteerd door instanties, maar als die hulpverlener dat doet, dan wel.
Je maakt de lijn vd discussie wat verwarrend Frank dus ik grijp even terug naar de lijn waar we op zaten. Jij stelde: geen diagnose, Dus geen behandelplan, Dus geen opknappen. Die uitspraak nuanceerde ik, door aan te geven dat het medische model zoals jij het schetst in veel gevallen niet opgaat, dus niet per definitie zaligmakend is. Dat het dat voor jou wel was, is heerlijk. Doch voor veel anderen is die diagnose een bliksemafleider voor waar het werkelijk om gaat. En ik ben er trots op dat ik tegenwoordig dat verschil kan zien.
Het is goed om als professioneel hulpverlener zo veel ervaring met procedures te hebben dat je er ook van kunt afwijken als je zelf een beter idee hebt voor een bepaalde client. Hulpverleners die angstvallig binnen het voorgeschreven stramien blijven zijn voor mij ronduit akelig om mee samen te moeten werken.
Aan de andere kant is het me te vaak gebeurd dat mijn eigen zienswijzen en suggesties, die ook niet bepaald achterlijk zijn, van tafel geveegd werden omdat dit de beroepseer van de betreffende deskundoloog te na was. Dat gold zowel voor stramienplakkers als voor de wat vrijeren onder hen. Een gebrek aan expertise wordt hoogst zelden toegegeven door een instelling en nog minder vaak door een individuele hulpverlener.
Hulpverleners in de ggz hebben in principe de bevoegdheid om met mensen waar ze zelf niet direct de vinger op kunnen leggen maar wat aan te blijven kloten, ook al kan die client er zelf wel degelijk de vinger op leggen - juist dan! Het adagium is: als ik het 'al' niet weet dan zal mijn client het helemaal niet kunnen weten. En dat klopt dus niet, niet in mijn geval althans. Wat wel klopt, is dat als ik mijn diagnose zelf op een papiertje schrijf, dit niet als rechtsgeldig wordt geaccepteerd door instanties, maar als die hulpverlener dat doet, dan wel.
zondag 17 juli 2011 om 01:50
Maar, Klavertje, ik dwaal wel af, want als het goed is krijg jij bij deze opname niet te maken met een strijd om de juiste diagnose of behandeling, maar met de mogelijkheid om algeheel uit te rusten van 'gewoon' een lange, slopende periode. Ook krijg je vermoedelijk geen smerig eten, omdat ik wel vernomen heb dat de omstandigheden in herstellingsoorden honderdmaal beter zijn dan in psychiatrische ziekenhuizen. Hoe het daar zit met therapie weet ik niet. Of je daar ook drie uurtjes per week wordt zoetgehouden met frobelen, balletje overgooien en krantje bespreken onder de heavy noemer Therapie / Behandeling.
zondag 17 juli 2011 om 01:52
Ik heb even lekker over het hele welles-nietes heen gelezen, lijkt me voor TO niet zo heel zinnig ook trouwens.
Klavertje, ik vind het heel moedig van je dat je deze stap zelf gezet hebt. Dat wil zeggen dat je ondanks je problemen ergens toch erg sterk in je schoenen moet staan, anders kreeg je dit niet voor elkaar. Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je snel je leven weer op orde krijgt!
Klavertje, ik vind het heel moedig van je dat je deze stap zelf gezet hebt. Dat wil zeggen dat je ondanks je problemen ergens toch erg sterk in je schoenen moet staan, anders kreeg je dit niet voor elkaar. Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je snel je leven weer op orde krijgt!
zondag 17 juli 2011 om 02:07
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:24:
Frank, we (ik werk in de GGZ vandaar) hebben geen enkel belang bij het ziek blijven van mensen, dus laat die achterdocht gerust varen heb je onze wachtlijsten ooit gezien? Die zijn ellenlang en bestaan voor 80 procent uit nieuwe aanmeldingen. Je weet dat de onderwerpen wachtlijsten en -tijden een nationaal probleem zijn, toch? De Nederlandse GGZ zit niet om patiënten verlegen.
Hoe langer de wachtlijsten hoe groter de legitimering van de psychiatrie als sector. Bovendien regeert ook bij medewerkers binnen de psychiatrie steeds meer het flexwerken en dus het kortetermijnbelang: na mij de zondvloed.
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:27:
Overigens krijgen we meer geld voor geslaagde behandelingen dan voor draaideurpatienten. We worden afgerekend op progressie, op aantoonbare verhoging/ stijging van levenskwaliteit. De zorgverzekeraars willen resultaat zie voor hun centen.Mij is werkelijk nog nooit een schriftelijke of zelfs maar mondelinge verklaring gevraagd omtrent mijn al dan niet gestegen levenskwaliteit. Zonder welke het effect van de 'behandeling' toch echt niet zal kunnen worden aangetoond. Moeilijk te geloven, dus.
Frank, we (ik werk in de GGZ vandaar) hebben geen enkel belang bij het ziek blijven van mensen, dus laat die achterdocht gerust varen heb je onze wachtlijsten ooit gezien? Die zijn ellenlang en bestaan voor 80 procent uit nieuwe aanmeldingen. Je weet dat de onderwerpen wachtlijsten en -tijden een nationaal probleem zijn, toch? De Nederlandse GGZ zit niet om patiënten verlegen.
Hoe langer de wachtlijsten hoe groter de legitimering van de psychiatrie als sector. Bovendien regeert ook bij medewerkers binnen de psychiatrie steeds meer het flexwerken en dus het kortetermijnbelang: na mij de zondvloed.
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:27:
Overigens krijgen we meer geld voor geslaagde behandelingen dan voor draaideurpatienten. We worden afgerekend op progressie, op aantoonbare verhoging/ stijging van levenskwaliteit. De zorgverzekeraars willen resultaat zie voor hun centen.Mij is werkelijk nog nooit een schriftelijke of zelfs maar mondelinge verklaring gevraagd omtrent mijn al dan niet gestegen levenskwaliteit. Zonder welke het effect van de 'behandeling' toch echt niet zal kunnen worden aangetoond. Moeilijk te geloven, dus.
zondag 17 juli 2011 om 07:59
quote:Frankie33 schreef op 17 juli 2011 @ 02:07:
[...]
Hoe langer de wachtlijsten hoe groter de legitimering van de psychiatrie als sector. Bovendien regeert ook bij medewerkers binnen de psychiatrie steeds meer het flexwerken en dus het kortetermijnbelang: na mij de zondvloed.Dat door allerlei wantoestanden de kwaliteit van de zorg achteruit holt ben ik met je eens. Dat staat echter los van het door jou geinsinueerde belang om mensen ziek te houden.
[...]
Hoe langer de wachtlijsten hoe groter de legitimering van de psychiatrie als sector. Bovendien regeert ook bij medewerkers binnen de psychiatrie steeds meer het flexwerken en dus het kortetermijnbelang: na mij de zondvloed.Dat door allerlei wantoestanden de kwaliteit van de zorg achteruit holt ben ik met je eens. Dat staat echter los van het door jou geinsinueerde belang om mensen ziek te houden.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 08:49
Klavertje, succes met je opname, erg goed van je dat je deze stap gaat zetten!
En frankie misschien moet je je eigen topic openen over je ongenoegen over de psychiatrie.
Je ervaring delen, helemaal prima, maar er zo over doorzanniken en dingen roepen over de gehele psychiatrie heeft in dit topic volgens mij niet zoveel zin.
En erg vervelend voor je dat je eerst niet de door jouw gewenste diagnose kreeg. Gelukkig heb je die nu wel gevonden. (toch denk ik dat ze daar ook wel een woord of diagnose voor hebben in de psychiatrie
)
Oh en, waarschijnlijk hebben ze bij de instelling waar jij hebt gezeten ook een klachtenprocedure, misschien kan je daar gaan klagen.
En frankie misschien moet je je eigen topic openen over je ongenoegen over de psychiatrie.
Je ervaring delen, helemaal prima, maar er zo over doorzanniken en dingen roepen over de gehele psychiatrie heeft in dit topic volgens mij niet zoveel zin.
En erg vervelend voor je dat je eerst niet de door jouw gewenste diagnose kreeg. Gelukkig heb je die nu wel gevonden. (toch denk ik dat ze daar ook wel een woord of diagnose voor hebben in de psychiatrie
) Oh en, waarschijnlijk hebben ze bij de instelling waar jij hebt gezeten ook een klachtenprocedure, misschien kan je daar gaan klagen.
zondag 17 juli 2011 om 09:26
quote:Frankie33 schreef op 17 juli 2011 @ 02:07:
Mij is werkelijk nog nooit een schriftelijke of zelfs maar mondelinge verklaring gevraagd omtrent mijn al dan niet gestegen levenskwaliteit. Zonder welke het effect van de 'behandeling' toch echt niet zal kunnen worden aangetoond. Moeilijk te geloven, dus.
Geloof het toch maar, ik zit hier niet te liegen.
Door namelijk als behandelaar gedurende de behandeling te luisteren en te kijken naar je patiënt, krijg je doorgaans een vrij kloppend beeld van iemand's welbevinden. Dat wordt verwerkt in meetinstrumenten als bijv de HONOS (een vragenlijst met scores op div leefgebieden), maar ook als GAF score (algemeen functioneren), die als het goed is stijgt gedurende de behandeling. Van mensen die zich niet wensen open te stellen, hun masker ophouden, of er belang bij hebben rookgordijnen op te trekken, is zo'n inschatting moeilijk te maken en beperken we ons tot een "9", namelijk niet vast te stellen of onbekend.
Mij is werkelijk nog nooit een schriftelijke of zelfs maar mondelinge verklaring gevraagd omtrent mijn al dan niet gestegen levenskwaliteit. Zonder welke het effect van de 'behandeling' toch echt niet zal kunnen worden aangetoond. Moeilijk te geloven, dus.
Geloof het toch maar, ik zit hier niet te liegen.
Door namelijk als behandelaar gedurende de behandeling te luisteren en te kijken naar je patiënt, krijg je doorgaans een vrij kloppend beeld van iemand's welbevinden. Dat wordt verwerkt in meetinstrumenten als bijv de HONOS (een vragenlijst met scores op div leefgebieden), maar ook als GAF score (algemeen functioneren), die als het goed is stijgt gedurende de behandeling. Van mensen die zich niet wensen open te stellen, hun masker ophouden, of er belang bij hebben rookgordijnen op te trekken, is zo'n inschatting moeilijk te maken en beperken we ons tot een "9", namelijk niet vast te stellen of onbekend.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 09:30
Frankie, je achterdocht en teleurstelling jegens de psychiatrie respecteer ik en die is vast te verklaren, dus daar kom ik verder niet aan.
Doch als je hier zaken als stelling poneert, voel ik me geroepen deze zo objectief mogelijk recht te zetten, voor het geval er naar anderen een verkeerd beeld ontstaat, als je snapt wat ik bedoel. De GGZ is allesbehalve perfect, er zijn aardig wat misstanden, maar gelukkig valt niet alles over een kam te scheren.
Doch als je hier zaken als stelling poneert, voel ik me geroepen deze zo objectief mogelijk recht te zetten, voor het geval er naar anderen een verkeerd beeld ontstaat, als je snapt wat ik bedoel. De GGZ is allesbehalve perfect, er zijn aardig wat misstanden, maar gelukkig valt niet alles over een kam te scheren.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 10:45
quote:Very.Cherry schreef op 17 juli 2011 @ 09:26:
Geloof het toch maar, ik zit hier niet te liegen.
Door namelijk als behandelaar gedurende de behandeling te luisteren en te kijken naar je patiënt, krijg je doorgaans een vrij kloppend beeld van iemand's welbevinden. Dat wordt verwerkt in meetinstrumenten als bijv de HONOS (een vragenlijst met scores op div leefgebieden), maar ook als GAF score (algemeen functioneren), die als het goed is stijgt gedurende de behandeling. Van mensen die zich niet wensen open te stellen, hun masker ophouden, of er belang bij hebben rookgordijnen op te trekken, is zo'n inschatting moeilijk te maken en beperken we ons tot een "9", namelijk niet vast te stellen of onbekend.
Knap, op basis van hooguit drie kwartier contact per week met behandelaar waarin in mijn geval nog geen kwart van het conglomeraat aan problemen besproken kon worden, en verder op basis van mijn gedrag aan tafel e.d., gerapporteerd door de verpleging. Nou nou. Wat ben ik onder de indruk van die 'metingen'. Jezus. Wie hebben er eigenlijk allemaal over mijn rug dik geld lopen verdienen al die jaren?! Dat zijn er nogal wat. Maar resultaat wist alleen de antroposofie te boeken, en vrij efficient nog ook.
En nee @ Ambertje 1234, de antroposofische psychiatrie vind ik niet beter omdat ze zouden doen wat ik wil, want dat is niet het geval. Wat wel het geval is, is dat ze simpelweg meer ontwikkeld zijn. Zwaarder opgeleid ook, omdat antroposofische scholing bovenop reguliere scholing komt en niet in plaats van. Ook en vooral zijn ze intensiever bezig met en kijken ze beter, d.w.z. met een diepere en bredere blik naar de patient (het lelijke woord 'client' wordt daar niet gebruikt), waardoor zij in twee jaar hebben gefixt wat de reguliere psychiatrie de 12 jaar daarvoor nog niet in de verte is gelukt.
Insinuaties als: "maar daar zal ook wel een woord of diagnose voor zijn in de psychiatrie" glijden langs mijn kleren af. Raap je poging tot belediging zelf maar weer op uit het stof, voor hergebruik bij de volgende die jou niet aanstaat.
Geloof het toch maar, ik zit hier niet te liegen.
Door namelijk als behandelaar gedurende de behandeling te luisteren en te kijken naar je patiënt, krijg je doorgaans een vrij kloppend beeld van iemand's welbevinden. Dat wordt verwerkt in meetinstrumenten als bijv de HONOS (een vragenlijst met scores op div leefgebieden), maar ook als GAF score (algemeen functioneren), die als het goed is stijgt gedurende de behandeling. Van mensen die zich niet wensen open te stellen, hun masker ophouden, of er belang bij hebben rookgordijnen op te trekken, is zo'n inschatting moeilijk te maken en beperken we ons tot een "9", namelijk niet vast te stellen of onbekend.
Knap, op basis van hooguit drie kwartier contact per week met behandelaar waarin in mijn geval nog geen kwart van het conglomeraat aan problemen besproken kon worden, en verder op basis van mijn gedrag aan tafel e.d., gerapporteerd door de verpleging. Nou nou. Wat ben ik onder de indruk van die 'metingen'. Jezus. Wie hebben er eigenlijk allemaal over mijn rug dik geld lopen verdienen al die jaren?! Dat zijn er nogal wat. Maar resultaat wist alleen de antroposofie te boeken, en vrij efficient nog ook.
En nee @ Ambertje 1234, de antroposofische psychiatrie vind ik niet beter omdat ze zouden doen wat ik wil, want dat is niet het geval. Wat wel het geval is, is dat ze simpelweg meer ontwikkeld zijn. Zwaarder opgeleid ook, omdat antroposofische scholing bovenop reguliere scholing komt en niet in plaats van. Ook en vooral zijn ze intensiever bezig met en kijken ze beter, d.w.z. met een diepere en bredere blik naar de patient (het lelijke woord 'client' wordt daar niet gebruikt), waardoor zij in twee jaar hebben gefixt wat de reguliere psychiatrie de 12 jaar daarvoor nog niet in de verte is gelukt.
Insinuaties als: "maar daar zal ook wel een woord of diagnose voor zijn in de psychiatrie" glijden langs mijn kleren af. Raap je poging tot belediging zelf maar weer op uit het stof, voor hergebruik bij de volgende die jou niet aanstaat.
zondag 17 juli 2011 om 10:57
quote:ambertje1234 schreef op 17 juli 2011 @ 08:49:
Oh en, waarschijnlijk hebben ze bij de instelling waar jij hebt gezeten ook een klachtenprocedure, misschien kan je daar gaan klagen.Alsof dat helpt. Ik geef ze nul komma nul info, vul hun enquetes dan ook niet in. Jaren luisterden ze niet of maar half en nu ineens is mijn mening en visie wel belangrijk? Dacht het niet. Die enquete verdwijnt op de stapel bij zo'n overbodige, zo'n manager en wordt verwerkt in de zoveelste beleidsmiskleun. Ik vertrek gewoon, zoals al hun bovengemiddeld capabele clienten. En met bovengemiddeld capabele patienten (geen 'clienten' !) zit de antroposofie dan weer vol.
Oh en, waarschijnlijk hebben ze bij de instelling waar jij hebt gezeten ook een klachtenprocedure, misschien kan je daar gaan klagen.Alsof dat helpt. Ik geef ze nul komma nul info, vul hun enquetes dan ook niet in. Jaren luisterden ze niet of maar half en nu ineens is mijn mening en visie wel belangrijk? Dacht het niet. Die enquete verdwijnt op de stapel bij zo'n overbodige, zo'n manager en wordt verwerkt in de zoveelste beleidsmiskleun. Ik vertrek gewoon, zoals al hun bovengemiddeld capabele clienten. En met bovengemiddeld capabele patienten (geen 'clienten' !) zit de antroposofie dan weer vol.
zondag 17 juli 2011 om 13:42
quote:Frankie33 schreef op 17 juli 2011 @ 10:45:
[...]
Knap, op basis van hooguit drie kwartier contact per week met behandelaar waarin in mijn geval nog geen kwart van het conglomeraat aan problemen besproken kon worden, en verder op basis van mijn gedrag aan tafel e.d., gerapporteerd door de verpleging. Nou nou. Wat ben ik onder de indruk van die 'metingen'. Jezus. Wie hebben er eigenlijk allemaal over mijn rug dik geld lopen verdienen al die jaren?! Dat zijn er nogal wat. Maar resultaat wist alleen de antroposofie te boeken, en vrij efficient nog ook.Je vergeet dat "geen resultaat" ook een meting is. Dat zal in jouw geval dan wel geregistreerd zijn. Prima toch?
[...]
Knap, op basis van hooguit drie kwartier contact per week met behandelaar waarin in mijn geval nog geen kwart van het conglomeraat aan problemen besproken kon worden, en verder op basis van mijn gedrag aan tafel e.d., gerapporteerd door de verpleging. Nou nou. Wat ben ik onder de indruk van die 'metingen'. Jezus. Wie hebben er eigenlijk allemaal over mijn rug dik geld lopen verdienen al die jaren?! Dat zijn er nogal wat. Maar resultaat wist alleen de antroposofie te boeken, en vrij efficient nog ook.Je vergeet dat "geen resultaat" ook een meting is. Dat zal in jouw geval dan wel geregistreerd zijn. Prima toch?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 13:47
Iemand die een bril nodig heeft kan gerust bij de groentenboer binnen stappen, en ontdekt dan dat hij daar niet geholpen kan worden. Dan kun je wel afgeven op de groentenboer, waarbij je dan even voorbij gaat aan het feit dat mensen die een sappig appeltje zoeken er wél blij vandaan komen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 17 juli 2011 om 14:11
Klavertje, sterkte de komende periode!
Zelf heb ik hele slechte én hele goede ervaringen met de gelderse roos. Het hangt erg af van je hulpvraag, de mensen die je tegenover je krijgt, de deskundigheid die er is tov jouw ziektebeeld, hoe de hulp qua organisatie in elkaar zit, of het klikt...
Het voordeel van een herstellingsoord is dat het een afgebakende periode van intensieve begeleiding is. Doordeweeks kun je veel hebben aan de structuur die geboden wordt (dag en nachtritme, actief blijven is essentieel voor hersel van een depressie), zeker als je je medicatie aan het afbouwen bent. Ook het feit dat je lotgenoten ontmoet kan de druk wat van de ketel afhalen.
Opnames worden zo kort mogelijk gehouden, ambulant kan men tegenwoordig ook heel veel bereiken. De overgang van kliniek naar huis kan groot zijn, geef jezelf tijd om te wennen.
Wat ik je als tip mee wil geven voor de periode na deze opname: probeer richting de ggz jezelf als klant op te stellen. Daarmee bedoel ik, vraag jezelf eerst af wat je nodig hebt voor je het gaat halen. Als een behandelaar niet bevalt, kijk verder. Laat je lot niet bepalen door een ander, ook niet door een hulpverlener.
Het is fijn als je je open kunt stellen, eerlijk kunt zijn en je gehoord kunt voelen. Dan ben je op een goede plek beland. Zeker als je ook nog uitgedaagd wordt, datgene in je leven te ondernemen wat jij spannend vindt. Verdriet wat al jaren ligt te broeien kunt uiten, woede die je hebt onder ogen kunt zien.
Realiseer je dat deze opname een eerste stap is in je herstel. Naderhand zul je hoogstwaarschijnlijk ook ambulant aan de bak moeten, daar zul je het echte werk verzetten. Zodat je op eigen kracht de toekomst tegemoet kunt treden.
De wil en de bereidheid is er bij je. Dat is de belangrijkste factor.
Nogmaals, blijf kritisch. Jijzelf bent en blijft de beste raadgever.
Ik wens je een goede opname toe.
Zelf heb ik hele slechte én hele goede ervaringen met de gelderse roos. Het hangt erg af van je hulpvraag, de mensen die je tegenover je krijgt, de deskundigheid die er is tov jouw ziektebeeld, hoe de hulp qua organisatie in elkaar zit, of het klikt...
Het voordeel van een herstellingsoord is dat het een afgebakende periode van intensieve begeleiding is. Doordeweeks kun je veel hebben aan de structuur die geboden wordt (dag en nachtritme, actief blijven is essentieel voor hersel van een depressie), zeker als je je medicatie aan het afbouwen bent. Ook het feit dat je lotgenoten ontmoet kan de druk wat van de ketel afhalen.
Opnames worden zo kort mogelijk gehouden, ambulant kan men tegenwoordig ook heel veel bereiken. De overgang van kliniek naar huis kan groot zijn, geef jezelf tijd om te wennen.
Wat ik je als tip mee wil geven voor de periode na deze opname: probeer richting de ggz jezelf als klant op te stellen. Daarmee bedoel ik, vraag jezelf eerst af wat je nodig hebt voor je het gaat halen. Als een behandelaar niet bevalt, kijk verder. Laat je lot niet bepalen door een ander, ook niet door een hulpverlener.
Het is fijn als je je open kunt stellen, eerlijk kunt zijn en je gehoord kunt voelen. Dan ben je op een goede plek beland. Zeker als je ook nog uitgedaagd wordt, datgene in je leven te ondernemen wat jij spannend vindt. Verdriet wat al jaren ligt te broeien kunt uiten, woede die je hebt onder ogen kunt zien.
Realiseer je dat deze opname een eerste stap is in je herstel. Naderhand zul je hoogstwaarschijnlijk ook ambulant aan de bak moeten, daar zul je het echte werk verzetten. Zodat je op eigen kracht de toekomst tegemoet kunt treden.
De wil en de bereidheid is er bij je. Dat is de belangrijkste factor.
Nogmaals, blijf kritisch. Jijzelf bent en blijft de beste raadgever.
Ik wens je een goede opname toe.
zondag 17 juli 2011 om 14:19
quote:Very.Cherry schreef op 17 juli 2011 @ 13:47:
Iemand die een bril nodig heeft die gaat ook niet naar de groentenboer.Achteraf had ik me veel eerder bij ofwel de antroposofie ofwel een autismecentrum moeten vervoegen. Maar ik was in die tijd zo ver heen, dat een van mijn problemen was dat ik niet meer in staat was mijn belangen te behartigen, zoals mijn licht opsteken over de precieze hulpmogelijkheden. Door sociaal isolement waren er ook geen anderen die dat hadden kunnen doen. Ik was totaal afhankelijk van de ggz. En dat ze het daar dan bestaan om - tot in de eeuwigheid hun tekort aan expertise verhullend en ontkennend - mij twaalf jaar in hun morsige vijvertje te laten watertrappen. Dat getuigt toch wel van het armetierige kaliber van de Nederlandse ggz. Ze kunnen echt alleen de kleinste visjes aan. Maar goed. Every employee tends to rise to his own level of incompetence, zullen we maar zeggen.
Dat mij de ogen geopend zijn wat de reguliere ggz betreft vind ik achteraf alleen maar een goed zaak. Is gewoon weer een waardevolle ervaring, zoals ik er zovele heb gehad. Maar ik ga niet beweren dat 't wel meevalt. Voor kleine visjes wel. Maar dat is niet iedereen.
Iemand die een bril nodig heeft die gaat ook niet naar de groentenboer.Achteraf had ik me veel eerder bij ofwel de antroposofie ofwel een autismecentrum moeten vervoegen. Maar ik was in die tijd zo ver heen, dat een van mijn problemen was dat ik niet meer in staat was mijn belangen te behartigen, zoals mijn licht opsteken over de precieze hulpmogelijkheden. Door sociaal isolement waren er ook geen anderen die dat hadden kunnen doen. Ik was totaal afhankelijk van de ggz. En dat ze het daar dan bestaan om - tot in de eeuwigheid hun tekort aan expertise verhullend en ontkennend - mij twaalf jaar in hun morsige vijvertje te laten watertrappen. Dat getuigt toch wel van het armetierige kaliber van de Nederlandse ggz. Ze kunnen echt alleen de kleinste visjes aan. Maar goed. Every employee tends to rise to his own level of incompetence, zullen we maar zeggen.
Dat mij de ogen geopend zijn wat de reguliere ggz betreft vind ik achteraf alleen maar een goed zaak. Is gewoon weer een waardevolle ervaring, zoals ik er zovele heb gehad. Maar ik ga niet beweren dat 't wel meevalt. Voor kleine visjes wel. Maar dat is niet iedereen.