Psyche
alle pijlers
ik ga opgenomen worden
zaterdag 16 juli 2011 om 22:17
Hallo allemaal,
al een paar jaar, vanaf ongeveer 2005, heb ik last van depressie en stemmingswisselingen. Die werden tot nu eigenlijk steeds erger. Ik heb van 2005 tot nu eigenlijk totaal geen rust gehad. Eerst straatvrees/burn-out/paniek- en angstklachten, toen ernstige constitutioneel eczeem waar ik telkens voor naar het ziekenhuis moest en toen is het in 2010 uitgegaan met mijn maatje:( Dat was denk ik de druppel van alle stress en van het vechten/overleven. Dit jaar werden de depressieklachten veel erger dan dat ze waren. Ik heb altijd wel hulp gehad en ik slik ook medicatie (anti-depressiva), maar ik blijf me extreem ongelukkig voelen.
Dit jaar heb ik een paar keer het gevoel gehad dat ik gewoon weg wilde, dood eigenlijk. Ik kon het gewoon niet meer aan. Miste mijn ex heel erg en nog steeds heb ik het er vreselijk moeilijk mee en kan ik het slecht loslaten(zie loepje). Vandaar dat ik, uit mezelf, naar mijn ouders en de dokter ben gestapt, en heb gezegd dat ik eigenlijk niet meer wilde leven omdat ik me zoooo slecht voelde dat ik geen uitweg meer zag. Toen ben ik op internet gaan zoeken naar opname, ben naar de dokter geweest en hij heeft me doorverwezen naar een herstellingsoord. Ik ben erg trots op mezelf dat ik de stap ga nemen! Ook ga ik stoppen met mijn medicatie. Soms heb ik namelijk het idee dat de medicatie averechts werkt. Vorige week heb ik de intake gehad en ik mag binnenkort starten daar.
Maar natuurlijk ben ik ook heel bang om opgenomen te worden, maar ik moet nu even doorbijten en gewoon gaan. Ik zie dit als een kans, ook om van mijn medicatie af te komen onder begeleiding, maar natuurlijk op de eerste plaats voor de rust.
Iemand ervaring met opname?
al een paar jaar, vanaf ongeveer 2005, heb ik last van depressie en stemmingswisselingen. Die werden tot nu eigenlijk steeds erger. Ik heb van 2005 tot nu eigenlijk totaal geen rust gehad. Eerst straatvrees/burn-out/paniek- en angstklachten, toen ernstige constitutioneel eczeem waar ik telkens voor naar het ziekenhuis moest en toen is het in 2010 uitgegaan met mijn maatje:( Dat was denk ik de druppel van alle stress en van het vechten/overleven. Dit jaar werden de depressieklachten veel erger dan dat ze waren. Ik heb altijd wel hulp gehad en ik slik ook medicatie (anti-depressiva), maar ik blijf me extreem ongelukkig voelen.
Dit jaar heb ik een paar keer het gevoel gehad dat ik gewoon weg wilde, dood eigenlijk. Ik kon het gewoon niet meer aan. Miste mijn ex heel erg en nog steeds heb ik het er vreselijk moeilijk mee en kan ik het slecht loslaten(zie loepje). Vandaar dat ik, uit mezelf, naar mijn ouders en de dokter ben gestapt, en heb gezegd dat ik eigenlijk niet meer wilde leven omdat ik me zoooo slecht voelde dat ik geen uitweg meer zag. Toen ben ik op internet gaan zoeken naar opname, ben naar de dokter geweest en hij heeft me doorverwezen naar een herstellingsoord. Ik ben erg trots op mezelf dat ik de stap ga nemen! Ook ga ik stoppen met mijn medicatie. Soms heb ik namelijk het idee dat de medicatie averechts werkt. Vorige week heb ik de intake gehad en ik mag binnenkort starten daar.
Maar natuurlijk ben ik ook heel bang om opgenomen te worden, maar ik moet nu even doorbijten en gewoon gaan. Ik zie dit als een kans, ook om van mijn medicatie af te komen onder begeleiding, maar natuurlijk op de eerste plaats voor de rust.
Iemand ervaring met opname?
zaterdag 16 juli 2011 om 23:00
Ik begrijp wel wat Sanne bedoelt. Er is een plaats en een tijd voor alles, en dit is niet de plaats om te spreken over de dingen die mis zijn in de psychiatrie. Niet wanneer iemand zo haar best doet om haar leven weer op de rails te helpen.
TO, ik wens je heel veel succes, en hoop dat je iets hebt aan het herstellingsoord.
TO, ik wens je heel veel succes, en hoop dat je iets hebt aan het herstellingsoord.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:02
quote:alexisss schreef op 16 juli 2011 @ 22:57:
Jammer dat je door zo'n verschrikkelijk zwarte bril kijkt Frankie. Ik ben het alleen niet met je eens. Bovendien denk ik dat dit ook niet het topic is om jouw eigen ongenoegen over je eigen behandeling te gaan spuien.
In haar openingspost vraagt TO ook naar ervaringen .Die zwarte bril is helaas zo gekleurd vanwege Frankie haar ervaring in de Psychiatrie .Dit licht ze duidelijk toe
Gelukkig zijn er meer reacties die wel positief zijn
Jammer dat je door zo'n verschrikkelijk zwarte bril kijkt Frankie. Ik ben het alleen niet met je eens. Bovendien denk ik dat dit ook niet het topic is om jouw eigen ongenoegen over je eigen behandeling te gaan spuien.
In haar openingspost vraagt TO ook naar ervaringen .Die zwarte bril is helaas zo gekleurd vanwege Frankie haar ervaring in de Psychiatrie .Dit licht ze duidelijk toe
Gelukkig zijn er meer reacties die wel positief zijn
zaterdag 16 juli 2011 om 23:04
Heb ervaring ermee, het heeft mij zeker geholpen, hoewel ik de grootste stappen uiteindeljk in het 'dagelijks leven' gezet heb.
Ik vond het prettig om in een veilige omgeving te zitten en te kunnen praten met hulpverleners als het hard nodig was. En ik heb er veel gehuild maar zeker ook gelachen. Hard werken is het wel, maar je kan er veel uit halen.
Ik wens je veel sterkte en succes, het is bewonderingswaardig dat je dit uit jezelf wilt doen en dat is een grote stap in de goede richting!
Ik vond het prettig om in een veilige omgeving te zitten en te kunnen praten met hulpverleners als het hard nodig was. En ik heb er veel gehuild maar zeker ook gelachen. Hard werken is het wel, maar je kan er veel uit halen.
Ik wens je veel sterkte en succes, het is bewonderingswaardig dat je dit uit jezelf wilt doen en dat is een grote stap in de goede richting!
This is not kosher!
zaterdag 16 juli 2011 om 23:08
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 22:46:
Noodoplossingen zijn crisisinterventies Frank, en da's een heel ander hoofdstuk dan behandeling. Crisisopvang hangt tegen medische behandeling aan. Levens redden.
Er zijn wel degelijk goede behandelafdelingen in Nederland, die hoge kwaliteit (Psychotherapeutische) behandeling bieden. Ik noem even de Gelderse Roos, de Viersprong, kliniek Altrecht.
De Gelderse Roos is toevallig ook de instelling die mij de afgelopen 15 jaar niet de juiste diagnose heeft weten te geven ondanks dat mijn communicatie evenzovele jaren glashelder was.
Ik stap na 15 jaar dus over naar de antroposofische psychiatrie en wat denk je? Tijdens de eerste opname heb ik meteen de juiste diagnose en ik had er niet eens om gevraagd. Beroepsprestige weerhield de voorgaande hulpverleners om mijn diagnose-suggestie serieus te nemen.
Er wordt door professionals niet geluisterd naar clienten, alleen naar elkaar. De reguliere psychiatrie is meer een werkgelegenheidsfabriek dan hulpverlening en men heeft er baat bij dat clienten terugkomen dus ziek blijven.
Noodoplossingen zijn crisisinterventies Frank, en da's een heel ander hoofdstuk dan behandeling. Crisisopvang hangt tegen medische behandeling aan. Levens redden.
Er zijn wel degelijk goede behandelafdelingen in Nederland, die hoge kwaliteit (Psychotherapeutische) behandeling bieden. Ik noem even de Gelderse Roos, de Viersprong, kliniek Altrecht.
De Gelderse Roos is toevallig ook de instelling die mij de afgelopen 15 jaar niet de juiste diagnose heeft weten te geven ondanks dat mijn communicatie evenzovele jaren glashelder was.
Ik stap na 15 jaar dus over naar de antroposofische psychiatrie en wat denk je? Tijdens de eerste opname heb ik meteen de juiste diagnose en ik had er niet eens om gevraagd. Beroepsprestige weerhield de voorgaande hulpverleners om mijn diagnose-suggestie serieus te nemen.
Er wordt door professionals niet geluisterd naar clienten, alleen naar elkaar. De reguliere psychiatrie is meer een werkgelegenheidsfabriek dan hulpverlening en men heeft er baat bij dat clienten terugkomen dus ziek blijven.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:11
Geen ervaring Klavertje maar ik vind het wel heel goed van je dat je de stap gaat zetten!
Kan me wel voorstellen dat je benieuwd bent naar ervaringen maar psychiatrie en herstellingsoord is wel appels met peren vergelijken natuurlijk.
Ik vind het bewonderingswaardig dat je dit gaat doen om je leven weer op orde te krijgen. Heel veel sterkte en succes!
Kan me wel voorstellen dat je benieuwd bent naar ervaringen maar psychiatrie en herstellingsoord is wel appels met peren vergelijken natuurlijk.
Ik vind het bewonderingswaardig dat je dit gaat doen om je leven weer op orde te krijgen. Heel veel sterkte en succes!
zaterdag 16 juli 2011 om 23:12
quote:Sanne2000 schreef op 16 juli 2011 @ 22:55:
Ik heb alle hulp gehad die er was en dat was niet wat hier geschreven wordt door frankie.Laat ik het zo zeggen: als je een client bent van dertien in een dozijn dan kunnen ze wel wat met je want daar hebben ze standaardprocedures voor. Maar als je afwijkt (wat nu juist voor iemand met een psychiatrische aandoening niet zo opmerkelijk is), ook al ben je nog zo helder in je communicatie, dan laten ze je rustig zwemmen hoor. Geen enkel probleem. Dat geld komt evengoed wel binnen.
Ik heb alle hulp gehad die er was en dat was niet wat hier geschreven wordt door frankie.Laat ik het zo zeggen: als je een client bent van dertien in een dozijn dan kunnen ze wel wat met je want daar hebben ze standaardprocedures voor. Maar als je afwijkt (wat nu juist voor iemand met een psychiatrische aandoening niet zo opmerkelijk is), ook al ben je nog zo helder in je communicatie, dan laten ze je rustig zwemmen hoor. Geen enkel probleem. Dat geld komt evengoed wel binnen.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:15
[quote]Frankie33 schreef op 16 juli 2011 @ 23:08:
[...]
De Gelderse Roos is toevallig ook de instelling die mij de afgelopen 15 jaar niet de juiste diagnose heeft weten te geven ondanks dat mijn communicatie evenzovele jaren glashelder was.
Ik stap na 15 jaar dus over naar de antroposofische psychiatrie en wat denk je? Tijdens de eerste opname heb ik meteen de juiste diagnose en ik had er niet eens om gevraagd. Beroepsprestige weerhield de voorgaande hulpverleners om mijn diagnose-suggestie serieus te nemen.
Er wordt door professionals niet geluisterd naar clienten, alleen naar elkaar. De reguliere psychiatrie is meer een werkgelegenheidsfabriek dan hulpverlening en men heeft er baat bij dat clienten terugkomen dus ziek blijven.[/quote]
want dat levert weer geld op en maakt het crkeltje weer rond.
[...]
De Gelderse Roos is toevallig ook de instelling die mij de afgelopen 15 jaar niet de juiste diagnose heeft weten te geven ondanks dat mijn communicatie evenzovele jaren glashelder was.
Ik stap na 15 jaar dus over naar de antroposofische psychiatrie en wat denk je? Tijdens de eerste opname heb ik meteen de juiste diagnose en ik had er niet eens om gevraagd. Beroepsprestige weerhield de voorgaande hulpverleners om mijn diagnose-suggestie serieus te nemen.
Er wordt door professionals niet geluisterd naar clienten, alleen naar elkaar. De reguliere psychiatrie is meer een werkgelegenheidsfabriek dan hulpverlening en men heeft er baat bij dat clienten terugkomen dus ziek blijven.[/quote]
want dat levert weer geld op en maakt het crkeltje weer rond.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:17
Tsja Frankie, ik kan het niet met je eens zijn. Jij hebt het zo ervaren en dat is heel vervelend, maar je kan niet de hele psychiatrie over één kam scheren.
Bovendien denk ik dat Klavertje er beter met een positieve instelling naartoe kan gaan, dan met een negatieve blik.
Bovendien, bij een opname zul je het echte werk toch zelf moeten verrichten. Tijdens verschillende opnamen/behandelingen is het me altijd opgevallen dat diegenen die het minst vooruitgang boekten, of het hardst klaagden, vaak teveel van de hulpverlening verwachtten en te weinig eigen inzet toonden.
Bovendien denk ik dat Klavertje er beter met een positieve instelling naartoe kan gaan, dan met een negatieve blik.
Bovendien, bij een opname zul je het echte werk toch zelf moeten verrichten. Tijdens verschillende opnamen/behandelingen is het me altijd opgevallen dat diegenen die het minst vooruitgang boekten, of het hardst klaagden, vaak teveel van de hulpverlening verwachtten en te weinig eigen inzet toonden.
This is not kosher!
zaterdag 16 juli 2011 om 23:24
Frank, we (ik werk in de GGZ vandaar) hebben geen enkel belang bij het ziek blijven van mensen, dus laat die achterdocht gerust varen heb je onze wachtlijsten ooit gezien? Die zijn ellenlang en bestaan voor 80 procent uit nieuwe aanmeldingen. Je weet dat de onderwerpen wachtlijsten en -tijden een nationaal probleem zijn, toch? De Nederlandse GGZ zit niet om patiënten verlegen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:27
Overigens krijgen we meer geld voor geslaagde behandelingen dan voor draaideurpatienten. We worden afgerekend op progressie, op aantoonbare verhoging/ stijging van levenskwaliteit. De zorgverzekeraars willen resultaat zie voor hun centen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:28
quote:Wellhello schreef op 16 juli 2011 @ 23:17:
Tijdens verschillende opnamen/behandelingen is het me altijd opgevallen dat diegenen die het minst vooruitgang boekten, of het hardst klaagden, vaak teveel van de hulpverlening verwachtten en te weinig eigen inzet toonden.
Het lijkt me niet zo vreemd om een passende diagnose te verwachten van de psychiatrie? Zij hebben daarop immers het monopolie, zeker als het gaat om mensen die geen geld hebben voor een onafhankelijke klinisch psycholoog of psychiater. En zonder een diagnose krijg je nu eenmaal geen voet aan de grond bij allerlei instanties.
Maar, afgezien daarvan, dat is precies wat ik beoog over te brengen: verwacht vooral geen hulp van de hulpverlening want dan kom je bedrogen uit, maar maak zelf zo goed mogelijk gebruik van de faciliteiten.
Tijdens verschillende opnamen/behandelingen is het me altijd opgevallen dat diegenen die het minst vooruitgang boekten, of het hardst klaagden, vaak teveel van de hulpverlening verwachtten en te weinig eigen inzet toonden.
Het lijkt me niet zo vreemd om een passende diagnose te verwachten van de psychiatrie? Zij hebben daarop immers het monopolie, zeker als het gaat om mensen die geen geld hebben voor een onafhankelijke klinisch psycholoog of psychiater. En zonder een diagnose krijg je nu eenmaal geen voet aan de grond bij allerlei instanties.
Maar, afgezien daarvan, dat is precies wat ik beoog over te brengen: verwacht vooral geen hulp van de hulpverlening want dan kom je bedrogen uit, maar maak zelf zo goed mogelijk gebruik van de faciliteiten.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:41
Natuurlijk wil je graag een passende diagnose, als je op zoek bent naar een diagnose, ik kreeg de mijne ook pas na járen rondwandelen in de GGZ.
Maar dan nog, met een diagnose ben je er nog niet. Ik neem aan dat Klavertje een doel heeft en ongeacht een diagnose kan ze daar aan gaan werken tijdens en na de opname.
Maar dan nog, met een diagnose ben je er nog niet. Ik neem aan dat Klavertje een doel heeft en ongeacht een diagnose kan ze daar aan gaan werken tijdens en na de opname.
This is not kosher!
zaterdag 16 juli 2011 om 23:46
Mensen, een diagnose is niet heilig. Tuurlijk, het is de basis van je behandelplan (OP PAPIER!!) maar het is niet zaligmakend. En dat durf IK te zeggen, die zowat vergroeid is met de DSM IV.
Het is voor het grootste deel een kwestie van jezelf willen leren kennen, weten wat je nodig hebt, vertrouwen durven schenken, open willen/kunnen staan voor sugesties en feedback en niet te vergeten de klik met degene waartoe je je wendt. Dat zijn de meest belangrijke ingrediënten.
Het is voor het grootste deel een kwestie van jezelf willen leren kennen, weten wat je nodig hebt, vertrouwen durven schenken, open willen/kunnen staan voor sugesties en feedback en niet te vergeten de klik met degene waartoe je je wendt. Dat zijn de meest belangrijke ingrediënten.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:50
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:37:
Waarom is die diagnose zo heilig voor je Frank?
Niet voor mij:
quote:Frankie33 schreef op 16 juli 2011 @ 23:28:
En zonder een diagnose krijg je nu eenmaal geen voet aan de grond bij allerlei instanties.Voor de maatschappij, voor de politiek, voor allerlei instanties is die diagnose heilig, alsmede voor diverse mensen in mijn omgeving, voor wie die diagnose het verschil betekent tussen mij minachten of juist achten. Ik ga niet zeggen dat mij dat niets uitmaakt bij die mensen. Ik vind het prettig om nu officieel te kunnen aantonen dat ik altijd mijn stinkende best heb gedaan.
Waarom is die diagnose zo heilig voor je Frank?
Niet voor mij:
quote:Frankie33 schreef op 16 juli 2011 @ 23:28:
En zonder een diagnose krijg je nu eenmaal geen voet aan de grond bij allerlei instanties.Voor de maatschappij, voor de politiek, voor allerlei instanties is die diagnose heilig, alsmede voor diverse mensen in mijn omgeving, voor wie die diagnose het verschil betekent tussen mij minachten of juist achten. Ik ga niet zeggen dat mij dat niets uitmaakt bij die mensen. Ik vind het prettig om nu officieel te kunnen aantonen dat ik altijd mijn stinkende best heb gedaan.
zaterdag 16 juli 2011 om 23:51
Ik ben het helemaal met je eens VerryCherry.
Het gaat tenslotte om het werk dat je verzet en niet zozeer de diagnose die je krijgt, hoewel die wel kan helpen.
Maar ach, ik heb jarenlang met de verkeerde plakker op mijn hoofd rondgelopen en ben er niet slechter van geworden. Ik heb goede hulpverleners gehad (nog steeds) en als je niet bang bent om kritisch naar jezelf te kijken dan kom je heel ver.
Het gaat tenslotte om het werk dat je verzet en niet zozeer de diagnose die je krijgt, hoewel die wel kan helpen.
Maar ach, ik heb jarenlang met de verkeerde plakker op mijn hoofd rondgelopen en ben er niet slechter van geworden. Ik heb goede hulpverleners gehad (nog steeds) en als je niet bang bent om kritisch naar jezelf te kijken dan kom je heel ver.
This is not kosher!
zaterdag 16 juli 2011 om 23:53
quote:Very.Cherry schreef op 16 juli 2011 @ 23:46:
Mensen, een diagnose is niet heilig. Tuurlijk, het is de basis van je behandelplan (OP PAPIER!!) maar het is niet zaligmakend. En dat durf IK te zeggen, die zowat vergroeid is met de DSM IV.
Het is voor het grootste deel een kwestie van jezelf willen leren kennen, weten wat je nodig hebt, vertrouwen durven schenken, open willen/kunnen staan voor sugesties en feedback en niet te vergeten de klik met degene waartoe je je wendt. Dat zijn de meest belangrijke ingrediënten.Zo kun je wel evengoed roepen dat een diploma niet zaligmakend is. Dat is net zo waar. Toch is een diploma een onontbeerlijk document voor wie verder wil komen in een maatschappij waar men zo anoniem is als een mier in een hoop.
Mensen, een diagnose is niet heilig. Tuurlijk, het is de basis van je behandelplan (OP PAPIER!!) maar het is niet zaligmakend. En dat durf IK te zeggen, die zowat vergroeid is met de DSM IV.
Het is voor het grootste deel een kwestie van jezelf willen leren kennen, weten wat je nodig hebt, vertrouwen durven schenken, open willen/kunnen staan voor sugesties en feedback en niet te vergeten de klik met degene waartoe je je wendt. Dat zijn de meest belangrijke ingrediënten.Zo kun je wel evengoed roepen dat een diploma niet zaligmakend is. Dat is net zo waar. Toch is een diploma een onontbeerlijk document voor wie verder wil komen in een maatschappij waar men zo anoniem is als een mier in een hoop.
