Niet lekker in vel en daten?!

Even wat twijfel of dit bij Psyche of Relatie hoorde, maar toch maar zo.

Er zijn verschillende topics over een relatie hebben met een persoon die depressief is, maar mijn vraag is meer andersom.

Ik zit op dit moment niet lekker in mijn vel; of het echt depressief is, weet ik niet, maat laten we het erop houden dat het met momenten echt niet goed gaat. Dit gevoel heb ik al jaren en in soort golfbeweging speelt het een meer of minder prominente rol.

Ik heb nooit een serieuze, lange relatie gehad, wel wat gedate. Op dit moment sta ik ingeschreven op een datingsite en krijg ik regelmatig reacties. Af en toe ook van (in elk geval op het oog) leuke mannen, met wie ik best uit zou willen.

Maar de vraag is: is het wel of niet slim om dat te doen op dit moment? Enerzijds snap ik dat het beter zou zijn om goed in mijn vel te zitten; dan straal je dat uit en ben je ook gewoon leuker in de omgang, maar anderzijds, waarom zou ik nu niet de 'kans grijpen' als ik iemand leuks tegenkom?

Ik heb het wel met een vriendin besproken zij heeft zoiets van 'doe het niet; ga eerst aan jezelf werken en happy worden met jezelf. een relatie is hard werken en dat in combi met werken aan jezelf is teveel'. Ben echter ook benieuwd wat anderen ervan denken (of die misschien in dezelfde situatie zitten of hebben gezeten). Alvast bedankt!

He dames!



@Moonlight: fijn dat je je wel weer ietsje beter voelt. De ups en downs herken ik wel hoor, al heb ik ze niet zo extreem als jij denk ik.

Het moet jouw keuze zijn, om het mailen af te zeggen. Misschien kan je beginnen te zeggen dat je even veel aan je hoofd hebt, en het even 'rustig aan' wilt doen? Dat je niet achteraf baalt dat je iets hebt 'weggegooid'......

Klinkt trouwens spannend die andere man! Ik zou zeggen, waag een gokje en maak contact met hem via FB. Wat heb je te verliezen?!



@Muisje: vervelend dat het bij jou niet goed is gelopen. Hoe is het inmiddels met je? Heb je het daten wel weer op kunnen pakken daarna, met een goede gevoel (over jezelf)?



@Nine: het is inderdaad goed gekomen! Wel grappig ja; dat ik eerste gewoon zat te twijfelen om het wel of niet te doen, dat daten en dat ik nu ineens tegen een leuk exemplaar aan ben gelopen. Meant to be, zullen we maar zeggen

Wat jij zegt met betrekking tot je gewicht is herkenbaar hoor, maar precies wat je zegt: wanneer is het dan wél goed genoeg?! Voor mij geldt in elk geval dat wanneer ik dan op een lager gewicht zou zitten ik gewoon naar het voglende probleem overga; dan is er vast weer iets anders mis.

Daarbij zit het bij mij gewoon tussen mijn oren. Tuurlijk, ik ben geen fotomodel, maar zo lelijk als dat ik weleens wil denken ben ik ook weer niet. En dat is iets psychisch en niet iets wat op te lossen is door kilo's af te vallen ed. Zelfvertrouwen kweken, daar gaat het om! En ik ben met je eens dat het uiterlijk een rol speelt; echter, het is niet zaligmakend. En daarbij, er zijn ook mannen die 'een beetje vlees aan de botten' een stuk aantrekkelijker vinden dan een heel slanke vrouw!! En misschien vallen er inderdaad meer mannen op een slank iemand, zou kunnen, maar zijn dat per se de mannen die jíj ook leuk vindt; dat is geloof ik een veel belangrijkere vraag!!!



Daten roept anderzijds ook wel weer nieuwe onzekerheden op hoor; aan de ene kant echt tof te merken dat iemand je leuk vindt. Maar anderzijds ook de angst van: dadelijk vindt hij me toch niet leuk, vindt hij me niet mooi etc. Arghhh, vermoeiend hoor hahaha.



Wat betreft de datingsite: wat let je? Het is op zich een vrij veilige manier van daten, lekker achter je computertje. Je hoeft niet zo assertief te zijn om iemand te kunnen benaderen. Je noemt zelf Lexa; daar heb ik geen ervaring mee. Wel met Relatieplanet en E-matching. Ik heb ook goede verhalen gehoord van vriendinnen over Paiq, dus dat is wellicht ook nog een optie. Ben benieuwd wat je besluit!



Ik ga van de week weer afspreken; hij komt zaterdagavond hierheen en zondag gaan we een dagje weg. Ben benieuwd hoe dat gaat!

Oh ja, was het "kleine" obstakel 'buitenland' even vergeten haha. Maar goed, ligt er ook aan of het België is, of Amerika. Maar dat studeren in Amsterdam ging niet door dan? Of weet je dat gewoon niet?



Goed dat je toch naar de vrijwilligersavond bent geweest!!! En nu heb je ook ervaren dat het eigenlijk één persoon is met wie het wat minder botert; kan me voorstellen dat dat een goed gevoel geeft. Ook leuk dat je besloten hebt om wel gewoon mee te gaan op het weekend!



Morgen komt mijn date naar mij toe en dan gaan we zondag een dagje weg; maar hopen op een beetje goed weer!

Jammer van MSN-man 2. Als zijn opmerking voor jou echt een no-go is, kun je het maar beter stoppen. Anders blijft dat waarschijnlijk toch steeds in je hoofd spoken. En met een afspraak maken; tja, ik ben vrij simpel op dat gebied; tijd kun je wel maken, dus ook voor een date. Vervelend als hij daar moeilijk over doet.

En kan me voorstellen dat je de man uit het buitenland even wil laten liggen; dat zorgt inderdaad wel voor veel onrust en gedoe als hij in het buitenland zit.



Máárrrrr, fijn dat er een nieuwe man is! Heb je die via een datingsite leren kennen? Welke deed jij ook alweer?

Misschien hoef je nog niet alles los te laten; je kunt zelf ook invloed hebben op de richting van een gesprek. Als jij moeilijke vragen stelt kun je ze ook terug verwachten. Dus misschien even wat oppervlakkiger contact hebben (zonder dat zo expliciet naar hem te benoemen). En kijk maar waar het op uitkomt. En ik herken het gevoel hoor; al het 'gezeik' wil je niet, maar wel lekker knuffelen. Heb je misschien geen mannelijke (platonische) vriend om deze dingen op te 'botvieren'



Met mij gaat het goed! Weekend was heel erg leuk;hij was dus zaterdag al gekomen. Leuke avond gehad; gewoon relaxt met een filmpje enzo. Zondag zijn we een dagje uit geweest; t was echt superlekker weer en een heel gezellige dag. Daarna is hij nog en nachtje gebleven; een klein weekend samen dus en dat ging heel erg goed. We kunnen leuk met elkaar praten, zowel oppervlakkig als 'serieuze' gesprekken, en ook lachen; ook belangrijk. Elkaar wat plagen enzo op een leuke manier, maar ook vertellen wat we leuk vinden. Ik merk dat hij wel opener wordt; hij stelt ook zelf meer vragen, vertelt uit zichzelf dingen, wel tof om te merken. Denk dat hij even een zetje nodig had. In elk geval merkte ik dat weekenddat ik hem toch wel heel erg leuk vind en dat heb ik ook gezegd. Hij had het niet zo heel direct uitgesproken, maar omdat hij het al aan ouders ed verteld had, had ik op zich wel een vermoeden. Maar hij gaf ook aan mij ook wel heel erg leuk te vinden, dus nu is het geloof ik 'aan' hahaha. Inmiddels ook maar aan mijn ouders verteld; ik ben daar nooit zo snel mee, maar nu voelt het wel oke. Ze reageerden leuk, evenals vriendinnen (die het hele 'datingproces' natuurlijk wel gevolgd hebben haha).

Hoi Lulu



ik kan nu misschien heel makkelijk zeggen: doen! maar ik weet ook dat het niet zo simpel is. Ik kan wel uitleggen hoe het voor mij gewerkt heeft. Ik ben heel mijn leven al onzeker en sinds de puberteit is dat wel best extreem geworden. Het is bij mij een procs geweest met ups en downs, al zit er de laatste jaren een opgaande lijn in. Ik keek altijd veel terug: 'had ik maar...' 'wat als....' waardoor ik maar in die put bleef zitten. De laatste jaren zijn er een aantal dingen veranderd volgens mij. Dat is, veranderd in mijn denken, niet zozeer in de situatie zelf. Ik kan alles wat beter relativeren, kan ook goede kanten van mezelf zien, beter loslaten wat er vroeger 'mislukt' is etc. Dit gaat met ups en downs, nog steeds, maar er zit een opgaande lijn in. Ik merk wel dat je door deze zaken dus ook anders in het leven staat en andere dingen terugkrijgt. Niet omdat ik als persoon veranderd ben, maar omdat ik anders tegen mezelf aankijk en dus anders in het leven sta. Hoe ik dat gedaan heb? Enerzijds door aan mijn gedachten te werken (zelf, maar ook met therapie; ga zelfs, ondanks dat het wat beter gaat toch opnieuw in therapie; ik wil hier namelijk nog beter uitkomen) maar óók door gewoon dingen te gaan doen. Dan kwamen in het begin ook wel gedachten van 'ze vinden me vast stom' 'ik ben dit niet waard' etc etc, maar ik heb doorgezet en probeer die gedachtes los te laten als ik ergens ben. Dit heb ik gedaan voor dingen als vriendinnen, sporten, werk, maar ook voor daten. Gewoon gáán. Ik ben ook teleurgesteld, maar anderzijds heb ik ook mensen teleur moeten en kunnen stellen. Het is cliche, maar zonder risico's te nemen, en dus ook het risico gekwetst te worden nemen, kan je ook geen liefde ervaren. Dit zeg ik nu makkelijk, maar dat is voor mij ook een heel proces geweest. Ik heb ook veel potentiele dates/vriendjes aan me voorbij laten gaan uit pure angst dat ik niet leuk genoeg gevonden zou worden en dus gekwetst zou worden. Enige tijd geleden heb ik bij een andere date besloten om mezelf wat meer open te stellen; onzekerheden uit te spreken, aan te geven hoe ik in elkaar zit. Niet bij de eerst de beste natuurlijk, maar bij iemand van wie ik voelde dat het kon. Het is niks geworden (omdat ik niet verliefd op hem was) maar ik heb er echt veel van geleerd. Ook heb ik mensen zelf mee uit gevraagd, kans gewaagd, maar ook de deksel op mijn neus gekregen. Ik heb geleerd dat je kwetsbaar opstellen je veel kan brengen in positieve zin, dat risico nemen kan zorgen dat je wél krijgt wat je wilt, maar ook dat een blauwtje lopen niet leuk is, maar dat ik er wel nog steeds ben. Ik overleef het, het maakt me misschien zelfs sterker en ik kan stappen nemen om dingen te doen.

Wederom, zo gaat het als ik me goed voel. Er zijn ook momenten dat het minder gaat, en dan zie ik het ook zwart. Maar toch, ik kom daar nu sneller bovenop dan eerder het geval was. Omdat ik deels uit de vicieuze cirkel gestapt ben waar ik inzat; ik heb er dingen van geleerd, positieve ervaringen opgedaan, wat weer een positief effect heeft op mijn zelfbeeld etc. De negatieve spiraal kan ook een positieve worden. Maar daarvoor moet je zelf uit die cirkel willen stappen. Dat is eng, maar jij bent degene die de eerste stap moet zetten, een ander komt echt niet uit zichzelf, dus stap zelf uit je 'comfortzone' en ga ervoor!

Een hele mooie vind ik het onderschrift van Moonlight: 'Life is not about waiting for the storm to pass, it is about learning to dance in the rain'. Precies zoals het is; je kan wachten tot het ideale moment dat je helemaal happy bent met jezelf, maar wanneer gaat dat komen? Probeer er wat van te maken met wat je nu hebt. En wie weet, komt er vanzelf een zonnestraaltje door de regen....



Dus ik zeg: ga daten --> doe je mooiste kleren aan, mooie lingerie (dan voel je je vaak al beter/mooier), en wees je eigen leuke zelf. Doe je niet anders voor dan je bent, je bent leuk zoals je bent en probeer dat ook te geloven!



Daarnaast zou je kunnen overwegen in therapie te gaan mbt je zelfbeeld; als dit echt zo'n grote invloed op je heeft dat je bijv niet durft te daten (ik weet niet hoe het met andere zaken staat; bijv vriendinnen en werk) kan professionele hulp misschien helpen om aan je zelfbeeld te werken.



Sorry, heel verhaal geworden; hoop dat je er iets aan hebt. Zo is het in elk geval voor mij. En het is een lang proces geweest bij mij en nog steeds, maar ik heb nu vertrouwen dat het goed komt. én, ook niet onbelangrijk, ik ben wél op die date gegaan en het gaat hartstikke goed!

@ Lulu: bedankt voor je compliment

Iets teveel eer vrees ik, maar wel heel lief.

Het is voor mij echt een proces van jaren geweest en nog steeds. De dingen die je schrijft over die vriendinnen vind ik helemaal niet over de top; integendeel, ze zijn zeer herkenbaar. Ik had ook echt een zelfvertrouwen van 0,0. Dat is nu aan het opbouwen; ik ben er nog lang niet, maar zo extreem als eerst is het gelukkig niet meer. Denk deels ook dat de wijsheid met de jaren is gekomen, maar heb er inderdaad ook wel zelf aan gewerkt. Is niet van een leien dakje gegaan altijd hoor; ik ben al eerder in therapie geweest, maar toen niet zoveel aan gehad (of ja, in elk geval toen niet; misschien indirect toch wel).



Volgens mij heb jij ook wel echt stappen gezet al hoor!!! Je hebt een baan waarin het goed gaat en hebt al keuzes gemaakt voor een vriendengroep waarin je je voelt en dat dus ook bent.

Grappig dat je zegt dat het aan je eigen uitstraling lag dat je je bij die eerdere vrienden niet zo op je gemakt voelde; ik denk inderdaad dat dat het geval is. Je krijgt deels ook terug wat je uitstraalt; niet omdat je een vervelend persoon bent of echt niet mooi ofzo, maar omdat je zelf laat zien dat je 'niets waard' bent zul je ook minder aandacht etc krijgen.



Ben trouwens benieuwd wat je gaat besluiten mbt de date!

@Moonlight: leuk dat het contact met de nieuwe msn-man zo leuk is. En dat je eerlijk bij hem kan zijn; dat is echt superbelangrijk. Ik ervaar dat zelf ook wel, dat het een goed teken is wanneer ik open kan zijn!

Ook tof dat je geopperd hebt af te spreken; hoop dat hij dat ook ziet zitten! (en mannen die ziek zijn; tss, wat een watjes zijn het dan!)

Het daten heeft mij inderdaad ook wel geholpen hoor; of ja, eigenlijk ben er nooit slechter van geworden. Niet dieper in de put geraakt ofzo, als het een keer tegenviel of ik een keer een blauwtje liep.

Je onderschrift is echt passend bij dit topic vind ik! Bijna de neiging hem te 'jatten' als onderschrift hahaha.



Met mij gaat het inderdaad goed! Alle ouders weten ervan, net als vrienden. Ik sta ook niet negatief tegen hen ontmoeten (ga dit weekend naar zijn ouderlijk huis, maar dan zijn zijn ouders op vakantie; zijn mams was al teleurgesteld hahaha), en andersom heeft hij ook wel een keer laten vallen daar niet negatief tegenover te staan. Misschien snel na 5 weken, maar aan de andere kant heb ik gewoon maar besloten niet teveel na te denken. Dat heb ik al veel te veel gedaan in mijn leven en heeft me ook weinig opgeleverd. Ik merk dat zo'n relatie (als ik het al zo kan noemen) wel weer onzekerheid met zich meebrengt; vindt hij me wel echt leuk? ik ben vast niet mooi genoeg etc Ik probeer het steeds maar van me af te zetten aangezien hij nog steeds wil afspreken ed.

Wat betreft de therapie: ik heb eerder psychologische begeleiding gehad van eerstelijnspsycholoog. Nu start ik binnenkort met psychotherapie (tweedelijns); hoewel het nu wel wat beter gaat, blijven er momenten zijn en ook komen met forse onzekerheden en ik wil nu gewoon 'doorpakken'.



@Lulu; ben heel benieuwd hoe het gaat??!!!

Goede tip van Moonlight snel daarna iets anders, leuks te plannen; dan heb je ook meteen iemand om bij te spuien. En zeggen dat je het spannend vindt kan geen kwaad hoor; kijk, je hoeft ook niet meteen je hele hebben en houwen op tafel te gooien, maar even zeggen dat het spannend is, is helemaal niet vreemd en kan soms even de spanning ervan af halen.