Reizen
alle pijlers
Reizen vs. het normale leven
vrijdag 5 april 2013 om 09:59
Ik ben, net als zoveel anderen, gek op reizen. Helaas heb ik de financiële middelen niet om regelmatig een mooie reis te maken. Er zijn mensen die hun leven inrichten rond 'het reizen'. Een paar maanden in Nederland verblijven, zich drie slagen in de rondte werken en vervolgens hun boeltje weer bij elkaar pakken en húp, naar het buitenland. Hoe doen ze dat? Werk, woning, de onzekerheid bij terugkomst? Zijn er hier mensen die dat zo doen?
Zelf heb ik de financiële middelen niet om elk jaar een mooie reis te maken. Ik spaar zoveel mogelijk per maand, maar altijd zijn er weer financiële plichten die voldaan moeten worden en blijft er per maand een relatief klein bedrag over om opzij te zetten. Nu draait mijn leven eigenlijk veel om werk, studie en andere verplichtingen. Het is niet dat ik niet van mijn leven geniet, maar ik heb het gevoel alsof dit leven niet bij me past. Als ik naar mensen om me heen kijk, zie ik dat het leven inderdaad draait om werk, hypotheken betalen, nieuwe keukens en badkamers, kinderen.
Ik vind het lastig om onder woorden te brengen wat ik precies bedoel, maar ik heb behoefte aan wat meer avontuur. De wereld ontdekken enzo. Er moet toch meer zijn dan het geijkte leven dat iedereen leidt? Moet het perse draaien om carrière, geld verdienen, kinderen grootbrengen en af en toe een leuke uitspatting zoals een weekendje weg of een vakantie? Voor mij voelt het alsof ik niet alles uit het leven haal wat erin zit. Ik zou het zo graag helemaal anders aanpakken, baan opzeggen en gaan reizen (ik besef me ook wel dat dit enigszins kinderlijk klinkt). Maar hóe dan? Of zit iedereen vast aan hetzelfde soort leven omdat er nu eenmaal brood op de plank moet komen en er een dak boven je hoofd moet zijn?
Wellicht een wat wazig topic, maar ik ben op zoek naar mensen voor wie dit enigszins herkenbaar is.
Zelf heb ik de financiële middelen niet om elk jaar een mooie reis te maken. Ik spaar zoveel mogelijk per maand, maar altijd zijn er weer financiële plichten die voldaan moeten worden en blijft er per maand een relatief klein bedrag over om opzij te zetten. Nu draait mijn leven eigenlijk veel om werk, studie en andere verplichtingen. Het is niet dat ik niet van mijn leven geniet, maar ik heb het gevoel alsof dit leven niet bij me past. Als ik naar mensen om me heen kijk, zie ik dat het leven inderdaad draait om werk, hypotheken betalen, nieuwe keukens en badkamers, kinderen.
Ik vind het lastig om onder woorden te brengen wat ik precies bedoel, maar ik heb behoefte aan wat meer avontuur. De wereld ontdekken enzo. Er moet toch meer zijn dan het geijkte leven dat iedereen leidt? Moet het perse draaien om carrière, geld verdienen, kinderen grootbrengen en af en toe een leuke uitspatting zoals een weekendje weg of een vakantie? Voor mij voelt het alsof ik niet alles uit het leven haal wat erin zit. Ik zou het zo graag helemaal anders aanpakken, baan opzeggen en gaan reizen (ik besef me ook wel dat dit enigszins kinderlijk klinkt). Maar hóe dan? Of zit iedereen vast aan hetzelfde soort leven omdat er nu eenmaal brood op de plank moet komen en er een dak boven je hoofd moet zijn?
Wellicht een wat wazig topic, maar ik ben op zoek naar mensen voor wie dit enigszins herkenbaar is.
vrijdag 5 april 2013 om 10:45
quote:vogelkip schreef op 05 april 2013 @ 10:27:
Maar ik vind het zo lastig om hier een concrete invulling aan te geven.
Moet dat dan?
Zoals je schrijft en je nog even bezig met je studie. Zorg eerst dat dat afkomt, een vaag idee van wat je later wil is in die tijd prima, hou dat lekker in je achterhoofd, zorg dat je geld spaart dan kan je doen wat je wil als het moment eenmaal daar is. Er kan zoveel veranderen in een paar jaar!
Maar ik vind het zo lastig om hier een concrete invulling aan te geven.
Moet dat dan?
Zoals je schrijft en je nog even bezig met je studie. Zorg eerst dat dat afkomt, een vaag idee van wat je later wil is in die tijd prima, hou dat lekker in je achterhoofd, zorg dat je geld spaart dan kan je doen wat je wil als het moment eenmaal daar is. Er kan zoveel veranderen in een paar jaar!
vrijdag 5 april 2013 om 10:53
quote:dubiootje schreef op 05 april 2013 @ 10:37:
Je hebt nu een vriend? Waarom heb je gekozen voor een relatie, baan en studie als je vrijheid en reizen belangrijker vindt? Die verplichtingen ben je vrijwillig aangegaan.Omdat ik verliefd ben geworden. Hij is ook geen beperking, hij is net zo open minded als ik wat dit betreft en houdt ook enorm van reizen. Emigreren is ook voor hem een optie. Een baan, tja, om geld te verdienen? Ik moet ergens van leven. Voor de studie heb ik gekozen omdat ik anders alleen mijn middelbare schooldiploma heb. Daar kom ik niet zo ver mee. Ook met het oog half op emigratie vergroot ik mijn kansen door mijn studie af te ronden.
Je hebt nu een vriend? Waarom heb je gekozen voor een relatie, baan en studie als je vrijheid en reizen belangrijker vindt? Die verplichtingen ben je vrijwillig aangegaan.Omdat ik verliefd ben geworden. Hij is ook geen beperking, hij is net zo open minded als ik wat dit betreft en houdt ook enorm van reizen. Emigreren is ook voor hem een optie. Een baan, tja, om geld te verdienen? Ik moet ergens van leven. Voor de studie heb ik gekozen omdat ik anders alleen mijn middelbare schooldiploma heb. Daar kom ik niet zo ver mee. Ook met het oog half op emigratie vergroot ik mijn kansen door mijn studie af te ronden.
vrijdag 5 april 2013 om 10:57
quote:impala schreef op 05 april 2013 @ 10:30:
en waarom heb je het gevoel dat je na je afstuderen veel moet gaan verdienen en een huis moet gaan kopen (met je vriend nog wel) ?
En dat reizen de enige manier zou zijn om daaraan te ontsnappen?Het is natuurlijk enigszins gechargeerd opgeschreven, maar voor mijn gevoel komt het er in het geval van de meeste mensen op neer dat het leven zich voltrekt door eerst te gaan studeren, vervolgens een baan zoeken die daar op aansluit, een upgrade wat woning betreft, kinderen (niet altijd). Huisje boompje beestje zeg maar. Misschien is reizen niet de enige manier om daaraan te ontsnappen, maar wel de manier waarop ik dat graag zou doen denk ik. Wat voor ideeën heb jij daarover? Wat voor manieren zou ik nog meer aan moeten denken?
en waarom heb je het gevoel dat je na je afstuderen veel moet gaan verdienen en een huis moet gaan kopen (met je vriend nog wel) ?
En dat reizen de enige manier zou zijn om daaraan te ontsnappen?Het is natuurlijk enigszins gechargeerd opgeschreven, maar voor mijn gevoel komt het er in het geval van de meeste mensen op neer dat het leven zich voltrekt door eerst te gaan studeren, vervolgens een baan zoeken die daar op aansluit, een upgrade wat woning betreft, kinderen (niet altijd). Huisje boompje beestje zeg maar. Misschien is reizen niet de enige manier om daaraan te ontsnappen, maar wel de manier waarop ik dat graag zou doen denk ik. Wat voor ideeën heb jij daarover? Wat voor manieren zou ik nog meer aan moeten denken?
vrijdag 5 april 2013 om 10:57
Herkenbaar. Hoe ik het tot nu toe doe is tijdens studie veelvuldig naar buitenland gaan en studie in buitenland doen. Financieel haalbaar door beurzen en studielening. Verder stages in buitenland, bekostigd door stagevergoeding en spaargeld van paar maanden fulltime werken. Verder werken in buitenland, eerst niet mijn droombaan, nu wel, maar wel altijd aangesloten op mijn studie. Verder geef ik bewust aan bepaalde dingen geen geld uit, zoals auto en feesten en probeer ik zo min mogelijk dingen te hebben (dure meubels, schilderijen) zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken in geval van verhuizing. Verder woon ik graag klein, koop ik alleen kwaliteitsdingen (bv goede basisstukken in mijn garderobe, een paar super goede keukentools, enz.). Ik leef niet echt als een krent, maar geef alleen geld uit aan dingen die ik belangrijk vind. Geef elke maand makkelijk 200 euro voor de boodschappen uit, wil graag lekker eten en drinken. Maar goed, ik ben zelf niet echt van het reizen maar meer van het beleven van een ander land en een andere cultuur door langere tijd op een plaats te blijven, liefst minstens een jaar.
vrijdag 5 april 2013 om 11:02
quote:herfstblad schreef op 05 april 2013 @ 10:30:
Als je dit echt wil, ik ken mensen die het doen, ga in een studiootje wonen of op een kamer of antikraak. Werk je inderdaad zo lang het nodig is 3 slagen in de rondte en dan kan je weer vertrekken. Het is het handigst als je dan een soort flexwerk doet met 0-uren contract, je kan dan zo weg, maar je moet in de tijd dat je hier bent wel bereid zijn om alle werk aan te nemen. Het helpt dan wel als je een mooi doel voor ogen hebt.
Je kan ook kijken of je dat gevoel van 'meer avontuur nodig hebben' op een andere manier kan opvullen zoals hierboven beschreven.
Mensen die levens hebben die draaien om carrière, huis, gezin, hebben misschien gewoon andere behoeftes dan jij. Veel mensen voelen zich juist fijn en veilig als ze een fijne plek voor zichzelf gecreëerd hebben, een thuis, de mensen die ze het allermeeste liefhebben om zich heen. Daar valt ook wat voor te zeggen.
En hoe je het ook wendt of keert, of dat romantisch in je uppie de wereld over is of saai en burgerlijk in een vinexwijk (om even twee uitersten te nemen) het draait om geld. Voor beide moet je geld hebben, voor een leuk leven met gezin, maar ook voor een avontuurlijk leven in het buitenland.
Als je het echt wil, dan is het haalbaar, maar als het toch altijd maar niet haalbaar lijkt kan je je afvragen of er niet iets anders achter die wens/droom zit. Misschien mis je ergens wel een doel, passie, motivatie in je leven een 'waar doe ik het voor?'
"If you really want to do something, you’ll find a way. If you don’t, you’ll find an excuse." Jim RohnMooie post Herfstblad. Er zit ook wel een kern van waarheid in, want ik heb ook niet een doel of een passie in het leven. Dat gevoel 'waar doe ik het voor' heb ik ook wel een beetje. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een mooi leven. Een geweldige vriend, lieve vrienden om me heen, een fijne band met mijn ouders, nog nooit een dierbare verloren, ik krijg de kans om te studeren etc. Dus ik voel me ergens ook wel schuldig dat er een licht gevoel van onvrede heerst, maar ik weet niet hoe ik die weg kan nemen.
Als je dit echt wil, ik ken mensen die het doen, ga in een studiootje wonen of op een kamer of antikraak. Werk je inderdaad zo lang het nodig is 3 slagen in de rondte en dan kan je weer vertrekken. Het is het handigst als je dan een soort flexwerk doet met 0-uren contract, je kan dan zo weg, maar je moet in de tijd dat je hier bent wel bereid zijn om alle werk aan te nemen. Het helpt dan wel als je een mooi doel voor ogen hebt.
Je kan ook kijken of je dat gevoel van 'meer avontuur nodig hebben' op een andere manier kan opvullen zoals hierboven beschreven.
Mensen die levens hebben die draaien om carrière, huis, gezin, hebben misschien gewoon andere behoeftes dan jij. Veel mensen voelen zich juist fijn en veilig als ze een fijne plek voor zichzelf gecreëerd hebben, een thuis, de mensen die ze het allermeeste liefhebben om zich heen. Daar valt ook wat voor te zeggen.
En hoe je het ook wendt of keert, of dat romantisch in je uppie de wereld over is of saai en burgerlijk in een vinexwijk (om even twee uitersten te nemen) het draait om geld. Voor beide moet je geld hebben, voor een leuk leven met gezin, maar ook voor een avontuurlijk leven in het buitenland.
Als je het echt wil, dan is het haalbaar, maar als het toch altijd maar niet haalbaar lijkt kan je je afvragen of er niet iets anders achter die wens/droom zit. Misschien mis je ergens wel een doel, passie, motivatie in je leven een 'waar doe ik het voor?'
"If you really want to do something, you’ll find a way. If you don’t, you’ll find an excuse." Jim RohnMooie post Herfstblad. Er zit ook wel een kern van waarheid in, want ik heb ook niet een doel of een passie in het leven. Dat gevoel 'waar doe ik het voor' heb ik ook wel een beetje. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een mooi leven. Een geweldige vriend, lieve vrienden om me heen, een fijne band met mijn ouders, nog nooit een dierbare verloren, ik krijg de kans om te studeren etc. Dus ik voel me ergens ook wel schuldig dat er een licht gevoel van onvrede heerst, maar ik weet niet hoe ik die weg kan nemen.
vrijdag 5 april 2013 om 11:07
Klinkt allemaal erg romantisch, maar hoe haalbaar is het allemaal? Wil je de rest van je werkzame leven steeds een paar maanden zwart werken en bijbaantjes doen om daarna op reis te kunnen? Nu ben je 26 en kan dat nog wel, maar als 40'er nemen ze je echt niet meer aan bij een strandtent. En heel veel later dan als je bejaard bent? Als je teveel in het buitenland bent geweest, wordt je gekort op de AOW en ik denk dat je met wat los-vaste bijbaantjes ook maar weinig pensioen hebt opgebouwd. Laat staan dat je er zelf voor hebt kunnen sparen.
Ja ik weet het, allemaal gezeur van een burgertrut. Totdat je met een bijstandsuitkering op een flatje zit.
Ja ik weet het, allemaal gezeur van een burgertrut. Totdat je met een bijstandsuitkering op een flatje zit.
vrijdag 5 april 2013 om 11:07
Ik snap heus wel dat je verliefd bent geworden en een inkomen moet hebben en een studie wil doen. Maar snap jij ook dat dat allemaal stappen naar het door jou gevreesde huisje-boompje-beestje zijn? En die heb je toch echt zelf genomen.
Ik heb het idee dat je denkt dat het leven je min of meer overkomt en dat hetzelfde geldt voor huisje-boompje-beestje. Maar daar ben je toch echt zelf bij! Je hebt deze keuze nu gemaakt maar je kan net zo makkelijk weer andere maken. De wereld ligt letterlijk voor je open. Daarom mijn vraag: wat houdt je tegen?
Ik heb het idee dat je denkt dat het leven je min of meer overkomt en dat hetzelfde geldt voor huisje-boompje-beestje. Maar daar ben je toch echt zelf bij! Je hebt deze keuze nu gemaakt maar je kan net zo makkelijk weer andere maken. De wereld ligt letterlijk voor je open. Daarom mijn vraag: wat houdt je tegen?
Ga in therapie!
vrijdag 5 april 2013 om 11:10
Kun je (een deel) van je studie niet in het buitenland doen?
En je kunt je leven nu natuurlijk al een stuk flexibeler gaan maken, bijv. door woonkosten omlaag te schroeven (verhuizen naar een kamer, auto weg doen. Dat scheelt al snel 500 euro in de maand aan kosten. Aan een kamer ben je over het algemeen ook minder gehecht dan je eigen woning (of dat nu koop of huur is). Als die stap te groot voor je is, weet je eigenlijk ook al dat een echt 'reis-leven' niet voor jou is weggelegd.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je niet een keer een grote reis van een paar maanden kunt maken, maar ik bedoel meer de hele levensstijl van reizen, niet af en toe een reis maken.
Ik denk trouwens dat een relatie in deze ALTIJD een belemmering is, hoe groot die belemmering is, verschilt nogal. Maar bijv. emigratie naar Amerika, jij krijgt een baan en kan er naar toe...partner kan mee, maar kan niet werken (=belemmering). Je zoekt een baan via VSO in een ontwikkelingsland, partner kan mee, maar moet dan in hetzelfde gebied ook een baan kunnen vinden of mee en alleen vrijwilligerswerk doen. Het wil niet zeggen dat het niet kan met partner natuurlijk (genoeg mensen die het doen), maar een aantal keuzes vallen gewoon af (=beperking).
Ik ben het er trouwens ook niet mee eens dat reizen biologisch gezien nergens voor nodig is en alleen maar luxe. Voor vakantie geldt dat wel, maar het is voor mensen eigenlijk helemaal niet natuurlijk om op 1 plek te blijven. Vanaf het begin is er al de drang om naar andere plekken te gaan en te ontdekken. Anders waren de mensen ook nooit van afrika naar europa (en andere delen van de wereld) getrokken. Die drang is alleen lang niet bij iedereen even sterk (gelukkig maar).
En je kunt je leven nu natuurlijk al een stuk flexibeler gaan maken, bijv. door woonkosten omlaag te schroeven (verhuizen naar een kamer, auto weg doen. Dat scheelt al snel 500 euro in de maand aan kosten. Aan een kamer ben je over het algemeen ook minder gehecht dan je eigen woning (of dat nu koop of huur is). Als die stap te groot voor je is, weet je eigenlijk ook al dat een echt 'reis-leven' niet voor jou is weggelegd.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je niet een keer een grote reis van een paar maanden kunt maken, maar ik bedoel meer de hele levensstijl van reizen, niet af en toe een reis maken.
Ik denk trouwens dat een relatie in deze ALTIJD een belemmering is, hoe groot die belemmering is, verschilt nogal. Maar bijv. emigratie naar Amerika, jij krijgt een baan en kan er naar toe...partner kan mee, maar kan niet werken (=belemmering). Je zoekt een baan via VSO in een ontwikkelingsland, partner kan mee, maar moet dan in hetzelfde gebied ook een baan kunnen vinden of mee en alleen vrijwilligerswerk doen. Het wil niet zeggen dat het niet kan met partner natuurlijk (genoeg mensen die het doen), maar een aantal keuzes vallen gewoon af (=beperking).
Ik ben het er trouwens ook niet mee eens dat reizen biologisch gezien nergens voor nodig is en alleen maar luxe. Voor vakantie geldt dat wel, maar het is voor mensen eigenlijk helemaal niet natuurlijk om op 1 plek te blijven. Vanaf het begin is er al de drang om naar andere plekken te gaan en te ontdekken. Anders waren de mensen ook nooit van afrika naar europa (en andere delen van de wereld) getrokken. Die drang is alleen lang niet bij iedereen even sterk (gelukkig maar).
vrijdag 5 april 2013 om 11:10
weet je (op gevaar af, heel oud te klinken) het heeft ook met je levensfase te maken.
Het "is dit alles"-gevoel. Leeft een mens echt voor geld, baan, huis, (kinderen) etc.
ja, de meeste mensen wel. En dat voelt beklemmend (been there) en je wil nog niet volwassen worden. En ineens ben je het.
Keuzes maken. Volwassen zijn betekent echt niet 9-5 werken en in de zomer twee weken naar de camping in Zuif-Frankrijk.
Volwassen zijn betekent ook de vrijheid om je leven zelf in te delen. Maar dan moet je wel beetje beter weten wat je wilt. En wat je moet doen/laten om daar te komen
Het "is dit alles"-gevoel. Leeft een mens echt voor geld, baan, huis, (kinderen) etc.
ja, de meeste mensen wel. En dat voelt beklemmend (been there) en je wil nog niet volwassen worden. En ineens ben je het.
Keuzes maken. Volwassen zijn betekent echt niet 9-5 werken en in de zomer twee weken naar de camping in Zuif-Frankrijk.
Volwassen zijn betekent ook de vrijheid om je leven zelf in te delen. Maar dan moet je wel beetje beter weten wat je wilt. En wat je moet doen/laten om daar te komen
vrijdag 5 april 2013 om 11:14
quote:vogelkip schreef op 05 april 2013 @ 11:02:
[...]
Mooie post Herfstblad. Er zit ook wel een kern van waarheid in, want ik heb ook niet een doel of een passie in het leven. Dat gevoel 'waar doe ik het voor' heb ik ook wel een beetje. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een mooi leven. Een geweldige vriend, lieve vrienden om me heen, een fijne band met mijn ouders, nog nooit een dierbare verloren, ik krijg de kans om te studeren etc. Dus ik voel me ergens ook wel schuldig dat er een licht gevoel van onvrede heerst, maar ik weet niet hoe ik die weg kan nemen.Hoort ook een beetje bij de leeftijd
[...]
Mooie post Herfstblad. Er zit ook wel een kern van waarheid in, want ik heb ook niet een doel of een passie in het leven. Dat gevoel 'waar doe ik het voor' heb ik ook wel een beetje. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een mooi leven. Een geweldige vriend, lieve vrienden om me heen, een fijne band met mijn ouders, nog nooit een dierbare verloren, ik krijg de kans om te studeren etc. Dus ik voel me ergens ook wel schuldig dat er een licht gevoel van onvrede heerst, maar ik weet niet hoe ik die weg kan nemen.Hoort ook een beetje bij de leeftijd
vrijdag 5 april 2013 om 11:16
quote:vogelkip schreef op 05 april 2013 @ 11:11:
Nee hoor Starshine. Geen gezeur van jouw kant, maar een nuttige bijdrage. Dat is dan ook eigenlijk het antwoord op jouw vraag Dubiootje. Dat zijn de dingen die me tegenhouden. Je bouwt niets op, alleen maar onzekerheid.
Nou en daarom kiezen de meeste mensen dus toch voor die vaste baan.
Ja het leven draait om geld, die conclusie heb ik al getrokken toen ik 18 was.
Biologisch gezien draait het leven vooral om het voortbestaan van de soort. Dus huisje, boompje, beestje zit sowieso erg ingebakken in al het leven.
Nee hoor Starshine. Geen gezeur van jouw kant, maar een nuttige bijdrage. Dat is dan ook eigenlijk het antwoord op jouw vraag Dubiootje. Dat zijn de dingen die me tegenhouden. Je bouwt niets op, alleen maar onzekerheid.
Nou en daarom kiezen de meeste mensen dus toch voor die vaste baan.
Ja het leven draait om geld, die conclusie heb ik al getrokken toen ik 18 was.
Biologisch gezien draait het leven vooral om het voortbestaan van de soort. Dus huisje, boompje, beestje zit sowieso erg ingebakken in al het leven.
vrijdag 5 april 2013 om 11:16
Sommige mensen die dit doen hebben een soort baan/bedrijf waarbij het niet uitmaakt waar ze zijn. Bijvoorbeeld web developers, blog schrijvers, schrijvers van boeken etc. Volgens mij is dit de meest eenvoudige manier om lange tijd te reizen zonder een vaste woonplaats. Ik kan me best voorstellen dat dit voor een tijdje leuk is, misschien zelfs voor 5 jaar, maar het lijkt me dat je op een gegeven moment wel uitgeput raakt. Ik kan me niet voorstellen dat je zo'n levensstijl 20, 30 of zelfs 40 jaar volhoudt, ik denk dat je op een gegeven moment toch op zoek gaat naar een soort vastigheid.
Een jaartje (of twee) reizen lijkt mij ook heel leuk om nog een keer te gaan doen, maar ik zou dan niet steeds naar NL terug willen keren om een paar maanden te gaan werken. Als je het wilt lukt het je waarschijnlijk wel om voor zoiets genoeg bij elkaar te sparen. Als je bij je ouders gaat wonen na je afstuderen, of op een studentenkamertje blijft zitten, lukt het misschien wel om 1000 euro per maand bij elkaar te sparen. Na een jaar heb je dan al ongeveer genoeg om een jaar te reizen (afhankelijk van welke landen je wilt bezoeken etc). Als je minder kan sparen, bijv. 500 euro per maand, dan heb je na 2 genoeg. Je kan ook proberen of je bijv een contract kan krijgen voor 32 uur, en dan 40 uur per week werken; dan kan je elk jaar meer dan 3 maanden gaan reizen en heb je toch zekerheid van salaris en woning als je terugkomt. Mogelijkheden genoeg volgens mij
Een jaartje (of twee) reizen lijkt mij ook heel leuk om nog een keer te gaan doen, maar ik zou dan niet steeds naar NL terug willen keren om een paar maanden te gaan werken. Als je het wilt lukt het je waarschijnlijk wel om voor zoiets genoeg bij elkaar te sparen. Als je bij je ouders gaat wonen na je afstuderen, of op een studentenkamertje blijft zitten, lukt het misschien wel om 1000 euro per maand bij elkaar te sparen. Na een jaar heb je dan al ongeveer genoeg om een jaar te reizen (afhankelijk van welke landen je wilt bezoeken etc). Als je minder kan sparen, bijv. 500 euro per maand, dan heb je na 2 genoeg. Je kan ook proberen of je bijv een contract kan krijgen voor 32 uur, en dan 40 uur per week werken; dan kan je elk jaar meer dan 3 maanden gaan reizen en heb je toch zekerheid van salaris en woning als je terugkomt. Mogelijkheden genoeg volgens mij
vrijdag 5 april 2013 om 11:18
quote:Starshine schreef op 05 april 2013 @ 11:07:
Klinkt allemaal erg romantisch, maar hoe haalbaar is het allemaal? Wil je de rest van je werkzame leven steeds een paar maanden zwart werken en bijbaantjes doen om daarna op reis te kunnen? Nu ben je 26 en kan dat nog wel, maar als 40'er nemen ze je echt niet meer aan bij een strandtent. En heel veel later dan als je bejaard bent? Als je teveel in het buitenland bent geweest, wordt je gekort op de AOW en ik denk dat je met wat los-vaste bijbaantjes ook maar weinig pensioen hebt opgebouwd. Laat staan dat je er zelf voor hebt kunnen sparen.
Ja ik weet het, allemaal gezeur van een burgertrut. Totdat je met een bijstandsuitkering op een flatje zit.
Dat heeft allemaal met je instelling te maken en persoonlijkheid. Ik ken inderdaad 50-tigers die nog steeds zo leven. En ze hebben nergens moeite mee (zo lijkt het in ieder geval). In Nederland (of thuisland zijn ze nauwelijks) en ze redden het overal. Niet luxe, maar ze redden het en zijn gelukkig. De mensen die ik ken, zijn ook wel 'speciale' mensen, in de zin van sociaal heel begaafd, rollen altijd overal zo binnen, kennen overal mensen. Ze hoeven maar 3 dagen in Nederland/Duitsland/Zuid Afrika/VS/Thailand te zijn en ze krijgen al een baan aangeboden. Nee, meestal geen superbanen, maar daar gaat hun leven ook niet om.
Dat ze geen AOW krijgen, daar maken ze zich ook geen zorgen over, ze redden zich wel, hoe dan ook.
Dus wat jij hebt is inderdaad de visie van een burgertrut op een situatie die te ver van je af staat. Niks mis mee overigens hoor, want ik denk zelf ook zo. Maar de mensen die voor zo'n leven kiezen, hechten aan hele andere dingen waarde.
Klinkt allemaal erg romantisch, maar hoe haalbaar is het allemaal? Wil je de rest van je werkzame leven steeds een paar maanden zwart werken en bijbaantjes doen om daarna op reis te kunnen? Nu ben je 26 en kan dat nog wel, maar als 40'er nemen ze je echt niet meer aan bij een strandtent. En heel veel later dan als je bejaard bent? Als je teveel in het buitenland bent geweest, wordt je gekort op de AOW en ik denk dat je met wat los-vaste bijbaantjes ook maar weinig pensioen hebt opgebouwd. Laat staan dat je er zelf voor hebt kunnen sparen.
Ja ik weet het, allemaal gezeur van een burgertrut. Totdat je met een bijstandsuitkering op een flatje zit.
Dat heeft allemaal met je instelling te maken en persoonlijkheid. Ik ken inderdaad 50-tigers die nog steeds zo leven. En ze hebben nergens moeite mee (zo lijkt het in ieder geval). In Nederland (of thuisland zijn ze nauwelijks) en ze redden het overal. Niet luxe, maar ze redden het en zijn gelukkig. De mensen die ik ken, zijn ook wel 'speciale' mensen, in de zin van sociaal heel begaafd, rollen altijd overal zo binnen, kennen overal mensen. Ze hoeven maar 3 dagen in Nederland/Duitsland/Zuid Afrika/VS/Thailand te zijn en ze krijgen al een baan aangeboden. Nee, meestal geen superbanen, maar daar gaat hun leven ook niet om.
Dat ze geen AOW krijgen, daar maken ze zich ook geen zorgen over, ze redden zich wel, hoe dan ook.
Dus wat jij hebt is inderdaad de visie van een burgertrut op een situatie die te ver van je af staat. Niks mis mee overigens hoor, want ik denk zelf ook zo. Maar de mensen die voor zo'n leven kiezen, hechten aan hele andere dingen waarde.
vrijdag 5 april 2013 om 11:40
Vogelkip, heel herkenbaar dit. Is het misschien een idee om nu (alle kleine beetjes helpen!) te gaan sparen, zodat je ná je studie voor een aantal maanden kan gaan reizen? Dan heb je je eerste vuurdoop gehad en merk je ook aan jezelf wat je prettig vindt (langer op één plek blijven of toch meer rondreizen, een taal leren, ergens een project opzetten of juist feesten en naar het strand). Vervolgens zoek je een baan, werk je 2/3 jaar en dan ga je weer voor een maand of zes (natuurlijk geheel afhankelijk van de mogelijkheden, ik wéét ook dat de markt moeilijk is nu, maar ik kén mensen die het zo doen!). Daarna zoek je weer een andere baan en herhaal de hetzelfde riedeltje na 2/3 jaar. Ik ken een (erg slimme) dame van 29 jaar die dit al jaren zo doet. Krijgt dus ook altijd een goede job, want ze heeft gewoon werkervaring en een studie etc. Qua wonen heeft ze wel weinig eisen: of ze huur haar kamer onder (dat kan makkelijk als je in een stad woont) en de laatste keer moest ze 'm opzeggen (dus moest ze bij terugkomst naar iets anders opzoek). Het kán dus wel, de combinatie van veiligheid/zekerheid in Nederland en toch veel van de wereld zien en "ontspannen" aan de sleur. Je moet alleen wel bereid zijn veel te sparen en jezelf een anders uitgavenpatroon aanleren.
vrijdag 5 april 2013 om 11:47
Ik ken iemand die het zeker tot zijn 40e zo gedaan heeft:
Jaar een baan, hij woonde echt 'armoedig' (anti-kraak etc) daarna via reisorganisatie als reisbegeleider mee en daar knoopte hij dan een paar weken in dat land aan vast.
Terug naar NL en weer opzoek naar werk voor een jaar. Verder had hij ook niks (ondertussen bijna 50 en heeft nog geen bezittingen).
Het is wel een heel vluchtig leven. Relaties hielden geen stand etc. Maar het is wel een heel ontspannen mens
Jaar een baan, hij woonde echt 'armoedig' (anti-kraak etc) daarna via reisorganisatie als reisbegeleider mee en daar knoopte hij dan een paar weken in dat land aan vast.
Terug naar NL en weer opzoek naar werk voor een jaar. Verder had hij ook niks (ondertussen bijna 50 en heeft nog geen bezittingen).
Het is wel een heel vluchtig leven. Relaties hielden geen stand etc. Maar het is wel een heel ontspannen mens
vrijdag 5 april 2013 om 11:47
Mijn ervaring is dat dat voor iedereen verschillend is. In mijn persoonlijke omgeving wordt er door iedereen een andere draai aan gegeven. De een die leeft volgens een huisje-boompje-beestje principe en spaart inderdaad vooral voor de nieuwe badkamer, aflossen hypotheek en als het erbij in zit een vakantie per jaar. Weer aan ander hecht weinig waarde aan nieuwe badkamers, carrière maken etc. en zit op haar 30e nog lekker gehuurd, maar besteedt wel ál haar geld aan een avontuurlijke reis per jaar, en een stel dat ik ken is net terug van 1,5 jaar wereldreis (baan opgezegd, huis verkocht, wég zekerheden) en leven bij de dag. En nu bij terugkomst weer opnieuw beginnen met huis zoeken, baan krijgen etc.
Doe waar jij (jullie) je lekker bij voelen. Niets hoeft, alles mag en trek je vooral niet aan wat anderen vinden hoe "het hoort".
Doe waar jij (jullie) je lekker bij voelen. Niets hoeft, alles mag en trek je vooral niet aan wat anderen vinden hoe "het hoort".
vrijdag 5 april 2013 om 11:54
quote:lilalinda schreef op 05 april 2013 @ 11:47:
Ik ken iemand die het zeker tot zijn 40e zo gedaan heeft:
Jaar een baan, hij woonde echt 'armoedig' (anti-kraak etc) daarna via reisorganisatie als reisbegeleider mee en daar knoopte hij dan een paar weken in dat land aan vast.
Terug naar NL en weer opzoek naar werk voor een jaar. Verder had hij ook niks (ondertussen bijna 50 en heeft nog geen bezittingen).
Het is wel een heel vluchtig leven. Relaties hielden geen stand etc. Maar het is wel een heel ontspannen mens
Nou ja dat dus. Natuurlijk kan het wel, maar echte relaties aanknopen en kinderen krijgen zit er dan niet in.
TO is nu 26 en zegt geen kinderen te willen. Sommigen zullen me nu heel vervelend vinden maar ik heb genoeg bewust kindvrijen gekend die rond hun dertigste toch ineens zwanger wilden worden. Zeg nooit nooit dus.
Ik ken trouwens maar 1 persoon die een soort van buiten de maatschappij leeft, maar die leeft dan ook van een dikke vette erfenis. Grappig genoeg is ze na een paar jaar rondreizen neergestreken in een ver buitenland waar ze werkt en een vriend heeft. Toch weer die zekerheid zoeken dus ook al is dat in haar geval financieel niet nodig.
Ik ken iemand die het zeker tot zijn 40e zo gedaan heeft:
Jaar een baan, hij woonde echt 'armoedig' (anti-kraak etc) daarna via reisorganisatie als reisbegeleider mee en daar knoopte hij dan een paar weken in dat land aan vast.
Terug naar NL en weer opzoek naar werk voor een jaar. Verder had hij ook niks (ondertussen bijna 50 en heeft nog geen bezittingen).
Het is wel een heel vluchtig leven. Relaties hielden geen stand etc. Maar het is wel een heel ontspannen mens
Nou ja dat dus. Natuurlijk kan het wel, maar echte relaties aanknopen en kinderen krijgen zit er dan niet in.
TO is nu 26 en zegt geen kinderen te willen. Sommigen zullen me nu heel vervelend vinden maar ik heb genoeg bewust kindvrijen gekend die rond hun dertigste toch ineens zwanger wilden worden. Zeg nooit nooit dus.
Ik ken trouwens maar 1 persoon die een soort van buiten de maatschappij leeft, maar die leeft dan ook van een dikke vette erfenis. Grappig genoeg is ze na een paar jaar rondreizen neergestreken in een ver buitenland waar ze werkt en een vriend heeft. Toch weer die zekerheid zoeken dus ook al is dat in haar geval financieel niet nodig.
vrijdag 5 april 2013 om 12:14
Je weet niet goed wat je wil. Je hebt alleen dat beklemmende gevoel van gevangen komen te zitten in een leven van (veel) werk, geld, huis, etc.
Maar je hoeft nu ook geen keuze te maken voor de rest van je leven. Je kunt ook wat mogelijkheden op een rijtje zetten en bv na je studie of na een jaar werken daarna proberen om je bij elke mogelijkheid echt een beeld te vormen. Stel dat je die keuze zou maken, hoe zou je leven er dan uit zien? En hoe VOELT dat dan? Voel je je er rustig door worden, of krijg je juist een licht gevoel van paniek? Word je er blij van, of juist verdrietig? Het kan ook helpen om eens terug te kijken op je leven tot nu toe en je af te vragen op welke momenten of in welke perioden jij je het gelukkigst voelde en waardoor dat kwam. En dan de keuze die het beste voelt gewoon eens uitproberen voor een tijd? Valt het tegen, of past het na een tijd toch niet bij je, dan kun je weer een andere keuze maken.
Volgens mij zijn er eigenlijk geen verkeerde keuzes, zo lang je maar doet wat op dat moment goed lijkt. Dan kun je achteraf dnek ik ook geen spijt hebben, want op dat moment was het gewoon de beste keuze. En je zult er ook altijd iets van leren.
Waar je volgens mij wel spijt van kunt krijgen, is niet kiezen en niet doen. Dan blijf je altijd denken "Had ik toen maar..." of "Wat als ik toen..."
Die mogelijkheden waarover je na zou kunnen denken zijn bv:
- Zo goedkoop mogelijk wonen, weinig bezitten, alles aanpakken en dan steeds een tijd "vakantie vieren". Evt kosten besparen door "couch surfing".
- Wat minder bij elkaar sparen )iets luxer leven in NL, of minder lang in NL blijven) en met een buffertje naar het buitenland gaan en ter plekke werk zoeken. Afhankelijk van hoe het gaat lang of minder lang blijven.
- Hier vandaan een baan in het buitenland zoeken (of met een buffer naar een land gaan wat je trekt en ter plekke zoeken).
- Vrijwilligerswerk in het buitenland doen.
- In NL blijven wonen en werken, maar werk en bezit minder centraal stellen. Bv door parttime te werken en goedkoop te wonen/leven en daardoor meer tijd te hebben voor een hobby, of vrijwilligerswerk, een oud huis zelf op te knappen, cursussen te doen, etc. En ook in NL kun je je horizon verbreden en meer te weten komen over andere culturen. Bv door keuze van werk, hobby, vrienden, vrijwilligerswerk.
Maar je hoeft nu ook geen keuze te maken voor de rest van je leven. Je kunt ook wat mogelijkheden op een rijtje zetten en bv na je studie of na een jaar werken daarna proberen om je bij elke mogelijkheid echt een beeld te vormen. Stel dat je die keuze zou maken, hoe zou je leven er dan uit zien? En hoe VOELT dat dan? Voel je je er rustig door worden, of krijg je juist een licht gevoel van paniek? Word je er blij van, of juist verdrietig? Het kan ook helpen om eens terug te kijken op je leven tot nu toe en je af te vragen op welke momenten of in welke perioden jij je het gelukkigst voelde en waardoor dat kwam. En dan de keuze die het beste voelt gewoon eens uitproberen voor een tijd? Valt het tegen, of past het na een tijd toch niet bij je, dan kun je weer een andere keuze maken.
Volgens mij zijn er eigenlijk geen verkeerde keuzes, zo lang je maar doet wat op dat moment goed lijkt. Dan kun je achteraf dnek ik ook geen spijt hebben, want op dat moment was het gewoon de beste keuze. En je zult er ook altijd iets van leren.
Waar je volgens mij wel spijt van kunt krijgen, is niet kiezen en niet doen. Dan blijf je altijd denken "Had ik toen maar..." of "Wat als ik toen..."
Die mogelijkheden waarover je na zou kunnen denken zijn bv:
- Zo goedkoop mogelijk wonen, weinig bezitten, alles aanpakken en dan steeds een tijd "vakantie vieren". Evt kosten besparen door "couch surfing".
- Wat minder bij elkaar sparen )iets luxer leven in NL, of minder lang in NL blijven) en met een buffertje naar het buitenland gaan en ter plekke werk zoeken. Afhankelijk van hoe het gaat lang of minder lang blijven.
- Hier vandaan een baan in het buitenland zoeken (of met een buffer naar een land gaan wat je trekt en ter plekke zoeken).
- Vrijwilligerswerk in het buitenland doen.
- In NL blijven wonen en werken, maar werk en bezit minder centraal stellen. Bv door parttime te werken en goedkoop te wonen/leven en daardoor meer tijd te hebben voor een hobby, of vrijwilligerswerk, een oud huis zelf op te knappen, cursussen te doen, etc. En ook in NL kun je je horizon verbreden en meer te weten komen over andere culturen. Bv door keuze van werk, hobby, vrienden, vrijwilligerswerk.
vrijdag 5 april 2013 om 12:19
Ik ben (mede om de redenen die TO noemt) stewardess geworden na een paar "interessante" banen op niveau te hebben gehad. Ik spaarde om te reizen. Nu is dat anders. Uiteraard is het verblijf met collega's niet hetzelfde als reizen zoals bijvoorbeeld EN dat doet. Maar ik heb dus wel heel veel rust gevonden door regelmatig in het buitenland te verblijven, op pad te gaan in vreemde (of minder vreemde) oorden, op herhaling bepaalde bestemmingen bezoeken en op die manier een (deel van) het land ontdekken (ipv tijdens 1 lange reis van een paar weken). Het is erg fijn om te weten dat je wel weer een keer terug zal komen en dat er dus absoluut geen 'moeten' is. Ik denk dat er weinig mensen zijn die tijdens een echte reis ervoor kiezen om eens heerlijk lang in bed te blijven liggen, terwijl ze bijvoorbeeld in NY zijn.
Buiten de tripjes onder het mom van werk, is er de fijne reiskorting waarvan ik in mijn vrije tijd en vakantie gebruik kan maken. Dan reis en verblijf ik voor een appel een ei - erg fijn.
Ondertussen heb ik gewoon een normale woning (geen antikraak gedoe oid), een prima relatie, vriendschappen, bouw pensioen op en krijg loon.
Buiten de tripjes onder het mom van werk, is er de fijne reiskorting waarvan ik in mijn vrije tijd en vakantie gebruik kan maken. Dan reis en verblijf ik voor een appel een ei - erg fijn.
Ondertussen heb ik gewoon een normale woning (geen antikraak gedoe oid), een prima relatie, vriendschappen, bouw pensioen op en krijg loon.