Relaties
alle pijlers
Band moeder
dinsdag 7 april 2020 om 22:54
Ik heb een goede band met mijn moeder. Zie haar veel en hou veel van haar. Maar er is 1 ding wat me al jaren dwars zit, waar ik me voor schaam dat zij dat heeft gedaan en wat, behalve mijn zussen en mijn man niemand weet. Omdat ik het zo n vreemde keuze van haar vond en ik eigenlijk liever niet wil dat mensen dit weten. Ik wil het hier graag toch anoniem kwijt.
Toen ik een paar jaar geleden moest bevallen van mijn 3e kind had ik met haar afgesproken dat ik haar zou bellen als het zover was zodat ze op onze kinderen kon komen passen als ik naar het ziekenhuis kon.
Ik dacht het goed geregeld te hebben en toen ik weeën kreeg ging het al vrij heel snel. De weeen kwamen al om de twee minuten en toen moest ik naar het ziekenhuis omdat ik daar onder controle stond. Er kwam dus geen verloskundige bij mij thuis checken. Ik belde haar of ze kon komen want t ging heel snel en we moesten weg en toen zei ze doodleuk: nee dat gaat niet want ik heb een afspraak met vriendinnen dus sorry.
Ik stond echt perplex maar veel tijd om er over te denken had ik niet. Gelukkig kwam mijn schoonmoeder direct (die had ook een etentje staan maar zei dat direct af) en mijn zusje kwam ook.
In het ziekenhuis aangekomen kon ik meteen door naar de verloskamer en binnen een uur was mijn kindje er.
Ik belde mijn moeder om het te vertellen, maar ze nam niet op. Mijn vader nam wel op en die zei dat m’n moeder naar dr vriendinnen was en haar telefoon thuis was vergeten...
S avonds belde ze terug en zei ze dat ze had gedacht dat het zo’n vaart niet zou lopen.
Nou goed ze waren al bij mij thuis toen we thuiskwamen met ons kind dus was er wel interesse, maar ik heb dit altijd zo raar gevonden en voelde me zo in de steek gelaten op het moment dat ik haar hulp nodig had.
Ik heb nooit om hulp gevraagd altijd alles zelf geregeld en nog steeds, maar in dit geval had ik dr dus wel een keer echt nodig.
Ik heb het wel tegen haar gezegd maar daar wilde ze nooit echt over praten en reageerde met dat ik dit Zeker Nooit zou vergeten en dat ze zich wel een soort van schuldig voelde maar ook vanuit een soort slachtoffer rol.
Ik merk dat het me toch nog steeds dwars zit en me verdrietig maakt. Ik denk een goede band te hebben, maar is dat wel zo als iemand dit doet? En als er nu kleine dingen voorvallen komt dat altijd naar boven.
Misschien moet ik er eens met iemand over praten, ik weet het niet. Wat vinden jullie hiervan?
Sorry voor het warrige verhaal maar vandaag was er iets waardoor dit weer naar boven kwamen en ik dacht ik moet er Mssn toch eens over praten om dit te verwerken.
Toen ik een paar jaar geleden moest bevallen van mijn 3e kind had ik met haar afgesproken dat ik haar zou bellen als het zover was zodat ze op onze kinderen kon komen passen als ik naar het ziekenhuis kon.
Ik dacht het goed geregeld te hebben en toen ik weeën kreeg ging het al vrij heel snel. De weeen kwamen al om de twee minuten en toen moest ik naar het ziekenhuis omdat ik daar onder controle stond. Er kwam dus geen verloskundige bij mij thuis checken. Ik belde haar of ze kon komen want t ging heel snel en we moesten weg en toen zei ze doodleuk: nee dat gaat niet want ik heb een afspraak met vriendinnen dus sorry.
Ik stond echt perplex maar veel tijd om er over te denken had ik niet. Gelukkig kwam mijn schoonmoeder direct (die had ook een etentje staan maar zei dat direct af) en mijn zusje kwam ook.
In het ziekenhuis aangekomen kon ik meteen door naar de verloskamer en binnen een uur was mijn kindje er.
Ik belde mijn moeder om het te vertellen, maar ze nam niet op. Mijn vader nam wel op en die zei dat m’n moeder naar dr vriendinnen was en haar telefoon thuis was vergeten...
S avonds belde ze terug en zei ze dat ze had gedacht dat het zo’n vaart niet zou lopen.
Nou goed ze waren al bij mij thuis toen we thuiskwamen met ons kind dus was er wel interesse, maar ik heb dit altijd zo raar gevonden en voelde me zo in de steek gelaten op het moment dat ik haar hulp nodig had.
Ik heb nooit om hulp gevraagd altijd alles zelf geregeld en nog steeds, maar in dit geval had ik dr dus wel een keer echt nodig.
Ik heb het wel tegen haar gezegd maar daar wilde ze nooit echt over praten en reageerde met dat ik dit Zeker Nooit zou vergeten en dat ze zich wel een soort van schuldig voelde maar ook vanuit een soort slachtoffer rol.
Ik merk dat het me toch nog steeds dwars zit en me verdrietig maakt. Ik denk een goede band te hebben, maar is dat wel zo als iemand dit doet? En als er nu kleine dingen voorvallen komt dat altijd naar boven.
Misschien moet ik er eens met iemand over praten, ik weet het niet. Wat vinden jullie hiervan?
Sorry voor het warrige verhaal maar vandaag was er iets waardoor dit weer naar boven kwamen en ik dacht ik moet er Mssn toch eens over praten om dit te verwerken.
woensdag 8 april 2020 om 09:48
“Uitpraten” met dit type moeders is een zinloze missie.Linnepinnie65 schreef: ↑08-04-2020 09:42Wat een akelige actie van je moeder. Ik zou echt behoefte hebben om dit uit te praten. Ík kan me voorstellen dat je hier niet zo maar over heen bent. De band met mijn ouders kan Ik niet omschrijven als hecht en warm, maar wat ik altijd heb geweten en ook echt heb gemerkt, is dat ze er altijd onvoorwaardelijk voor me waren.
Ik vraag me wel af wat de rol van je vader is in dit verhaal. Waarom is hij niet gelijk gekomen om je te helpen, of waarom heeft hij je moeder hier niet op aangesproken.
Veel,sterkte gewenst.
Ze draaien alles om en uiteindelijk neemt moeder de slachtofferrol aan en is de dochter de “dader” en blijft ze met alleen maar nog meer frustraties achter.
woensdag 8 april 2020 om 09:51
woensdag 8 april 2020 om 09:51
Hier ook zo'n moeder, maar ik heb er wel voor gekozen om geen contact meer met haar te hebben. Ik heb geen zin meer om me constant aan haar wensen te moeten aanpassen. Het is toch nooit goed genoeg.raindance schreef: ↑08-04-2020 09:31Wat moet dat een vreselijk gevoel hebben gegeven destijds. Ik kan me heel goed voorstellen dat je dat tot op de dag van vandaag nog met je meedraagt.
Ikzelf heb ook iets meegemaakt, waarbij ik de steun van mijn moeder, het meest van alle mensen, had verwacht. Maar helaas heeft ze de moederrol even aan de kant geschoven op het moment dat ik het het hardst nodig had. En dat doet pijn.
En ik zal het nooit vergeten. Vergeven heb ik nog niet, omdat het vrij recent is geweest. Maar, ik weet dat zij soms niet in staat is om een moeder te zijn. Dat helpt wel mee met de verwerking. Maar blijft moeilijk om een plekje te geven.
Ik wil je graag adviseren om erover te blijven praten met mensen om je heen. En je er niet bezwaard over voelen als je het bespreekt met iemand, 'omdat je er weer over begint'. Je hebt het gewoon nooit goed verwerkt, daarom komt het steeds boven bij je en word je na 6 jaar nog steeds heel erg emotioneel. Huil! Dat is vaak de beste verwerking. Je mag hier heel verdrietig om zijn.
Sterkte
En TO, wat jouw moeder heeft gedaan vind ik echt niet kunnen. Ook al zou je een verschrikkelijke aansteller zijn, dan nog vind ik dit niet kunnen. Je zei neem ik aan tegen haar dat je naar het ziekenhuis moest, dus waarom zou zij dan een inschatting moeten maken? Ze had gewoon moeten komen, zoals afgesproken. Ik lees ook net dat je geen back-up had en dat je misschien wel in de problemen was gekomen als niemand anders opnam. Dat is gelukkig niet gebeurd, maar je zou toch van je moeder mogen verwachten dat ze zich aan haar woord houdt. Ze laat niet alleen jou in de stront zakken, maar ook jouw man en haar kleinkinderen. En als klap op de vuurpijl 'vergeet' ze toevallig ook nog haar telefoon. Jij bent duidelijk geen prioriteit voor haar. Dat er niet over te praten valt, maakt het voor jou alleen maar lastiger. Als je er zo'n last van hebt, zou ik met een therapeut gaan praten. Jouw moeder lijkt me niet degene die jou hier vanaf kan helpen.
woensdag 8 april 2020 om 09:58
Logisch to.
Ik denk dat er iets anders speelde, want het klinkt ook als atypisch en daarom zo schokkend.
Ze zal het wel niet kunnen of willen bespreken. Ik zou proberen het te zien als iets wat iets met jou of hoe er over jou gedacht wordt te zien. Als ik je verhaal zo lees heeft dat er niks mee te maken.
Je vader speelt hier ook een rare rol in vind ik. Het klinkt alsof er iets heel anders speelt.
Ik denk dat er iets anders speelde, want het klinkt ook als atypisch en daarom zo schokkend.
Ze zal het wel niet kunnen of willen bespreken. Ik zou proberen het te zien als iets wat iets met jou of hoe er over jou gedacht wordt te zien. Als ik je verhaal zo lees heeft dat er niks mee te maken.
Je vader speelt hier ook een rare rol in vind ik. Het klinkt alsof er iets heel anders speelt.
woensdag 8 april 2020 om 10:25
Hmm interessant. Ik denk niet dat mijn moeder narcistisch is, maar wel zelf is opgevoed door een narcistische moeder. Ik was gek op mijn oma, maar het draaide wel allemaal om haar. Mijn moeder heeft daar soms best wel onder geleden.
Mijn oma verwachtte heel veel van mijn moeder en stond eigenlijk nooit echt voor haar klaar.
Ik denk dat mijn moeder daar onbewust ook dingen van heeft meegenomen in de opvoeding van ons... dat verklaart wel het een en ander.
Mijn oma verwachtte heel veel van mijn moeder en stond eigenlijk nooit echt voor haar klaar.
Ik denk dat mijn moeder daar onbewust ook dingen van heeft meegenomen in de opvoeding van ons... dat verklaart wel het een en ander.
woensdag 8 april 2020 om 10:40
Zo'n verklaring is mooi, maar hang er niet teveel aan op. Élk zaadje wordt immers ergens geplant en heeft zijn/haar eigen voorgeschiedenis. Hoe daar vervolgens mee omgegaan wordt is een keuze.
Het kan fijn zijn om je te realiseren wat erachter zit want vaak is het geen actieve kwade wil, maar simpelweg ingesleten patronen. Maar verlies de focus niet op wat nu belangrijk is: Hoe ga jij dit verwerken en hoe ga jij er op zo'n manier mee om, dat je er goed mee kunt leven.
Het kan fijn zijn om je te realiseren wat erachter zit want vaak is het geen actieve kwade wil, maar simpelweg ingesleten patronen. Maar verlies de focus niet op wat nu belangrijk is: Hoe ga jij dit verwerken en hoe ga jij er op zo'n manier mee om, dat je er goed mee kunt leven.
woensdag 8 april 2020 om 10:41
Debra1982 schreef: ↑08-04-2020 10:25Hmm interessant. Ik denk niet dat mijn moeder narcistisch is, maar wel zelf is opgevoed door een narcistische moeder. Ik was gek op mijn oma, maar het draaide wel allemaal om haar. Mijn moeder heeft daar soms best wel onder geleden.
Mijn oma verwachtte heel veel van mijn moeder en stond eigenlijk nooit echt voor haar klaar.
Ik denk dat mijn moeder daar onbewust ook dingen van heeft meegenomen in de opvoeding van ons... dat verklaart wel het een en ander.
Zie je wel vaker dat dit van generatie op generatie wordt doorgegeven.
woensdag 8 april 2020 om 10:55
Ja ik probeer me er wel extra van bewust te zijn dat ik dit niet meeneem in mijn eigen rol al moeder.
Ik merk wel dat het toch invloed heeft.
Mijn moeder vindt het bijvoorbeeld super dat ze heel veel kleinkinderen heeft, maar wil bijvoorbeeld niet oppassen. Het eerste wat ze zei toen ik vertelde dat ik zwanger was van de 1e was: leuk, maar ik word geen oppasoma.
Als ik nu denk aan later en of ik zelf ga oppassen roept dit een negatief gevoel bij me op terwijl ik als ik verder nadenk juist denk hoe leuk het kan zijn.
Dit zit er dus bij mij ook al in en het lijkt me zo erg als ik dit ook weer meegeef. Zo zijn er wel meer dingetjes.
Dan ben ik bang dat ik zelf ook zo word.
Ik merk wel dat het toch invloed heeft.
Mijn moeder vindt het bijvoorbeeld super dat ze heel veel kleinkinderen heeft, maar wil bijvoorbeeld niet oppassen. Het eerste wat ze zei toen ik vertelde dat ik zwanger was van de 1e was: leuk, maar ik word geen oppasoma.
Als ik nu denk aan later en of ik zelf ga oppassen roept dit een negatief gevoel bij me op terwijl ik als ik verder nadenk juist denk hoe leuk het kan zijn.
Dit zit er dus bij mij ook al in en het lijkt me zo erg als ik dit ook weer meegeef. Zo zijn er wel meer dingetjes.
Dan ben ik bang dat ik zelf ook zo word.
woensdag 8 april 2020 om 11:06
Oef, wat verdrietigPandax schreef: ↑08-04-2020 07:32Ik denk dat je zelfstandigheid ergens misschien ook onderdeel is van het probleem. Niet de oorzaak, maar het gevolg.
Mijn ouders houden er ook niet van om me te helpen. Ze gaan er vanuit dat ik, wanneer ik om hulp vraag, het om andere redenen doe dan om het verkrijgen van hulp. Om aandacht, om te klagen, uit aanstellerij. Dat is de reden waarom ik altijd alles zelf doe. Om hulp vragen betekent afkeur.
Als jij stelt dat je ook zelden om hulp vraagt, vraag ik me af hoe je ouders er vroeger tegenover stonden als je om hulp vroeg. Mensen stoppen doorgaans niet zomaar met hulp vragen. Stond je moeder niet altijd al bagatelliserend tegenover jouw hulpvragen? En is dat niet wat je steekt?
woensdag 8 april 2020 om 11:12
Nou mijn moeder heeft me eigenlijk inderdaad niet vaak geholpen. Eigenlijk als kind ook al niet bij dingen die echt heel belangrijk voor mij waren. Ze was er wel, maar ze was er niet echt. Dat ervaarde ik al in de basisschoolperiode.
Ik ben geen klager en zeker geen aansteller.
Hulp vragen ben ik ook mee gestopt, al doet ze naar anderen wel alsof ze mij altijd helpt, dat is niet waar.
Ze leent me bijvoorbeeld wel geld voor een auto, dat is geen probleem. Maar hulp waarvoor ze echt iets moet doen, dat krijg ik eigenlijk niet.
Nu heeft ze het ook erg druk en ik verwacht het ook niet meer en vraag het al jaren niet. Na het bevallingsverhaal ben ik daar ook helemaal mee gestopt, ook om niet teleurgesteld te worden. Ik durf daar ook niet op te vertrouwen.
Ik ben geen klager en zeker geen aansteller.
Hulp vragen ben ik ook mee gestopt, al doet ze naar anderen wel alsof ze mij altijd helpt, dat is niet waar.
Ze leent me bijvoorbeeld wel geld voor een auto, dat is geen probleem. Maar hulp waarvoor ze echt iets moet doen, dat krijg ik eigenlijk niet.
Nu heeft ze het ook erg druk en ik verwacht het ook niet meer en vraag het al jaren niet. Na het bevallingsverhaal ben ik daar ook helemaal mee gestopt, ook om niet teleurgesteld te worden. Ik durf daar ook niet op te vertrouwen.
woensdag 8 april 2020 om 11:15
Daar ben ik het helemaal mee eens. Mijn moeder mishandelde mij vroeger. Toen we het er een keer over hadden was het allemaal mijn schuld want ik was zo'n lastige puber. Ze vergeet alleen even dat ze dit al deed sinds de dood van mijn vader toen ik 7 was, maar zij weet daar niets van.
woensdag 8 april 2020 om 11:18
Ik ken dat. Je kunt niet met iedereen dingen uitpraten. Bittere ervaring.
To, je zult het moeten zoeken in jezelf. Wat speelt er nog meer? Want het is erg lullig van je moeder, absoluut. Maar dat jij het zes jaar na dato nog steeds bestempelt als een trauma, en nog steeds in huilen uitbarst als je er aan denkt, dan is er bij jou iets mis gegaan qua verwerking, óf er is veel meer aan de hand. Want hoe rot het ook was van je moeder, ik vind het buitenproportioneel hoe je er nu, zes jaar later, nog in staat.
Therapie zou je heel goed kunnen helpen om uit te vogelen waarom dit voor jou zo traumatisch is. Gelukkig lees ik dat je daarvoor open staat, heel goed van je. Het zal je vast erg helpen.
woensdag 8 april 2020 om 11:47
Dit klinkt allemaal zo herkenbaar. Mijn moeder geeft geld en denkt blijkbaar dat het dan wel goed zit. Wat gebeurt er eigenlijk als je iets doet wat niet naar haar zin is? Ik kreeg dan altijd een hele waslijst aan dingen die zij allemaal voor mij heeft gedaan of gekocht. Zelfs het oppassen van een paar uurtjes toen wij naar een begrafenis moesten stond daartussen. Het voelt daardoor voor mij alsof ze alleen maar oppast zodat ik me dan gedraag zoals zij dat wil en niet om ons te helpen of omdat ze het leuk vindt om een keer 1 op 1 tijd te hebben met haar kleindochter. Alles wat ze doet lijkt als troef gebruikt te worden als het haar even niet bevalt. Toen we tijdens de bevalling iemand anders hadden geregeld om op onze dochter te passen, kon ik duidelijk merken dat ze zich gepasseerd voelde. Tja, dat had ze toch echt aan zichzelf te danken.Debra1982 schreef: ↑08-04-2020 11:12Nou mijn moeder heeft me eigenlijk inderdaad niet vaak geholpen. Eigenlijk als kind ook al niet bij dingen die echt heel belangrijk voor mij waren. Ze was er wel, maar ze was er niet echt. Dat ervaarde ik al in de basisschoolperiode.
Ik ben geen klager en zeker geen aansteller.
Hulp vragen ben ik ook mee gestopt, al doet ze naar anderen wel alsof ze mij altijd helpt, dat is niet waar.
Ze leent me bijvoorbeeld wel geld voor een auto, dat is geen probleem. Maar hulp waarvoor ze echt iets moet doen, dat krijg ik eigenlijk niet.
Nu heeft ze het ook erg druk en ik verwacht het ook niet meer en vraag het al jaren niet. Na het bevallingsverhaal ben ik daar ook helemaal mee gestopt, ook om niet teleurgesteld te worden. Ik durf daar ook niet op te vertrouwen.
woensdag 8 april 2020 om 12:00
Suzan dat herken ik ook. Als ik er weleens met haar over probeer te praten, dan krijg ik ook een soort van waslijst wat ze wel heeft gedaan. Probeer ik daarover te praten en wordt ze boos en is er geen gesprek meer mogelijk. Daardoor ga ik dit soort gesprekken niet meer aan.
Vaak zijn die dingen dan inderdaad heel irrelevante zoals bijvoorbeeld ook bezoekjes van mijn oudste dochter aan haar waarmee ze me helemaal niet geholpen heeft maar wat voor de gezelligheid was. Ik voel ook een soort ongemak als dit soort afspraken nu worden gemaakt omdat het voelt alsof ik in het krijt sta, terwijl het helemaal niet voor mij is. Anderzijds vind ik het fijn voor mijn kinderen, maar het voelt toch een beetje dubbel.
Vaak zijn die dingen dan inderdaad heel irrelevante zoals bijvoorbeeld ook bezoekjes van mijn oudste dochter aan haar waarmee ze me helemaal niet geholpen heeft maar wat voor de gezelligheid was. Ik voel ook een soort ongemak als dit soort afspraken nu worden gemaakt omdat het voelt alsof ik in het krijt sta, terwijl het helemaal niet voor mij is. Anderzijds vind ik het fijn voor mijn kinderen, maar het voelt toch een beetje dubbel.
woensdag 8 april 2020 om 12:12
yup. Helaas. Je blijft met je pijn en lege handen achter.
woensdag 8 april 2020 om 12:18
Debra1982 schreef: ↑08-04-2020 12:00Suzan dat herken ik ook. Als ik er weleens met haar over probeer te praten, dan krijg ik ook een soort van waslijst wat ze wel heeft gedaan. Probeer ik daarover te praten en wordt ze boos en is er geen gesprek meer mogelijk. Daardoor ga ik dit soort gesprekken niet meer aan.
Vaak zijn die dingen dan inderdaad heel irrelevante zoals bijvoorbeeld ook bezoekjes van mijn oudste dochter aan haar waarmee ze me helemaal niet geholpen heeft maar wat voor de gezelligheid was. Ik voel ook een soort ongemak als dit soort afspraken nu worden gemaakt omdat het voelt alsof ik in het krijt sta, terwijl het helemaal niet voor mij is. Anderzijds vind ik het fijn voor mijn kinderen, maar het voelt toch een beetje dubbel.
TO, ik snap dat het misschien moeilijk is om aan te gaan maar je moet serieus overwegen dar je moeder wel degelijk narcistische trekken heeft.. google er maar eens op. Vooral op engelstalige fora zal je veel herkenning vinden.
Het kan je helpen om de relatie met je moeder in een ander licht te zien (en vooral te zien dat het niet aan jou ligt).
woensdag 8 april 2020 om 12:25
TO, je moeder kan ook bepaalde trekjes hebben die er op lijken zonder een fullblown narcist te zijn he. Ik vind de artikelen en teksten vaak héél negatief. Dusdanig dat het niet aansluit terwijl ik bepaalde problematiek wel herken. Narcisme en persoonlijkeidsstoornissen in het algemeen zijn spectra en niet zwart wit.
De reden dat ik dit zeg, is omdat ik vermoed dat je je zo schuldig zult voelen als je je moeder 'weg zet' als narcist, dat het je mogelijk blokkeert. Begin maar met klein inzicht in de dingen die ze deed en hoe jij je daarbij voelde.
De reden dat ik dit zeg, is omdat ik vermoed dat je je zo schuldig zult voelen als je je moeder 'weg zet' als narcist, dat het je mogelijk blokkeert. Begin maar met klein inzicht in de dingen die ze deed en hoe jij je daarbij voelde.
woensdag 8 april 2020 om 12:28
op zichzelf gericht zijn, geen zelfreflectie, niet tegen kritiek kunnen, inspelen op jouw schuldgevoelDebra1982 schreef: ↑08-04-2020 12:00Suzan dat herken ik ook. Als ik er weleens met haar over probeer te praten, dan krijg ik ook een soort van waslijst wat ze wel heeft gedaan. Probeer ik daarover te praten en wordt ze boos en is er geen gesprek meer mogelijk. Daardoor ga ik dit soort gesprekken niet meer aan.
Vaak zijn die dingen dan inderdaad heel irrelevante zoals bijvoorbeeld ook bezoekjes van mijn oudste dochter aan haar waarmee ze me helemaal niet geholpen heeft maar wat voor de gezelligheid was. Ik voel ook een soort ongemak als dit soort afspraken nu worden gemaakt omdat het voelt alsof ik in het krijt sta, terwijl het helemaal niet voor mij is. Anderzijds vind ik het fijn voor mijn kinderen, maar het voelt toch een beetje dubbel.
mwah ongezonde dynamiek
woensdag 8 april 2020 om 12:31
Vrouwelijk narcisme is sowieso anders dan de mannelijke Trump-typering. Vrouwen zijn veel gewiekster in manipulatie en trekken vooral de slachtofferkaart als ze aangesproken worden op hun gedrag. het vervelende van zo’n moeder is dat je als kind niet erkend wordt om wie je bent maar om wat je doet. Als je voldoet aan haar verwachting krijg je liefde maar als je niet voldoet (en geen kind is perfect) dan krijg je dat niet. Dat is onveiligKokoro schreef: ↑08-04-2020 12:25TO, je moeder kan ook bepaalde trekjes hebben die er op lijken zonder een fullblown narcist te zijn he. Ik vind de artikelen en teksten vaak héél negatief. Dusdanig dat het niet aansluit terwijl ik bepaalde problematiek wel herken. Narcisme en persoonlijkeidsstoornissen in het algemeen zijn spectra en niet zwart wit.
De reden dat ik dit zeg, is omdat ik vermoed dat je je zo schuldig zult voelen als je je moeder 'weg zet' als narcist, dat het je mogelijk blokkeert. Begin maar met klein inzicht in de dingen die ze deed en hoe jij je daarbij voelde.
woensdag 8 april 2020 om 12:34
Zo herkenbaar voor velen, ook voor mij. Mijn moeder is een harde werker en denkt dat daarmee alles ok is. Nooit heeft ze met ons een spel gespeeld of een knuffel gegeven. Dat werd ruimschoots gecompenseerd door een lieve aanwezige vader die grappig was, gevoelig, intelligent, een luisterend oor, die zijn ongezouten mening gaf over alles, maar zijn kinderen hun eigen keuzes liet, met vallen en opstaan. Ik kan me geen betere vader voorstellen.
10 jaar geleden heeft mijn moeder me ook enorm teleurgesteld. Nu knaagt het nog aan mij, ook al lijken de plooien al lang glad gestreken. Dat jij het er nu nog moeilijk mee hebt, is normaal. Dat er niet mag over worden gesproken maakt het alleen erger. Dit is niet liefdevol. Een gesprek met een therapeut kan helpen, maar je moeder verander je niet. Mijn moeder en ik praten vlot met elkaar, alles lijkt goed, maar zij is te blind om te zien dat mijn hele houding naar haar toe is veranderd. Ze is geen vertrouwenspersoon, geen knuffelmoeder, geen rots in de branding. Dat ben ik wel voor mijn kinderen en hopelijk stel ik hen niet teleur in de toekomst.
Als je vertrouwen in je moeder is geschaad, verdwijnt ook een stuk vertrouwen in de mens in het algemeen. Van alle personen op aarde zou zij het meeste toegewijd moeten zijn tegenover haar kinderen. Als dat niet blijkt, is dat een zware klap waarvan je niet helemaal herstelt. Goed dat je man en zussen je standpunt begrijpen. Ik hoop dat je genoeg steun vindt bij hen en andere naasten, want nee: je overdrijft niet. Sterkte!
10 jaar geleden heeft mijn moeder me ook enorm teleurgesteld. Nu knaagt het nog aan mij, ook al lijken de plooien al lang glad gestreken. Dat jij het er nu nog moeilijk mee hebt, is normaal. Dat er niet mag over worden gesproken maakt het alleen erger. Dit is niet liefdevol. Een gesprek met een therapeut kan helpen, maar je moeder verander je niet. Mijn moeder en ik praten vlot met elkaar, alles lijkt goed, maar zij is te blind om te zien dat mijn hele houding naar haar toe is veranderd. Ze is geen vertrouwenspersoon, geen knuffelmoeder, geen rots in de branding. Dat ben ik wel voor mijn kinderen en hopelijk stel ik hen niet teleur in de toekomst.
Als je vertrouwen in je moeder is geschaad, verdwijnt ook een stuk vertrouwen in de mens in het algemeen. Van alle personen op aarde zou zij het meeste toegewijd moeten zijn tegenover haar kinderen. Als dat niet blijkt, is dat een zware klap waarvan je niet helemaal herstelt. Goed dat je man en zussen je standpunt begrijpen. Ik hoop dat je genoeg steun vindt bij hen en andere naasten, want nee: je overdrijft niet. Sterkte!
woensdag 8 april 2020 om 12:38
S-Meds schreef: ↑08-04-2020 12:31Vrouwelijk narcisme is sowieso anders dan de mannelijke Trump-typering. Vrouwen zijn veel gewiekster in manipulatie en trekken vooral de slachtofferkaart als ze aangesproken worden op hun gedrag. het vervelende van zo’n moeder is dat je als kind niet erkend wordt om wie je bent maar om wat je doet. Als je voldoet aan haar verwachting krijg je liefde maar als je niet voldoet (en geen kind is perfect) dan krijg je dat niet. Dat is onveilig
Heel goed omschreven Meds.
Ik voel dit ook zo.. jij verwoordt het heel passend.
woensdag 8 april 2020 om 12:41
Op de uitvaart van mijn moeder herkende ik haar helemaal niet terug in het verhaal van haar vriendinnen. Er zat een groot verschil in hoe zij zich tegenover haar vriendinnen had gepresenteerd als moeder en hoe ik haar kende.
Ik had bijna de neiging om weg te gaan; blijkbaar zat ik bij de verkeerde persoon
woensdag 8 april 2020 om 12:55
Hier ook herkenbaar. Mijn vriend kwam na een motorongeluk in het ziekenhuis terecht. Ik was ook in het ziekenhuis, tijden gewacht bij de 1e hulp met mijn zoon van 4.
Om 21.00 belde ik mijn moeder met de vraag mijn zoon over te nemen en in bed te doen. Het zou nog tijden voordat de uitslagen van onderzoek binnen kwamen (vriend werd uiteindelijk om 02.00 opgenomen op de IC)
Mijn moeder zat op een buren verjaardag en had dus geen tijd voor zoiets triviaals als het opvangen van zoon.
Uiteindelijk heb ik de man van een vriendin bereid gevonden mijn zoon thuis in bed te leggen en te blijven.
Ik was zelf zo in shock over alles dat ik haar nooit heb verteld wat voor egoïst ze wel niet is. Wel denk ik maar : als het niet uit haarzelf komt dan heeft het toch geen enkele waarde. Het heeft mijn gevoel wel beschadigd.
Sterkte TO met de teleurstelling.
Om 21.00 belde ik mijn moeder met de vraag mijn zoon over te nemen en in bed te doen. Het zou nog tijden voordat de uitslagen van onderzoek binnen kwamen (vriend werd uiteindelijk om 02.00 opgenomen op de IC)
Mijn moeder zat op een buren verjaardag en had dus geen tijd voor zoiets triviaals als het opvangen van zoon.
Uiteindelijk heb ik de man van een vriendin bereid gevonden mijn zoon thuis in bed te leggen en te blijven.
Ik was zelf zo in shock over alles dat ik haar nooit heb verteld wat voor egoïst ze wel niet is. Wel denk ik maar : als het niet uit haarzelf komt dan heeft het toch geen enkele waarde. Het heeft mijn gevoel wel beschadigd.
Sterkte TO met de teleurstelling.
woensdag 8 april 2020 om 15:14
Dit snap ik dan eigenlijk wel. Mijn moeder leeft helaas niet meer. Maar paste 1 dag per week op. Ik zag wel dat dit met 3 kinderen wel zwaar was naast haar werk. Mijn schoonmoeder werkt ook nog en heeft meteen aangegeven niet op te willen passen. Als we eens uiteten willen dan prima maar een vaste dag in de week niet. Mijn collega is nu oma en loopt er nu ook tegenaan dat ze het pittig vindt haar enige vrije dag op te passen. Hoe zeer ze er ook van geniet.Debra1982 schreef: ↑08-04-2020 10:55Ja ik probeer me er wel extra van bewust te zijn dat ik dit niet meeneem in mijn eigen rol al moeder.
Ik merk wel dat het toch invloed heeft.
Mijn moeder vindt het bijvoorbeeld super dat ze heel veel kleinkinderen heeft, maar wil bijvoorbeeld niet oppassen. Het eerste wat ze zei toen ik vertelde dat ik zwanger was van de 1e was: leuk, maar ik word geen oppasoma.
Als ik nu denk aan later en of ik zelf ga oppassen roept dit een negatief gevoel bij me op terwijl ik als ik verder nadenk juist denk hoe leuk het kan zijn.
Dit zit er dus bij mij ook al in en het lijkt me zo erg als ik dit ook weer meegeef. Zo zijn er wel meer dingetjes.
Dan ben ik bang dat ik zelf ook zo word.
