Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
woensdag 11 maart 2009 om 22:46
Ambroos, ik lees nu net je hele verhaal... Wat moeilijk voor je zeg!
Ik zou je vriend inderdaad meenemen. Spreek anders af in een eetcafé ofzo, zodat je vriend daar ook aan een tafeltje verderop kan zitten. Mocht je dan behoefte hebben aan gezelschap tijdens het gesprek met je vader, dan kun je hem altijd een seintje geven.
Lijkt mij erg prettig voor je, zo'n back-up. En jij kunt inderdaad direct na het gesprek alles van je af praten...
Heel veel sterkte en succes!
Met je gezicht naar de zon, valt de schaduw altijd achter je
woensdag 11 maart 2009 om 22:48
Lieve, lieve Ambrosia...
Wat ben jij dapper, zeg. Wat goed van je dat je die kaart hebt verstuurd, en wat ontzettend fijn dat je zo snel reactie hebt gekregen. Blijkbaar heeft jouw vader er niet over na hoeven denken of hij je wilt ontmoeten of niet, hij heeft gelijk gereageert. Dat vind ik zo fijn voor je!
Jouw topic heb ik met een brok in mijn keel gelezen.
Ook ik heb een complexe relatie met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was, mijn vader is toen van de een op de andere dag vertrokken om in te gaan wonen bij zijn nieuwe vrouw. Om mij "rust" te geven en "te laten wennen aan de nieuwe situatie" hebben we toen een jaar geen contact gehad. Toen hij wel weer contact zocht was ik zo boos, zo boos. Iedere drie weken ging ik daar een dagje heen, en iedere keer weer voelde ik mij gekwetst en afgewezen als ik merkte hoe weinig deel ik uit maakte van zijn leven. Toen mij vader mij vroeg of ik hem soms minder wilde zien, antwoordde ik; "Mmm, mij best!" . Op zijn volgende vraag, of ik dan van die drie weken om de drie maanden wilde maken, reageerde ik wederom; " Mij best!". En zo is het enkele jaren gebleven; een keer in de drie weken ging ik een middagje naar de man die zich mijn vader noemde, en vroeg ik me af waarom hij zo weinig interesse in mij toonde. Het gebrek aan aandacht stelde ik gelijk aan een gebrek aan liefde.
Toen ik twaalf was escaleerde de situatie, en werd het contact verbroken. Jarenlang heb ik mij afgevraagd waarom.
Op mijn zestiende heb ik contact gezocht, en na een praatsessie met hem en zijn vrouw (waarin ik vooral het evrwijt kreeg dat ik mijn vader niet vaker had willen zien en niet eerder contact had opgenomen), hebben we het opnieuw geprobeerd. En opnieuw, en opnieuw. Op mijn 21ste was ik het zat de kar te moeten trekken, en dat deed ik dus niet meer. Het was zo pijnlijk om gelijk te merken dat het contact verwaterde. Geen idee waarom, maar hij toonde geen enkel initiatief. Sloten traanwater heb ik erom gehuild.
Twee jaar geleden was Hero, mijn Lief, het zat. Op een doordeweekse dag stond hij op, knuffelde me en zei; " Kom, we gaan naar je vader, je hebt hem nodig..' , en liep naar de auto. Een half uur later stond ik met trillende knietjes voor een gesloten voordeur, die langzaam op een kier werd gezet. Mijn vader keek me aan... en herkende me niet! Oh, wat deed dat zeer. Het kwartje viel heel langzaam bij hem, en hij liet me binnen. Zwijgend stonden we tegenover elkaar, en tot mijn verbazing zag ik in zijn ogen mijn eigen boosheid weerspiegeld, maar dan 3 keer zo groot. Ontzettend boos was hij, dat ik hem zolang had laten vallen, terwijl hij mij altijd alle vrijheid had gegeven om hem op te zoeken wanneer ik dat wilde. Geen dwang, maar alle vrijheid. Ik heb hem proberen uit te leggen dat zijn "vrijheid" voor mij te interpreteren was als desinteresse, maar ik geloof niet dat hij het snapte. Zijn teken van liefde voor mij is dat ik mocht bepalen wanneer en hoe ik contact met hem zocht, dat hij zich niet opdrong. Dat ik een vader wilde die er gewoon was, die mij in zijn leven wilde...daar begreep hij niets van.
De afgelopen twee jaar heb ik nog sporadisch contact met hem gehad, hij is zelfs nog op de crematie van Hero geweest, zonder zijn vrouw. We hebben een mooi telefoongesprek gevoerd, met veel tranen en emotie... en nu is het klaar.
Hij wil niet meer. Waarom...ik begrijp het nogsteeds niet. De enige verklaring die ik als dochter krijg is dat hij voor zichzelf kiest.
Ik koester dat beetje contact dat we het afgelopen decennium hebben gehad, hoe zeldzaam dat ook geweest is. Ik weet dat hij, deep down, van mij houdt. Echt wel. Hij houdt van me, alleen niet op de manier waarop ik zou willen dat hij van me houdt. Hij is niet de man die ik zou willen dat hij was. Niet de vader die ik zou willen dat hij was. En toch hou ik ook van hem. Dat weet hij ook. Dat heeft dat zeldzame contact duidelijk gemaakt; dat we ondanks alles wel van elkaar houden. En voor nu is dat genoeg.
Ik hoop dat het contact met jouw vader beter zal verlopen, dat hoop ik van harte. Maar ook als dat niet zo moge zijn, dan hoop ik toch dat je de antwoorden en de rust krijgt die je zo verdient. Ik duim voor je, voor jullie allebei!
Wat ben jij dapper, zeg. Wat goed van je dat je die kaart hebt verstuurd, en wat ontzettend fijn dat je zo snel reactie hebt gekregen. Blijkbaar heeft jouw vader er niet over na hoeven denken of hij je wilt ontmoeten of niet, hij heeft gelijk gereageert. Dat vind ik zo fijn voor je!
Jouw topic heb ik met een brok in mijn keel gelezen.
Ook ik heb een complexe relatie met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was, mijn vader is toen van de een op de andere dag vertrokken om in te gaan wonen bij zijn nieuwe vrouw. Om mij "rust" te geven en "te laten wennen aan de nieuwe situatie" hebben we toen een jaar geen contact gehad. Toen hij wel weer contact zocht was ik zo boos, zo boos. Iedere drie weken ging ik daar een dagje heen, en iedere keer weer voelde ik mij gekwetst en afgewezen als ik merkte hoe weinig deel ik uit maakte van zijn leven. Toen mij vader mij vroeg of ik hem soms minder wilde zien, antwoordde ik; "Mmm, mij best!" . Op zijn volgende vraag, of ik dan van die drie weken om de drie maanden wilde maken, reageerde ik wederom; " Mij best!". En zo is het enkele jaren gebleven; een keer in de drie weken ging ik een middagje naar de man die zich mijn vader noemde, en vroeg ik me af waarom hij zo weinig interesse in mij toonde. Het gebrek aan aandacht stelde ik gelijk aan een gebrek aan liefde.
Toen ik twaalf was escaleerde de situatie, en werd het contact verbroken. Jarenlang heb ik mij afgevraagd waarom.
Op mijn zestiende heb ik contact gezocht, en na een praatsessie met hem en zijn vrouw (waarin ik vooral het evrwijt kreeg dat ik mijn vader niet vaker had willen zien en niet eerder contact had opgenomen), hebben we het opnieuw geprobeerd. En opnieuw, en opnieuw. Op mijn 21ste was ik het zat de kar te moeten trekken, en dat deed ik dus niet meer. Het was zo pijnlijk om gelijk te merken dat het contact verwaterde. Geen idee waarom, maar hij toonde geen enkel initiatief. Sloten traanwater heb ik erom gehuild.
Twee jaar geleden was Hero, mijn Lief, het zat. Op een doordeweekse dag stond hij op, knuffelde me en zei; " Kom, we gaan naar je vader, je hebt hem nodig..' , en liep naar de auto. Een half uur later stond ik met trillende knietjes voor een gesloten voordeur, die langzaam op een kier werd gezet. Mijn vader keek me aan... en herkende me niet! Oh, wat deed dat zeer. Het kwartje viel heel langzaam bij hem, en hij liet me binnen. Zwijgend stonden we tegenover elkaar, en tot mijn verbazing zag ik in zijn ogen mijn eigen boosheid weerspiegeld, maar dan 3 keer zo groot. Ontzettend boos was hij, dat ik hem zolang had laten vallen, terwijl hij mij altijd alle vrijheid had gegeven om hem op te zoeken wanneer ik dat wilde. Geen dwang, maar alle vrijheid. Ik heb hem proberen uit te leggen dat zijn "vrijheid" voor mij te interpreteren was als desinteresse, maar ik geloof niet dat hij het snapte. Zijn teken van liefde voor mij is dat ik mocht bepalen wanneer en hoe ik contact met hem zocht, dat hij zich niet opdrong. Dat ik een vader wilde die er gewoon was, die mij in zijn leven wilde...daar begreep hij niets van.
De afgelopen twee jaar heb ik nog sporadisch contact met hem gehad, hij is zelfs nog op de crematie van Hero geweest, zonder zijn vrouw. We hebben een mooi telefoongesprek gevoerd, met veel tranen en emotie... en nu is het klaar.
Hij wil niet meer. Waarom...ik begrijp het nogsteeds niet. De enige verklaring die ik als dochter krijg is dat hij voor zichzelf kiest.
Ik koester dat beetje contact dat we het afgelopen decennium hebben gehad, hoe zeldzaam dat ook geweest is. Ik weet dat hij, deep down, van mij houdt. Echt wel. Hij houdt van me, alleen niet op de manier waarop ik zou willen dat hij van me houdt. Hij is niet de man die ik zou willen dat hij was. Niet de vader die ik zou willen dat hij was. En toch hou ik ook van hem. Dat weet hij ook. Dat heeft dat zeldzame contact duidelijk gemaakt; dat we ondanks alles wel van elkaar houden. En voor nu is dat genoeg.
Ik hoop dat het contact met jouw vader beter zal verlopen, dat hoop ik van harte. Maar ook als dat niet zo moge zijn, dan hoop ik toch dat je de antwoorden en de rust krijgt die je zo verdient. Ik duim voor je, voor jullie allebei!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 12 maart 2009 om 21:39
Het gaat goed met mij hoor, ik had het ook gewoon echt niet verwacht! Niet zo snel in ieder geval. Ik heb er vandaag lang over gepraat met mijn vader (vader die me heeft opgevoed dus), hij was echt zo lief. Hij zei ook, sta even helemaal open en ga er heen zonder verwachtingen. De antwoorden die je krijgt zijn mooi meegenomen maar verwacht niets, dan kan je ook niet teleurgesteld worden. Ik voelde me echt weer een klein meisje, toch zo fijn om een lieve vader te hebben die even zijn armen om je heen slaat en zegt dat hij trots is op je.
Ik ga er zeker heen met mijn vriend, dat staat vast, ik zou niemand anders mee willen denk ik. Dat hij meegaat geeft me ook een heel veilig gevoel, en heel fijn dat ik alles aan hem kan vertellen direct.
Ik heb vandaag een mooie kaart gekocht, maar ik denk dat ik er een brief bij schrijf, het past niet op de kaart. Nog wel moeilijk om goed op te schrijven wat ik wil, wat ik er van vind etc.
Ik ga er zeker heen met mijn vriend, dat staat vast, ik zou niemand anders mee willen denk ik. Dat hij meegaat geeft me ook een heel veilig gevoel, en heel fijn dat ik alles aan hem kan vertellen direct.
Ik heb vandaag een mooie kaart gekocht, maar ik denk dat ik er een brief bij schrijf, het past niet op de kaart. Nog wel moeilijk om goed op te schrijven wat ik wil, wat ik er van vind etc.
donderdag 12 maart 2009 om 21:48
Dikke knuffel Broos. Ik hoop dat het contact bevredigend voor je is en blijft. Probeer dan ook duidelijk aan te geven dat je het zelf ook nodig hebt dat hij contact met jou opneemt, en niet alleen jouw bewegingen afwacht.
(Ik kon zelf trouwens alleen dikke tranen huilen als ik samen met mijn vader was. Nog steeds voel ik een diepe pijn als ik aan hem denk).
(Ik kon zelf trouwens alleen dikke tranen huilen als ik samen met mijn vader was. Nog steeds voel ik een diepe pijn als ik aan hem denk).
donderdag 12 maart 2009 om 21:54
quote:mimsey schreef op 11 maart 2009 @ 22:48:
Lieve, lieve Ambrosia...
Wat ben jij dapper, zeg. Wat goed van je dat je die kaart hebt verstuurd, en wat ontzettend fijn dat je zo snel reactie hebt gekregen. Blijkbaar heeft jouw vader er niet over na hoeven denken of hij je wilt ontmoeten of niet, hij heeft gelijk gereageert. Dat vind ik zo fijn voor je!
(f) ik voel me helemaal niet dapper, voel me juist heel kwetsbaar.
Maar inderdaad, de snelle reactie zegt wel veel over hoe hij er tegenover staat, zo had ik het nog niet bekeken.
Jouw topic heb ik met een brok in mijn keel gelezen.
Ook ik heb een complexe relatie met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was, mijn vader is toen van de een op de andere dag vertrokken om in te gaan wonen bij zijn nieuwe vrouw. Om mij "rust" te geven en "te laten wennen aan de nieuwe situatie" hebben we toen een jaar geen contact gehad. Toen hij wel weer contact zocht was ik zo boos, zo boos. Iedere drie weken ging ik daar een dagje heen, en iedere keer weer voelde ik mij gekwetst en afgewezen als ik merkte hoe weinig deel ik uit maakte van zijn leven. Toen mij vader mij vroeg of ik hem soms minder wilde zien, antwoordde ik; "Mmm, mij best!" . Op zijn volgende vraag, of ik dan van die drie weken om de drie maanden wilde maken, reageerde ik wederom; " Mij best!". En zo is het enkele jaren gebleven; een keer in de drie weken ging ik een middagje naar de man die zich mijn vader noemde, en vroeg ik me af waarom hij zo weinig interesse in mij toonde. Het gebrek aan aandacht stelde ik gelijk aan een gebrek aan liefde.
heel begrijpelijk dat je dat zo voelde. Ik voel dat ook zo, hij heeft nooit laten blijken dat hij van mij houdt, dus eigenlijk geloof ik niet dat hij dat ooit heeft gedaan. Als je van iemand houdt, laat je diegene toch niet zo maar stikken?? Zeker niet als het je eigen kind is? Dan ben jij de volwassene, jij moet voor je kind zorgen, t is jouw verantwoordelijkheid om dat contact goed te houden...
Toen ik twaalf was escaleerde de situatie, en werd het contact verbroken. Jarenlang heb ik mij afgevraagd waarom.
Op mijn zestiende heb ik contact gezocht, en na een praatsessie met hem en zijn vrouw (waarin ik vooral het evrwijt kreeg dat ik mijn vader niet vaker had willen zien en niet eerder contact had opgenomen), hebben we het opnieuw geprobeerd. En opnieuw, en opnieuw. Op mijn 21ste was ik het zat de kar te moeten trekken, en dat deed ik dus niet meer. Het was zo pijnlijk om gelijk te merken dat het contact verwaterde. Geen idee waarom, maar hij toonde geen enkel initiatief. Sloten traanwater heb ik erom gehuild.
Twee jaar geleden was Hero, mijn Lief, het zat. Op een doordeweekse dag stond hij op, knuffelde me en zei; " Kom, we gaan naar je vader, je hebt hem nodig..' , en liep naar de auto.
Ongelofelijk wat een liefde hiervan afstraalt. Zo bijzonder!
Een half uur later stond ik met trillende knietjes voor een gesloten voordeur, die langzaam op een kier werd gezet. Mijn vader keek me aan... en herkende me niet! Oh, wat deed dat zeer. Het kwartje viel heel langzaam bij hem, en hij liet me binnen. Zwijgend stonden we tegenover elkaar, en tot mijn verbazing zag ik in zijn ogen mijn eigen boosheid weerspiegeld, maar dan 3 keer zo groot. Ontzettend boos was hij, dat ik hem zolang had laten vallen, terwijl hij mij altijd alle vrijheid had gegeven om hem op te zoeken wanneer ik dat wilde. Geen dwang, maar alle vrijheid. Ik heb hem proberen uit te leggen dat zijn "vrijheid" voor mij te interpreteren was als desinteresse, maar ik geloof niet dat hij het snapte. Zijn teken van liefde voor mij is dat ik mocht bepalen wanneer en hoe ik contact met hem zocht, dat hij zich niet opdrong. Dat ik een vader wilde die er gewoon was, die mij in zijn leven wilde...daar begreep hij niets van.
Dit is eng genoeg herkenbaar, het stukje dat hij wilde dat jij uit jezelf contact zou zoeken, dat hij je vrijheid geeft, dat het geen desinteresse is. Mijn vader heeft altijd gezegd dat hij het helemaal aan mij overlaat. Voor mij voelt dat als luiheid, lafheid vooral ook.
De afgelopen twee jaar heb ik nog sporadisch contact met hem gehad, hij is zelfs nog op de crematie van Hero geweest, zonder zijn vrouw. We hebben een mooi telefoongesprek gevoerd, met veel tranen en emotie... en nu is het klaar.
Hij wil niet meer. Waarom...ik begrijp het nogsteeds niet. De enige verklaring die ik als dochter krijg is dat hij voor zichzelf kiest.
Ik snap er niks van. Echt niet. Het maakt me echt verdrietig, het doet gewoon zeer. Hoe kan je nou vrijwillig je dochter uit je leven bannen
Ik koester dat beetje contact dat we het afgelopen decennium hebben gehad, hoe zeldzaam dat ook geweest is. Ik weet dat hij, deep down, van mij houdt. Echt wel. Hij houdt van me, alleen niet op de manier waarop ik zou willen dat hij van me houdt. Hij is niet de man die ik zou willen dat hij was. Niet de vader die ik zou willen dat hij was. En toch hou ik ook van hem. Dat weet hij ook. Dat heeft dat zeldzame contact duidelijk gemaakt; dat we ondanks alles wel van elkaar houden. En voor nu is dat genoeg.
Ik hoop dat het contact met jouw vader beter zal verlopen, dat hoop ik van harte. Maar ook als dat niet zo moge zijn, dan hoop ik toch dat je de antwoorden en de rust krijgt die je zo verdient. Ik duim voor je, voor jullie allebei!
Dankjewel voor je verhaal. Het belicht een kant die ik nog niet eerder had gezien. Een kant waar ik tegelijkertijd ook echt heel bang voor ben. Maar als het niet loopt zoals ik hoop dan heb ik wel alles gedaan wat ik kon, dan heeft het aan mij niet gelegen en dan ben ik erg gelukkig mens met twee lieve ouders die er altijd voor me zijn. Want hoe dit ook loopt, de vader die mij altijd voorlas voor het slapen en die me leerde zwemmen en die me wilde beschermen tegen al die jongens die maar 1 ding willen die blijft toch echt altijd mijn vader. Dus ik kan niets verliezen, alleen maar winnen.
Mimsey, jij bent een ontzettend bijzondere vrouw, het zal je al 10000 keer verteld zijn op het forum, maar ik meen het echt. En het is super dat er op dit forum zoveel bijzondere en lieve vrouwen samenkomen. Gek hoeveel je aan woorden op een scherm kan hebben, troost, steun, humor, wijze woorden.
Met mij gaat het dus best goed, ben weer rustig. Komt ook doordat ik het zo ontzettend druk heb met studie, stage etc. Maar dat is wel heel goed.
Dubiootje, hoe is het nu met jou?
Lieve, lieve Ambrosia...
Wat ben jij dapper, zeg. Wat goed van je dat je die kaart hebt verstuurd, en wat ontzettend fijn dat je zo snel reactie hebt gekregen. Blijkbaar heeft jouw vader er niet over na hoeven denken of hij je wilt ontmoeten of niet, hij heeft gelijk gereageert. Dat vind ik zo fijn voor je!
(f) ik voel me helemaal niet dapper, voel me juist heel kwetsbaar.
Maar inderdaad, de snelle reactie zegt wel veel over hoe hij er tegenover staat, zo had ik het nog niet bekeken.
Jouw topic heb ik met een brok in mijn keel gelezen.
Ook ik heb een complexe relatie met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was, mijn vader is toen van de een op de andere dag vertrokken om in te gaan wonen bij zijn nieuwe vrouw. Om mij "rust" te geven en "te laten wennen aan de nieuwe situatie" hebben we toen een jaar geen contact gehad. Toen hij wel weer contact zocht was ik zo boos, zo boos. Iedere drie weken ging ik daar een dagje heen, en iedere keer weer voelde ik mij gekwetst en afgewezen als ik merkte hoe weinig deel ik uit maakte van zijn leven. Toen mij vader mij vroeg of ik hem soms minder wilde zien, antwoordde ik; "Mmm, mij best!" . Op zijn volgende vraag, of ik dan van die drie weken om de drie maanden wilde maken, reageerde ik wederom; " Mij best!". En zo is het enkele jaren gebleven; een keer in de drie weken ging ik een middagje naar de man die zich mijn vader noemde, en vroeg ik me af waarom hij zo weinig interesse in mij toonde. Het gebrek aan aandacht stelde ik gelijk aan een gebrek aan liefde.
heel begrijpelijk dat je dat zo voelde. Ik voel dat ook zo, hij heeft nooit laten blijken dat hij van mij houdt, dus eigenlijk geloof ik niet dat hij dat ooit heeft gedaan. Als je van iemand houdt, laat je diegene toch niet zo maar stikken?? Zeker niet als het je eigen kind is? Dan ben jij de volwassene, jij moet voor je kind zorgen, t is jouw verantwoordelijkheid om dat contact goed te houden...
Toen ik twaalf was escaleerde de situatie, en werd het contact verbroken. Jarenlang heb ik mij afgevraagd waarom.
Op mijn zestiende heb ik contact gezocht, en na een praatsessie met hem en zijn vrouw (waarin ik vooral het evrwijt kreeg dat ik mijn vader niet vaker had willen zien en niet eerder contact had opgenomen), hebben we het opnieuw geprobeerd. En opnieuw, en opnieuw. Op mijn 21ste was ik het zat de kar te moeten trekken, en dat deed ik dus niet meer. Het was zo pijnlijk om gelijk te merken dat het contact verwaterde. Geen idee waarom, maar hij toonde geen enkel initiatief. Sloten traanwater heb ik erom gehuild.
Twee jaar geleden was Hero, mijn Lief, het zat. Op een doordeweekse dag stond hij op, knuffelde me en zei; " Kom, we gaan naar je vader, je hebt hem nodig..' , en liep naar de auto.
Ongelofelijk wat een liefde hiervan afstraalt. Zo bijzonder!
Een half uur later stond ik met trillende knietjes voor een gesloten voordeur, die langzaam op een kier werd gezet. Mijn vader keek me aan... en herkende me niet! Oh, wat deed dat zeer. Het kwartje viel heel langzaam bij hem, en hij liet me binnen. Zwijgend stonden we tegenover elkaar, en tot mijn verbazing zag ik in zijn ogen mijn eigen boosheid weerspiegeld, maar dan 3 keer zo groot. Ontzettend boos was hij, dat ik hem zolang had laten vallen, terwijl hij mij altijd alle vrijheid had gegeven om hem op te zoeken wanneer ik dat wilde. Geen dwang, maar alle vrijheid. Ik heb hem proberen uit te leggen dat zijn "vrijheid" voor mij te interpreteren was als desinteresse, maar ik geloof niet dat hij het snapte. Zijn teken van liefde voor mij is dat ik mocht bepalen wanneer en hoe ik contact met hem zocht, dat hij zich niet opdrong. Dat ik een vader wilde die er gewoon was, die mij in zijn leven wilde...daar begreep hij niets van.
Dit is eng genoeg herkenbaar, het stukje dat hij wilde dat jij uit jezelf contact zou zoeken, dat hij je vrijheid geeft, dat het geen desinteresse is. Mijn vader heeft altijd gezegd dat hij het helemaal aan mij overlaat. Voor mij voelt dat als luiheid, lafheid vooral ook.
De afgelopen twee jaar heb ik nog sporadisch contact met hem gehad, hij is zelfs nog op de crematie van Hero geweest, zonder zijn vrouw. We hebben een mooi telefoongesprek gevoerd, met veel tranen en emotie... en nu is het klaar.
Hij wil niet meer. Waarom...ik begrijp het nogsteeds niet. De enige verklaring die ik als dochter krijg is dat hij voor zichzelf kiest.
Ik snap er niks van. Echt niet. Het maakt me echt verdrietig, het doet gewoon zeer. Hoe kan je nou vrijwillig je dochter uit je leven bannen
Ik koester dat beetje contact dat we het afgelopen decennium hebben gehad, hoe zeldzaam dat ook geweest is. Ik weet dat hij, deep down, van mij houdt. Echt wel. Hij houdt van me, alleen niet op de manier waarop ik zou willen dat hij van me houdt. Hij is niet de man die ik zou willen dat hij was. Niet de vader die ik zou willen dat hij was. En toch hou ik ook van hem. Dat weet hij ook. Dat heeft dat zeldzame contact duidelijk gemaakt; dat we ondanks alles wel van elkaar houden. En voor nu is dat genoeg.
Ik hoop dat het contact met jouw vader beter zal verlopen, dat hoop ik van harte. Maar ook als dat niet zo moge zijn, dan hoop ik toch dat je de antwoorden en de rust krijgt die je zo verdient. Ik duim voor je, voor jullie allebei!
Dankjewel voor je verhaal. Het belicht een kant die ik nog niet eerder had gezien. Een kant waar ik tegelijkertijd ook echt heel bang voor ben. Maar als het niet loopt zoals ik hoop dan heb ik wel alles gedaan wat ik kon, dan heeft het aan mij niet gelegen en dan ben ik erg gelukkig mens met twee lieve ouders die er altijd voor me zijn. Want hoe dit ook loopt, de vader die mij altijd voorlas voor het slapen en die me leerde zwemmen en die me wilde beschermen tegen al die jongens die maar 1 ding willen die blijft toch echt altijd mijn vader. Dus ik kan niets verliezen, alleen maar winnen.
Mimsey, jij bent een ontzettend bijzondere vrouw, het zal je al 10000 keer verteld zijn op het forum, maar ik meen het echt. En het is super dat er op dit forum zoveel bijzondere en lieve vrouwen samenkomen. Gek hoeveel je aan woorden op een scherm kan hebben, troost, steun, humor, wijze woorden.
Met mij gaat het dus best goed, ben weer rustig. Komt ook doordat ik het zo ontzettend druk heb met studie, stage etc. Maar dat is wel heel goed.
Dubiootje, hoe is het nu met jou?
donderdag 12 maart 2009 om 22:16
Ambrosia! Heel blij 
Goed te horen dat je een reactie hebt gehad.
Hij wil je zien want anders had hij niet gereageerd denk ik.
Ben heel blij voor je!
@Ambrosia en Mimsey: jullie beider verhaal....
"En zo is het enkele jaren gebleven; een keer in de drie weken ging ik een middagje naar de man die zich mijn vader noemde, en vroeg ik me af waarom hij zo weinig interesse in mij toonde. Het gebrek aan aandacht stelde ik gelijk aan een gebrek aan liefde.
heel begrijpelijk dat je dat zo voelde. Ik voel dat ook zo, hij heeft nooit laten blijken dat hij van mij houdt, dus eigenlijk geloof ik niet dat hij dat ooit heeft gedaan. Als je van iemand houdt, laat je diegene toch niet zo maar stikken?? Zeker niet als het je eigen kind is? Dan ben jij de volwassene, jij moet voor je kind zorgen, t is jouw verantwoordelijkheid om dat contact goed te houden..."
Ik hoop dat je iets hebt aan iemand die meer aan de andere kant staat (dat bedoel ik zeker niet negatief tov wie dan ook in de situatie.
Jullie beider vader heeft niet deel uit kunnen maken van jullie leven. Het weinige contact is moeilijk: vader kreeg niet meer mee wat jij meemaakt (zomaar een voorbeeldje: een goed cijfer voor school, die val van die fiets, het lolletje van de dag). Daar is niet veel aan te doen, dat is de situatie.
Weet wel dat het moeilijk is, heel moeilijk. want daarmee vervreem je als ouder. Realiseer je dat het vooral pijn doet als je iemand wel ziet. Je ziet dat een kind ouder wordt, maar kan het niet voorkomen en kan er niet deel van uit maken.Nogmaals dat is de situatie.
Het spaarzame contact wat er is wil je houden en je wilt alles voor je kind doen. Zoals in het geval van mimsey vader misschien wel aanvoelde dat mimsey geen zin meer had, wilde hij je helpen. Jij ziet het als desinteresse: hij als 'wat ik haar kan geven geef ik haar, ook al gaat dat ten koste van mezelf'.
Dus ik begrijp wel dat je vader het ziet als 'liefde voor jou'en ik begrijp ook dat jij het ziet als 'desinteresse'.
Mimsey: zoals je vader aan heeft gegeven ik kies voor zichzelf: heb je bedacht dat hij het misschien niet aan kan om je te zien omdat hij niet meer kan herstellen wat er is, maar dat hij dat uit liefde doet voor jou. Want geloof me: hij zal daar emotioneel net zo veel last van hebben als jij.
Ik zeg het niet om het goed te praten, absoluut niet. Maar ik kan een deel van hem volgen. Met name de pijn......
Klinkt misschien mysterieus, dat spijt me in ieder geval.
Maar misschien is dit wel het idee. Niet met en niet zonder iemand kunnen leven........
Een mens is eigenlijk een raar wezen.....
Ambrosia geniet van de tijd voor jezelf en net zoals je 'vader' zegt: heb geen verwachtingen. Ik vind het knap dat je je kwetsbaar opstelt. Daarmee laat je jezelf zien en dat is het enige wat je kunt doen.....
(knuffel)
Goed te horen dat je een reactie hebt gehad.
Hij wil je zien want anders had hij niet gereageerd denk ik.
Ben heel blij voor je!
@Ambrosia en Mimsey: jullie beider verhaal....
"En zo is het enkele jaren gebleven; een keer in de drie weken ging ik een middagje naar de man die zich mijn vader noemde, en vroeg ik me af waarom hij zo weinig interesse in mij toonde. Het gebrek aan aandacht stelde ik gelijk aan een gebrek aan liefde.
heel begrijpelijk dat je dat zo voelde. Ik voel dat ook zo, hij heeft nooit laten blijken dat hij van mij houdt, dus eigenlijk geloof ik niet dat hij dat ooit heeft gedaan. Als je van iemand houdt, laat je diegene toch niet zo maar stikken?? Zeker niet als het je eigen kind is? Dan ben jij de volwassene, jij moet voor je kind zorgen, t is jouw verantwoordelijkheid om dat contact goed te houden..."
Ik hoop dat je iets hebt aan iemand die meer aan de andere kant staat (dat bedoel ik zeker niet negatief tov wie dan ook in de situatie.
Jullie beider vader heeft niet deel uit kunnen maken van jullie leven. Het weinige contact is moeilijk: vader kreeg niet meer mee wat jij meemaakt (zomaar een voorbeeldje: een goed cijfer voor school, die val van die fiets, het lolletje van de dag). Daar is niet veel aan te doen, dat is de situatie.
Weet wel dat het moeilijk is, heel moeilijk. want daarmee vervreem je als ouder. Realiseer je dat het vooral pijn doet als je iemand wel ziet. Je ziet dat een kind ouder wordt, maar kan het niet voorkomen en kan er niet deel van uit maken.Nogmaals dat is de situatie.
Het spaarzame contact wat er is wil je houden en je wilt alles voor je kind doen. Zoals in het geval van mimsey vader misschien wel aanvoelde dat mimsey geen zin meer had, wilde hij je helpen. Jij ziet het als desinteresse: hij als 'wat ik haar kan geven geef ik haar, ook al gaat dat ten koste van mezelf'.
Dus ik begrijp wel dat je vader het ziet als 'liefde voor jou'en ik begrijp ook dat jij het ziet als 'desinteresse'.
Mimsey: zoals je vader aan heeft gegeven ik kies voor zichzelf: heb je bedacht dat hij het misschien niet aan kan om je te zien omdat hij niet meer kan herstellen wat er is, maar dat hij dat uit liefde doet voor jou. Want geloof me: hij zal daar emotioneel net zo veel last van hebben als jij.
Ik zeg het niet om het goed te praten, absoluut niet. Maar ik kan een deel van hem volgen. Met name de pijn......
Klinkt misschien mysterieus, dat spijt me in ieder geval.
Maar misschien is dit wel het idee. Niet met en niet zonder iemand kunnen leven........
Een mens is eigenlijk een raar wezen.....
Ambrosia geniet van de tijd voor jezelf en net zoals je 'vader' zegt: heb geen verwachtingen. Ik vind het knap dat je je kwetsbaar opstelt. Daarmee laat je jezelf zien en dat is het enige wat je kunt doen.....
(knuffel)
vrijdag 13 maart 2009 om 10:36
Wat een mooi topic is dit, met al die verschillende invalshoeken. Het is wel duidelijk dat er geen eenduidige antwoorden en verklaringen zijn. Mensen zijn inderdaad rare wezens, maar vooral gecompliceerde wezens.
Ik ben blij voor je dat je weer innerlijke rust voelt temidden van alle drukte, Ambroos! Het lijkt me fijn voor je om lekker bezig te zijn!
Met mij gaat het best goed, steeds beter eigenlijk. Met kleine stappen in de goede richting kom ik na lange tijd toch eindelijk steeds meer waar ik wezen wil. Ik heb ook weer energie om (nieuwe) dingen te gaan ondernemen, en dat voelt heel goed!
Lief dat je ernaar vraagt
liefs,
dubio
Ik ben blij voor je dat je weer innerlijke rust voelt temidden van alle drukte, Ambroos! Het lijkt me fijn voor je om lekker bezig te zijn!
Met mij gaat het best goed, steeds beter eigenlijk. Met kleine stappen in de goede richting kom ik na lange tijd toch eindelijk steeds meer waar ik wezen wil. Ik heb ook weer energie om (nieuwe) dingen te gaan ondernemen, en dat voelt heel goed!
Lief dat je ernaar vraagt
liefs,
dubio
Ga in therapie!
vrijdag 13 maart 2009 om 12:16
Ambroos, ik ben heel blij voor je dat hij (zo snel!) heeft gereageerd. En ik vind het juist wel heel lief, als hij eerst de tekst heeft opgeschreven voor hij het op de kaart zette. Klinkt alsof hij er zorgvuldig mee omgaat en er zelf ook moeite voor doet. Ik ben het verder met je vader eens; probeer er geen verwachtingen over te hebben. Dat is rete-moeilijk, maar het is wel reëel en het beschermt je ook. (Wat ontzettend fijn dat je zo'n lieve papa hebt, die hier ook in meedenkt!!!)
Het zal allemaal wat gekunsteld aanvoelen, voor jullie allebei. Dat zal tijdens jullie afspraak ook echt wel voelbaar zijn. Je kunt al die jaren en al die emoties niet in 1 x op elkaar afstemmen. Die tranentrekkende scene van rennende mensen in slowmotion op het strand is voorbehouden aan de film... Maar er is een ingang en dat is heel bijzonder. Daar heb jij voor gezorgd!
Ik herken de teleurstelling van het steeds de kar moeten trekken trouwens zó ontzettend goed. Maar misschien kan de man simpelweg niet meer dan dit. Jij bent een krachtig mens, dus trek die kar - voor jezelf.
Het zal allemaal wat gekunsteld aanvoelen, voor jullie allebei. Dat zal tijdens jullie afspraak ook echt wel voelbaar zijn. Je kunt al die jaren en al die emoties niet in 1 x op elkaar afstemmen. Die tranentrekkende scene van rennende mensen in slowmotion op het strand is voorbehouden aan de film... Maar er is een ingang en dat is heel bijzonder. Daar heb jij voor gezorgd!
Ik herken de teleurstelling van het steeds de kar moeten trekken trouwens zó ontzettend goed. Maar misschien kan de man simpelweg niet meer dan dit. Jij bent een krachtig mens, dus trek die kar - voor jezelf.
vrijdag 13 maart 2009 om 22:54
Lieve, dappere Ambrosia,
Wat fijn dat het beter met je gaat, en dat je je rustig voelt. Je bent goed bezig, meid.
En inderdaad, het kan heel prettig voor je zijn als jouw vriend met je meegaat. Dat maakt het ook minder 1 op 1, er is een bliksemafleider. Ik vond het in ieder geval heerlijk dat Hero bij de ontmoeting tussen mijn vader en mij was, allereerst omdat we elkaar dan niet de hele tijd aan zaten te staren, maar ook omdat ik zo vol zat van de ontmoeting en zo gespanen was, dat ik alter veel dingen die we gezegd hadden niet meer wist. Hero hielp me de blanco stukken weer in te vullen. Bovendien vond mijn vader het ook fijn de man in mijn leven te leren kennen (of dat zei hij althans).
Enneh...dat je je kwetsbaar voelt maakt je niet minder dapper, hoor. Juist dapperder, want ondanks jouw dapperheid doe je dit toch maar, en dat is ontzettend eng!
Dank je ook voor je hele lieve compliment, maar zo bijzonder ben ik echt niet, hoor. Was het maar waar...
Dat een vader geen contact zoekt of contact wil met zijn kind vind ik echt onbegrijpelijk en eerlijk gezegd ook heel erg pijnlijk. Daarom ben ik ook blij met jouw postings, Moi1978, omdat ji die kant belicht. Maar, om heel eerlijk te zijn ben ik het niet met je eens. Of eigenlijk heb ik niet zo heel veel begrip voor de vader die jij beschrijft. Sorry. Ik snap dat hij heel veel van zijn kinderen houdt, en natuurlijk doet die afwijzing hem pijn. Natuur;lijk. Het breekt waarschijnlijk zijn hart. Maar dan nog, dan nog... hij is de vader. Hij hoort er te zijn, onvoorwaardelijk. Het contact verbreken vind ik echt not done, want hoe kwetsbaar hij zich ook moge voelen... als kind voel je je nog veel kwetsbaarder.
Laat ik het bij mijzelf houden; ik had mijn vader nodig. Hoe boos ik ook was, ik had hem nodig. Om te weten dat ik geliefd was, om mijn basis te voelen en om me te realiseren dat ik er mocht zijn. Dat mijn vader er niet was gedurende mijn puberteit, mij niet op mijn flikker gaf, niet corrigeerde, maar me ook niet in zijn armen nam als ik verdrietig was, maakte dat ik zelfs twijfelde aan mijn oorsprong. Hoe krom het ook klinkt; doordat mijn vader mij niet wilde zien, twijfelde ik of ik er wel mocht zijn. Zijn afwijzing was een afwijzing van mijn hele "zijn", het had (bij vlagen)echt veel impact.
En natuurlijk had ik ook mijn aandeel in het feit dat we geen contact meer hadden, maar toch....hij is de ouder. Die verantwoordelijkheid kun je niet bij een kind leggen, mag je naar mijn mening ook niet bij een kind leggen.
En in mijn geval had mijn vader gemakkelijk kunnen herstellen wat kapot was gegaan. Het enige wat ik van hem wilde was namelijk een beetje energie, wat betrokkenheid en een stukje aandacht. That's all....
Wat fijn dat het beter met je gaat, en dat je je rustig voelt. Je bent goed bezig, meid.
En inderdaad, het kan heel prettig voor je zijn als jouw vriend met je meegaat. Dat maakt het ook minder 1 op 1, er is een bliksemafleider. Ik vond het in ieder geval heerlijk dat Hero bij de ontmoeting tussen mijn vader en mij was, allereerst omdat we elkaar dan niet de hele tijd aan zaten te staren, maar ook omdat ik zo vol zat van de ontmoeting en zo gespanen was, dat ik alter veel dingen die we gezegd hadden niet meer wist. Hero hielp me de blanco stukken weer in te vullen. Bovendien vond mijn vader het ook fijn de man in mijn leven te leren kennen (of dat zei hij althans).
Enneh...dat je je kwetsbaar voelt maakt je niet minder dapper, hoor. Juist dapperder, want ondanks jouw dapperheid doe je dit toch maar, en dat is ontzettend eng!
Dank je ook voor je hele lieve compliment, maar zo bijzonder ben ik echt niet, hoor. Was het maar waar...
Dat een vader geen contact zoekt of contact wil met zijn kind vind ik echt onbegrijpelijk en eerlijk gezegd ook heel erg pijnlijk. Daarom ben ik ook blij met jouw postings, Moi1978, omdat ji die kant belicht. Maar, om heel eerlijk te zijn ben ik het niet met je eens. Of eigenlijk heb ik niet zo heel veel begrip voor de vader die jij beschrijft. Sorry. Ik snap dat hij heel veel van zijn kinderen houdt, en natuurlijk doet die afwijzing hem pijn. Natuur;lijk. Het breekt waarschijnlijk zijn hart. Maar dan nog, dan nog... hij is de vader. Hij hoort er te zijn, onvoorwaardelijk. Het contact verbreken vind ik echt not done, want hoe kwetsbaar hij zich ook moge voelen... als kind voel je je nog veel kwetsbaarder.
Laat ik het bij mijzelf houden; ik had mijn vader nodig. Hoe boos ik ook was, ik had hem nodig. Om te weten dat ik geliefd was, om mijn basis te voelen en om me te realiseren dat ik er mocht zijn. Dat mijn vader er niet was gedurende mijn puberteit, mij niet op mijn flikker gaf, niet corrigeerde, maar me ook niet in zijn armen nam als ik verdrietig was, maakte dat ik zelfs twijfelde aan mijn oorsprong. Hoe krom het ook klinkt; doordat mijn vader mij niet wilde zien, twijfelde ik of ik er wel mocht zijn. Zijn afwijzing was een afwijzing van mijn hele "zijn", het had (bij vlagen)echt veel impact.
En natuurlijk had ik ook mijn aandeel in het feit dat we geen contact meer hadden, maar toch....hij is de ouder. Die verantwoordelijkheid kun je niet bij een kind leggen, mag je naar mijn mening ook niet bij een kind leggen.
En in mijn geval had mijn vader gemakkelijk kunnen herstellen wat kapot was gegaan. Het enige wat ik van hem wilde was namelijk een beetje energie, wat betrokkenheid en een stukje aandacht. That's all....
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 16 maart 2009 om 17:07
Moi, dankjewel voor je reactie. Ik begrijp je verhaal wel hoor, maar er echt begrip voor opbrengen is gewoon heel moeilijk. Ik kan nooit begrijpen hoe je het als ouder kunt opgeven, hoe zwaar is het om een kaartje te sturen op een verjaardag, gewoon om te laten weten dat je haar niet vergeten bent. Natuurlijk is een verhaal nooit zwart wit, maar ik kan er gewoon geen geldig excuus voor verzinnen.
maandag 16 maart 2009 om 17:09
quote:dubiootje schreef op 13 maart 2009 @ 10:36:
Wat een mooi topic is dit, met al die verschillende invalshoeken. Het is wel duidelijk dat er geen eenduidige antwoorden en verklaringen zijn. Mensen zijn inderdaad rare wezens, maar vooral gecompliceerde wezens.
Ik ben blij voor je dat je weer innerlijke rust voelt temidden van alle drukte, Ambroos! Het lijkt me fijn voor je om lekker bezig te zijn!
Met mij gaat het best goed, steeds beter eigenlijk. Met kleine stappen in de goede richting kom ik na lange tijd toch eindelijk steeds meer waar ik wezen wil. Ik heb ook weer energie om (nieuwe) dingen te gaan ondernemen, en dat voelt heel goed!
Lief dat je ernaar vraagt
liefs,
dubio
Het is zeker een heel mooi topic, goed om te lezen. Met mij gaat het gewoon echt heel goed, ik heb nu zelfs een nog geweldigere stage aangeboden gekregen, in een notendop, het opzetten van een kinderdagverblijf!
Wat fijn dat het steeds beter met je gaat, ook al zijn het maar kleine stapjes, het gaat wel vooruit!
liefs
Wat een mooi topic is dit, met al die verschillende invalshoeken. Het is wel duidelijk dat er geen eenduidige antwoorden en verklaringen zijn. Mensen zijn inderdaad rare wezens, maar vooral gecompliceerde wezens.
Ik ben blij voor je dat je weer innerlijke rust voelt temidden van alle drukte, Ambroos! Het lijkt me fijn voor je om lekker bezig te zijn!
Met mij gaat het best goed, steeds beter eigenlijk. Met kleine stappen in de goede richting kom ik na lange tijd toch eindelijk steeds meer waar ik wezen wil. Ik heb ook weer energie om (nieuwe) dingen te gaan ondernemen, en dat voelt heel goed!
Lief dat je ernaar vraagt
liefs,
dubio
Het is zeker een heel mooi topic, goed om te lezen. Met mij gaat het gewoon echt heel goed, ik heb nu zelfs een nog geweldigere stage aangeboden gekregen, in een notendop, het opzetten van een kinderdagverblijf!
Wat fijn dat het steeds beter met je gaat, ook al zijn het maar kleine stapjes, het gaat wel vooruit!
liefs
maandag 16 maart 2009 om 17:12
quote:sneez schreef op 13 maart 2009 @ 12:16:
Ambroos, ik ben heel blij voor je dat hij (zo snel!) heeft gereageerd. En ik vind het juist wel heel lief, als hij eerst de tekst heeft opgeschreven voor hij het op de kaart zette. Klinkt alsof hij er zorgvuldig mee omgaat en er zelf ook moeite voor doet. Ik ben het verder met je vader eens; probeer er geen verwachtingen over te hebben. Dat is rete-moeilijk, maar het is wel reëel en het beschermt je ook. (Wat ontzettend fijn dat je zo'n lieve papa hebt, die hier ook in meedenkt!!!)
Het is zooo moeilijk om geen verwachtingen te hebben, hoe kan ik nou geen verwachtingen hebben? Ik praat er heel veel over met familie, dat helpt om alles helder te krijgen.
Het zal allemaal wat gekunsteld aanvoelen, voor jullie allebei. Dat zal tijdens jullie afspraak ook echt wel voelbaar zijn. Je kunt al die jaren en al die emoties niet in 1 x op elkaar afstemmen. Die tranentrekkende scene van rennende mensen in slowmotion op het strand is voorbehouden aan de film... Maar er is een ingang en dat is heel bijzonder. Daar heb jij voor gezorgd!
O nee, zo'n moment hoeft het van mij echt niet te zijn, sterker nog dat wil ik niet. De laatste keer dat we elkaar zagen wilde hij me ook knuffelen, dat ging toen gewoon niet. Denk nu eerlijk gezegd ook niet. Maar het is een opening, het is iets dat misschien leidt tot meer of tot een afsluiting.
Ik herken de teleurstelling van het steeds de kar moeten trekken trouwens zó ontzettend goed. Maar misschien kan de man simpelweg niet meer dan dit. Jij bent een krachtig mens, dus trek die kar - voor jezelf.Ja dat is mooi gezegd, ik moet dit ook voor mezelf doen.
Ambroos, ik ben heel blij voor je dat hij (zo snel!) heeft gereageerd. En ik vind het juist wel heel lief, als hij eerst de tekst heeft opgeschreven voor hij het op de kaart zette. Klinkt alsof hij er zorgvuldig mee omgaat en er zelf ook moeite voor doet. Ik ben het verder met je vader eens; probeer er geen verwachtingen over te hebben. Dat is rete-moeilijk, maar het is wel reëel en het beschermt je ook. (Wat ontzettend fijn dat je zo'n lieve papa hebt, die hier ook in meedenkt!!!)
Het is zooo moeilijk om geen verwachtingen te hebben, hoe kan ik nou geen verwachtingen hebben? Ik praat er heel veel over met familie, dat helpt om alles helder te krijgen.
Het zal allemaal wat gekunsteld aanvoelen, voor jullie allebei. Dat zal tijdens jullie afspraak ook echt wel voelbaar zijn. Je kunt al die jaren en al die emoties niet in 1 x op elkaar afstemmen. Die tranentrekkende scene van rennende mensen in slowmotion op het strand is voorbehouden aan de film... Maar er is een ingang en dat is heel bijzonder. Daar heb jij voor gezorgd!
O nee, zo'n moment hoeft het van mij echt niet te zijn, sterker nog dat wil ik niet. De laatste keer dat we elkaar zagen wilde hij me ook knuffelen, dat ging toen gewoon niet. Denk nu eerlijk gezegd ook niet. Maar het is een opening, het is iets dat misschien leidt tot meer of tot een afsluiting.
Ik herken de teleurstelling van het steeds de kar moeten trekken trouwens zó ontzettend goed. Maar misschien kan de man simpelweg niet meer dan dit. Jij bent een krachtig mens, dus trek die kar - voor jezelf.Ja dat is mooi gezegd, ik moet dit ook voor mezelf doen.
maandag 16 maart 2009 om 17:16
Ik heb hem trouwens teruggeschreven, het is echt lastig om het goed te doen. Het komt afstandelijk over, maar ik kan het denk ik niet anders.
Hallo M.,
Dankjewel voor je snelle reactie, dat had ik niet verwacht.
Ik zou het liefst binnenkort afspreken, een keer in het weekend, bijvoorbeeld 4 april. Ik wil het liefst op neutraal terrein afspreken, in een cafe of restaurant bij jou in de buurt. En het liefst onder vier ogen, ik zou het op prijs stellen als W. (zijn vrouw) niet mee komt, ik hoop dat je dat begrijpt.
Het lijkt me handig als jij de locatie aangeeft, ik ken de omgeving daar natuurlijk niet. Omdat het voor mij o.a. een lange reis is met het openbaar vervoer, komt J. (mijn vriend) mee. Ik weet nog niet of hij bij het gesprek is of niet, maar misschien kunnen we daar later nog een afspraak over maken.
Wil je me laten weten of voor jou 4 april ook goed is en waar we bij jou in de buurt kunnen afspreken?
Groeten, Ambrosia
Hallo M.,
Dankjewel voor je snelle reactie, dat had ik niet verwacht.
Ik zou het liefst binnenkort afspreken, een keer in het weekend, bijvoorbeeld 4 april. Ik wil het liefst op neutraal terrein afspreken, in een cafe of restaurant bij jou in de buurt. En het liefst onder vier ogen, ik zou het op prijs stellen als W. (zijn vrouw) niet mee komt, ik hoop dat je dat begrijpt.
Het lijkt me handig als jij de locatie aangeeft, ik ken de omgeving daar natuurlijk niet. Omdat het voor mij o.a. een lange reis is met het openbaar vervoer, komt J. (mijn vriend) mee. Ik weet nog niet of hij bij het gesprek is of niet, maar misschien kunnen we daar later nog een afspraak over maken.
Wil je me laten weten of voor jou 4 april ook goed is en waar we bij jou in de buurt kunnen afspreken?
Groeten, Ambrosia
dinsdag 17 maart 2009 om 00:02
Mimsey en Ambrosia, bedankt voor de lieve woorden
Ik begrijp dat de woorden van Moi1978 niet echt bij jullie aankomen. Het is ook niet echt goed te praten, zoals zij zelf ook zegt. Maar wat ik wel mooi vind om te lezen, is dat zij na alle pijn en het verdriet een manier heeft gevonden om ermee om te gaan, om rust te vinden. Die manier zit in haarzelf, in de verklaring die zijzelf aan haar vaders houding heeft gegeven.
Misschien is daar ook voor jou iets uit te halen, Ambrosia. De antwoorden zitten uiteindelijk in jezelf. Jij creëert je eigen waarheid. Hoe negatiever je die inkleurt, hoe negatiever de impact op jouw leven zal zijn. Ook de ontmoeting met je vader is iets wat je zelf kan interpreteren en zal je geen rechttoe-rechtaan antwoorden geven.
Mimsey, hoe zit dat nu met je gevoel van bestaansrecht? Heb je dat vanuit jezelf kunnen opbouwen?
Ik ga in elk geval voor je vingeren op 4 april (of een andere datum) Ambroos!
liefs,
dubio
Ik begrijp dat de woorden van Moi1978 niet echt bij jullie aankomen. Het is ook niet echt goed te praten, zoals zij zelf ook zegt. Maar wat ik wel mooi vind om te lezen, is dat zij na alle pijn en het verdriet een manier heeft gevonden om ermee om te gaan, om rust te vinden. Die manier zit in haarzelf, in de verklaring die zijzelf aan haar vaders houding heeft gegeven.
Misschien is daar ook voor jou iets uit te halen, Ambrosia. De antwoorden zitten uiteindelijk in jezelf. Jij creëert je eigen waarheid. Hoe negatiever je die inkleurt, hoe negatiever de impact op jouw leven zal zijn. Ook de ontmoeting met je vader is iets wat je zelf kan interpreteren en zal je geen rechttoe-rechtaan antwoorden geven.
Mimsey, hoe zit dat nu met je gevoel van bestaansrecht? Heb je dat vanuit jezelf kunnen opbouwen?
Ik ga in elk geval voor je vingeren op 4 april (of een andere datum) Ambroos!
liefs,
dubio
Ga in therapie!
dinsdag 17 maart 2009 om 00:48
Hoe ik destijds "leeg" in de situatie ben gestapt is wat moeilijk te omschrijven. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik me een periode (voor onze ontmoeting) heb toegestaan om boos te zijn, verdriet te voelen. Dat eerste is voor mij heel lastig - ik kende bijna geen boosheid! Maar die zat er dus wel. Daarna kwam er iets van berusting en daardoor kon ik er open in gaan. Ik had me gerealiseerd dat ook hij een product is van zijn genen en zijn ervaringen. Niet dat hem dat vrijwaarde voor mijn verwaarlozing, maar ik kon het iig rationeel begrijpen. Verder is hij ziek, waardoor de tijd ook wel ging dringen en er andere dingen gaan spelen dat wat hij op kerstavond in 199... zei, of waarom hij niet belde toen ik... etc. Begrijp je een beetje wat ik bedoel? De man is (in mijn beleving) toch een soort van sociaal gehandicapt en hoewel ik boos/verdrietig ben over wat hij heeft nagelaten, kan ik vanuit dat perspectief ook wel opener naar hem kijken. Zoiets.
Ik zal ook voor je vingeren op/rond de 4e. Ik hoop dat jij er uit haalt wat jij nodig hebt. Maar hoe het ook gaat lopen, ik denk dat deze stap al heel goed is voor jezelf; je bent dapper, je gaat het niet uit de weg en jij hebt er alles aan gedaan...!
Ik zal ook voor je vingeren op/rond de 4e. Ik hoop dat jij er uit haalt wat jij nodig hebt. Maar hoe het ook gaat lopen, ik denk dat deze stap al heel goed is voor jezelf; je bent dapper, je gaat het niet uit de weg en jij hebt er alles aan gedaan...!
woensdag 18 maart 2009 om 10:26
Ik zit weer te wachten op een antwoord, toch wel spannend. Weet niet hoe hij reageert dat ik niet wil zijn vrouw er bij is... het voelt nog alsof het elk moment stuk kan gaan om iets kleins. Nu hele dag naar school, dus genoeg afleiding.
Liefs voor jullie. btw, begin nu alvast maar met vingeren hoor, werkte de vorige keer zo goed
Liefs voor jullie. btw, begin nu alvast maar met vingeren hoor, werkte de vorige keer zo goed
vrijdag 20 maart 2009 om 09:39
Eerlijk is eerlijk, Ambrosia, als je liever niet hebt dat zijn vrouw bij het gesprek aanwezig is, zou je zelf ook het gesprek moeten kunnen aangaan zonder vriend erbij (dat hij bij je is na afloop snap ik wel, heel goed voor je).
Jullie zijn nu twee volwassenen, de tijd vader/kind is voorbij. En helaas daarmee ook alle genoegens van het kind zijn (extra veiligheid bijvoorbeeld).
Je kunt hem zeker vertellen dat je dat heel erg hebt gemist, kind mogen zijn voor hem, zijn aandacht, whatever, maar doe dat dan als een vrouw op eigen kracht.
Zo haal je meteen de angel eruit bij hem dat zijn vrouw (ook zijn toeverlaat, mag ik aannemen) er niet bij mag zijn en jouw vriend volgens jou wel.
Jullie zijn nu twee volwassenen, de tijd vader/kind is voorbij. En helaas daarmee ook alle genoegens van het kind zijn (extra veiligheid bijvoorbeeld).
Je kunt hem zeker vertellen dat je dat heel erg hebt gemist, kind mogen zijn voor hem, zijn aandacht, whatever, maar doe dat dan als een vrouw op eigen kracht.
Zo haal je meteen de angel eruit bij hem dat zijn vrouw (ook zijn toeverlaat, mag ik aannemen) er niet bij mag zijn en jouw vriend volgens jou wel.
vrijdag 20 maart 2009 om 09:50
Mamzelle, mijn vriend heeft mijn vader niet uitgemaakt voor alles wat rot is, zijn vrouw mij en mijn moeder wel (omdat ze een brief kregen van de ibgroep dat hij zijn inkomen moest opgeven, omdat hij nou eenmaal mijn biologische vader is. Als hij dat niet had gewild had hij de adoptie niet tegen moeten gaan. Kan hier nog steeds heel boos om worden.)
We hebben 4 april een afspraak en alles is ok, zal later zijn brief nog even overschrijven.
We hebben 4 april een afspraak en alles is ok, zal later zijn brief nog even overschrijven.
vrijdag 20 maart 2009 om 14:55