Relaties
alle pijlers
Lieve papa
dinsdag 2 december 2008 om 15:37
Lieve papa 15-5-1998
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
Ik zit nog steeds met dezelfde vragen als toen we elkaar voor het eerst schreven.
Waarom heb jij mij geen kaartje gestuurd op mijn verjaardagen en waarom heb je toen je ging verhuizen niet een verhuisbericht gestuurd?
Ik hoop dat dit niet al te moeilijk is voor je om te beantwoorden,
Liefs Ambrosia
P.S. Ik hoop dat je de laatste zin niet verkeerd opvat, dat is namelijk niet zo bedoeld
Tien jaar later, nog steeds geen antwoorden, maar wel zo veel verdriet.
woensdag 7 januari 2009 om 10:42
Ik kan het me voorstellen dat je Yora's posting pijnlijk vindt, Ambrosia. Dat vind ik eigenlijk al, en ik zit niet in jouw situatie. Ik denk dat Yora heel erg vanuit haar gevoel over haar eigen situatie reageert, dus trek het je niet te persoonlijk aan.
Juist vanwege dergelijke opmerkingen, bijvoorbeeld dat je vader vast geen kinderen wilde als hij je moeder in de buik trapte, lijkt het me goed als je op het oogkleppentopic leest. Misschien had je vader vooral een ontzettende hekel aan zichzelf en reageerde hij dat af op je moeder. De daden van dit soort mannen zijn meestal niet heel simpel te verklaren. Dergelijke relaties zijn een ingewikkeld samenspel tussen man en vrouw.
Schrijf gerust ook een berichtje op het topic of stel vragen als je dat wilt. Ik denk dat sommige vrouwen het ook wel interessant vinden om het standpunt van 'het kind' te horen, omdat zij (wij ) bezig zijn het belang van het kind zo goed mogelijk te behartigen. Dat is niet altijd makkelijk. Dat is het dilemma waar je moeder ongetwijfeld ook voor heeft gestaan.
dubio
Juist vanwege dergelijke opmerkingen, bijvoorbeeld dat je vader vast geen kinderen wilde als hij je moeder in de buik trapte, lijkt het me goed als je op het oogkleppentopic leest. Misschien had je vader vooral een ontzettende hekel aan zichzelf en reageerde hij dat af op je moeder. De daden van dit soort mannen zijn meestal niet heel simpel te verklaren. Dergelijke relaties zijn een ingewikkeld samenspel tussen man en vrouw.
Schrijf gerust ook een berichtje op het topic of stel vragen als je dat wilt. Ik denk dat sommige vrouwen het ook wel interessant vinden om het standpunt van 'het kind' te horen, omdat zij (wij ) bezig zijn het belang van het kind zo goed mogelijk te behartigen. Dat is niet altijd makkelijk. Dat is het dilemma waar je moeder ongetwijfeld ook voor heeft gestaan.
dubio
Ga in therapie!
vrijdag 9 januari 2009 om 21:28
Ben blij dat ik je tip heb opgevolgd Dubiootje. Wat een verhalen staan daar. Ik ga er morgen even goed voor zitten om te reageren, zo snel even tussendoor is gewoon lastig.
Het rottige van Yora's reactie vind ik dat ze er zo in valt met direct die eerste alinea, daar schrik ik gewoon van, en dat ze daarna ook niet meer reageert. Dus daarom laat ik dat maar voor wat het is, kan ik weinig mee.
Het rottige van Yora's reactie vind ik dat ze er zo in valt met direct die eerste alinea, daar schrik ik gewoon van, en dat ze daarna ook niet meer reageert. Dus daarom laat ik dat maar voor wat het is, kan ik weinig mee.
maandag 12 januari 2009 om 13:46
maandag 12 januari 2009 om 19:02
Ambrosia, ik had alleen maar gelezen dat je weinig met mijn reactie kon dus ik vond het dan ook niet echt nodig meer om er verder op te reageren. Het is jouw topic en als je er niks mee kan dan zeg ik niks.
Er zat bij mij ook heel veel in mijn hoofd en ik ben blijkbaar niet de beste in de goede woordkeuze. En ik reageer ook niet altijd op mijn beste momenten.
Maar ik vind nog steeds dat je er niets aan hebt om steeds in kringetjes te draaien zeg maar. Ik vind dat je er iets mee moet doen. Zoek de confrontatie op en leg je kop op dat hakblok (stel je kwetsbaar op) dus zeg wat je echt voelt tegen hem en vraag gewoon om eerlijkheid van zijn kant. Hij doet je wat (en geloof me een biologische vader hoeft je echt niks te doen) en daar moet je iets mee voordat het te laat is (overlijden bijvoorbeeld) Een brief is voor hem misschien veel makkelijker te negeren dan een persoonlijk bezoek met eventuele achterlating van een brief.
Van wie hoorde je trouwens dat hij blij was toen je geboren was? Heb je dat uit zijn mond gehoord? Of van je moeder of familie? Zei hij vroeger vaak positieve dingen tegen je? of hoor je dit vooral van derden?
Ik vraag me gewoon af hoe komt iemand die zo blij was met zijn kind in deze situatie? En ik geloof ook echt wel dat hij blij was met jou en dat een of andere omstandigheid veroorzaakte dat er iets veranderde... maar wat was dit dan?
Hoe is de situatie eigenlijk geweest tussen je ouders? Waren ze getrouwd? Was het een geplande zwangerschap? Ik denk dat dit toch heel wat kan zeggen.
Ik denk wel dat onder alle omstandigheden dit niet persoonlijk naar jou toe is. Hij zit op de een of andere manier gigantisch in de knoop en ik denk dat het heel belangrijk is voor jou om te horen wat dit nou precies is. Ik vind het ook niet zo gek dat jouw psycholoog excuses voor je vader bedacht. Jouw vader heeft je eigenlijk iets aangedaan waarvoor je hem moet vergeven en door kunt gaan. Ik zou in jouw situatie erg graag willen weten wat zijn motieven geweest zijn om de situatie te kunnen accepteren.
Er zat bij mij ook heel veel in mijn hoofd en ik ben blijkbaar niet de beste in de goede woordkeuze. En ik reageer ook niet altijd op mijn beste momenten.
Maar ik vind nog steeds dat je er niets aan hebt om steeds in kringetjes te draaien zeg maar. Ik vind dat je er iets mee moet doen. Zoek de confrontatie op en leg je kop op dat hakblok (stel je kwetsbaar op) dus zeg wat je echt voelt tegen hem en vraag gewoon om eerlijkheid van zijn kant. Hij doet je wat (en geloof me een biologische vader hoeft je echt niks te doen) en daar moet je iets mee voordat het te laat is (overlijden bijvoorbeeld) Een brief is voor hem misschien veel makkelijker te negeren dan een persoonlijk bezoek met eventuele achterlating van een brief.
Van wie hoorde je trouwens dat hij blij was toen je geboren was? Heb je dat uit zijn mond gehoord? Of van je moeder of familie? Zei hij vroeger vaak positieve dingen tegen je? of hoor je dit vooral van derden?
Ik vraag me gewoon af hoe komt iemand die zo blij was met zijn kind in deze situatie? En ik geloof ook echt wel dat hij blij was met jou en dat een of andere omstandigheid veroorzaakte dat er iets veranderde... maar wat was dit dan?
Hoe is de situatie eigenlijk geweest tussen je ouders? Waren ze getrouwd? Was het een geplande zwangerschap? Ik denk dat dit toch heel wat kan zeggen.
Ik denk wel dat onder alle omstandigheden dit niet persoonlijk naar jou toe is. Hij zit op de een of andere manier gigantisch in de knoop en ik denk dat het heel belangrijk is voor jou om te horen wat dit nou precies is. Ik vind het ook niet zo gek dat jouw psycholoog excuses voor je vader bedacht. Jouw vader heeft je eigenlijk iets aangedaan waarvoor je hem moet vergeven en door kunt gaan. Ik zou in jouw situatie erg graag willen weten wat zijn motieven geweest zijn om de situatie te kunnen accepteren.
dinsdag 13 januari 2009 om 00:34
Yora, volgens mij bedoel je het goed maar komt het soms wat rottig je strot uit, om het maar zo te zeggen Je woordkeuze is inderdaad erg ongelukkig af en toe. Je insinueert er van alles mee dat je misschien helemaal niet wil zeggen. Ik krijg het idee dat je je afvraagt of Ambrosia door haar vader wel 'gewenst' was. Heb je enig idee hoe ontzettend kwetsend alleen het stellen van die vraag al is? En wat voegt het toe? Helemaal niets.
Ga in therapie!
dinsdag 13 januari 2009 om 11:27
Ik denk dat Ambrosia graag wil weten hoe haar vader tot zijn gedrag is gekomen. Als je dat echt echt wilt weten dan kan het ook best eens zo zijn dat wat je te horen krijgt van hem niet is wat je zou willen horen. Maar het is wel een mogelijkheid.
En dan heb ik het echt niet over de liefde er vast wel zit voor Ambrosia van zijn kant.
Ik heb het idee dat Ambrosia erg in kringetjes aan het draaien is en ik vind dat ze dan alle mogelijke opties moet overwegen van de mogelijkheden die er zijn.
Hoeveel vrouwen zijn er niet die jarenlang een kind willen en dan per ongeluk zwanger worden van een of andere scharrel en dan toch een abortus overwegen? Een man heeft die keuzemogelijkheid niet... en ik denk dat dat voor sommige mannen heel frustrerend kan zijn. Ik denk echt niet dat het onder welke omstandigheid ook iets persoonlijks naar Ambrosia is en dat het echt aan haar vader ligt... maar je moet wel weten wát het dan is voor hem.
Ik hoop echt voor Ambrosia dat haar vader gewoon op een andere manier in de knoop zit en dat er echt iets uit een gesprek/brief gaat komen, maar als dit niet geval is vind ik het gewoon zonde om zoveel bezig te zijn met iemand die het niet waard is en waar je ook nooit iets van terug zal krijgen.
Ambrosia steekt nu haar hand naar hem uit, stelt zich kwetsbaar op naar hem, als hij dan weer die kans niet met beide handen grijpt dan komt er gewoon een punt dat je je verwachtingen van hem bij moet stellen en voor jezelf moet accepteren dat de relatie die je zo graag zou willen met hem er niet in gaat zitten.
En dan heb ik het echt niet over de liefde er vast wel zit voor Ambrosia van zijn kant.
Ik heb het idee dat Ambrosia erg in kringetjes aan het draaien is en ik vind dat ze dan alle mogelijke opties moet overwegen van de mogelijkheden die er zijn.
Hoeveel vrouwen zijn er niet die jarenlang een kind willen en dan per ongeluk zwanger worden van een of andere scharrel en dan toch een abortus overwegen? Een man heeft die keuzemogelijkheid niet... en ik denk dat dat voor sommige mannen heel frustrerend kan zijn. Ik denk echt niet dat het onder welke omstandigheid ook iets persoonlijks naar Ambrosia is en dat het echt aan haar vader ligt... maar je moet wel weten wát het dan is voor hem.
Ik hoop echt voor Ambrosia dat haar vader gewoon op een andere manier in de knoop zit en dat er echt iets uit een gesprek/brief gaat komen, maar als dit niet geval is vind ik het gewoon zonde om zoveel bezig te zijn met iemand die het niet waard is en waar je ook nooit iets van terug zal krijgen.
Ambrosia steekt nu haar hand naar hem uit, stelt zich kwetsbaar op naar hem, als hij dan weer die kans niet met beide handen grijpt dan komt er gewoon een punt dat je je verwachtingen van hem bij moet stellen en voor jezelf moet accepteren dat de relatie die je zo graag zou willen met hem er niet in gaat zitten.
vrijdag 16 januari 2009 om 11:07
quote:Yora schreef op 12 januari 2009 @ 19:02:
Ambrosia, ik had alleen maar gelezen dat je weinig met mijn reactie kon dus ik vond het dan ook niet echt nodig meer om er verder op te reageren. Het is jouw topic en als je er niks mee kan dan zeg ik niks.
Er zat bij mij ook heel veel in mijn hoofd en ik ben blijkbaar niet de beste in de goede woordkeuze. En ik reageer ook niet altijd op mijn beste momenten.
Maar ik vind nog steeds dat je er niets aan hebt om steeds in kringetjes te draaien zeg maar. Ik vind dat je er iets mee moet doen. Zoek de confrontatie op en leg je kop op dat hakblok (stel je kwetsbaar op) dus zeg wat je echt voelt tegen hem en vraag gewoon om eerlijkheid van zijn kant. Hij doet je wat (en geloof me een biologische vader hoeft je echt niks te doen) en daar moet je iets mee voordat het te laat is (overlijden bijvoorbeeld) Een brief is voor hem misschien veel makkelijker te negeren dan een persoonlijk bezoek met eventuele achterlating van een brief.
Van wie hoorde je trouwens dat hij blij was toen je geboren was? Heb je dat uit zijn mond gehoord? Of van je moeder of familie? Zei hij vroeger vaak positieve dingen tegen je? of hoor je dit vooral van derden?
Deze vraag doet mij erg veel pijn. Ik lees hem als: Wat denk je nou, dat hij echt blij met je was?? Ik was te klein om me nu nog dingen te herinneren, maar ik heb wel veel foto's en daarop leek hij iig heel gelukkig en trots. En natuurlijk veel gehoord.
Ik vraag me gewoon af hoe komt iemand die zo blij was met zijn kind in deze situatie? En ik geloof ook echt wel dat hij blij was met jou en dat een of andere omstandigheid veroorzaakte dat er iets veranderde... maar wat was dit dan?
Ja als ik dat zou weten..
Hoe is de situatie eigenlijk geweest tussen je ouders? Waren ze getrouwd? Was het een geplande zwangerschap? Ik denk dat dit toch heel wat kan zeggen.
Ze waren getrouwd, ik was niet gepland maar wel gewenst
Ik denk wel dat onder alle omstandigheden dit niet persoonlijk naar jou toe is. Hij zit op de een of andere manier gigantisch in de knoop en ik denk dat het heel belangrijk is voor jou om te horen wat dit nou precies is. Ik vind het ook niet zo gek dat jouw psycholoog excuses voor je vader bedacht. Jouw vader heeft je eigenlijk iets aangedaan waarvoor je hem moet vergeven en door kunt gaan. Dit stukje snap ik niet. Ik moet hem niet vergeven, uiteindelijk moet ik het wel afsluiten zodat ik verder kan. En nee, ik heb nog steeds totaal geen begrip voor die psycholoog.
Ik zou in jouw situatie erg graag willen weten wat zijn motieven geweest zijn om de situatie te kunnen accepteren.
Ambrosia, ik had alleen maar gelezen dat je weinig met mijn reactie kon dus ik vond het dan ook niet echt nodig meer om er verder op te reageren. Het is jouw topic en als je er niks mee kan dan zeg ik niks.
Er zat bij mij ook heel veel in mijn hoofd en ik ben blijkbaar niet de beste in de goede woordkeuze. En ik reageer ook niet altijd op mijn beste momenten.
Maar ik vind nog steeds dat je er niets aan hebt om steeds in kringetjes te draaien zeg maar. Ik vind dat je er iets mee moet doen. Zoek de confrontatie op en leg je kop op dat hakblok (stel je kwetsbaar op) dus zeg wat je echt voelt tegen hem en vraag gewoon om eerlijkheid van zijn kant. Hij doet je wat (en geloof me een biologische vader hoeft je echt niks te doen) en daar moet je iets mee voordat het te laat is (overlijden bijvoorbeeld) Een brief is voor hem misschien veel makkelijker te negeren dan een persoonlijk bezoek met eventuele achterlating van een brief.
Van wie hoorde je trouwens dat hij blij was toen je geboren was? Heb je dat uit zijn mond gehoord? Of van je moeder of familie? Zei hij vroeger vaak positieve dingen tegen je? of hoor je dit vooral van derden?
Deze vraag doet mij erg veel pijn. Ik lees hem als: Wat denk je nou, dat hij echt blij met je was?? Ik was te klein om me nu nog dingen te herinneren, maar ik heb wel veel foto's en daarop leek hij iig heel gelukkig en trots. En natuurlijk veel gehoord.
Ik vraag me gewoon af hoe komt iemand die zo blij was met zijn kind in deze situatie? En ik geloof ook echt wel dat hij blij was met jou en dat een of andere omstandigheid veroorzaakte dat er iets veranderde... maar wat was dit dan?
Ja als ik dat zou weten..
Hoe is de situatie eigenlijk geweest tussen je ouders? Waren ze getrouwd? Was het een geplande zwangerschap? Ik denk dat dit toch heel wat kan zeggen.
Ze waren getrouwd, ik was niet gepland maar wel gewenst
Ik denk wel dat onder alle omstandigheden dit niet persoonlijk naar jou toe is. Hij zit op de een of andere manier gigantisch in de knoop en ik denk dat het heel belangrijk is voor jou om te horen wat dit nou precies is. Ik vind het ook niet zo gek dat jouw psycholoog excuses voor je vader bedacht. Jouw vader heeft je eigenlijk iets aangedaan waarvoor je hem moet vergeven en door kunt gaan. Dit stukje snap ik niet. Ik moet hem niet vergeven, uiteindelijk moet ik het wel afsluiten zodat ik verder kan. En nee, ik heb nog steeds totaal geen begrip voor die psycholoog.
Ik zou in jouw situatie erg graag willen weten wat zijn motieven geweest zijn om de situatie te kunnen accepteren.
vrijdag 16 januari 2009 om 12:32
Ik denk dat hij echt wel van je houdt. Alleen zit hij op de een of andere manier zo op slot... is in de war... of in de knoop met zichzelf... vliegt het hem naar de keel... en bij sommige mensen (waaronder misschien je vader) moet je na een tijdje de hoop opgeven dat er verandering in gedrag zal komen.
Ik bedoel juist dat het helemaal niet aan jou ligt maar aan hem!!! Er is iets met hem aan de hand en helemaal niks mis met jou.
Misschien durft hij je ook helemaal niet meer te benaderen... is hij bang dat je heel boos op hem bent... of vindt hij dat hij het niet waard is om jou nog 'lastig te vallen' met hem. In alle gevallen zal het eerste contact waarschijnlijk pijnlijk, moeilijk, moeizaam en weet ik veel wat allemaal zijn. En misschien is hij bang dat je hem afwijst of dat er definitief geen hoop meer is... Misschien denkt hij ook wel elke dag... morgen is de dag dat ik het durf...
Ik hoop dat je snel antwoorden krijgt op je brief... of door een bezoek...
Ik bedoel juist dat het helemaal niet aan jou ligt maar aan hem!!! Er is iets met hem aan de hand en helemaal niks mis met jou.
Misschien durft hij je ook helemaal niet meer te benaderen... is hij bang dat je heel boos op hem bent... of vindt hij dat hij het niet waard is om jou nog 'lastig te vallen' met hem. In alle gevallen zal het eerste contact waarschijnlijk pijnlijk, moeilijk, moeizaam en weet ik veel wat allemaal zijn. En misschien is hij bang dat je hem afwijst of dat er definitief geen hoop meer is... Misschien denkt hij ook wel elke dag... morgen is de dag dat ik het durf...
Ik hoop dat je snel antwoorden krijgt op je brief... of door een bezoek...
vrijdag 16 januari 2009 om 14:49
lieve Ambrosia
het is niet aan jou of aan het forum om in te vullen of je vader van je houdt. Die vraag speelt hier ook en ik ben ervan overtuigd dat een ouder van zijn of haar kind houdt.
Omstandigheden kunnen het moeilijk tot onmogelijk maken om die liefde te tonen.
En die omstandigheden heb je niet altijd invloed op, dat gebeurt, dat vormt. Dat vormt jou, maar heeft ook je vader gevormd. Ik kan me volledig voorstellen dat jij antwoorden wilt maar het kan maar zo zijn dat je vader niet in staat is die te geven. Dat uitleggen als hij houdt niet van me is volgens mij een kronkel. En die kronkel zorgt voor pijn bij jou.
Sorry ik moet hier echt algemeen blijven, hoe lastig ook. Mijn omstandigheden zijn niet dezelfde maar ik voel wel je pijn. En tegelijkertijd raakt me dat omdat ik die pijn ook de andere kant op voel. Nu zijn mijn omstandigheden echt heel anders dan het bij jou gegaan is. Maar ik kan me wel voorstellen dat zijn pijn te groot is. Ik heb geen idee of je ooit antwood zult krijgen op je vragen. Ik ken een situatie waarin een ouder de mond inderdaad dicht houdt en waarbij het kind inderdaad ook vol vragen zit. Ik vind dat afschuwelijk en vind dat die ouder moet gaan praten. Maar die ouder zal zijn of haar eigen reden hebben om dat niet te doen. Dat recht bestaat natuurlijk net zo goed. Er worden nogal wat ideaalplaatjes aan ouders gehangen en die kloppen natuurlijk meestal niet. Iedere ouder maakt fouten en wordt gevormd door de omstandigheden. En de adviezen die je krijgt als niet opvoedende ouder zijn meestal nog steeds, loslaten, het kind rust gunnen. Ik kan je verzekeren dat je dat als ouder niet in de koude kleren gaat zitten. Dat is een zeer pijnlijk proces, het is een amputatie van jezelf met alle gevolgen die daar bij horen. En ook daar zal iedere ouder weer anders op reageren. Misschien is de tijd nog wel niet rijp om antwoorden te krijgen, misschien ook wel. Maar er zal bij jullie beiden eerst iets van vertrouwen moeten zijn voordat dat mogelijk is.
ik hoop dat je hier iets meekunt
liefs Zonlicht
het is niet aan jou of aan het forum om in te vullen of je vader van je houdt. Die vraag speelt hier ook en ik ben ervan overtuigd dat een ouder van zijn of haar kind houdt.
Omstandigheden kunnen het moeilijk tot onmogelijk maken om die liefde te tonen.
En die omstandigheden heb je niet altijd invloed op, dat gebeurt, dat vormt. Dat vormt jou, maar heeft ook je vader gevormd. Ik kan me volledig voorstellen dat jij antwoorden wilt maar het kan maar zo zijn dat je vader niet in staat is die te geven. Dat uitleggen als hij houdt niet van me is volgens mij een kronkel. En die kronkel zorgt voor pijn bij jou.
Sorry ik moet hier echt algemeen blijven, hoe lastig ook. Mijn omstandigheden zijn niet dezelfde maar ik voel wel je pijn. En tegelijkertijd raakt me dat omdat ik die pijn ook de andere kant op voel. Nu zijn mijn omstandigheden echt heel anders dan het bij jou gegaan is. Maar ik kan me wel voorstellen dat zijn pijn te groot is. Ik heb geen idee of je ooit antwood zult krijgen op je vragen. Ik ken een situatie waarin een ouder de mond inderdaad dicht houdt en waarbij het kind inderdaad ook vol vragen zit. Ik vind dat afschuwelijk en vind dat die ouder moet gaan praten. Maar die ouder zal zijn of haar eigen reden hebben om dat niet te doen. Dat recht bestaat natuurlijk net zo goed. Er worden nogal wat ideaalplaatjes aan ouders gehangen en die kloppen natuurlijk meestal niet. Iedere ouder maakt fouten en wordt gevormd door de omstandigheden. En de adviezen die je krijgt als niet opvoedende ouder zijn meestal nog steeds, loslaten, het kind rust gunnen. Ik kan je verzekeren dat je dat als ouder niet in de koude kleren gaat zitten. Dat is een zeer pijnlijk proces, het is een amputatie van jezelf met alle gevolgen die daar bij horen. En ook daar zal iedere ouder weer anders op reageren. Misschien is de tijd nog wel niet rijp om antwoorden te krijgen, misschien ook wel. Maar er zal bij jullie beiden eerst iets van vertrouwen moeten zijn voordat dat mogelijk is.
ik hoop dat je hier iets meekunt
liefs Zonlicht
donderdag 22 januari 2009 om 12:46
quote:Yora schreef op 16 januari 2009 @ 12:32:
Ik denk dat hij echt wel van je houdt. Alleen zit hij op de een of andere manier zo op slot... is in de war... of in de knoop met zichzelf... vliegt het hem naar de keel... en bij sommige mensen (waaronder misschien je vader) moet je na een tijdje de hoop opgeven dat er verandering in gedrag zal komen.
Ik bedoel juist dat het helemaal niet aan jou ligt maar aan hem!!! Er is iets met hem aan de hand en helemaal niks mis met jou.
Misschien durft hij je ook helemaal niet meer te benaderen... is hij bang dat je heel boos op hem bent... of vindt hij dat hij het niet waard is om jou nog 'lastig te vallen' met hem. In alle gevallen zal het eerste contact waarschijnlijk pijnlijk, moeilijk, moeizaam en weet ik veel wat allemaal zijn. En misschien is hij bang dat je hem afwijst of dat er definitief geen hoop meer is... Misschien denkt hij ook wel elke dag... morgen is de dag dat ik het durf...
Ik hoop dat je snel antwoorden krijgt op je brief... of door een bezoek...Tijdens die crematie van mijn opa zei hij: "Ik blijf toch altijd je vader, wat er ook gebeurd. En ik laat het helemaal aan jou over of je contact wil of niet." Niks nieuws dus, hij laat het aan mij over, hij zal zelf zijn best niet doen.
Ik ben nu zo druk met mijn studie dat ik nauwelijks tijd heb om er bij stil te staan. De laatste paar weken heb ik steeds in vlagen erge hoofdpijn, zo erg dat ik er misselijk van ben. Dat is steeds als ik me te druk heb gemaakt. Dus nu weet ik ook even niet of ik het nu wil, het is zo veel allemaal...
Ik denk dat hij echt wel van je houdt. Alleen zit hij op de een of andere manier zo op slot... is in de war... of in de knoop met zichzelf... vliegt het hem naar de keel... en bij sommige mensen (waaronder misschien je vader) moet je na een tijdje de hoop opgeven dat er verandering in gedrag zal komen.
Ik bedoel juist dat het helemaal niet aan jou ligt maar aan hem!!! Er is iets met hem aan de hand en helemaal niks mis met jou.
Misschien durft hij je ook helemaal niet meer te benaderen... is hij bang dat je heel boos op hem bent... of vindt hij dat hij het niet waard is om jou nog 'lastig te vallen' met hem. In alle gevallen zal het eerste contact waarschijnlijk pijnlijk, moeilijk, moeizaam en weet ik veel wat allemaal zijn. En misschien is hij bang dat je hem afwijst of dat er definitief geen hoop meer is... Misschien denkt hij ook wel elke dag... morgen is de dag dat ik het durf...
Ik hoop dat je snel antwoorden krijgt op je brief... of door een bezoek...Tijdens die crematie van mijn opa zei hij: "Ik blijf toch altijd je vader, wat er ook gebeurd. En ik laat het helemaal aan jou over of je contact wil of niet." Niks nieuws dus, hij laat het aan mij over, hij zal zelf zijn best niet doen.
Ik ben nu zo druk met mijn studie dat ik nauwelijks tijd heb om er bij stil te staan. De laatste paar weken heb ik steeds in vlagen erge hoofdpijn, zo erg dat ik er misselijk van ben. Dat is steeds als ik me te druk heb gemaakt. Dus nu weet ik ook even niet of ik het nu wil, het is zo veel allemaal...
donderdag 22 januari 2009 om 12:52
quote:zonlicht2 schreef op 16 januari 2009 @ 14:49:
lieve Ambrosia
het is niet aan jou of aan het forum om in te vullen of je vader van je houdt. Die vraag speelt hier ook en ik ben ervan overtuigd dat een ouder van zijn of haar kind houdt.
Omstandigheden kunnen het moeilijk tot onmogelijk maken om die liefde te tonen.
En die omstandigheden heb je niet altijd invloed op, dat gebeurt, dat vormt. Dat vormt jou, maar heeft ook je vader gevormd. Ik kan me volledig voorstellen dat jij antwoorden wilt maar het kan maar zo zijn dat je vader niet in staat is die te geven. Dat uitleggen als hij houdt niet van me is volgens mij een kronkel. En die kronkel zorgt voor pijn bij jou.
Sorry ik moet hier echt algemeen blijven, hoe lastig ook. Mijn omstandigheden zijn niet dezelfde maar ik voel wel je pijn. En tegelijkertijd raakt me dat omdat ik die pijn ook de andere kant op voel. Nu zijn mijn omstandigheden echt heel anders dan het bij jou gegaan is. Maar ik kan me wel voorstellen dat zijn pijn te groot is. Ik heb geen idee of je ooit antwood zult krijgen op je vragen. Ik ken een situatie waarin een ouder de mond inderdaad dicht houdt en waarbij het kind inderdaad ook vol vragen zit. Ik vind dat afschuwelijk en vind dat die ouder moet gaan praten. Maar die ouder zal zijn of haar eigen reden hebben om dat niet te doen. Dat recht bestaat natuurlijk net zo goed. Er worden nogal wat ideaalplaatjes aan ouders gehangen en die kloppen natuurlijk meestal niet. Iedere ouder maakt fouten en wordt gevormd door de omstandigheden. En de adviezen die je krijgt als niet opvoedende ouder zijn meestal nog steeds, loslaten, het kind rust gunnen. Ik kan je verzekeren dat je dat als ouder niet in de koude kleren gaat zitten. Dat is een zeer pijnlijk proces, het is een amputatie van jezelf met alle gevolgen die daar bij horen. En ook daar zal iedere ouder weer anders op reageren. Misschien is de tijd nog wel niet rijp om antwoorden te krijgen, misschien ook wel. Maar er zal bij jullie beiden eerst iets van vertrouwen moeten zijn voordat dat mogelijk is.
ik hoop dat je hier iets meekunt
liefs ZonlichtHeel erg bedankt voor je verhaal, hier heb ik zeker wat aan. Ik weet niet goed wat ik er als reactie op moet schrijven, maar je woorden komen zeker aan. (f)
lieve Ambrosia
het is niet aan jou of aan het forum om in te vullen of je vader van je houdt. Die vraag speelt hier ook en ik ben ervan overtuigd dat een ouder van zijn of haar kind houdt.
Omstandigheden kunnen het moeilijk tot onmogelijk maken om die liefde te tonen.
En die omstandigheden heb je niet altijd invloed op, dat gebeurt, dat vormt. Dat vormt jou, maar heeft ook je vader gevormd. Ik kan me volledig voorstellen dat jij antwoorden wilt maar het kan maar zo zijn dat je vader niet in staat is die te geven. Dat uitleggen als hij houdt niet van me is volgens mij een kronkel. En die kronkel zorgt voor pijn bij jou.
Sorry ik moet hier echt algemeen blijven, hoe lastig ook. Mijn omstandigheden zijn niet dezelfde maar ik voel wel je pijn. En tegelijkertijd raakt me dat omdat ik die pijn ook de andere kant op voel. Nu zijn mijn omstandigheden echt heel anders dan het bij jou gegaan is. Maar ik kan me wel voorstellen dat zijn pijn te groot is. Ik heb geen idee of je ooit antwood zult krijgen op je vragen. Ik ken een situatie waarin een ouder de mond inderdaad dicht houdt en waarbij het kind inderdaad ook vol vragen zit. Ik vind dat afschuwelijk en vind dat die ouder moet gaan praten. Maar die ouder zal zijn of haar eigen reden hebben om dat niet te doen. Dat recht bestaat natuurlijk net zo goed. Er worden nogal wat ideaalplaatjes aan ouders gehangen en die kloppen natuurlijk meestal niet. Iedere ouder maakt fouten en wordt gevormd door de omstandigheden. En de adviezen die je krijgt als niet opvoedende ouder zijn meestal nog steeds, loslaten, het kind rust gunnen. Ik kan je verzekeren dat je dat als ouder niet in de koude kleren gaat zitten. Dat is een zeer pijnlijk proces, het is een amputatie van jezelf met alle gevolgen die daar bij horen. En ook daar zal iedere ouder weer anders op reageren. Misschien is de tijd nog wel niet rijp om antwoorden te krijgen, misschien ook wel. Maar er zal bij jullie beiden eerst iets van vertrouwen moeten zijn voordat dat mogelijk is.
ik hoop dat je hier iets meekunt
liefs ZonlichtHeel erg bedankt voor je verhaal, hier heb ik zeker wat aan. Ik weet niet goed wat ik er als reactie op moet schrijven, maar je woorden komen zeker aan. (f)
donderdag 22 januari 2009 om 13:03
Ik begrijp heel goed je conclusie Ambrosia. Hij doet zijn best niet. En dat doet pijn. In essentie vind ik ook zelf dat een ouder assertiever hierin moet staan dan dat, als je contact wil met je kind, dan is het ook aan jou om de eerste stap te zetten en het vertrouwen op te bouwen voor zover dat gaat.
Het lastige is dat in de praktijk niet iedere ouder er zo mee omgaat. En dat is jammer. Dan rest jou de vraag: wat wil ik? En dan kijken of je dat kan realiseren als je die moeite wil doen.
Hij zal het zelf denk ik niet zo ervaren dat hij niet zijn best doet. Hij zal misschien niet weten hoe. Of misschien denken dat hij je gekwetst heeft dus dat hij liever de controle bij jou laat om in jouw tempo te kunnen aangeven wat je wil. Het klinkt wel daardoor alsof dit zo zou kunnen blijven, dat jij telkens initiatief moet nemen om contact te kunnen hebben. En dat zou niet kloppen, ergens herbevestigt dat de oude pijn.
Hij moet je het gevoel geven dat hij het graag wil, dat contact. Dat zou een deel van de oude pijn helen. Ik begrijp dat je door zijn reactie hier behoorlijk ambivalent instaat. Ik kan je geen goede tips geven. Ik heb met mijn ouders geleerd dat zolang als ik centraal stel voor mijzelf wat ik wil, ik misschien wel teleurgesteld kon raken in hen maar niet in mijzelf. Je krijgt niet altijd wat je wil. Maar dat betekent niet dat het zinloos is om het te proberen. Niet alleen voor het contact zelf maar meer nog voor jezelf, dat je prioriteit durft te geven aan waar jij naar verlangt ipv proberen te begrijpen wat jij moet doen om te voldoen.
Sterkte met de hoofdpijn, doe rustig aan met jezelf .
Het lastige is dat in de praktijk niet iedere ouder er zo mee omgaat. En dat is jammer. Dan rest jou de vraag: wat wil ik? En dan kijken of je dat kan realiseren als je die moeite wil doen.
Hij zal het zelf denk ik niet zo ervaren dat hij niet zijn best doet. Hij zal misschien niet weten hoe. Of misschien denken dat hij je gekwetst heeft dus dat hij liever de controle bij jou laat om in jouw tempo te kunnen aangeven wat je wil. Het klinkt wel daardoor alsof dit zo zou kunnen blijven, dat jij telkens initiatief moet nemen om contact te kunnen hebben. En dat zou niet kloppen, ergens herbevestigt dat de oude pijn.
Hij moet je het gevoel geven dat hij het graag wil, dat contact. Dat zou een deel van de oude pijn helen. Ik begrijp dat je door zijn reactie hier behoorlijk ambivalent instaat. Ik kan je geen goede tips geven. Ik heb met mijn ouders geleerd dat zolang als ik centraal stel voor mijzelf wat ik wil, ik misschien wel teleurgesteld kon raken in hen maar niet in mijzelf. Je krijgt niet altijd wat je wil. Maar dat betekent niet dat het zinloos is om het te proberen. Niet alleen voor het contact zelf maar meer nog voor jezelf, dat je prioriteit durft te geven aan waar jij naar verlangt ipv proberen te begrijpen wat jij moet doen om te voldoen.
Sterkte met de hoofdpijn, doe rustig aan met jezelf .
vrijdag 20 februari 2009 om 22:18
Hoi!
Ik zat ff te kijken naar in welke topics ik ook alweer gereageerd had..deze dus!
En lees dat je er nog steeds met vlagen mee bezig bent. Ik heb uiteindelijk die brief aan mn bio-pa gelaten voor wat het was, was alleen maar verwijten boos boos hoe kon je enzovoorts.. Werd er alleen maar verdrietig van en realiseerde me; die man heeft al meer dan 20 jaar niet naar me omgekeken... Waarom zou hij nu opeens wel...en waarom wil ik iets van die man? Ik zou nog steeds wel het WAAROM willen weten, maar ik probeer me nu maar door het leven te slaan met wat ik heb. Het gevoel van dat alle losse puzzelstukjes door hem komen, heb ik enigszins kunnen loslaten. Het is mijn leven en ik mag er zijn, ook al vond hij dat blijkbaar niet boeiend genoeg.
Nou ja, wat ik wil zeggen... jij bent het gewoon waard er te zijn en dat je vader dat blijkbaar niet heeft kunnen in zien en je daarmee zo ongelooflijk veel pijn heeft gedaan/doet... ik denk niet dat hij dat in zal zien, of zal willen zien. Uiteindelijk moet je de antwoorden toch in je zelf vinden; wat heeft het met mij gedaan en hoe kan ik t laten rusten....
Nogmaals... heel veel sterkte met t hele gebeuren... om met een -enigszins verbasterde- Madelief uitspraak te komen; "vaders? Daar kun je beter soep van koken!"
Ik zat ff te kijken naar in welke topics ik ook alweer gereageerd had..deze dus!
En lees dat je er nog steeds met vlagen mee bezig bent. Ik heb uiteindelijk die brief aan mn bio-pa gelaten voor wat het was, was alleen maar verwijten boos boos hoe kon je enzovoorts.. Werd er alleen maar verdrietig van en realiseerde me; die man heeft al meer dan 20 jaar niet naar me omgekeken... Waarom zou hij nu opeens wel...en waarom wil ik iets van die man? Ik zou nog steeds wel het WAAROM willen weten, maar ik probeer me nu maar door het leven te slaan met wat ik heb. Het gevoel van dat alle losse puzzelstukjes door hem komen, heb ik enigszins kunnen loslaten. Het is mijn leven en ik mag er zijn, ook al vond hij dat blijkbaar niet boeiend genoeg. Nou ja, wat ik wil zeggen... jij bent het gewoon waard er te zijn en dat je vader dat blijkbaar niet heeft kunnen in zien en je daarmee zo ongelooflijk veel pijn heeft gedaan/doet... ik denk niet dat hij dat in zal zien, of zal willen zien. Uiteindelijk moet je de antwoorden toch in je zelf vinden; wat heeft het met mij gedaan en hoe kan ik t laten rusten....
Nogmaals... heel veel sterkte met t hele gebeuren... om met een -enigszins verbasterde- Madelief uitspraak te komen; "vaders? Daar kun je beter soep van koken!"
vrijdag 20 februari 2009 om 22:21
Heksje, heel erg bedankt voor je bericht, heb een brok in m'n keel (f)
Toch denk ik, dat ik er geen vrede mee kan hebben als ik niet met hem afspreek. Ik heb gisteren een kaart gekocht en het adres er al opgeschreven. Ik denk dat ik die volgende week op de bus doe met de vraag of hij wil afspreken om te praten...
Toch denk ik, dat ik er geen vrede mee kan hebben als ik niet met hem afspreek. Ik heb gisteren een kaart gekocht en het adres er al opgeschreven. Ik denk dat ik die volgende week op de bus doe met de vraag of hij wil afspreken om te praten...
zaterdag 21 februari 2009 om 00:42
Ik zat vanavond nog aan je te denken en had het over je met mijn ouders. Dat ik het bijzonder vind te lezen wat jij nu doormaakt, hoe je tegenover je moeder en je vader staat, hoe je het verleden nu zelf min of meer begint in te vullen en er een betekenis aan geeft. Ik stel me voor hoe dat voor mijn kinderen zal zijn als ze volwassen zijn... ik hoop dat ze mij dan net zo zien als jij je moeder ziet..
Waarschijnlijk komt het erop neer dat je geen antwoord krijgt op je vragen. Tenzij je vader in de tussentijd enorm gegroeid is en zich ontwikkeld heeft, zichzelf beter heeft leren kennen en analyseren, volwassen is geworden. Zo niet, dan weet hij waarschijnlijk zelf geen antwoord op je vragen, weet hij niet waarom hij dingen wel en niet deed.
Als hij dat proces doorlopen zou hebben, zou hij zelf dan niet al contact met je hebben gezocht?
De kans is groot dat je zult moeten constateren dat je vader niet wist (en weet) hoe hij een vader kan zijn. Dat hij iemand is die daartoe de vaardigheden mist en het aan de wil ontbreekt om die vaardigheden zelf te ontwikkelen. En dat dat, zoals Heksje zegt, niets over jou zegt, maar alleen iets over hem.
dubio
Waarschijnlijk komt het erop neer dat je geen antwoord krijgt op je vragen. Tenzij je vader in de tussentijd enorm gegroeid is en zich ontwikkeld heeft, zichzelf beter heeft leren kennen en analyseren, volwassen is geworden. Zo niet, dan weet hij waarschijnlijk zelf geen antwoord op je vragen, weet hij niet waarom hij dingen wel en niet deed.
Als hij dat proces doorlopen zou hebben, zou hij zelf dan niet al contact met je hebben gezocht?
De kans is groot dat je zult moeten constateren dat je vader niet wist (en weet) hoe hij een vader kan zijn. Dat hij iemand is die daartoe de vaardigheden mist en het aan de wil ontbreekt om die vaardigheden zelf te ontwikkelen. En dat dat, zoals Heksje zegt, niets over jou zegt, maar alleen iets over hem.
dubio
Ga in therapie!
zaterdag 21 februari 2009 om 08:23
Wat een mooie post Dubiootje.
Ik heb zelf al zo'n 6 jaar geen contact meer met mijn vader, maar mijn Lief al veel langer niet. Hij heeft zijn vader voor het laatst gezien toen hij 8 was. Tien jaar geleden belde zijn vader ineens en wilde weten hoe het met hem was, en wilde hem zien. Mijn Lief heeft toen gezegd dat ie dat wel wilde (hij wilde zijn kant van het verhaal horen om het daarna af te sluiten), maar halverwege, want hij woont 800 km verderop. Zijn vader heeft tot twee keer toe de kans gehad (wij waren toen de helft van de km's ervandaan, hij was op de hoogte) en heeft hem twee maal met een smoes afgezegd. Lief heeft er toen voor zichzelf ook een punt achter gezet en besloten dat het aan zijn vader ligt en niet aan hem dat hij blijkbaar de moeite niet wil nemen. En gelukkig is zijn stiefvader ook echt zijn vader, dus weet hij hoe het wel kan.
Wat ik hiermee wil zeggen: Ambro, ik snap heel goed dat je die kaart wil sturen. Maar als het niet oplevert wat je hoopt, weet dan inderdaad dat het aan hem ligt en niet aan jou.
Ik heb zelf al zo'n 6 jaar geen contact meer met mijn vader, maar mijn Lief al veel langer niet. Hij heeft zijn vader voor het laatst gezien toen hij 8 was. Tien jaar geleden belde zijn vader ineens en wilde weten hoe het met hem was, en wilde hem zien. Mijn Lief heeft toen gezegd dat ie dat wel wilde (hij wilde zijn kant van het verhaal horen om het daarna af te sluiten), maar halverwege, want hij woont 800 km verderop. Zijn vader heeft tot twee keer toe de kans gehad (wij waren toen de helft van de km's ervandaan, hij was op de hoogte) en heeft hem twee maal met een smoes afgezegd. Lief heeft er toen voor zichzelf ook een punt achter gezet en besloten dat het aan zijn vader ligt en niet aan hem dat hij blijkbaar de moeite niet wil nemen. En gelukkig is zijn stiefvader ook echt zijn vader, dus weet hij hoe het wel kan.
Wat ik hiermee wil zeggen: Ambro, ik snap heel goed dat je die kaart wil sturen. Maar als het niet oplevert wat je hoopt, weet dan inderdaad dat het aan hem ligt en niet aan jou.
If at first you do not succeed, try doing it the way your wife told you.
zaterdag 21 februari 2009 om 10:33
Ambrosia,
Allereerst een knuffel. Het blijft lastig hoe je hier mee om moet gaan en daarin kunnen wij je denk alleen maar steunen.
Wel een andere kant, zoals al een keer eerder aangekaart.
Hier een kant van een man wiens kinderen hij niet meer ziet. Reden: zijn kinderen willen hem niet zien. En eerlijk gezegd kan ik dat zijn kinderen niet kwalijk nemen.
Zij weten dingen over een vader die een kind niet behoort te weten en die niet volledig de waarheid zijn. maar geloof me, de dingen die ze weten vertellen verre iets van positiefs. Ik lees nu dat veel mensen vinden dat een ouder contact moet zoeken.
Maar je weet niet hoe een situatie is.
Mijn man zoekt geen contact -> waarom?
Van ex blijven horen wat een $!@& hij is (meerdere keren per dag als het madam uitkwam). Van kinderen 2 keer horen dat ze hem niet willen zien (zij het om de verkeerde reden).
En mijn man? alles wat hij er aan gedaan heeft werkt niet. Kaarten sturen niet bijv. Dan werd er weer gebeld over dat hij dat niet moest doen en dat hij een $&(is. Nu kan hij blijven volhouden, maar dat kan hij emotioneel niet aan.
Zolang de woorden van de 'andere' kant blijven terugkomen raakt het hem. Niet hard maar hij blijft er wel mee bezig. En nu? hij wil gewoon graag rust. NIet omdat hij zijn kinderen niet wil zien. maar omdat hij alleen maar kan hopen dat er een moment komt dat zijn kinderen hem wel willen zien en omdat hij de strijd moe is.... Alles wordt verkeerd uitgelegd - als zoonlief een goede voetbalwedstrijd heeft gespeeld is dat omdat hij zijn woede er uit heeft gespeeld. ALs hij slecht speelt komt dat omdat het hem dwars zit....en zo kan ik nog wel even door gaan.
Waarom ik je dit vertel, niet omdat ik denk dat jouw verhaal overeenkomsten vertoond in de grote lijn. Maar wel omdat ik denk dat wij niet kunnen oordelen over je vader.
Ik geloof namelijk dat je vader misschien wel een vader zou willen zijn, maar dat hij gewoon simpelweg niet weet hoe dat moet. Omdat hij die kans nooit heeft gehad/heeft genomen.
Misschien kan je dan niet verwachten dat hij het nu wel kan. Blijf bij jezelf en praat met hem. STel je kwetsbaar op vanuit jezelf. maar laat je niet teleurstellen: je kunt alleen jezelf veranderen, niet een ander. Vraag hem hoe hij er tegen aan kijkt. Je kunt zijn gedachten niet lezen.
Want laten we dan nog eerlijk zijn: het is een man en als je wilt weten hoe het zit moet je het hem vragen....
Ik wens je heel veel succes met je studie!!! Denk vooral om jezelf (en dus even niet aan een ander). Dan denken wij wel aan jou
Allereerst een knuffel. Het blijft lastig hoe je hier mee om moet gaan en daarin kunnen wij je denk alleen maar steunen.
Wel een andere kant, zoals al een keer eerder aangekaart.
Hier een kant van een man wiens kinderen hij niet meer ziet. Reden: zijn kinderen willen hem niet zien. En eerlijk gezegd kan ik dat zijn kinderen niet kwalijk nemen.
Zij weten dingen over een vader die een kind niet behoort te weten en die niet volledig de waarheid zijn. maar geloof me, de dingen die ze weten vertellen verre iets van positiefs. Ik lees nu dat veel mensen vinden dat een ouder contact moet zoeken.
Maar je weet niet hoe een situatie is.
Mijn man zoekt geen contact -> waarom?
Van ex blijven horen wat een $!@& hij is (meerdere keren per dag als het madam uitkwam). Van kinderen 2 keer horen dat ze hem niet willen zien (zij het om de verkeerde reden).
En mijn man? alles wat hij er aan gedaan heeft werkt niet. Kaarten sturen niet bijv. Dan werd er weer gebeld over dat hij dat niet moest doen en dat hij een $&(is. Nu kan hij blijven volhouden, maar dat kan hij emotioneel niet aan.
Zolang de woorden van de 'andere' kant blijven terugkomen raakt het hem. Niet hard maar hij blijft er wel mee bezig. En nu? hij wil gewoon graag rust. NIet omdat hij zijn kinderen niet wil zien. maar omdat hij alleen maar kan hopen dat er een moment komt dat zijn kinderen hem wel willen zien en omdat hij de strijd moe is.... Alles wordt verkeerd uitgelegd - als zoonlief een goede voetbalwedstrijd heeft gespeeld is dat omdat hij zijn woede er uit heeft gespeeld. ALs hij slecht speelt komt dat omdat het hem dwars zit....en zo kan ik nog wel even door gaan.
Waarom ik je dit vertel, niet omdat ik denk dat jouw verhaal overeenkomsten vertoond in de grote lijn. Maar wel omdat ik denk dat wij niet kunnen oordelen over je vader.
Ik geloof namelijk dat je vader misschien wel een vader zou willen zijn, maar dat hij gewoon simpelweg niet weet hoe dat moet. Omdat hij die kans nooit heeft gehad/heeft genomen.
Misschien kan je dan niet verwachten dat hij het nu wel kan. Blijf bij jezelf en praat met hem. STel je kwetsbaar op vanuit jezelf. maar laat je niet teleurstellen: je kunt alleen jezelf veranderen, niet een ander. Vraag hem hoe hij er tegen aan kijkt. Je kunt zijn gedachten niet lezen.
Want laten we dan nog eerlijk zijn: het is een man en als je wilt weten hoe het zit moet je het hem vragen....
Ik wens je heel veel succes met je studie!!! Denk vooral om jezelf (en dus even niet aan een ander). Dan denken wij wel aan jou
zaterdag 21 februari 2009 om 10:40
quote:zonlicht2 schreef op 16 januari 2009 @ 14:49:
Die vraag speelt hier ook en ik ben ervan overtuigd dat een ouder van zijn of haar kind houdt.
Omstandigheden kunnen het moeilijk tot onmogelijk maken om die liefde te tonen.
Lieve Zonlicht,
toevallig beland ik net in jouw posting hier (had het topic verder niet gevolgd) en ik wil je even bedanken voor deze woorden. Ik heb er zeker iets aan. Al gaat het dan niet over mijn vader, maar over mijn moeder. En och, misschien ook wel over mijn vader, maar die is er dus niet meer. Dank je wel, heel helder verwoord!
*sorry Ambrosia, nu weer on-topic*
Die vraag speelt hier ook en ik ben ervan overtuigd dat een ouder van zijn of haar kind houdt.
Omstandigheden kunnen het moeilijk tot onmogelijk maken om die liefde te tonen.
Lieve Zonlicht,
toevallig beland ik net in jouw posting hier (had het topic verder niet gevolgd) en ik wil je even bedanken voor deze woorden. Ik heb er zeker iets aan. Al gaat het dan niet over mijn vader, maar over mijn moeder. En och, misschien ook wel over mijn vader, maar die is er dus niet meer. Dank je wel, heel helder verwoord!
*sorry Ambrosia, nu weer on-topic*
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 28 februari 2009 om 23:46
quote:dubiootje schreef op 21 februari 2009 @ 00:42:
Ik zat vanavond nog aan je te denken en had het over je met mijn ouders. Dat ik het bijzonder vind te lezen wat jij nu doormaakt, hoe je tegenover je moeder en je vader staat, hoe je het verleden nu zelf min of meer begint in te vullen en er een betekenis aan geeft. Ik stel me voor hoe dat voor mijn kinderen zal zijn als ze volwassen zijn... ik hoop dat ze mij dan net zo zien als jij je moeder ziet..
Dat kan toch niet anders, je bent een lieverd (f)
Waarschijnlijk komt het erop neer dat je geen antwoord krijgt op je vragen. Tenzij je vader in de tussentijd enorm gegroeid is en zich ontwikkeld heeft, zichzelf beter heeft leren kennen en analyseren, volwassen is geworden. Zo niet, dan weet hij waarschijnlijk zelf geen antwoord op je vragen, weet hij niet waarom hij dingen wel en niet deed.
Als hij dat proces doorlopen zou hebben, zou hij zelf dan niet al contact met je hebben gezocht?
De kans is groot dat je zult moeten constateren dat je vader niet wist (en weet) hoe hij een vader kan zijn. Dat hij iemand is die daartoe de vaardigheden mist en het aan de wil ontbreekt om die vaardigheden zelf te ontwikkelen. En dat dat, zoals Heksje zegt, niets over jou zegt, maar alleen iets over hem.
Ik heb lang nagedacht over deze woorden en wat ik nou echt wil, wat is mijn doel als ik contact zoek. Ik wil weten of er misschien toch antwoorden zijn en zo ja, of mijn beeld van hem dan anders is. En als de antwoorden er niet zijn of als het beeld hetzelfde blijft, dat ik het dan misschien een plek kan geven. Dat het dan ok is, ik heb dan alles gedaan wat ik kon en dan ben ik heel gelukkig met de vader die mij heeft opgevoed en met mijn allerliefste moeder. Die heb ik maar mooi...
dubio
Ik zat vanavond nog aan je te denken en had het over je met mijn ouders. Dat ik het bijzonder vind te lezen wat jij nu doormaakt, hoe je tegenover je moeder en je vader staat, hoe je het verleden nu zelf min of meer begint in te vullen en er een betekenis aan geeft. Ik stel me voor hoe dat voor mijn kinderen zal zijn als ze volwassen zijn... ik hoop dat ze mij dan net zo zien als jij je moeder ziet..
Dat kan toch niet anders, je bent een lieverd (f)
Waarschijnlijk komt het erop neer dat je geen antwoord krijgt op je vragen. Tenzij je vader in de tussentijd enorm gegroeid is en zich ontwikkeld heeft, zichzelf beter heeft leren kennen en analyseren, volwassen is geworden. Zo niet, dan weet hij waarschijnlijk zelf geen antwoord op je vragen, weet hij niet waarom hij dingen wel en niet deed.
Als hij dat proces doorlopen zou hebben, zou hij zelf dan niet al contact met je hebben gezocht?
De kans is groot dat je zult moeten constateren dat je vader niet wist (en weet) hoe hij een vader kan zijn. Dat hij iemand is die daartoe de vaardigheden mist en het aan de wil ontbreekt om die vaardigheden zelf te ontwikkelen. En dat dat, zoals Heksje zegt, niets over jou zegt, maar alleen iets over hem.
Ik heb lang nagedacht over deze woorden en wat ik nou echt wil, wat is mijn doel als ik contact zoek. Ik wil weten of er misschien toch antwoorden zijn en zo ja, of mijn beeld van hem dan anders is. En als de antwoorden er niet zijn of als het beeld hetzelfde blijft, dat ik het dan misschien een plek kan geven. Dat het dan ok is, ik heb dan alles gedaan wat ik kon en dan ben ik heel gelukkig met de vader die mij heeft opgevoed en met mijn allerliefste moeder. Die heb ik maar mooi...
dubio
zaterdag 28 februari 2009 om 23:48
quote:zusje78 schreef op 21 februari 2009 @ 08:23:
Wat een mooie post Dubiootje.
Ik heb zelf al zo'n 6 jaar geen contact meer met mijn vader, maar mijn Lief al veel langer niet. Hij heeft zijn vader voor het laatst gezien toen hij 8 was. Tien jaar geleden belde zijn vader ineens en wilde weten hoe het met hem was, en wilde hem zien. Mijn Lief heeft toen gezegd dat ie dat wel wilde (hij wilde zijn kant van het verhaal horen om het daarna af te sluiten), maar halverwege, want hij woont 800 km verderop. Zijn vader heeft tot twee keer toe de kans gehad (wij waren toen de helft van de km's ervandaan, hij was op de hoogte) en heeft hem twee maal met een smoes afgezegd. Lief heeft er toen voor zichzelf ook een punt achter gezet en besloten dat het aan zijn vader ligt en niet aan hem dat hij blijkbaar de moeite niet wil nemen. En gelukkig is zijn stiefvader ook echt zijn vader, dus weet hij hoe het wel kan.
Wat ik hiermee wil zeggen: Ambro, ik snap heel goed dat je die kaart wil sturen. Maar als het niet oplevert wat je hoopt, weet dan inderdaad dat het aan hem ligt en niet aan jou.
Ja misschien wil ik het gewoon nog een keer proberen als een soort definitieve test ofzo. Als hij er niet op in gaat weet ik denk ik genoeg, al doet het me wel verdomd veel zeer!!
Wat een mooie post Dubiootje.
Ik heb zelf al zo'n 6 jaar geen contact meer met mijn vader, maar mijn Lief al veel langer niet. Hij heeft zijn vader voor het laatst gezien toen hij 8 was. Tien jaar geleden belde zijn vader ineens en wilde weten hoe het met hem was, en wilde hem zien. Mijn Lief heeft toen gezegd dat ie dat wel wilde (hij wilde zijn kant van het verhaal horen om het daarna af te sluiten), maar halverwege, want hij woont 800 km verderop. Zijn vader heeft tot twee keer toe de kans gehad (wij waren toen de helft van de km's ervandaan, hij was op de hoogte) en heeft hem twee maal met een smoes afgezegd. Lief heeft er toen voor zichzelf ook een punt achter gezet en besloten dat het aan zijn vader ligt en niet aan hem dat hij blijkbaar de moeite niet wil nemen. En gelukkig is zijn stiefvader ook echt zijn vader, dus weet hij hoe het wel kan.
Wat ik hiermee wil zeggen: Ambro, ik snap heel goed dat je die kaart wil sturen. Maar als het niet oplevert wat je hoopt, weet dan inderdaad dat het aan hem ligt en niet aan jou.
Ja misschien wil ik het gewoon nog een keer proberen als een soort definitieve test ofzo. Als hij er niet op in gaat weet ik denk ik genoeg, al doet het me wel verdomd veel zeer!!