Relaties
alle pijlers
ongeneeslijk ziek
dinsdag 3 april 2012 om 09:41
Gisteren heb ik gehoord dat mijn vader van net 70 jaar niet meer door de artsen geholpen kan worden. Hij ligt nu in het ziekenhuis en komt hoogstwaarschijnlijk niet meer thuis.
We weten niet hoelang dit gaat duren, maar ik zie ontzettend op
tegen het moment dat ze uit het ziekenhuis bellen dat het zo slecht met hem gaat dat we geroepen worden.
Ik heb geen behoefte aan een afscheid, ik hoef hem niet aan te raken of nog te kussen. Er zijn nog al wat onbesproken issues die
niet meer opgelost kunnen worden. Tenminste van mijn kant dan.
Kan je het maken om niet naar het ziekenhuis te gaan en te wachten tot het 'te laat'. Dit klinkt verschrikkelijk, ik weet het, maar het is voor mij echt vreselijk om daar bij die zieke man te zitten en te wachten tot hij zijn laatste adem uitblaast.
We weten niet hoelang dit gaat duren, maar ik zie ontzettend op
tegen het moment dat ze uit het ziekenhuis bellen dat het zo slecht met hem gaat dat we geroepen worden.
Ik heb geen behoefte aan een afscheid, ik hoef hem niet aan te raken of nog te kussen. Er zijn nog al wat onbesproken issues die
niet meer opgelost kunnen worden. Tenminste van mijn kant dan.
Kan je het maken om niet naar het ziekenhuis te gaan en te wachten tot het 'te laat'. Dit klinkt verschrikkelijk, ik weet het, maar het is voor mij echt vreselijk om daar bij die zieke man te zitten en te wachten tot hij zijn laatste adem uitblaast.
dinsdag 3 april 2012 om 10:20
quote:SeptemberGirl schreef op 03 april 2012 @ 10:17:
[...]
Nou ja zeg. Wat een raar verhaal. Kan je wel 'helemaal niet geïnteresseerd zijn in die man', maar het is wel je vader.
Wat heb je toch veel rare mensen,
Waarom raar? Een vader hoeft geen goed persoon te zijn alleen omdat het een vader is?
Beetje vreemd om dat te denken.
[...]
Nou ja zeg. Wat een raar verhaal. Kan je wel 'helemaal niet geïnteresseerd zijn in die man', maar het is wel je vader.
Wat heb je toch veel rare mensen,
Waarom raar? Een vader hoeft geen goed persoon te zijn alleen omdat het een vader is?
Beetje vreemd om dat te denken.
dinsdag 3 april 2012 om 10:20
quote:isabon schreef op 03 april 2012 @ 10:12:
Je hoeft toch niet haatdragend te zijn als je geen contact meer wenst met je vader?Misschien verwoord ik het niet goed. Wat ik bedoel is dat je je eigen gevoel van 'geen behoefte aan contact' zou laten prevaleren boven de wens van de ander tot contact als het leven duidelijk eindig is. Daar kan iets van 'straf' inzitten. Dat bedoelde ik ook met je eigen emoties even buiten beschouwing laten. Vind het lastig uit te leggen. Bovendien heeft TO hier waarschijnlijk niks aan omdat we helemaal niet weten of er wel zoiets bij haar aan de orde is.
Je hoeft toch niet haatdragend te zijn als je geen contact meer wenst met je vader?Misschien verwoord ik het niet goed. Wat ik bedoel is dat je je eigen gevoel van 'geen behoefte aan contact' zou laten prevaleren boven de wens van de ander tot contact als het leven duidelijk eindig is. Daar kan iets van 'straf' inzitten. Dat bedoelde ik ook met je eigen emoties even buiten beschouwing laten. Vind het lastig uit te leggen. Bovendien heeft TO hier waarschijnlijk niks aan omdat we helemaal niet weten of er wel zoiets bij haar aan de orde is.
dinsdag 3 april 2012 om 10:23
quote:Jarek03 schreef op 03 april 2012 @ 09:57:
Bij dit soort moeilijke zaken bedenk ik me altijd wat ik zelf fijn zou vinden - hoe zou ik behandeld willen worden?
Soms moet je even voorbij je eigen pijn en emotie gaan om het zo toch op enig niveau af te kunnen sluiten. Een vriendin van mij maakte hetzelfde mee. Zij heeft ervoor gekozen om wel te gaan, ondanks dat de man haar leven zeer negatief beinvloed had. Zij is naar het verzorgingstehuis gegaan en heeft hem verteld dat hij voor veel verdriet in haar leven gezorgd had, maar dat ze ervoor koos om vanaf zijn dood alleen nog maar aan de positieve dingen terug te denken.
Dat heeft haar zoveel rust gegeven: met het begraven van haar vader, begroef ze ook alle negatieve gevoelens jegens hem. Klinkt zweverig, maar ik heb gezien hoe het haar hielp.
Wat jij ook kiest, kies met je hart. Sterkte Ik heb dit vaker meegemaakt toen ik in het verpleeghuis werkte. Ik moet zeggen dat ik niemand ooit heb horen zeggen in het nazorggesprek dat ze er spijt van hadden dat ze dit deden. Integendeel, ze waren er blij mee. De mensen die niet gekomen waren hadden daarentegen regelmatig spijt.
Bij dit soort moeilijke zaken bedenk ik me altijd wat ik zelf fijn zou vinden - hoe zou ik behandeld willen worden?
Soms moet je even voorbij je eigen pijn en emotie gaan om het zo toch op enig niveau af te kunnen sluiten. Een vriendin van mij maakte hetzelfde mee. Zij heeft ervoor gekozen om wel te gaan, ondanks dat de man haar leven zeer negatief beinvloed had. Zij is naar het verzorgingstehuis gegaan en heeft hem verteld dat hij voor veel verdriet in haar leven gezorgd had, maar dat ze ervoor koos om vanaf zijn dood alleen nog maar aan de positieve dingen terug te denken.
Dat heeft haar zoveel rust gegeven: met het begraven van haar vader, begroef ze ook alle negatieve gevoelens jegens hem. Klinkt zweverig, maar ik heb gezien hoe het haar hielp.
Wat jij ook kiest, kies met je hart. Sterkte Ik heb dit vaker meegemaakt toen ik in het verpleeghuis werkte. Ik moet zeggen dat ik niemand ooit heb horen zeggen in het nazorggesprek dat ze er spijt van hadden dat ze dit deden. Integendeel, ze waren er blij mee. De mensen die niet gekomen waren hadden daarentegen regelmatig spijt.
dinsdag 3 april 2012 om 10:23
quote:Jarek03 schreef op 03 april 2012 @ 10:20:
[...]
Misschien verwoord ik het niet goed. Wat ik bedoel is dat je je eigen gevoel van 'geen behoefte aan contact' zou laten prevaleren boven de wens van de ander tot contact als het leven duidelijk eindig is. Daar kan iets van 'straf' inzitten. Dat bedoelde ik ook met je eigen emoties even buiten beschouwing laten. Vind het lastig uit te leggen. Bovendien heeft TO hier waarschijnlijk niks aan omdat we helemaal niet weten of er wel zoiets bij haar aan de orde is.Het kan ook nog zijn dat zo'n bezoekje allerlei oude gevoelens en voorvallen oprakelt die je allang netjes opgeborgen had. Dan zou ik ook vinden dat de stervende pech heeft. Mijn geestelijke gesteldheid gaat dan voor.
[...]
Misschien verwoord ik het niet goed. Wat ik bedoel is dat je je eigen gevoel van 'geen behoefte aan contact' zou laten prevaleren boven de wens van de ander tot contact als het leven duidelijk eindig is. Daar kan iets van 'straf' inzitten. Dat bedoelde ik ook met je eigen emoties even buiten beschouwing laten. Vind het lastig uit te leggen. Bovendien heeft TO hier waarschijnlijk niks aan omdat we helemaal niet weten of er wel zoiets bij haar aan de orde is.Het kan ook nog zijn dat zo'n bezoekje allerlei oude gevoelens en voorvallen oprakelt die je allang netjes opgeborgen had. Dan zou ik ook vinden dat de stervende pech heeft. Mijn geestelijke gesteldheid gaat dan voor.
dinsdag 3 april 2012 om 10:25
Mijn vader is in november overleden. Ik had geen goede band met hem maar wel nog af en toe contact, ook vanwege mijn moeder. Hij was een vrij zeurderig en dominant persoon. Hij was geen toegevoegde waarde voor een groot deel van mijn leven.
De ochtend dat we uit bed werden gebeld, zijn we erheen gegaan, en het was duidelijk dat hij erg veel pijn had. Echt erg veel pijn. Ik heb zijn hand vastgepakt en gezegd dat hij de pijn maar weg moest knijpen. We wisten allebei dat ik hem altijd wat aanstellerig had gevonden en door die hand gaf hij me een blik van verstandhouding, zo van 'we weten allebei dat dit menens is en we begrijpen elkaar toch nog, zo in de laatste minuten'. Het was jaren geleden dat ik hem echt in de ogen had gekeken. Ik heb zijn hand vastgehouden totdat hij in slaap was gebracht. Ik zag de rust over onze relatie in zijn ogen komen en daarmee kwam bij mij ook die rust.
We hebben niets besproken, we hebben niets 'goedgemaakt'. Ik denk niet dat dat kan in zo'n situatie. Maar we hebben elkaar wel sinds jaren heel even begrepen. En ik ben heel blij dat ik dat nog even heb mogen meemaken.
De ochtend dat we uit bed werden gebeld, zijn we erheen gegaan, en het was duidelijk dat hij erg veel pijn had. Echt erg veel pijn. Ik heb zijn hand vastgepakt en gezegd dat hij de pijn maar weg moest knijpen. We wisten allebei dat ik hem altijd wat aanstellerig had gevonden en door die hand gaf hij me een blik van verstandhouding, zo van 'we weten allebei dat dit menens is en we begrijpen elkaar toch nog, zo in de laatste minuten'. Het was jaren geleden dat ik hem echt in de ogen had gekeken. Ik heb zijn hand vastgehouden totdat hij in slaap was gebracht. Ik zag de rust over onze relatie in zijn ogen komen en daarmee kwam bij mij ook die rust.
We hebben niets besproken, we hebben niets 'goedgemaakt'. Ik denk niet dat dat kan in zo'n situatie. Maar we hebben elkaar wel sinds jaren heel even begrepen. En ik ben heel blij dat ik dat nog even heb mogen meemaken.
dinsdag 3 april 2012 om 10:25
quote:SeptemberGirl schreef op 03 april 2012 @ 10:17:
[...]
Nou ja zeg. Wat een raar verhaal. Kan je wel 'helemaal niet geïnteresseerd zijn in die man', maar het is wel je vader.
Wat heb je toch veel rare mensen,
Wat is er raar aan?
Hij heeft zich nooit als vader gedragen, dus hij is de titel vader helemaal niet waard.
[...]
Nou ja zeg. Wat een raar verhaal. Kan je wel 'helemaal niet geïnteresseerd zijn in die man', maar het is wel je vader.
Wat heb je toch veel rare mensen,
Wat is er raar aan?
Hij heeft zich nooit als vader gedragen, dus hij is de titel vader helemaal niet waard.
dinsdag 3 april 2012 om 10:25
Ik vind het altijd een beetje bijzonder als er wordt gezegd 'je moet naar iemands sterfbed om dingen uit te praten of te zeggen, nu kan he nog!'.
Waarom dan pas? iemand kan toch ook heel onverwacht overlijden? Als je wat uit hebt te praten, of wilt zeggen hoeveel je van iemand houdt, doe dat dan op enig moment, en niet op iemands sterfbed. Want voor het zelfde geld maak je dat sterfbed niet mee. En misschien heb je daar dan wel nóg meer moeite mee.
Waarom dan pas? iemand kan toch ook heel onverwacht overlijden? Als je wat uit hebt te praten, of wilt zeggen hoeveel je van iemand houdt, doe dat dan op enig moment, en niet op iemands sterfbed. Want voor het zelfde geld maak je dat sterfbed niet mee. En misschien heb je daar dan wel nóg meer moeite mee.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
dinsdag 3 april 2012 om 10:26
quote:Nastik schreef op 03 april 2012 @ 10:08:
Mijn Opa belde mijn vader een maand geleden.. na 12 jaar. Mijn pa is naar hem toegegaan, ze hebben gewandeld, over het leven gekletst, oude foto''s bekeken en het verleden gelaten voor wat het was.
Een week later is mijn Opa overleden, hij wist dat het eraan zat te komen.
Mijn vader is blij dat hij gegaan is, heeft dingen een plekje kunnen geven en zijn vader nog even kunnen vasthouden. Ondanks wat er allemaal gebeurd is.
Na 12 jaar hangen de schilderijen van Opa weer in de woonkamer bij mijn ouders. Het is goed zo. Ik merk dat iedereen het fijn vind dat Opa in vrede heeft kunnen sterven en dat mijn vader toch zijn vader weer terug heeft.
Bedenk dat als je niet gaat, dat het nooit meer kan.
Dit vind ik mooi!
Mij lijkt ook dat de issues waardoor je geen contact meer had levenslang blijven dooretteren als je geen kans meer hebt om het af te sluiten. Daarmee zijn die issues niet opeens verdwenen, maar denk dat je dan wel meer vrede met de situatie kan hebben dan wanneer het onafgerond eindigt.
Mijn Opa belde mijn vader een maand geleden.. na 12 jaar. Mijn pa is naar hem toegegaan, ze hebben gewandeld, over het leven gekletst, oude foto''s bekeken en het verleden gelaten voor wat het was.
Een week later is mijn Opa overleden, hij wist dat het eraan zat te komen.
Mijn vader is blij dat hij gegaan is, heeft dingen een plekje kunnen geven en zijn vader nog even kunnen vasthouden. Ondanks wat er allemaal gebeurd is.
Na 12 jaar hangen de schilderijen van Opa weer in de woonkamer bij mijn ouders. Het is goed zo. Ik merk dat iedereen het fijn vind dat Opa in vrede heeft kunnen sterven en dat mijn vader toch zijn vader weer terug heeft.
Bedenk dat als je niet gaat, dat het nooit meer kan.
Dit vind ik mooi!
Mij lijkt ook dat de issues waardoor je geen contact meer had levenslang blijven dooretteren als je geen kans meer hebt om het af te sluiten. Daarmee zijn die issues niet opeens verdwenen, maar denk dat je dan wel meer vrede met de situatie kan hebben dan wanneer het onafgerond eindigt.
dinsdag 3 april 2012 om 10:29
quote:SeptemberGirl schreef op 03 april 2012 @ 10:17:
[...]
Nou ja zeg. Wat een raar verhaal. Kan je wel 'helemaal niet geïnteresseerd zijn in die man', maar het is wel je vader.
Wat heb je toch veel rare mensen, Dat maakt een persoon nog niet heilig. Het feit dat iemand je heeft verwerkt, wil nog niet betekenen dat hij ten allen tijden een speciale respectvolle benadering verdient. Respect, liefde, tijd en aandacht ook als vader moet je iets doen om dat te verdienen. Daar heb je niet zo maar recht op, omdat je nou eenmaal de vader bent.
[...]
Nou ja zeg. Wat een raar verhaal. Kan je wel 'helemaal niet geïnteresseerd zijn in die man', maar het is wel je vader.
Wat heb je toch veel rare mensen, Dat maakt een persoon nog niet heilig. Het feit dat iemand je heeft verwerkt, wil nog niet betekenen dat hij ten allen tijden een speciale respectvolle benadering verdient. Respect, liefde, tijd en aandacht ook als vader moet je iets doen om dat te verdienen. Daar heb je niet zo maar recht op, omdat je nou eenmaal de vader bent.
dinsdag 3 april 2012 om 10:29
quote:himalaya schreef op 03 april 2012 @ 10:25:
Ik vind het altijd een beetje bijzonder als er wordt gezegd 'je moet naar iemands sterfbed om dingen uit te praten of te zeggen, nu kan he nog!'.
Waarom dan pas? iemand kan toch ook heel onverwacht overlijden? Als je wat uit hebt te praten, of wilt zeggen hoeveel je van iemand houdt, doe dat dan op enig moment, en niet op iemands sterfbed. Want voor het zelfde geld maak je dat sterfbed niet mee. En misschien heb je daar dan wel nóg meer moeite mee.Er zullen mensen zijn die er zo mee zitten, tegen een gesprek op zien,dat ze 'het gesprek' voor zich uit blijven schuiven. Tot dat er niks meer 'voor je uit te schuiven' valt. Dan is het; nu of nooit.
Ik vind het altijd een beetje bijzonder als er wordt gezegd 'je moet naar iemands sterfbed om dingen uit te praten of te zeggen, nu kan he nog!'.
Waarom dan pas? iemand kan toch ook heel onverwacht overlijden? Als je wat uit hebt te praten, of wilt zeggen hoeveel je van iemand houdt, doe dat dan op enig moment, en niet op iemands sterfbed. Want voor het zelfde geld maak je dat sterfbed niet mee. En misschien heb je daar dan wel nóg meer moeite mee.Er zullen mensen zijn die er zo mee zitten, tegen een gesprek op zien,dat ze 'het gesprek' voor zich uit blijven schuiven. Tot dat er niks meer 'voor je uit te schuiven' valt. Dan is het; nu of nooit.
dinsdag 3 april 2012 om 10:30
quote:lief_29 schreef op 03 april 2012 @ 10:25:
Mijn vader is in november overleden. Ik had geen goede band met hem maar wel nog af en toe contact, ook vanwege mijn moeder. Hij was een vrij zeurderig en dominant persoon. Hij was geen toegevoegde waarde voor een groot deel van mijn leven.
De ochtend dat we uit bed werden gebeld, zijn we erheen gegaan, en het was duidelijk dat hij erg veel pijn had. Echt erg veel pijn. Ik heb zijn hand vastgepakt en gezegd dat hij de pijn maar weg moest knijpen. We wisten allebei dat ik hem altijd wat aanstellerig had gevonden en door die hand gaf hij me een blik van verstandhouding, zo van 'we weten allebei dat dit menens is en we begrijpen elkaar toch nog, zo in de laatste minuten'. Het was jaren geleden dat ik hem echt in de ogen had gekeken. Ik heb zijn hand vastgehouden totdat hij in slaap was gebracht. Ik zag de rust over onze relatie in zijn ogen komen en daarmee kwam bij mij ook die rust.
We hebben niets besproken, we hebben niets 'goedgemaakt'. Ik denk niet dat dat kan in zo'n situatie. Maar we hebben elkaar wel sinds jaren heel even begrepen. En ik ben heel blij dat ik dat nog even heb mogen meemaken.Mooi.
Mijn vader is in november overleden. Ik had geen goede band met hem maar wel nog af en toe contact, ook vanwege mijn moeder. Hij was een vrij zeurderig en dominant persoon. Hij was geen toegevoegde waarde voor een groot deel van mijn leven.
De ochtend dat we uit bed werden gebeld, zijn we erheen gegaan, en het was duidelijk dat hij erg veel pijn had. Echt erg veel pijn. Ik heb zijn hand vastgepakt en gezegd dat hij de pijn maar weg moest knijpen. We wisten allebei dat ik hem altijd wat aanstellerig had gevonden en door die hand gaf hij me een blik van verstandhouding, zo van 'we weten allebei dat dit menens is en we begrijpen elkaar toch nog, zo in de laatste minuten'. Het was jaren geleden dat ik hem echt in de ogen had gekeken. Ik heb zijn hand vastgehouden totdat hij in slaap was gebracht. Ik zag de rust over onze relatie in zijn ogen komen en daarmee kwam bij mij ook die rust.
We hebben niets besproken, we hebben niets 'goedgemaakt'. Ik denk niet dat dat kan in zo'n situatie. Maar we hebben elkaar wel sinds jaren heel even begrepen. En ik ben heel blij dat ik dat nog even heb mogen meemaken.Mooi.
dinsdag 3 april 2012 om 10:31
dinsdag 3 april 2012 om 10:33
Het is wel zo zoals iemand zei dat het moeilijk is om mijn vader zo ziek te zien, maar het ergste is dat ik het niet kan opbrengen om hem te troosten of zijn hand vast te houden.
Het is ook geen haat wat ik voel, alleen ook geen vader/dochter liefde.
Ik vind het ook best egoistisch van me zelf, maardat komt ook omdat er nu heel veel naar boven komt van alles wat gebeurd is.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik zijn dochter was.
Met mijn echte moeder heb ik geen contact meer door een psychische ziekte. Mijn vader is al met deze vrouw toen ik het huis al uit was. Dat zal ook wel een rol spelen.
Het is ook geen haat wat ik voel, alleen ook geen vader/dochter liefde.
Ik vind het ook best egoistisch van me zelf, maardat komt ook omdat er nu heel veel naar boven komt van alles wat gebeurd is.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik zijn dochter was.
Met mijn echte moeder heb ik geen contact meer door een psychische ziekte. Mijn vader is al met deze vrouw toen ik het huis al uit was. Dat zal ook wel een rol spelen.
dinsdag 3 april 2012 om 10:39
quote:poezekind schreef op 03 april 2012 @ 10:33:
Het is wel zo zoals iemand zei dat het moeilijk is om mijn vader zo ziek te zien, maar het ergste is dat ik het niet kan opbrengen om hem te troosten of zijn hand vast te houden.
Het is ook geen haat wat ik voel, alleen ook geen vader/dochter liefde.
Ik vind het ook best egoistisch van me zelf, maardat komt ook omdat er nu heel veel naar boven komt van alles wat gebeurd is.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik zijn dochter was.
Met mijn echte moeder heb ik geen contact meer door een psychische ziekte. Mijn vader is al met deze vrouw toen ik het huis al uit was. Dat zal ook wel een rol spelen.
Wie zegt dat je hem moet troosten? Of zijn hand moet vasthouden? Hij weet donders goed dat je dat moeilijk vindt.
Het feit dat jij er nu over twijfelt, geeft m.i. aan dat je dat later zal blijven doen als je niet gaat. 'Had ik niet toch nog een uurtje...'. Nee, je hoeft niet elke dag met een bloemetje in zijn kamer te staan. Nee, je hoeft niet elke dag te bellen. Nee, je hoeft hem niet te troosten. Bedenk je dat hij het weet. Hij weet echt wel dat je dat niet wilt, of kunt opbrengen. Ik vind de optie van Moon (?) niet slecht. Eén keer langsgaan. Dan ben je van je twijfel af. Je bent wel geweest, maar je hebt er niet zo'n groot deel van je energie aan besteed, dat de negativiteit weer boven komt.
Het is wel zo zoals iemand zei dat het moeilijk is om mijn vader zo ziek te zien, maar het ergste is dat ik het niet kan opbrengen om hem te troosten of zijn hand vast te houden.
Het is ook geen haat wat ik voel, alleen ook geen vader/dochter liefde.
Ik vind het ook best egoistisch van me zelf, maardat komt ook omdat er nu heel veel naar boven komt van alles wat gebeurd is.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik zijn dochter was.
Met mijn echte moeder heb ik geen contact meer door een psychische ziekte. Mijn vader is al met deze vrouw toen ik het huis al uit was. Dat zal ook wel een rol spelen.
Wie zegt dat je hem moet troosten? Of zijn hand moet vasthouden? Hij weet donders goed dat je dat moeilijk vindt.
Het feit dat jij er nu over twijfelt, geeft m.i. aan dat je dat later zal blijven doen als je niet gaat. 'Had ik niet toch nog een uurtje...'. Nee, je hoeft niet elke dag met een bloemetje in zijn kamer te staan. Nee, je hoeft niet elke dag te bellen. Nee, je hoeft hem niet te troosten. Bedenk je dat hij het weet. Hij weet echt wel dat je dat niet wilt, of kunt opbrengen. Ik vind de optie van Moon (?) niet slecht. Eén keer langsgaan. Dan ben je van je twijfel af. Je bent wel geweest, maar je hebt er niet zo'n groot deel van je energie aan besteed, dat de negativiteit weer boven komt.
dinsdag 3 april 2012 om 10:40
quote:nak schreef op 03 april 2012 @ 10:29:
[...]
Er zullen mensen zijn die er zo mee zitten, tegen een gesprek op zien,dat ze 'het gesprek' voor zich uit blijven schuiven. Tot dat er niks meer 'voor je uit te schuiven' valt. Dan is het; nu of nooit.Maar dan kun je het dus erg moeilijk hebben als iemand onverwachts komt te overlijden, en je het 'nu' niet meer gehad hebt. Maar daar moet je dan ook mee leren leven.
[...]
Er zullen mensen zijn die er zo mee zitten, tegen een gesprek op zien,dat ze 'het gesprek' voor zich uit blijven schuiven. Tot dat er niks meer 'voor je uit te schuiven' valt. Dan is het; nu of nooit.Maar dan kun je het dus erg moeilijk hebben als iemand onverwachts komt te overlijden, en je het 'nu' niet meer gehad hebt. Maar daar moet je dan ook mee leren leven.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
dinsdag 3 april 2012 om 10:56
Wat zou jij ervan vinden als jij op sterven zou liggen en je kinderen komen niet? Zou je begrip hebben? Denkt je vader hetzelfde over hetgeen er na de dood is?
Ik denk dat veel mensen het niet zullen begrijpen als je niet langs gaat. Niet per se op het moment van overlijden, maar in de dagen daarvoor kan ook afscheid worden genomen. Persoonlijk begrijp ik het ook niet. Als ik zou weten dat mijn vader het fijn zou vinden zou ik het alleen om die reden al doen. Blijven hangen in het verleden en negativiteit, daar heb je niks aan.
Maar je moet doen wat jij het beste vindt, en niet afgaan op wat anderen daarvan zullen denken. Je hoeft toch zijn hand niet vast te houden, of hem te troosten als dat niet goed voelt.
Ik denk dat veel mensen het niet zullen begrijpen als je niet langs gaat. Niet per se op het moment van overlijden, maar in de dagen daarvoor kan ook afscheid worden genomen. Persoonlijk begrijp ik het ook niet. Als ik zou weten dat mijn vader het fijn zou vinden zou ik het alleen om die reden al doen. Blijven hangen in het verleden en negativiteit, daar heb je niks aan.
Maar je moet doen wat jij het beste vindt, en niet afgaan op wat anderen daarvan zullen denken. Je hoeft toch zijn hand niet vast te houden, of hem te troosten als dat niet goed voelt.