ongeneeslijk ziek

03-04-2012 09:41 205 berichten
Alle reacties Link kopieren
Gisteren heb ik gehoord dat mijn vader van net 70 jaar niet meer door de artsen geholpen kan worden. Hij ligt nu in het ziekenhuis en komt hoogstwaarschijnlijk niet meer thuis.

We weten niet hoelang dit gaat duren, maar ik zie ontzettend op

tegen het moment dat ze uit het ziekenhuis bellen dat het zo slecht met hem gaat dat we geroepen worden.

Ik heb geen behoefte aan een afscheid, ik hoef hem niet aan te raken of nog te kussen. Er zijn nog al wat onbesproken issues die

niet meer opgelost kunnen worden. Tenminste van mijn kant dan.

Kan je het maken om niet naar het ziekenhuis te gaan en te wachten tot het 'te laat'. Dit klinkt verschrikkelijk, ik weet het, maar het is voor mij echt vreselijk om daar bij die zieke man te zitten en te wachten tot hij zijn laatste adem uitblaast.
Alle reacties Link kopieren
quote:poezekind schreef op 03 april 2012 @ 16:57:

Fouten maken we allemaal Luna, maar je kunt ze altijd erkennen als je erop gewezen wordt.Exact.. en dat verzuimen maakt vreselijke daden nu juist zo onvergefelijk.
Alle reacties Link kopieren
Oh zie je posting nu Luna.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
Alle reacties Link kopieren
MV ik was je net even voor. Het bepaald m'n leven niet meer. Alleen sommige beelden en momenten blijven weleens spoken in je hoofd.
Alle reacties Link kopieren
TO,het was niet zo lullig bedoeld als dat het er uit kwam.

(daarom eindigde ik ook met het ligt compleet aan mij)



Ik weet heus wel dat je geen gevoelloos mens bent wat geen verdriet heeft gekend,en ik vind het oprecht verschrikkelijk dat je op die leeftijd een hartsvriend(tevens leeftijdsgenoot) bent verloren en zoveel verdriet om hebt gehad.



Maar dat stukje over dat die band niet verbroken kan worden valt bij mij gewoon slecht,en daar kan jij niks aan doen maar dat is mijn gevoel,ik kan mij dat niet voorstellen omdat ik me zo leeg voel,zo intens verdrietig,immens en hopeloos alleen.

Die band is mij met grof geweld afgenomen,er is geen contact meer en zal er ook niet meer zijn,keihard maar de realiteit.



Maar dit gaat niet over mij maar over jou,en als ik heel eerlijk ben zou ik niet gaan als ik jou was.

Het is zwaar en pijnlijk om iemand te zien sterven,ik kan de beelden niet meer uit mijn hoofd krijgen.



Ik heb tien keer gedacht nu is het over,ze is er niet meer,waarop ze weer in ademde.

Ik was er niet op het laatste moment,ik had even een rust momentje nodig,er waren zoveel mensen,ik was net(ze was op een gegeven moment redelijk stabiel) 20 min weg toen zij overleed.



Het is echt super zwaar,ik zie het nog zo voor mij.

Denk er goed over na,maar ik denk dat je dit zou moeten doen met de gene waar je zielsveel van houd,niet omdat je je gedwongen voelt het te moeten doen omdat het je vader is.



Heel veel sterkte hiermee !



*pfff I need a smoke*
Alle reacties Link kopieren
Het is je al vergeven littleme.

Dank je wel voor je reactie.

Ik snapte wel dat het niet persoonlijk

bedoeld was, maar ik wou er toch even

op reageren.

Mijn intentie was ook niet om te beweren

dat je iemand niet kan missen.

Dat zou ook raar zijn.

Maar denk er eens serieus over na.

Zijn er nooit moeiljke momenten waarin

je twijfelt of met iets zit of ergens verdriet

over hebt dat er iets in je omgeving gebeurt

wat je aan je moeder herinnerd.

Dit kan echt vanalles zijn. Tot aan een bepaald

liedje op de radio wat ze heel mooi vond of een

gerecht wat ze heel lekker vond. Persoonlijk

voel ik het heel goed als er bescherming bij me is.

Het voelt heel veilig en omhult je lichaam zoals een

kaarsvlam omhult wordt door zijn warmte.

Het kunnen ook bepaalde woorden zijn of een

troetelnaampje.

Let maar eens op.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven