Prille "relaties" lopen steeds stuk, waarom?

Hallo allemaal,



Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.



Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.



Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.



In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?



Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......



Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?

@Paekzwart: bedankt voor je lange post en wijze woorden. Moet even alles op me in laten werken wat je hebt geschreven, want je raakt een aantal, voor mij, belangrijke punten. Man nr2 heeft zijn laatste ex niet verlaten vanwege haar eerdere kanker. Het ging simpelweg niet meer tussen hun. Man nr2 en ik kennen elkaar overigens nog helemaal niet zo lang, minder dan 2 maanden.



Ik denk nu ik eea van een afstand probeer te bekijken, dat de scheiding nog best wel impact heeft op mij en dan manier waarop ik met mannen omga en dat is dus geen positieve manier.

Thanks Frizzy! Al schrok ik in het begin wel heel erg van de soms, in mijn ogen, harde reacties. Juist omdat ik het helemaal niet zo bedoelde. Maar ik denk dat de meeste posters dat ook wel inzien. Maar goed misschien waren die harde reacties ook wel nodig om als een soort van wake up call te fungeren.....

Nu ik ook mijn OP doorlees en de post waar veel mensen overvielen, snap ik ook wel dat dat een bepaalde reactie op riep. Het kwam waarschijnlijk heel klinisch en gevoelloos over, terwijl dat dus niet de bedoeling was. Maar ik vind het heel moeilijk om mijn gevoel onder woorden te brengen en breng daardoor veel dingen vrij zakelijk en rationeel.....

hoef je geen sorry voor te zeggen.....

Maar je hebt een punt. Ik denk inderdaad te veel na over dingen, teveel door analyseren

ja, of even lekker hard de muziek aan en alles even leeg dansen en alle zorgen en gedachten van me af laten glijden en wat zorgelozer worden.....

Bedankt voor de complimenten! Voor mij was het ook niet een kwestie van gelijk halen of om alleen maar dingen te horen die ik wilde horen en die in mijn straatje pasten.....



Net even lekker de muziek keihard aan gezet en alles van me af gezongen.... Voelt helemaal goed!

Nou zal ik dan maar vragen of het topic gesloten kan worden





nee hoor zal ik niet doen, want heb hier veel van opgestoken......

@VleugjeHoop: dank voor je woorden. Die go with the flow houding probeer ik ook nu aan te nemen. Wat minder gedwongen en geforceerd. We hebben vandaag wel contact gehad en normaal gesproken zouden we elkaar ook bellen 's avonds. Maar laat nu even het initiatief bij hem liggen. Hij heeft immers zijn kind en wil natuurlijk ook een leuke avond hebben samen. En als hij mij belt, dan is dat prima en zo niet ook prima.....

Pffff, heb weer een onzeker moment.... sms van hem dat ie zo ging slapen en dat ie morgen belt, hij heeft niet zo veel te melden.... Dat is dus eigenlijk de eerste keer dat we een dag niet bellen. Ik haal meteen weer allerlei dingen in mijn hoofd. Terwijl ik heel rationeel wéét dat je echt niet elke dag hoeft te bellen. Maar aangezien we dit de afgelopen maand wel hebben gedaan, soms meerdere keren per dag, maakt het me onzeker.....

Ik denk dat het iets over mij zegt...... terecht of onterecht..... zal mijn onzekerheid wel zijn..... Voor mij betekent het weer een deukje, weer een man die afstand neemt van mij. En ik voel ook dat hij afstand neemt, deelt minder met mij de afgelopen tijd. Kan aan allerlei dingen liggen, hij wil niet meer verder daten, of heeft teveel aan zijn hoofd



dansje en muziek zullen de onderburen niet zo leuk vinden denk ik....