Relaties
alle pijlers
Prille "relaties" lopen steeds stuk, waarom?
zaterdag 15 mei 2010 om 11:08
Hallo allemaal,
Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.
Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.
Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.
In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?
Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......
Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?
Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.
Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.
Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.
In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?
Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......
Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?
zaterdag 15 mei 2010 om 11:17
Wil je niet te graag? Je voelt dat het misloopt bij die ene man en bent ondertussen al bezig met de volgende.
Wat de eerste man betreft: bij mensen die pas uit scheiding komen en er al weer hevig invliegen, loopt het vaak na korte tijd mis, omdat ze denken verliefd te zijn (of dat toch héél graag willen), maar na enige tijd toch merken dat ze nog pijn hebben/je wat afleiding was.
Die tweede man ziet jou niet als zijn prioriteit. Als jij daar niet goed mee kunt leven, zou ik het zelf afkappen. Waarom wachten tot hij dat gaat doen?
Nu heb je pech dat je op korte tijd zo'n 2 ervaringen gehad heb, maar ik zou het niet te erg op jezelf betrekken. Misschien wel nu even wat tijd nemen voor jezelf (er niet zo op gefixeerd zijn) en na verloop van tijd wie weet...
Wat de eerste man betreft: bij mensen die pas uit scheiding komen en er al weer hevig invliegen, loopt het vaak na korte tijd mis, omdat ze denken verliefd te zijn (of dat toch héél graag willen), maar na enige tijd toch merken dat ze nog pijn hebben/je wat afleiding was.
Die tweede man ziet jou niet als zijn prioriteit. Als jij daar niet goed mee kunt leven, zou ik het zelf afkappen. Waarom wachten tot hij dat gaat doen?
Nu heb je pech dat je op korte tijd zo'n 2 ervaringen gehad heb, maar ik zou het niet te erg op jezelf betrekken. Misschien wel nu even wat tijd nemen voor jezelf (er niet zo op gefixeerd zijn) en na verloop van tijd wie weet...
zaterdag 15 mei 2010 om 11:19
Ja dat ligt een deel aan jou, namelijk dat je je inlaat met probleem-gevallen. Ik denk dat je voor jezelf duidelijk moet maken wat JIJ belangrijk vindt in een verkering en gewoon kappen als er in 4 of 8 weken al ingewikkelde toestanden ontstaan. Het is namelijk helemaal niet ingewikkeld. 2 mensen vinden elkaar heel leuk en worden verliefd en dan gaan ze veel leuke dingen doen. Gezeik en problemen komen pas later..als er een stevige liefdevolle basis is!
zaterdag 15 mei 2010 om 11:24
Mij vallen twee zaken op. Je gebruikt grote woorden om een verhouding te beschrijven die zich duidelijk nog in de datingfase bevindt:
"maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen....."
"Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen."
"Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij"
"Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet."
Daarnaast lijkt het alsof je jezelf door hen laat overtuigen dat jullie verhouding toekomst heeft terwijl nergens uit blijkt dat je dit op dat moment ook jouw opvatting was:
"Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden"
"En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie."
Dat geeft mij de indruk dat er weinig ruimte voor flexibiliteit en ontspanning was.
"maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen....."
"Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen."
"Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij"
"Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet."
Daarnaast lijkt het alsof je jezelf door hen laat overtuigen dat jullie verhouding toekomst heeft terwijl nergens uit blijkt dat je dit op dat moment ook jouw opvatting was:
"Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden"
"En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie."
Dat geeft mij de indruk dat er weinig ruimte voor flexibiliteit en ontspanning was.
zaterdag 15 mei 2010 om 11:26
Dit zijn twee recente voorbeelden, maar in het verleden is me dit vaker overkomen.... Ben ook een tijd single geweest en dat beviel me prima, heb leuke vrienden, een goede baan, leuk huis, lieve familie. Dus kom eigenlijk niks tekort zou je zeggen, maar heel soms bekruipt me dan weer het gevoel waar is die ene nou. Zeker als je om je heen vrienden ziet trouwen, al langzaam aan kinderen gaan denken. Heb ook eigenlijk nooit een normale relatie gehad. Dus samen op vakantie, samen naar feestjes, familie en vrienden ontmoeten......
Dat ik man nr2 ontmoette was puur toeval en was er zeker ook niet naar opzoek en heb me ook eerlijk afgevraagd of ik het wel kon maken en of mijn gevoel voor man 2 echt was. Dat bleek zo te zijn.......
Dat man2 zijn kind op moet vangen ed vind ik niet meer dan logisch en zou ook niet willen dat hij zijn kind voor mij opzij zet, maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen. Nu vind ik het heel zorgzaam van hem dat hij er voor haar wil zijn, want ze hebben samen de eerste ronde kanker meegemaakt. Hij is er ook heel open over als hij haar ziet enzo. Maar ik kan er niks aan doen dat het mij steekt. Steekt omdat hij voor haar wel tijd vrij maakt en voor mij (voor mijn gevoel) dus niet. Maar ja daar wat van zeggen is ook geen optie......
Kortom ik ben de weg kwijt en ben ook bang om hem kwijt te raken.....
Dat ik man nr2 ontmoette was puur toeval en was er zeker ook niet naar opzoek en heb me ook eerlijk afgevraagd of ik het wel kon maken en of mijn gevoel voor man 2 echt was. Dat bleek zo te zijn.......
Dat man2 zijn kind op moet vangen ed vind ik niet meer dan logisch en zou ook niet willen dat hij zijn kind voor mij opzij zet, maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen. Nu vind ik het heel zorgzaam van hem dat hij er voor haar wil zijn, want ze hebben samen de eerste ronde kanker meegemaakt. Hij is er ook heel open over als hij haar ziet enzo. Maar ik kan er niks aan doen dat het mij steekt. Steekt omdat hij voor haar wel tijd vrij maakt en voor mij (voor mijn gevoel) dus niet. Maar ja daar wat van zeggen is ook geen optie......
Kortom ik ben de weg kwijt en ben ook bang om hem kwijt te raken.....
zaterdag 15 mei 2010 om 11:28
quote:sansnom schreef op 15 mei 2010 @ 11:26:
Dit zijn twee recente voorbeelden, maar in het verleden is me dit vaker overkomen.... Ben ook een tijd single geweest en dat beviel me prima, heb leuke vrienden, een goede baan, leuk huis, lieve familie. Dus kom eigenlijk niks tekort zou je zeggen, maar heel soms bekruipt me dan weer het gevoel waar is die ene nou. Zeker als je om je heen vrienden ziet trouwen, al langzaam aan kinderen gaan denken. Heb ook eigenlijk nooit een normale relatie gehad. Dus samen op vakantie, samen naar feestjes, familie en vrienden ontmoeten......
Dat ik man nr2 ontmoette was puur toeval en was er zeker ook niet naar opzoek en heb me ook eerlijk afgevraagd of ik het wel kon maken en of mijn gevoel voor man 2 echt was. Dat bleek zo te zijn.......
Dat man2 zijn kind op moet vangen ed vind ik niet meer dan logisch en zou ook niet willen dat hij zijn kind voor mij opzij zet, maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen. Nu vind ik het heel zorgzaam van hem dat hij er voor haar wil zijn, want ze hebben samen de eerste ronde kanker meegemaakt. Hij is er ook heel open over als hij haar ziet enzo. Maar ik kan er niks aan doen dat het mij steekt. Steekt omdat hij voor haar wel tijd vrij maakt en voor mij (voor mijn gevoel) dus niet. Maar ja daar wat van zeggen is ook geen optie......
Kortom ik ben de weg kwijt en ben ook bang om hem kwijt te raken.....Je bent inderdaad de weg kwijt. Ken je overigens de betekenis van 'terminaal'?
Dit zijn twee recente voorbeelden, maar in het verleden is me dit vaker overkomen.... Ben ook een tijd single geweest en dat beviel me prima, heb leuke vrienden, een goede baan, leuk huis, lieve familie. Dus kom eigenlijk niks tekort zou je zeggen, maar heel soms bekruipt me dan weer het gevoel waar is die ene nou. Zeker als je om je heen vrienden ziet trouwen, al langzaam aan kinderen gaan denken. Heb ook eigenlijk nooit een normale relatie gehad. Dus samen op vakantie, samen naar feestjes, familie en vrienden ontmoeten......
Dat ik man nr2 ontmoette was puur toeval en was er zeker ook niet naar opzoek en heb me ook eerlijk afgevraagd of ik het wel kon maken en of mijn gevoel voor man 2 echt was. Dat bleek zo te zijn.......
Dat man2 zijn kind op moet vangen ed vind ik niet meer dan logisch en zou ook niet willen dat hij zijn kind voor mij opzij zet, maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen. Nu vind ik het heel zorgzaam van hem dat hij er voor haar wil zijn, want ze hebben samen de eerste ronde kanker meegemaakt. Hij is er ook heel open over als hij haar ziet enzo. Maar ik kan er niks aan doen dat het mij steekt. Steekt omdat hij voor haar wel tijd vrij maakt en voor mij (voor mijn gevoel) dus niet. Maar ja daar wat van zeggen is ook geen optie......
Kortom ik ben de weg kwijt en ben ook bang om hem kwijt te raken.....Je bent inderdaad de weg kwijt. Ken je overigens de betekenis van 'terminaal'?
zaterdag 15 mei 2010 om 11:31
Goh Marie-liselotte en Wuiles, geeft me stof tot nadenken..... Vooral jouw opmerkingen Wuiles. Misschien hebben beide mannen wel dingen gezegd die ik wilde horen, namelijk mij geweldig vinden en mijn reactie daarop verwart met verliefdheid.
Met beide mannen is/was er te weinig ruimte voor leuke dingen. Ik heb verder geen kinderen oid, en wil best in mijn agenda schuiven, maar de ander moet dan ook moeite doen
Met beide mannen is/was er te weinig ruimte voor leuke dingen. Ik heb verder geen kinderen oid, en wil best in mijn agenda schuiven, maar de ander moet dan ook moeite doen
zaterdag 15 mei 2010 om 11:32
quote:wuiles schreef op 15 mei 2010 @ 11:28:
[...]
Je bent inderdaad de weg kwijt. Ken je overigens de betekenis van 'terminaal'?natuurlijk ken ik de term! En vind het ook verschrikkelijk voor haar!! En heb man 2 ook gezegd dat hij er voor haar moet zijn, zolang het nog kan. We hebben het er ook regelmatig over en toon ook zeker interesse
[...]
Je bent inderdaad de weg kwijt. Ken je overigens de betekenis van 'terminaal'?natuurlijk ken ik de term! En vind het ook verschrikkelijk voor haar!! En heb man 2 ook gezegd dat hij er voor haar moet zijn, zolang het nog kan. We hebben het er ook regelmatig over en toon ook zeker interesse
zaterdag 15 mei 2010 om 11:33
quote:sansnom schreef op 15 mei 2010 @ 11:26:
Dit zijn twee recente voorbeelden, maar in het verleden is me dit vaker overkomen.... Ben ook een tijd single geweest en dat beviel me prima, heb leuke vrienden, een goede baan, leuk huis, lieve familie. Dus kom eigenlijk niks tekort zou je zeggen, maar heel soms bekruipt me dan weer het gevoel waar is die ene nou. Zeker als je om je heen vrienden ziet trouwen, al langzaam aan kinderen gaan denken. Heb ook eigenlijk nooit een normale relatie gehad. Dus samen op vakantie, samen naar feestjes, familie en vrienden ontmoeten......
Dat ik man nr2 ontmoette was puur toeval en was er zeker ook niet naar opzoek en heb me ook eerlijk afgevraagd of ik het wel kon maken en of mijn gevoel voor man 2 echt was. Dat bleek zo te zijn.......
Dat man2 zijn kind op moet vangen ed vind ik niet meer dan logisch en zou ook niet willen dat hij zijn kind voor mij opzij zet, maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen. Nu vind ik het heel zorgzaam van hem dat hij er voor haar wil zijn, want ze hebben samen de eerste ronde kanker meegemaakt. Hij is er ook heel open over als hij haar ziet enzo. Maar ik kan er niks aan doen dat het mij steekt. Steekt omdat hij voor haar wel tijd vrij maakt en voor mij (voor mijn gevoel) dus niet. Maar ja daar wat van zeggen is ook geen optie......
Kortom ik ben de weg kwijt en ben ook bang om hem kwijt te raken.....Ach meid, je moet maar zo denken. Nog een paar weken(?) en dan heb je daar ook geen last meer van. Mijn god :puke:
Dit zijn twee recente voorbeelden, maar in het verleden is me dit vaker overkomen.... Ben ook een tijd single geweest en dat beviel me prima, heb leuke vrienden, een goede baan, leuk huis, lieve familie. Dus kom eigenlijk niks tekort zou je zeggen, maar heel soms bekruipt me dan weer het gevoel waar is die ene nou. Zeker als je om je heen vrienden ziet trouwen, al langzaam aan kinderen gaan denken. Heb ook eigenlijk nooit een normale relatie gehad. Dus samen op vakantie, samen naar feestjes, familie en vrienden ontmoeten......
Dat ik man nr2 ontmoette was puur toeval en was er zeker ook niet naar opzoek en heb me ook eerlijk afgevraagd of ik het wel kon maken en of mijn gevoel voor man 2 echt was. Dat bleek zo te zijn.......
Dat man2 zijn kind op moet vangen ed vind ik niet meer dan logisch en zou ook niet willen dat hij zijn kind voor mij opzij zet, maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen. Nu vind ik het heel zorgzaam van hem dat hij er voor haar wil zijn, want ze hebben samen de eerste ronde kanker meegemaakt. Hij is er ook heel open over als hij haar ziet enzo. Maar ik kan er niks aan doen dat het mij steekt. Steekt omdat hij voor haar wel tijd vrij maakt en voor mij (voor mijn gevoel) dus niet. Maar ja daar wat van zeggen is ook geen optie......
Kortom ik ben de weg kwijt en ben ook bang om hem kwijt te raken.....Ach meid, je moet maar zo denken. Nog een paar weken(?) en dan heb je daar ook geen last meer van. Mijn god :puke:
zaterdag 15 mei 2010 om 11:34
Zeker, sterker nog: veel moeite.
Verliefdheid is niet: het oppakken van zorg-mannen zoals een man die in een scheiding zit. Verliefdheid is: vlinders, leuke onzekerheid zoals zenuwachtig zijn als hij belt op dinsdagmiddag om 's avonds naar de film te gaan, heel de nacht kletsen, lachen en vrijen..een dagje samen spijbelen, etc etc..
Verliefdheid is niet: het oppakken van zorg-mannen zoals een man die in een scheiding zit. Verliefdheid is: vlinders, leuke onzekerheid zoals zenuwachtig zijn als hij belt op dinsdagmiddag om 's avonds naar de film te gaan, heel de nacht kletsen, lachen en vrijen..een dagje samen spijbelen, etc etc..
zaterdag 15 mei 2010 om 11:43
quote:sansnom schreef op 15 mei 2010 @ 11:35:
Jeetje wat ontzettend flauw om mij nu te pakken op 1 zin! Want als er goed gelezen wordt, staat er ook dat ik hem die ruimte geef! Hem complimenten geef omdat hij er voor haar is. Vraag hoe het met haar gaat.
Ik vrees dat ik het hierna niet beter ben gaan begrijpen. Jij 'geeft' hem die ruimte? Het lijkt me dat hij zelf bepaalt hoe hij en aan wie hij zijn tijd besteedt.
Dat ene zinnetje versterkt de indruk dat je te zeer gericht bent op het bewerkstelligen, misschien zelfs forceren, van een relatie en dat er te weinig ruimte is voor ontspanning, flexibiliteit en verdieping.
Jeetje wat ontzettend flauw om mij nu te pakken op 1 zin! Want als er goed gelezen wordt, staat er ook dat ik hem die ruimte geef! Hem complimenten geef omdat hij er voor haar is. Vraag hoe het met haar gaat.
Ik vrees dat ik het hierna niet beter ben gaan begrijpen. Jij 'geeft' hem die ruimte? Het lijkt me dat hij zelf bepaalt hoe hij en aan wie hij zijn tijd besteedt.
Dat ene zinnetje versterkt de indruk dat je te zeer gericht bent op het bewerkstelligen, misschien zelfs forceren, van een relatie en dat er te weinig ruimte is voor ontspanning, flexibiliteit en verdieping.
zaterdag 15 mei 2010 om 11:43
quote:sansnom schreef op 15 mei 2010 @ 11:35:
Jeetje wat ontzettend flauw om mij nu te pakken op 1 zin! Want als er goed gelezen wordt, staat er ook dat ik hem die ruimte geef! Hem complimenten geef omdat hij er voor haar is. Vraag hoe het met haar gaat.
Wat enorm grootmoedig van je dat je hem die ruimte geeft.
Je maakt het er niet beter op door dit soort reacties
Jeetje wat ontzettend flauw om mij nu te pakken op 1 zin! Want als er goed gelezen wordt, staat er ook dat ik hem die ruimte geef! Hem complimenten geef omdat hij er voor haar is. Vraag hoe het met haar gaat.
Wat enorm grootmoedig van je dat je hem die ruimte geeft.
Je maakt het er niet beter op door dit soort reacties
zaterdag 15 mei 2010 om 11:46
Als ik het nu goed begrijp heeft man2 een ex die in de terminale fase zit en heeft hij met haar een kind dat op het punt staat de moeder te verliezen en dus opgevangen moet worden? Als dat klopt, denk je dan ook niet dat deze meneer wel erg veel aan zijn hoofd heeft om zich op dit moment vrolijk en vrij in een spannende verliefdheid te storten? Ik denk dat hij de enige juiste prioriteiten stelt...
zaterdag 15 mei 2010 om 11:47
quote:marie_liselotte1981 schreef op 15 mei 2010 @ 11:44:
[...]
waarom vind je dat? ik vind TO niet per se egoïstisch..wel onzeker
maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen.
En dit vind je alleen maar onzeker?? Ik noem het puur egoïsme, ze is gewoon jaloers dat hij tijd doorbrengt met een terminale ex.
[...]
waarom vind je dat? ik vind TO niet per se egoïstisch..wel onzeker
maar wat me wel steekt is dat hij voor een vriendin (tevens zijn laatste ex) met terminale kanker vaker ziet dan mij. Even een kop koffie met haar, dat soort dingen.
En dit vind je alleen maar onzeker?? Ik noem het puur egoïsme, ze is gewoon jaloers dat hij tijd doorbrengt met een terminale ex.
