Relaties
alle pijlers
Prille "relaties" lopen steeds stuk, waarom?
zaterdag 15 mei 2010 om 11:08
Hallo allemaal,
Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.
Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.
Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.
In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?
Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......
Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?
Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.
Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.
Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.
In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?
Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......
Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?
donderdag 20 mei 2010 om 22:49
quote:sansnom schreef op 20 mei 2010 @ 21:29:
Pfff inmiddels 2 dagen niks van hem gehoord. Wel gebeld omdat ik hem gewoon wil spreken, maar geen gehoor, dus voicemail, met verzoek om mij vanavond terug te bellen. Dit is gewoon echt niet leuk meer! Word er ook gewoon kwaad om als ik er aan denk. Zo ga je gewoon niet met mensen om!Waarom stop je hier zelf gewoon niet mee? Waarom leg je het in zijn handen? Deze 'relatie' geeft je zoveel stress/onzekerheid, dat is toch niet normaal. Je kan begrip hebben voor de omstandigheden rondom hem, maar hoe je het ook draait of keert, je bent voor hem niet zo belangrijk! Kan me goed voorstellen dat dat frustreert.
Pfff inmiddels 2 dagen niks van hem gehoord. Wel gebeld omdat ik hem gewoon wil spreken, maar geen gehoor, dus voicemail, met verzoek om mij vanavond terug te bellen. Dit is gewoon echt niet leuk meer! Word er ook gewoon kwaad om als ik er aan denk. Zo ga je gewoon niet met mensen om!Waarom stop je hier zelf gewoon niet mee? Waarom leg je het in zijn handen? Deze 'relatie' geeft je zoveel stress/onzekerheid, dat is toch niet normaal. Je kan begrip hebben voor de omstandigheden rondom hem, maar hoe je het ook draait of keert, je bent voor hem niet zo belangrijk! Kan me goed voorstellen dat dat frustreert.
donderdag 20 mei 2010 om 23:29
Moet zeker niet goed voelen, meid! Rot voor je! Maar ik ben het wel met Mellie eens: hou de eer aan jezelf en stop met contact zoeken (en, als het je lukt. er op te wachten). Je hebt hem nu, na 2 dagen radiostilte van zijn kant. gevraagd je te bellen. Leef je eigen leven, doe de dingen die je wilt doen en kijk of hij je inderdaad belt. Ik kan me voorstellen dat het allesbehalve leuk is dat hij niet veel meer van zich laat horen. Maar he... jij bent er ook nog! Probeer een houding aan te nemen van: Graag of niet, hoor!
Ik snap dat dit moeilijk is, maar echt meid, probeer niet je hele dag(en) hierdoor te laten verpesten. Je bent meer waard dan je rot te voelen door zijn uitblijvende reacties en jouw daaropvolgende rotte gevoel. His loss...!
Ik snap dat dit moeilijk is, maar echt meid, probeer niet je hele dag(en) hierdoor te laten verpesten. Je bent meer waard dan je rot te voelen door zijn uitblijvende reacties en jouw daaropvolgende rotte gevoel. His loss...!
vrijdag 21 mei 2010 om 00:53
Hoi Sansnom, het is jammer dat het niet blijft of gaat lopen. Het enige wat je nu elke keer doet is afwachten, wachten op zijn reactie. Zo staat je eigen leven stil. En dat is volgens mij ook wat vermoeidheid oplevert. Dus ik denk dat de optie gewoon maar meer afstand nemen zelf van hem toch het beste is. Jullie hebben verder toch geen vaste relatie? Mocht hij meer interesse in je hebben komt dat of weer terug, soms juist weer terug ómdat je dat eigen leven leidt en misschien kom je ondertussen iemand tegen waarbij het wél vanzelf goed loopt en dat is zijn verlies en zijn keuze om jou te verliezen aan een ander eventueel. Succes iig.
vrijdag 21 mei 2010 om 01:04
Ik denk trouwens dat het misschien wel goed voor je zou zijn als hier een einde aan komt. Denk dat je dan eens goed naar jezelf kan gaan kijken: wat is er met je aan de hand en wat kun je eraan doen? Het geeft je de kans je te concentreren op jezelf, ipv afleiding te zoeken door je telkens op hem te focussen.
1.04
1.04
vrijdag 21 mei 2010 om 02:01
@sansnom (waarom blijf ik toch iedere keer samson lezen, haha)... het is nu emotioneel gezien moeilijk om te zien dat dit niet je droomman was en dat het beter is zo, maar op langere termijn zal het beter voelen zo.
hier nog iets dat een jongen me een keer vertelde en in mijn ervaring helemaal klopt: mannen kunnen niet afwijzen. 1) omdat ze altijd achterdehandjes willen houden voor seks en 2) omdat het nog vrij "nieuw" voor ze is om versierd te worden door vrouwen. Vrouwen kunnen ijskoud iemand de rug toe keren in de kroeg en heel duidelijk 'nee" zeggen (wat even harsh is, maar uiteindelijk beter), mannen kunnen dit niet zo goed, ze hebben het nooit geleerd en kennen de rol van versierder zo goed, dat ze vaak een beetje uit medelijden maar ja en amen blijven zeggen.....ze vinden je schattig zeg maar (hoe vaak ik dat ook niet heb gehoord)
Dus ja, ik denk als je besluit om niet af te wachten tot je versierd wordt maar zelf het initiatief neemt, je hier wel rekening mee moet houden...
en nog even voor de hart onder de riem gedachte, ik was tot m'n 24e een hopeloos geval op relatiegebied, eeuwige vrijgezel en dacht dat het er nooit meer van zou komen. Maar het is echt de juiste man op het juiste moment ontmoeten, en dat kun je niet afdwingen. Geduld dus!!!! xx
hier nog iets dat een jongen me een keer vertelde en in mijn ervaring helemaal klopt: mannen kunnen niet afwijzen. 1) omdat ze altijd achterdehandjes willen houden voor seks en 2) omdat het nog vrij "nieuw" voor ze is om versierd te worden door vrouwen. Vrouwen kunnen ijskoud iemand de rug toe keren in de kroeg en heel duidelijk 'nee" zeggen (wat even harsh is, maar uiteindelijk beter), mannen kunnen dit niet zo goed, ze hebben het nooit geleerd en kennen de rol van versierder zo goed, dat ze vaak een beetje uit medelijden maar ja en amen blijven zeggen.....ze vinden je schattig zeg maar (hoe vaak ik dat ook niet heb gehoord)
Dus ja, ik denk als je besluit om niet af te wachten tot je versierd wordt maar zelf het initiatief neemt, je hier wel rekening mee moet houden...
en nog even voor de hart onder de riem gedachte, ik was tot m'n 24e een hopeloos geval op relatiegebied, eeuwige vrijgezel en dacht dat het er nooit meer van zou komen. Maar het is echt de juiste man op het juiste moment ontmoeten, en dat kun je niet afdwingen. Geduld dus!!!! xx
maandag 24 mei 2010 om 22:51
Hier weer even een update..... Man2 heb ik inmiddels gesproken.... kreeg van het weekend sms, met sorry dat hij een tijd niks van zich had laten horen en dat hij de volgende dag zou bellen om eea uit te leggen.
Man2 heeft aangegeven dat hij oververmoeid was. Hij heeft toen voor alles en iedereen de deur op slot gegooid, telefoons in de hoek om zo voor niemand bereikbaar te zijn en heeft zich dus volledig teruggetrokken om tot zichzelf te komen door alle omstandigheden (werk en prive). Hij gaf aan dat het vrij egocentrisch was, ook naar mij toe. Heb gezegd dat ik best wel begreep dat hij even op adem wilde komen, maar dat hij op zijn minst een sms had kunne sturen, aangezien ik me ook zorgen begon te maken. Daar gaf hij me gelijk in..... Ik ben een aantal dagen niet in NL en we hebben afgesproken om aan het einde van de week weer contact te hebben...... Hoe nu verder, geen idee. Moet ook alles in perspectief zetten, me afvragen of ik dit wel wil. Een man die zich op deze manier terugtrekt en volledig afsluit voor de buitenwereld en dierbaren..... Was er een paar dagen geleden zo zeker van dat ik hem niet meer wilde, maar blijkbaar is het vlees zwak. Moet er over nadenken.
Ik kan helaas de komende dagen niet reageren, maar ben wel erg benieuwd naar jullie reacties! Daarna zal ik uiteraard wel weer reageren...
Man2 heeft aangegeven dat hij oververmoeid was. Hij heeft toen voor alles en iedereen de deur op slot gegooid, telefoons in de hoek om zo voor niemand bereikbaar te zijn en heeft zich dus volledig teruggetrokken om tot zichzelf te komen door alle omstandigheden (werk en prive). Hij gaf aan dat het vrij egocentrisch was, ook naar mij toe. Heb gezegd dat ik best wel begreep dat hij even op adem wilde komen, maar dat hij op zijn minst een sms had kunne sturen, aangezien ik me ook zorgen begon te maken. Daar gaf hij me gelijk in..... Ik ben een aantal dagen niet in NL en we hebben afgesproken om aan het einde van de week weer contact te hebben...... Hoe nu verder, geen idee. Moet ook alles in perspectief zetten, me afvragen of ik dit wel wil. Een man die zich op deze manier terugtrekt en volledig afsluit voor de buitenwereld en dierbaren..... Was er een paar dagen geleden zo zeker van dat ik hem niet meer wilde, maar blijkbaar is het vlees zwak. Moet er over nadenken.
Ik kan helaas de komende dagen niet reageren, maar ben wel erg benieuwd naar jullie reacties! Daarna zal ik uiteraard wel weer reageren...
dinsdag 1 juni 2010 om 20:54
Ik heb voor het weekend een sms gestuurd naar hem, met voorstel om even te bellen om bij te kletsen, maar heb geen reactie gekregen daarop. Zelf die avond geprobeerd te bellen, maar hij nam niet op. Sindsdien heb ik niks meer van me laten horen en hij heeft ook niks van zich laten horen. ALS hij belt dan hoeft het van mij niet meer. Blijf het respectloos vinden van hem. Het is een kleine moeite om iets van je te laten horen, al is het maar een sms. Hij zal vast een goed verhaal hebben en het zal ook echt niet aan mij liggen. Maar iemand waar je gek op bent (zijn woorden), sluit je niet buiten op deze manier.
Heel af en toe ben ik er nog wel verdrietig over, omdat het heel erg on af voelt, maar dat is iets wat ik zelf achter me moet laten en op mijn eigen manier het hoofdstuk sluiten.
Dan het "diepere" probleem. Ik herken gewoon een patroon bij mezelf en het lijkt alsof ik dat patroon niet zelf kan doorbreken. Ben nog aan het twijfelen of ik weer voor een aantal sessies naar de psycholoog ga. In het verleden heeft het me wel geholpen en dat zal nu ook wel het geval zijn.
Heel af en toe ben ik er nog wel verdrietig over, omdat het heel erg on af voelt, maar dat is iets wat ik zelf achter me moet laten en op mijn eigen manier het hoofdstuk sluiten.
Dan het "diepere" probleem. Ik herken gewoon een patroon bij mezelf en het lijkt alsof ik dat patroon niet zelf kan doorbreken. Ben nog aan het twijfelen of ik weer voor een aantal sessies naar de psycholoog ga. In het verleden heeft het me wel geholpen en dat zal nu ook wel het geval zijn.
donderdag 3 juni 2010 om 21:55
Ha Frizzy. Bedoel je mijn besluit om weer een aantal sessies te doen? Ja ik was inderdaad vrij stellig eerder. Zat toen ook veel minder goed in mijn vel, naast Man2 liepen ook een aantal andere dingen niet en dat hakte er behoorlijk in. Nu lopen die andere gelukkig wel weer en met Man2 ben ik nu ook veel minder bezig. Dus vandaar dat ik er een beetje over twijfel. Het gevoel ebt langzaam weg, we hebben elkaar ruim een maand niet gezien, dus ik heb ook geen idee of ik nog echt iets voor hem voel. Daar zou ik pas achter kunnen komen als we elkaar zien, maar goed dat is niet aan de orde, want het is nog steeds stil van zijn kant.
