Relaties
alle pijlers
Prille "relaties" lopen steeds stuk, waarom?
zaterdag 15 mei 2010 om 11:08
Hallo allemaal,
Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.
Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.
Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.
In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?
Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......
Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?
Ik post hier normaal gesproken onder een andere nick..... Sorry voor de lange OP.
Ik trek het even niet meer en begin ontzettend aan mijzelf te twijfelen. Of ik wel leuk genoeg ben voor een relatie, word er ontzettend onzeker van en weet ook gewoon niet zo goed hoe verder te gaan.
Begin van dit jaar ontmoette ik een aantrekkelijke man, wat ouder, maar dat was geen probleem. Hij was helemaal weg van mij en dat uitte hij ook in zoveel woorden. Complicerende factor was dat hij bezig was met zijn scheiding. De scheiding was al in gang gezet toen ik hem ontmoette. Eerst wel twijfels gehad of ik er wel aan moest beginnen..... maar uiteindelijk won mijn gevoel had en liet me helemaal meeslepen...... Tot we een aantal weken onderweg waren. Hij werd minder contacterig en we zagen elkaar ook minder en ik merkte dat hij afstand van mij nam. Zijn ratio begon het te winnen van zijn gevoel. Hij wilde mij niet kwetsen en ook zichzelf niet, had ook veel stress op het werk. Ik kon me daar in eerste instantie alles bij voorstellen, net een nieuwe baan, een scheiding en dan ook nog eens een vrouw tegenkomen die een gevoelige snaar raakt. In een gesprek hebben we aangegeven dat we het rustig aan zouden doen. Dat ging redelijk, maar ik merkte dat ik mijn grenzen ging opschuiven en steeds excuses ging verzinnen voor hem. Maar mijn grens was een beetje bereikt toen hij niet terugbelde nadat ik hem meerdere keren had gebeld om iets met hem te delen. Ik ging er aan onderdoor...... en ook voelde ik dat ik mezelf niet kon zijn bij hem, ik was van mijn roze wolk afgevallen. En het contact met deze man is ook volledig afgekapt.
In de tussentijd ontmoette ik een andere man. Na lange mailwisselingen met hem afgesproken en er was direct een vonk. De 2 weken zagen we elkaar heel veel. En deelden meteen een heftige gebeurtenis samen, die zo zei hij een mooie basis vormde voor een lange relatie. Ik ben (was?) helemaal verliefd en ook hij liet me weten geweldig te vinden en helemaal zichzelf te kunnen zijn bij mij. Ondertussen hebben we dagelijks contact, maar heb ik hem al een paar weken niet gezien. Druk met werk, gezondheid gaat niet ok, kind wat opgevangen moet worden, thuis bezig en vervolgens geen tijd voor mij. Alsof dat geweldige gevoel tussen ons ineens weg is..... Want hoe kan je samen iets opbouwen als je elkaar een paar weken niet ziet?
Ik heb het gevoel dat hij tussen mijn vingers doorglipt en ik hem kwijt raak! En dat doet me ontzettend veel verdriet. Aan de ene kant begrijp ik dat het op dit moment tegenzit (en er zit veel tegen), maar aan de andere kant denk ik verdorie ik ben er ook nog! Je moet ook tijd voor mij vrij maken! Dat hij zijn kind moet opvangen vind ik begrijpelijk en daar heb ik ook geen probleem mee, maar dat er dan doordeweeks geen tijd is, dat gaat er bij mij niet in...... Maar teveel aan deze man gaan trekken werkt denk ik ook niet, maar niks doen lijkt me ook weer geen optie.... Ik weet het allemaal even niet meer. Komt denk ik ook omdat het bij mij ook even tegenzit......
Wat me continue opvalt is dat het bij mij steeds in de eerste 1-2 maanden misgaat. Ligt het aan mij? Ligt het aan de mannen op wie ik val, ligt het aan de mannen in kwestie, aan de niet optimale omstandigheden? Ik weet het allemaal niet meer..... Wil gewoon eens een relatie die soepel verloopt zonder al die ingewikkelde toestanden. Wie herkent dit?
zaterdag 15 mei 2010 om 12:33
quote:Purty schreef op 15 mei 2010 @ 12:26:
Sansom, ik kan je vertellen dat wat je allemaal wil gaan doen (hem stimuleren en zo) je geen ene steek verder zal helpen. Je zult alleen teleurgesteld zijn dat het alsnog niet zal gaan zoals jij wilt. Hij is een individu met een eigen leven. Hij heeft op dit moment andere prioriteiten dan jou. Laat hem met rust. Als hij behoefte heeft aan contact, dan weet hij je te vinden. Je hoeft maar een keer tegen hem te zeggen dat je er voor hem bent als hij je nodig heeft, dan weet hij genoeg. Hij is nu even bezig met zijn eigen dingen. Lijkt me een goed moment om je bezig te houden met jouw eigen dingen. Als het zo heeft moeten zijn, komt het wel. Nu loop je de boel alleen maar te forceren. Met je leven 'on hold' zetten, wordt het allemaal echt niet beter.
Ik snap je wel hoor. Been there en zo. Maar het zal alleen uitlopen op een grote desillusie als je zo doorgaat. Dus nogmaals: Laat Hem Met Rust.
Het is trouwens niet zo dat elke vent die je tegenkomt en waarmee er in het begin een klik is, zal uitdraaien op een relatie hoor. Dat idee moet je dus echt loslaten. Soms moet je vele kikkers kussen voordat je je prins vindt. Ga er dus lekker los mee om. Als je een leuke vent ontmoet, ga in het begin dan alleen maar leuke dingen met hem doen. Als je al vrij in het begin iemand moet smeken om aandacht aan je te besteden, is hij gewoon 'not that into you'. Heel simpel. Dat betekent niet dat jij geen leuke vrouw bent, maar dat jij (op dat moment) voor hem niet de juiste vrouw bent.
Nee niet iedere man waarmee ik gedate heb, daar is het wat mee geworden. Soms van mijn kant niet en soms van zijn kant niet. Hoort allemaal bij het leven....
Ik wil zeker mijn leven niet on hold zetten voor hem.... Ik merk dat ik even een stap moet terugdoen, wat zelfreflectie en eens eerlijk van binnenkijken
Sansom, ik kan je vertellen dat wat je allemaal wil gaan doen (hem stimuleren en zo) je geen ene steek verder zal helpen. Je zult alleen teleurgesteld zijn dat het alsnog niet zal gaan zoals jij wilt. Hij is een individu met een eigen leven. Hij heeft op dit moment andere prioriteiten dan jou. Laat hem met rust. Als hij behoefte heeft aan contact, dan weet hij je te vinden. Je hoeft maar een keer tegen hem te zeggen dat je er voor hem bent als hij je nodig heeft, dan weet hij genoeg. Hij is nu even bezig met zijn eigen dingen. Lijkt me een goed moment om je bezig te houden met jouw eigen dingen. Als het zo heeft moeten zijn, komt het wel. Nu loop je de boel alleen maar te forceren. Met je leven 'on hold' zetten, wordt het allemaal echt niet beter.
Ik snap je wel hoor. Been there en zo. Maar het zal alleen uitlopen op een grote desillusie als je zo doorgaat. Dus nogmaals: Laat Hem Met Rust.
Het is trouwens niet zo dat elke vent die je tegenkomt en waarmee er in het begin een klik is, zal uitdraaien op een relatie hoor. Dat idee moet je dus echt loslaten. Soms moet je vele kikkers kussen voordat je je prins vindt. Ga er dus lekker los mee om. Als je een leuke vent ontmoet, ga in het begin dan alleen maar leuke dingen met hem doen. Als je al vrij in het begin iemand moet smeken om aandacht aan je te besteden, is hij gewoon 'not that into you'. Heel simpel. Dat betekent niet dat jij geen leuke vrouw bent, maar dat jij (op dat moment) voor hem niet de juiste vrouw bent.
Nee niet iedere man waarmee ik gedate heb, daar is het wat mee geworden. Soms van mijn kant niet en soms van zijn kant niet. Hoort allemaal bij het leven....
Ik wil zeker mijn leven niet on hold zetten voor hem.... Ik merk dat ik even een stap moet terugdoen, wat zelfreflectie en eens eerlijk van binnenkijken
zaterdag 15 mei 2010 om 12:35
quote:meds schreef op 15 mei 2010 @ 12:31:
[...]
Misschien weet je het rationeel, maar je gedrag laat iets anders zien. Wel eens iets aan proberen te doen in de vorm van therapie?heb een aantal jaar wat sessies gehad bij een psych, maar dat had met name te maken met de scheiding van mijn ouders. Maar het zou heel goed kunnen dat dat nog een uitvloeisel is van die scheiding.
[...]
Misschien weet je het rationeel, maar je gedrag laat iets anders zien. Wel eens iets aan proberen te doen in de vorm van therapie?heb een aantal jaar wat sessies gehad bij een psych, maar dat had met name te maken met de scheiding van mijn ouders. Maar het zou heel goed kunnen dat dat nog een uitvloeisel is van die scheiding.
zaterdag 15 mei 2010 om 12:36
quote:sansnom schreef op 15 mei 2010 @ 12:35:
[...]
heb een aantal jaar wat sessies gehad bij een psych, maar dat had met name te maken met de scheiding van mijn ouders. Maar het zou heel goed kunnen dat dat nog een uitvloeisel is van die scheiding.Wat de oorzaak is maakt op zich niet zoveel uit denk ik. Maar een andere manier van denken en in het leven staan zou je erg kunnen helpen denk ik.
[...]
heb een aantal jaar wat sessies gehad bij een psych, maar dat had met name te maken met de scheiding van mijn ouders. Maar het zou heel goed kunnen dat dat nog een uitvloeisel is van die scheiding.Wat de oorzaak is maakt op zich niet zoveel uit denk ik. Maar een andere manier van denken en in het leven staan zou je erg kunnen helpen denk ik.
zaterdag 15 mei 2010 om 12:37
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 mei 2010 @ 12:31:
Zoals Meds al zei; ga wandelen, naar de film, bel elkaar op - als het uit komt - ,maar zie het zoals het is; een aftastende fase.
we bellen, sms-en en mailen elke dag. Soms is hij degene die initiatief neemt en soms ben ik. Ik ben in ieder geval niet bezig met het feit of het "mijn beurt" is om contact op te nemen. Gaat vanzelf eigenlijk.
Denk dat ik te snel en te graag er een relatie in wil zien en dus die belangrijke fase van aftasten oversla
Zoals Meds al zei; ga wandelen, naar de film, bel elkaar op - als het uit komt - ,maar zie het zoals het is; een aftastende fase.
we bellen, sms-en en mailen elke dag. Soms is hij degene die initiatief neemt en soms ben ik. Ik ben in ieder geval niet bezig met het feit of het "mijn beurt" is om contact op te nemen. Gaat vanzelf eigenlijk.
Denk dat ik te snel en te graag er een relatie in wil zien en dus die belangrijke fase van aftasten oversla
zaterdag 15 mei 2010 om 12:38
quote:wuiles schreef op 15 mei 2010 @ 12:32:
Je wilt hem motiveren, stimuleren, de ruimte geven...
Hoe benauwend. Hij is een grote jongen toch? Dan heeft hij jou niet nodig om kaders te stellen of te bedenken wat hij wil. Misschien wil hij over een tijdje weer daten, dan hoor je het vanzelf wel. Hoor je niks? Dan is het jammer. Er komt wel weer een volgende.ja hij is oud en wijs genoeg om te weten wat hij wel wil en wat niet.... en hij gaat echt niet doen wat ik wil, dat had ik snel genoeg al door.
Je wilt hem motiveren, stimuleren, de ruimte geven...
Hoe benauwend. Hij is een grote jongen toch? Dan heeft hij jou niet nodig om kaders te stellen of te bedenken wat hij wil. Misschien wil hij over een tijdje weer daten, dan hoor je het vanzelf wel. Hoor je niks? Dan is het jammer. Er komt wel weer een volgende.ja hij is oud en wijs genoeg om te weten wat hij wel wil en wat niet.... en hij gaat echt niet doen wat ik wil, dat had ik snel genoeg al door.
zaterdag 15 mei 2010 om 12:47
De vragen die je voor jezelf zou kunnen stellen is:
- Wat vind je echt leuk aan hem?
- Wat vind je echt belangrijk in een ( startende) relatie, en krijg je dit nu op dit moment?
- Wat geeft hij jou op dit moment?
- Wat is je winst om deze situatie te handhaven?
- Zou je ook nog op het zelfde gevoel uitkomen voor hem als hij dik, bochelig, klein.. ma.w. een ander uiterlijk heeft? en dus... waarop is je gevoel voor hem op gebaseerd? Liefde? Lust? je eigen ego? Opvulling? Angst?
Wanneer je deze vragen heel eerlijk beantwoord voor jezelf... geef je je zelf de antwoorden...
Ik wens je, ondanks de toch ook wel heftige reacties hier op je post, sterkte en innerlijke wijsheid.
- Wat vind je echt leuk aan hem?
- Wat vind je echt belangrijk in een ( startende) relatie, en krijg je dit nu op dit moment?
- Wat geeft hij jou op dit moment?
- Wat is je winst om deze situatie te handhaven?
- Zou je ook nog op het zelfde gevoel uitkomen voor hem als hij dik, bochelig, klein.. ma.w. een ander uiterlijk heeft? en dus... waarop is je gevoel voor hem op gebaseerd? Liefde? Lust? je eigen ego? Opvulling? Angst?
Wanneer je deze vragen heel eerlijk beantwoord voor jezelf... geef je je zelf de antwoorden...
Ik wens je, ondanks de toch ook wel heftige reacties hier op je post, sterkte en innerlijke wijsheid.
zaterdag 15 mei 2010 om 13:02
Zo'n claimende man heb ik onlangs leren "kennen". Nou ja, kennen...we waren nog in de mailfase. Maar zelfs via mail was hij al zo dwingend...als ik niet direct al zijn 6(!!) mailtjes beantwoordde, dacht hij al dat mijn interesse minder was...
Als ik bijv. 's avonds mijn PC uit had en op weg was naar mijn bed, SMSte hij: Zet je PC aan, want ik heb je gemaild.
Je snapt misschien, dat ik dat contact heb afgebroken? Hem vriendelijk gemaild dat ik hier geen zin in heb, we "kenden" elkaar notabene 5 dagen! Dat ik het gevoel had dat we niet bij elkaar pasten.
Als antwoord kreeg ik: ja, dacht ik wel...Waarschijnlijk ging hij met alle nieuwe contacten zo om.
Als ik bijv. 's avonds mijn PC uit had en op weg was naar mijn bed, SMSte hij: Zet je PC aan, want ik heb je gemaild.
Je snapt misschien, dat ik dat contact heb afgebroken? Hem vriendelijk gemaild dat ik hier geen zin in heb, we "kenden" elkaar notabene 5 dagen! Dat ik het gevoel had dat we niet bij elkaar pasten.
Als antwoord kreeg ik: ja, dacht ik wel...Waarschijnlijk ging hij met alle nieuwe contacten zo om.
zaterdag 15 mei 2010 om 13:09
oh ik ben veeeel te cynisch geloof ik, maar bestaat de 'terminale ex' wel?
Man2 gebruikt dit misschien alleen maar als smoes om Sansnom een beetje af te remmen.
Je bent een enorme dramaqueen in ieder geval. Heb je misschien ook een sterke kinderwens omdat je zo enorm hard van stapel loopt elke keer?
Man2 gebruikt dit misschien alleen maar als smoes om Sansnom een beetje af te remmen.
Je bent een enorme dramaqueen in ieder geval. Heb je misschien ook een sterke kinderwens omdat je zo enorm hard van stapel loopt elke keer?
zaterdag 15 mei 2010 om 13:12
Beste Sansom
Mogelijk is het al eerder gezegd,maar je komt erg bezitterig over.Je spreekt van een prille relatie terwijl jullie eigenlijk nog een beetje aan het verkennen zijn.
Als je zegt dat je van een roze wolk afvalt of praat over 'er onderdoor gaan" in een datingfase kom je wat mij betreft niet heel stabiel over.
Je mist wat, een relatie is een aanvulling geen opvulling.
Kan het zijn dat je te obsessief bezig bent met het willen van een relatie,dat je eerder verliefd bent op het hebben van een relatie?
Mogelijk is het al eerder gezegd,maar je komt erg bezitterig over.Je spreekt van een prille relatie terwijl jullie eigenlijk nog een beetje aan het verkennen zijn.
Als je zegt dat je van een roze wolk afvalt of praat over 'er onderdoor gaan" in een datingfase kom je wat mij betreft niet heel stabiel over.
Je mist wat, een relatie is een aanvulling geen opvulling.
Kan het zijn dat je te obsessief bezig bent met het willen van een relatie,dat je eerder verliefd bent op het hebben van een relatie?
zaterdag 15 mei 2010 om 13:14
zaterdag 15 mei 2010 om 13:23
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 mei 2010 @ 12:41:
Ik pleit er voor om de ouderwetsche doch duidelijke " verkering " weer in het leven te roepen, kunnen we het na een bepaalde tijd altijd nog een ' relatie " noemen.Na de verkering (oftewel het hof maken) dient met zich een gepaste tijd te verloven, alvorens in het huwelijksbootje te stappen.
Ik pleit er voor om de ouderwetsche doch duidelijke " verkering " weer in het leven te roepen, kunnen we het na een bepaalde tijd altijd nog een ' relatie " noemen.Na de verkering (oftewel het hof maken) dient met zich een gepaste tijd te verloven, alvorens in het huwelijksbootje te stappen.
zaterdag 15 mei 2010 om 13:33
zaterdag 15 mei 2010 om 13:40
Ik heb de rest van de reacties niet gelezen en heb dus ook geen eventuele aanvullende info. Afgaande op je OP krijg ik het gevoel dat je je een beetje veel te snel verliest in de begintijd en enorm hard van stapel loopt. Hoe kun je er nou al na een paar weken 'aan onderdoor gaan' en zoveel verdriet hebben? Daar snap ik echt niks van.
Misschien moet je alles iets relaxter benaderen. Just go with the flow girl!
Misschien moet je alles iets relaxter benaderen. Just go with the flow girl!
Zoek mij niet, ik wil niet gevonden worden.
zaterdag 15 mei 2010 om 13:48
quote:sansnom schreef op 15 mei 2010 @ 12:35:
[...]
heb een aantal jaar wat sessies gehad bij een psych, maar dat had met name te maken met de scheiding van mijn ouders. Maar het zou heel goed kunnen dat dat nog een uitvloeisel is van die scheiding.tja het huwelijk van je ouders is natuurlijk een heel belangrijk referentiekader. Gewoon weer wat sessie doen, altijd lekker, investeren in jezelf.!!
[...]
heb een aantal jaar wat sessies gehad bij een psych, maar dat had met name te maken met de scheiding van mijn ouders. Maar het zou heel goed kunnen dat dat nog een uitvloeisel is van die scheiding.tja het huwelijk van je ouders is natuurlijk een heel belangrijk referentiekader. Gewoon weer wat sessie doen, altijd lekker, investeren in jezelf.!!
zaterdag 15 mei 2010 om 13:58
Ik denk dat voor vrouwen vaak geldt dat als ze éénmaal door een man zijn overtuigd dat hij echt haar ziet zitten als partner door die grote woorden en gedrag dat ze niet meer open kunnen staan voor andere mannen.
Velen zeggen dat tijd er mee te maken heeft en dat je na een paar maanden nog niets kan zeggen. Ik vind juist dat als je het na een paar maanden nog niet kan zeggen wanneer dan wel? Een relatie is er gewoon maar voor gaan en dan kijken of het goed uitvalt. Er zijn er zat die na jaren relatie alsnog gaan scheiden dus die garantie heb je niet.
Mijns inziens is tijd een relatief begrip. In sommige relaties komen partners nooit tot elkaar en hebben ze nauwelijks echt contact en bij andere relaties is er intensief contact en praat je als snel op een veel dieper niveau met elkaar. Ik denk dat als iemand grote woorden gebruikt en daden (zoals die mannen ZELF in het begin deden) en het loopt allemaal lekker en goed dat je er dan wel vanuit mag gaan dat de ander het meent. Ik vind dat je na enige tijd intensief contact bijvoorbeeld wel dan er voor kan gaan of niet. Als je het dan nog niet weet wanneer dan wel? Tijd zegt dus niets. Je kan voor een relatie mijns inziens niet "half" gaan, je gaat er "vol" voor of niet. En ja dan doet dat flink pijn, meer dan dat als je na jaren uit elkaar gaat en je echt alles samen er aan hebt gedaan en weet dat dat het beste is.
Jouw vraag is volgens mij of je ze wellicht nog meer tijd had moeten geven gezien de omstandigheden of dat je het bij het rechte eind hebt dat ze voor jou geen zorgzaam gedrag meer laten zien en jij gevoelsmatig steeds verder van hen weg komt te staan.
Dan wordt voor jou de optie gewoon verder leven, waaronder ook valt verder kijken naar andere mannen, tevens de keuze om te stoppen met desbetreffende man. Je kan namelijk niet én gezellig verder leven en open staan voor anderen want het voelde voor jou al als commitment naar hem toe om dat niet te doen. Dus wordt de andere optie voor jou er gevoelsmatig één van uitmaken.
Je kan toch niet maar "half" een relatie opbouwen. Op het moment dat je echt voor een relatie gaat dan is er ook die relatie. Handig is dan wel dat je dat ook goed naar elkaar uitspreekt. En blijkbaar zijn hun woorden dus nergens op gebouwd.
Ik vind dat een man als hij een relatie opbouwt met een vrouw haar toch niet zo mag laten bungelen. En ik vind dat, ondanks begrijpelijk zeer moeilijke omstandigheden, je in een relatie ook enige zorgzaamheid naar elkaar moet laten blijken.
Ook als het een nieuw iemand is...! Mensen zijn mensen en een relatie impliceert dat je er voor elkaar wilt zijn. Ook jouw gevoelens tellen mee, en je schrijft zelf al dat je best ondanks je verliefde gevoelens rekening wilt houden met de vervelende omstandigheden. Maar op deze manier krijgt de relatie geen kans zich te ontwikkelen.
In tijden van vervelende omstandigheden zie je sowieso ook lange relaties regelmatig uit elkaar groeien.
De manier waarop je samen omgaat met vervelende gebeurtenissen en je elkaar wel of toch niet op de hoogte houdt van gevoelens die er zijn zorgen dat je dichter bij elkaar komt te staan of van elkaar wegdrijft.
Als je bij vervelende omstandigheden gelijk je relatie bijna op de uitknop zet dan gaat er iets niet goed. Anders moet je het niet zulke grote woorden meegeven zoals die mannen dat doen.
Verder vraag ik mij... als het goed is heb je het nu over zijn laatste ex. Waarbij hij ook al eerder het ziek zijn heeft meegemaakt. Heeft dat denk je bij hem ook een rol gespeeld om haar te verlaten?
I.i.g. denk ik dat je helaas de juiste conclusies trekt. De relaties klinken niet als iets met toekomstperspectief. Ze kunnen vervelende omstandigheden helaas niet overleven. En ik denk dat de mannen wellicht ook een ander beeld van "relatie" in hun hoofd hebben dan jij.
Velen zeggen dat tijd er mee te maken heeft en dat je na een paar maanden nog niets kan zeggen. Ik vind juist dat als je het na een paar maanden nog niet kan zeggen wanneer dan wel? Een relatie is er gewoon maar voor gaan en dan kijken of het goed uitvalt. Er zijn er zat die na jaren relatie alsnog gaan scheiden dus die garantie heb je niet.
Mijns inziens is tijd een relatief begrip. In sommige relaties komen partners nooit tot elkaar en hebben ze nauwelijks echt contact en bij andere relaties is er intensief contact en praat je als snel op een veel dieper niveau met elkaar. Ik denk dat als iemand grote woorden gebruikt en daden (zoals die mannen ZELF in het begin deden) en het loopt allemaal lekker en goed dat je er dan wel vanuit mag gaan dat de ander het meent. Ik vind dat je na enige tijd intensief contact bijvoorbeeld wel dan er voor kan gaan of niet. Als je het dan nog niet weet wanneer dan wel? Tijd zegt dus niets. Je kan voor een relatie mijns inziens niet "half" gaan, je gaat er "vol" voor of niet. En ja dan doet dat flink pijn, meer dan dat als je na jaren uit elkaar gaat en je echt alles samen er aan hebt gedaan en weet dat dat het beste is.
Jouw vraag is volgens mij of je ze wellicht nog meer tijd had moeten geven gezien de omstandigheden of dat je het bij het rechte eind hebt dat ze voor jou geen zorgzaam gedrag meer laten zien en jij gevoelsmatig steeds verder van hen weg komt te staan.
Dan wordt voor jou de optie gewoon verder leven, waaronder ook valt verder kijken naar andere mannen, tevens de keuze om te stoppen met desbetreffende man. Je kan namelijk niet én gezellig verder leven en open staan voor anderen want het voelde voor jou al als commitment naar hem toe om dat niet te doen. Dus wordt de andere optie voor jou er gevoelsmatig één van uitmaken.
Je kan toch niet maar "half" een relatie opbouwen. Op het moment dat je echt voor een relatie gaat dan is er ook die relatie. Handig is dan wel dat je dat ook goed naar elkaar uitspreekt. En blijkbaar zijn hun woorden dus nergens op gebouwd.
Ik vind dat een man als hij een relatie opbouwt met een vrouw haar toch niet zo mag laten bungelen. En ik vind dat, ondanks begrijpelijk zeer moeilijke omstandigheden, je in een relatie ook enige zorgzaamheid naar elkaar moet laten blijken.
Ook als het een nieuw iemand is...! Mensen zijn mensen en een relatie impliceert dat je er voor elkaar wilt zijn. Ook jouw gevoelens tellen mee, en je schrijft zelf al dat je best ondanks je verliefde gevoelens rekening wilt houden met de vervelende omstandigheden. Maar op deze manier krijgt de relatie geen kans zich te ontwikkelen.
In tijden van vervelende omstandigheden zie je sowieso ook lange relaties regelmatig uit elkaar groeien.
De manier waarop je samen omgaat met vervelende gebeurtenissen en je elkaar wel of toch niet op de hoogte houdt van gevoelens die er zijn zorgen dat je dichter bij elkaar komt te staan of van elkaar wegdrijft.
Als je bij vervelende omstandigheden gelijk je relatie bijna op de uitknop zet dan gaat er iets niet goed. Anders moet je het niet zulke grote woorden meegeven zoals die mannen dat doen.
Verder vraag ik mij... als het goed is heb je het nu over zijn laatste ex. Waarbij hij ook al eerder het ziek zijn heeft meegemaakt. Heeft dat denk je bij hem ook een rol gespeeld om haar te verlaten?
I.i.g. denk ik dat je helaas de juiste conclusies trekt. De relaties klinken niet als iets met toekomstperspectief. Ze kunnen vervelende omstandigheden helaas niet overleven. En ik denk dat de mannen wellicht ook een ander beeld van "relatie" in hun hoofd hebben dan jij.
zaterdag 15 mei 2010 om 14:05
quote:meds schreef op 15 mei 2010 @ 13:48:
[...]
tja het huwelijk van je ouders is natuurlijk een heel belangrijk referentiekader. Gewoon weer wat sessie doen, altijd lekker, investeren in jezelf.!!
Ja, bepaalde situaties maakt dat je gevoeliger kunt zijn in begrippen als trouw, vaste relaties, om elkaar geven dan iemand die niet gewend is na te denken over wat dan ook. Zoiets kan een groot verschil geven in de manier waarop mensen een onderwerp benaderen. Het maakt dat je kwetsbaarder bent. Je kan dat zelf in de gaten proberen te houden maar dan nog vind ik dat als je zoiets aangeeft, of iemand anders gebruikt grote woorden onterecht, dan ligt die verantwoording ook bij een ander als je een relatie probeert op te bouwen. Helaas kan je kwetsingen niet altijd voorkomen.
En helaas is het dus niet iedereen gegeven respectvol om te gaan met de gevoelens van een ander.
[...]
tja het huwelijk van je ouders is natuurlijk een heel belangrijk referentiekader. Gewoon weer wat sessie doen, altijd lekker, investeren in jezelf.!!
Ja, bepaalde situaties maakt dat je gevoeliger kunt zijn in begrippen als trouw, vaste relaties, om elkaar geven dan iemand die niet gewend is na te denken over wat dan ook. Zoiets kan een groot verschil geven in de manier waarop mensen een onderwerp benaderen. Het maakt dat je kwetsbaarder bent. Je kan dat zelf in de gaten proberen te houden maar dan nog vind ik dat als je zoiets aangeeft, of iemand anders gebruikt grote woorden onterecht, dan ligt die verantwoording ook bij een ander als je een relatie probeert op te bouwen. Helaas kan je kwetsingen niet altijd voorkomen.
En helaas is het dus niet iedereen gegeven respectvol om te gaan met de gevoelens van een ander.
