Relaties
alle pijlers
Relatie verbreken
zondag 23 oktober 2011 om 14:50
Lastig, na een relatie van meer dan twee jaar en het samenwonen van driekwart jaar, wil ik onze relatie verbreken.
Het klinkt hard, heel hard en dat past ook niet bij mij. Ik ben sinds mei hierover aan het dubbel, twijfelen, piekeren. Eind augustus heb ik hem verteld dat ik twijfelde en ben ik een paar dagen bij mijn ouders geweest. Daar mistte ik hem en vond ik het verschrikkelijk om te zien hoe kapot hij er van was.
Nu nog steeds heb ik het er heel moeilijk mee, maar ik weet dat ik deze keuze moet maken. We passen gewoon niet bij elkaar. Hij werkt en vind het leven wel prima zoals het is, hij wil niet verder leren en nieuwe dingen ontdekken. Ik wil meer, veel meer, studeren, werken, reizen, leven en mijn eigen dingen doen. Hij is niet heel erg slim, wat ik eerst niet erg vond en nu - vergeef me mijn egoïsme - eigenlijk wel. Ik merk dat ik het jammer vind dat hij me niet altijd begrijpt, dat hij dingen niet snapt en mijn drijfveren in het leven ook niet snapt. Hij probeert het zo hard, maar hij begrijp het niet.
Ik wil hem niet veranderen, want dan is het ook niet meer degene waar ik voor ben gevallen, maar ik weet dat het over is. Ik vind het zo moeilijk om dat toe te geven! Gisteren heb ik het een vriendin vertelt en nu moet ik het hem vertellen. En dan... Geen huis meer, mijn spullen dan? Mijn katten? Ik kan ze niet meenemen naar mijn ouders, dus die zal ik waarschijnlijk achter moeten laten. Mijn lieve twee knuffeltjes. Alles overnieuw beginnen, me even nergens thuisthuis voelen. Ik zie er zo tegenop. Het is nooit een goed moment. Over drie weken is hij jarig, ik kan het nu toch niet doen? Maar ik kan ook niet wachten, want daarna is het sinterklaas, dan kerst, oud en nieuw en dan zijn we al weer drie maanden verder en is er vast wel weer wat nieuws. Ik moet deze stap maken. Maar hoe?
Het klinkt hard, heel hard en dat past ook niet bij mij. Ik ben sinds mei hierover aan het dubbel, twijfelen, piekeren. Eind augustus heb ik hem verteld dat ik twijfelde en ben ik een paar dagen bij mijn ouders geweest. Daar mistte ik hem en vond ik het verschrikkelijk om te zien hoe kapot hij er van was.
Nu nog steeds heb ik het er heel moeilijk mee, maar ik weet dat ik deze keuze moet maken. We passen gewoon niet bij elkaar. Hij werkt en vind het leven wel prima zoals het is, hij wil niet verder leren en nieuwe dingen ontdekken. Ik wil meer, veel meer, studeren, werken, reizen, leven en mijn eigen dingen doen. Hij is niet heel erg slim, wat ik eerst niet erg vond en nu - vergeef me mijn egoïsme - eigenlijk wel. Ik merk dat ik het jammer vind dat hij me niet altijd begrijpt, dat hij dingen niet snapt en mijn drijfveren in het leven ook niet snapt. Hij probeert het zo hard, maar hij begrijp het niet.
Ik wil hem niet veranderen, want dan is het ook niet meer degene waar ik voor ben gevallen, maar ik weet dat het over is. Ik vind het zo moeilijk om dat toe te geven! Gisteren heb ik het een vriendin vertelt en nu moet ik het hem vertellen. En dan... Geen huis meer, mijn spullen dan? Mijn katten? Ik kan ze niet meenemen naar mijn ouders, dus die zal ik waarschijnlijk achter moeten laten. Mijn lieve twee knuffeltjes. Alles overnieuw beginnen, me even nergens thuisthuis voelen. Ik zie er zo tegenop. Het is nooit een goed moment. Over drie weken is hij jarig, ik kan het nu toch niet doen? Maar ik kan ook niet wachten, want daarna is het sinterklaas, dan kerst, oud en nieuw en dan zijn we al weer drie maanden verder en is er vast wel weer wat nieuws. Ik moet deze stap maken. Maar hoe?
zondag 23 oktober 2011 om 16:06
quote:liselore schreef op 23 oktober 2011 @ 15:58:
[...]
je inhoudelijk input is hartverwarmend.
Staat het je niet aan, Liselore? Dan lees je er maar overheen.
Alle begrip voor TO´s liefdesproblemen, maar ze loopt al maanden rond met twijfels schrijft ze, en nu dat ze eindelijk de knoop wil doorhakken is het van, oh de katjes... en daar mag ik rustig wat van zeggen. Dat dat jou in het verkeerde keelgat schiet is jouw probleem.
[...]
je inhoudelijk input is hartverwarmend.
Staat het je niet aan, Liselore? Dan lees je er maar overheen.
Alle begrip voor TO´s liefdesproblemen, maar ze loopt al maanden rond met twijfels schrijft ze, en nu dat ze eindelijk de knoop wil doorhakken is het van, oh de katjes... en daar mag ik rustig wat van zeggen. Dat dat jou in het verkeerde keelgat schiet is jouw probleem.
zondag 23 oktober 2011 om 16:09
@cadou
Ook daar loop ik een tijd mee rond hoor. En het is niet van 'wat moet ik nou met de katjes doen?' want ze blijven of hier lekker wonen, of ze gaan met mij mee, maar ik hoop dat ik de kans krijg ze mee te nemen. Ik vind het wel erg interessant dat je op een topic klikt 'relatie verbreken' en vervolgens over dieren gaat praten. Suggestie: een nieuw topic?
Ook daar loop ik een tijd mee rond hoor. En het is niet van 'wat moet ik nou met de katjes doen?' want ze blijven of hier lekker wonen, of ze gaan met mij mee, maar ik hoop dat ik de kans krijg ze mee te nemen. Ik vind het wel erg interessant dat je op een topic klikt 'relatie verbreken' en vervolgens over dieren gaat praten. Suggestie: een nieuw topic?
zondag 23 oktober 2011 om 16:09
quote:cadou schreef op 23 oktober 2011 @ 16:06:
[...]
Staat het je niet aan, Liselore? Dan lees je er maar overheen.
Alle begrip voor TO´s liefdesproblemen, maar ze loopt al maanden rond met twijfels schrijft ze, en nu dat ze eindelijk de knoop wil doorhakken is het van, oh de katjes... en daar mag ik rustig wat van zeggen. Dat dat jou in het verkeerde keelgat schiet is jouw probleem.
tjee relax! wordt je overspannen op dat asiel waar je werkt? Dat je het zo mee naar huis neemt is daar wel een teken van.
Je mag zeker rustig wat zeggen, alleen ligt daar nou net je probleem.
Ik zou zeggen neem een kopje thee, een dekentje en klap je laptop dicht.
[...]
Staat het je niet aan, Liselore? Dan lees je er maar overheen.
Alle begrip voor TO´s liefdesproblemen, maar ze loopt al maanden rond met twijfels schrijft ze, en nu dat ze eindelijk de knoop wil doorhakken is het van, oh de katjes... en daar mag ik rustig wat van zeggen. Dat dat jou in het verkeerde keelgat schiet is jouw probleem.
tjee relax! wordt je overspannen op dat asiel waar je werkt? Dat je het zo mee naar huis neemt is daar wel een teken van.
Je mag zeker rustig wat zeggen, alleen ligt daar nou net je probleem.
Ik zou zeggen neem een kopje thee, een dekentje en klap je laptop dicht.
zondag 23 oktober 2011 om 16:11
Als ik je verhaal zo lees denk ik dat het inderdaad geen slechte keuze is om uit elkaar te gaan ranjaa. Helaas is houden van elkaar alleen niet genoeg en werkt het niet als je niet met elkaar op dezelfde golflengte zit.
Waar ik zelf bang voor was, was dat onze frustraties steeds hoger op zouden lopen waardoor we met ruzie uit elkaar zouden gaan en dat wilde ik voorkomen.
Maar goed, het blijft natuurlijk altijd een moeilijke keuze. Je wil de ander geen pijn doen en je gooit ineens je hele leven om. Nogmaals sterkte!
Waar ik zelf bang voor was, was dat onze frustraties steeds hoger op zouden lopen waardoor we met ruzie uit elkaar zouden gaan en dat wilde ik voorkomen.
Maar goed, het blijft natuurlijk altijd een moeilijke keuze. Je wil de ander geen pijn doen en je gooit ineens je hele leven om. Nogmaals sterkte!
zondag 23 oktober 2011 om 16:15
En kopje thee is idd. een strak plan! Met koekje....
@TO, Ik snap na je reacties dat het bij jou genuanceerder ligt en dat ze je na aan het hart liggen. Het is alleen de manier hoe je het schreef in je openingspost. Dat is gewoon zo standaard, als je op een asiel hebt gewerkt zou je dat moeten weten toch? Veel sterkte met je situatie, het is vervelend genoeg.
@TO, Ik snap na je reacties dat het bij jou genuanceerder ligt en dat ze je na aan het hart liggen. Het is alleen de manier hoe je het schreef in je openingspost. Dat is gewoon zo standaard, als je op een asiel hebt gewerkt zou je dat moeten weten toch? Veel sterkte met je situatie, het is vervelend genoeg.
zondag 23 oktober 2011 om 16:18
@cadou
Dankjewel voor je reactie.
Ik heb mijn post in 1 keer geschreven zonder na te kijken en dat was inderdaad niet genuanceerd op dat gebied, maar daar heb ik niet bij stil gestaan. Ze liggen me inderdaad er dicht bij het hart, dus zij gaan niet weer naar een asiel of iets dergelijks, ze blijven hopelijk bij mij en anders bij mijn (ex)vriend. Drink inderdaad maar een lekker kopje thee! Heerlijk op zondagmiddag.
Dankjewel voor je reactie.
Ik heb mijn post in 1 keer geschreven zonder na te kijken en dat was inderdaad niet genuanceerd op dat gebied, maar daar heb ik niet bij stil gestaan. Ze liggen me inderdaad er dicht bij het hart, dus zij gaan niet weer naar een asiel of iets dergelijks, ze blijven hopelijk bij mij en anders bij mijn (ex)vriend. Drink inderdaad maar een lekker kopje thee! Heerlijk op zondagmiddag.
zondag 23 oktober 2011 om 16:35
Hai Ranjaa,
Wat een moeilijke situatie, zeg.
Ik en mijn ex hebben samen na 4,5 jaar relatie waarvan de helft samenwonen, ook de knoop doorgehakt.
We hielden vreselijk veel van elkaar, maar niet meer als partners. Irritatie over de meest kleine dingen, op elkaar fitten en constant ruzie. Dat is maandenlang doorgesukkeld, toen ben ik een week weggeweest van huis en daar heb ik voor mezelf een beslissing gemaakt; dit kan niet zo langer.
We hebben de knoop samen doorgehakt, met heel veel verdriet, dat dan weer wel.
Nu, een jaar later, is dit de beste keuze die we hadden kunnen maken. Soms zijn verstandelijke keuzes de beste, ook al speelt je gevoel ook een groot deel tegen in het hele verhaal.
Het is voor mij ook de beste keuze geweest, anders waren we heel anders uit elkaar gegaan waarschijnlijk, met knallende ruzie... Dat is het ook niet waard!
Ik zie hem nog erg vaak en het is en blijft mijn beste maatje, uiteindelijk was dat voor ons ook de reden om niet meer als partners door het leven te gaan.
Pijnlijk, maar even door de zure appel heen bijten.. En tja, hoe cliché ook; het komt wel goed, schatje.
Wat een moeilijke situatie, zeg.
Ik en mijn ex hebben samen na 4,5 jaar relatie waarvan de helft samenwonen, ook de knoop doorgehakt.
We hielden vreselijk veel van elkaar, maar niet meer als partners. Irritatie over de meest kleine dingen, op elkaar fitten en constant ruzie. Dat is maandenlang doorgesukkeld, toen ben ik een week weggeweest van huis en daar heb ik voor mezelf een beslissing gemaakt; dit kan niet zo langer.
We hebben de knoop samen doorgehakt, met heel veel verdriet, dat dan weer wel.
Nu, een jaar later, is dit de beste keuze die we hadden kunnen maken. Soms zijn verstandelijke keuzes de beste, ook al speelt je gevoel ook een groot deel tegen in het hele verhaal.
Het is voor mij ook de beste keuze geweest, anders waren we heel anders uit elkaar gegaan waarschijnlijk, met knallende ruzie... Dat is het ook niet waard!
Ik zie hem nog erg vaak en het is en blijft mijn beste maatje, uiteindelijk was dat voor ons ook de reden om niet meer als partners door het leven te gaan.
Pijnlijk, maar even door de zure appel heen bijten.. En tja, hoe cliché ook; het komt wel goed, schatje.
zondag 23 oktober 2011 om 16:51
Ik zit dit stuk als man te lezen en hoop je misschien een goede tip te kunnen geven vanuit mijn oogpunt.
Ook ik heb dit meegemaakt, 9 jaar lang met een ontzettende lieve meid samen gewoond, maar had eigenlijk na 2 jaar al: nee, dit word niet de vrouw waarmee ik oud wil worden en kids wil krijgen, mede omdat we niet op 1 lijn lagen wat intelligentie en denkwijze betreft. Uiteindelijk na 9 jaar de knoop toch kunnen doorhakken, wat voor ons beide erg moeilijk was...vooral voor haar natuurlijk.
Wat wij hebben gedaan is, nadat ik het haar had verteld, de afspraak gemaakt dat we nog samen in 1 huis bleven wonen totdat ze wat anders had gevonden om te wonen. We zijn toen samen op zoek gegaan naar een geschikte woonruimte. Het mes snijd dan aan 2 kanten...voor haar dat het niet plotseling koud op haar dak kwam te moeten vertrekken en daarnaast ook nog haar verdriet te moeten verwerken. En voor mij niet het rotgevoel te moeten hebben zo'n lieve meid zomaar aan haar lot over te moeten laten. Ze kon dus het idee verwerken, samen met mij, en er veel over praten. Toen ze na een tijdje geschikte woonruimte had gevonden was het voor haar daarom ook veel makkelijker de stap te moeten nemen. We zijn daarna nog vrienden gebleven en heb haar zoveel mogelijk geholpen met van alles en nog wat. Op een gegeven moment kwam ze op een punt dat ze de breuk had verwerkt en zich weer goed voelde. Ik weet, er gaat wat energie inzitten, maar als het echt een lieve vent is zou ik dat er wel voor over hebben. Misschien heb je wat aan deze tip...voorderest...sterkte voor jullie beide en om die asielmevr. niet voor de benen te schoppen...ook voor de katten.
Ook ik heb dit meegemaakt, 9 jaar lang met een ontzettende lieve meid samen gewoond, maar had eigenlijk na 2 jaar al: nee, dit word niet de vrouw waarmee ik oud wil worden en kids wil krijgen, mede omdat we niet op 1 lijn lagen wat intelligentie en denkwijze betreft. Uiteindelijk na 9 jaar de knoop toch kunnen doorhakken, wat voor ons beide erg moeilijk was...vooral voor haar natuurlijk.
Wat wij hebben gedaan is, nadat ik het haar had verteld, de afspraak gemaakt dat we nog samen in 1 huis bleven wonen totdat ze wat anders had gevonden om te wonen. We zijn toen samen op zoek gegaan naar een geschikte woonruimte. Het mes snijd dan aan 2 kanten...voor haar dat het niet plotseling koud op haar dak kwam te moeten vertrekken en daarnaast ook nog haar verdriet te moeten verwerken. En voor mij niet het rotgevoel te moeten hebben zo'n lieve meid zomaar aan haar lot over te moeten laten. Ze kon dus het idee verwerken, samen met mij, en er veel over praten. Toen ze na een tijdje geschikte woonruimte had gevonden was het voor haar daarom ook veel makkelijker de stap te moeten nemen. We zijn daarna nog vrienden gebleven en heb haar zoveel mogelijk geholpen met van alles en nog wat. Op een gegeven moment kwam ze op een punt dat ze de breuk had verwerkt en zich weer goed voelde. Ik weet, er gaat wat energie inzitten, maar als het echt een lieve vent is zou ik dat er wel voor over hebben. Misschien heb je wat aan deze tip...voorderest...sterkte voor jullie beide en om die asielmevr. niet voor de benen te schoppen...ook voor de katten.
zondag 23 oktober 2011 om 17:04
quote:prodigy schreef op 23 oktober 2011 @ 16:51:
Ik zit dit stuk als man te lezen en hoop je misschien een goede tip te kunnen geven vanuit mijn oogpunt.
Ook ik heb dit meegemaakt, 9 jaar lang met een ontzettende lieve meid samen gewoond, maar had eigenlijk na 2 jaar al: nee, dit word niet de vrouw waarmee ik oud wil worden en kids wil krijgen, mede omdat we niet op 1 lijn lagen wat intelligentie en denkwijze betreft. Uiteindelijk na 9 jaar de knoop toch kunnen doorhakken, wat voor ons beide erg moeilijk was...Wat ik dan echt niet begrijp, is dat je er 7 jaar (!) over doet om haar dat te vertellen. Dat is dan 7 jaar van jullie beide levens, die jullie allebei hadden kunnen spenderen aan 'marriage-material', en niet aan elkaar.
Ik zit dit stuk als man te lezen en hoop je misschien een goede tip te kunnen geven vanuit mijn oogpunt.
Ook ik heb dit meegemaakt, 9 jaar lang met een ontzettende lieve meid samen gewoond, maar had eigenlijk na 2 jaar al: nee, dit word niet de vrouw waarmee ik oud wil worden en kids wil krijgen, mede omdat we niet op 1 lijn lagen wat intelligentie en denkwijze betreft. Uiteindelijk na 9 jaar de knoop toch kunnen doorhakken, wat voor ons beide erg moeilijk was...Wat ik dan echt niet begrijp, is dat je er 7 jaar (!) over doet om haar dat te vertellen. Dat is dan 7 jaar van jullie beide levens, die jullie allebei hadden kunnen spenderen aan 'marriage-material', en niet aan elkaar.
zondag 23 oktober 2011 om 17:13
Omdat het voorderest een vreselijk lieve, knappe en leuke meid was Jaimee21. En we hadden in die 7 jaar ook 2 maal een break gehad (zij bij haar ouders terug voor een maandje), maar ze had zoveel verdriet ervan en dat kon ik niet aanzien. En komt natuurlijk bij dat ik haar ook wel weer miste na een tijdje. Het was niet zo dat ik niet van haar hield, maar zag haar meer als mijn zus dan als mijn levenspartner...vandaar.
zondag 23 oktober 2011 om 17:52
hallo ranjaa,
Van de ene kant is het jammer om een relatie te moeten verbreken. Toch is het waarschijnlijk goed voor beiden om er nu iets aan te doen. Ik kijk nu tegen een relatie aan van ruim 21 jaar. Onze relatieverhouding is te vergelijken met de jouwe. Ook ik wil niet dat ik verandert word of mijn partner veranderen. Ik ga het in dit forum niet hebben over de tijd van onze eerste liefdeskus en nu. We staan nu echter wel tegen een paar ernstige zaken aan te kijken (door schulden die hij gemaakt heeft). Omdat ik alles steeds maar met de mantel der liefde bedekte, of hem hielp met zaken die hij als volwassen man toch eigenlijk zelf moest doen, omdat hij dat moeilijk vond, omdat hij op andere vlakken wel een leuke vent is, omdat hij het niet slecht bedoeld, omdat hij toch ook wel zijn best doet etc. En nadat ik vorig jaar vertelde dat het nu mijn tijd was (ben een studie gaan volgen, ook in de hoop dat ik financieel onafhankelijker kan worden, want van hem moesten we het niet echt meer hebben) en hij zijn financiele zaken toch echt zelf moest regelen, desnoods met hulp van een boekhouder, is er dus nauwelijks iets gebeurd. Omdat hij het niet kan/ snapt/ wilt snappen/ gewend is dat ik het wel regel/ ik weet het niet.
Hij houdt nog steeds van me, maar ik ben ondertussen wel een beetje op en klaar met hem. Naast de schulden die hij maakte zocht hij vele uitwegen voor excuses. Nu wil ik uit elkaar en is er veel te veel pijn tussen ons.
Dat kan allemaal voorkomen worden als jij nu die pijn even laat komen, maar wel eerlijk bent naar jezelf en naar je vriend. Ik heb om allerlei redenen het uit elkaar gaan uitgesteld, heb nu zijn administratie op orde gebracht waardoor mijn studie naar de achtergrond moest. Kijk nu tegen dezelfde twijfels aan als jij maar met een langere achtergrond, wat het niet makkelijker maakt. En in plaats van twee katjes zijn er twee kinderen. Ik snap best dat je daar verdriet over hebt. Kun je ze niet bij vrienden 'stallen' om ze weer over te nemen als je een goede woning hebt. Of proberen te onderhandelen met je vriend dat je er minimaal één kan houden zodra het wel kan? Succes met je beslissing.
Van de ene kant is het jammer om een relatie te moeten verbreken. Toch is het waarschijnlijk goed voor beiden om er nu iets aan te doen. Ik kijk nu tegen een relatie aan van ruim 21 jaar. Onze relatieverhouding is te vergelijken met de jouwe. Ook ik wil niet dat ik verandert word of mijn partner veranderen. Ik ga het in dit forum niet hebben over de tijd van onze eerste liefdeskus en nu. We staan nu echter wel tegen een paar ernstige zaken aan te kijken (door schulden die hij gemaakt heeft). Omdat ik alles steeds maar met de mantel der liefde bedekte, of hem hielp met zaken die hij als volwassen man toch eigenlijk zelf moest doen, omdat hij dat moeilijk vond, omdat hij op andere vlakken wel een leuke vent is, omdat hij het niet slecht bedoeld, omdat hij toch ook wel zijn best doet etc. En nadat ik vorig jaar vertelde dat het nu mijn tijd was (ben een studie gaan volgen, ook in de hoop dat ik financieel onafhankelijker kan worden, want van hem moesten we het niet echt meer hebben) en hij zijn financiele zaken toch echt zelf moest regelen, desnoods met hulp van een boekhouder, is er dus nauwelijks iets gebeurd. Omdat hij het niet kan/ snapt/ wilt snappen/ gewend is dat ik het wel regel/ ik weet het niet.
Hij houdt nog steeds van me, maar ik ben ondertussen wel een beetje op en klaar met hem. Naast de schulden die hij maakte zocht hij vele uitwegen voor excuses. Nu wil ik uit elkaar en is er veel te veel pijn tussen ons.
Dat kan allemaal voorkomen worden als jij nu die pijn even laat komen, maar wel eerlijk bent naar jezelf en naar je vriend. Ik heb om allerlei redenen het uit elkaar gaan uitgesteld, heb nu zijn administratie op orde gebracht waardoor mijn studie naar de achtergrond moest. Kijk nu tegen dezelfde twijfels aan als jij maar met een langere achtergrond, wat het niet makkelijker maakt. En in plaats van twee katjes zijn er twee kinderen. Ik snap best dat je daar verdriet over hebt. Kun je ze niet bij vrienden 'stallen' om ze weer over te nemen als je een goede woning hebt. Of proberen te onderhandelen met je vriend dat je er minimaal één kan houden zodra het wel kan? Succes met je beslissing.
zondag 23 oktober 2011 om 18:21
Sterkte TO,
Ik heb het ook een keer meegemaakt, het moment is nooit goed. Maar als het daar is probeer dan toch de kracht te vinden om door te zetten. Je moet door de zure appel heen, op termijn gaan voor alle betrokkenen de scherpe randjes er wel af!
En de kattenmevrouw heeft het over de toon.... Ik reageer niet veel op dit forum, maar ik kon het nu niet laten. De toon van haar eigen berichten schoot mij zacht gezegd nogal verkeerd. Dat had ook wel wat genuanceerder gemogen. Maar goed, het is nu eenmaal gezegd, ik zou het sportief vinden als ze gewoon mee blijft kletsen en op een positivieve manier haar bijdrage gaat leveren... ik hou niet zo van dat ´kattige´...
Ik heb het ook een keer meegemaakt, het moment is nooit goed. Maar als het daar is probeer dan toch de kracht te vinden om door te zetten. Je moet door de zure appel heen, op termijn gaan voor alle betrokkenen de scherpe randjes er wel af!
En de kattenmevrouw heeft het over de toon.... Ik reageer niet veel op dit forum, maar ik kon het nu niet laten. De toon van haar eigen berichten schoot mij zacht gezegd nogal verkeerd. Dat had ook wel wat genuanceerder gemogen. Maar goed, het is nu eenmaal gezegd, ik zou het sportief vinden als ze gewoon mee blijft kletsen en op een positivieve manier haar bijdrage gaat leveren... ik hou niet zo van dat ´kattige´...
zondag 23 oktober 2011 om 18:48
quote:jersey77 schreef op 23 oktober 2011 @ 18:21:
Sterkte TO,
Ik heb het ook een keer meegemaakt, het moment is nooit goed. Maar als het daar is probeer dan toch de kracht te vinden om door te zetten. Je moet door de zure appel heen, op termijn gaan voor alle betrokkenen de scherpe randjes er wel af!
En de kattenmevrouw heeft het over de toon.... Ik reageer niet veel op dit forum, maar ik kon het nu niet laten. De toon van haar eigen berichten schoot mij zacht gezegd nogal verkeerd. Dat had ook wel wat genuanceerder gemogen. Maar goed, het is nu eenmaal gezegd, ik zou het sportief vinden als ze gewoon mee blijft kletsen en op een positivieve manier haar bijdrage gaat leveren... ik hou niet zo van dat ´kattige´... Mhmm... Ik geloof dat ik al eerder uitgelegd had waarom ook ik niet zo genuanceerd was.....
Sterkte TO,
Ik heb het ook een keer meegemaakt, het moment is nooit goed. Maar als het daar is probeer dan toch de kracht te vinden om door te zetten. Je moet door de zure appel heen, op termijn gaan voor alle betrokkenen de scherpe randjes er wel af!
En de kattenmevrouw heeft het over de toon.... Ik reageer niet veel op dit forum, maar ik kon het nu niet laten. De toon van haar eigen berichten schoot mij zacht gezegd nogal verkeerd. Dat had ook wel wat genuanceerder gemogen. Maar goed, het is nu eenmaal gezegd, ik zou het sportief vinden als ze gewoon mee blijft kletsen en op een positivieve manier haar bijdrage gaat leveren... ik hou niet zo van dat ´kattige´... Mhmm... Ik geloof dat ik al eerder uitgelegd had waarom ook ik niet zo genuanceerd was.....
maandag 24 oktober 2011 om 08:54
quote:cadou schreef op 23 oktober 2011 @ 18:48:
[...]
Mhmm... Ik geloof dat ik al eerder uitgelegd had waarom ook ik niet zo genuanceerd was.....
En omdat jij een uitleg hebt voor ongenuanceerd gedrag, moeten we het maar accepteren?
Zal dat zometeen op m'n werk ook eens proberen, kijken of het in de 'echte wereld' ook zo werkt.
[...]
Mhmm... Ik geloof dat ik al eerder uitgelegd had waarom ook ik niet zo genuanceerd was.....
En omdat jij een uitleg hebt voor ongenuanceerd gedrag, moeten we het maar accepteren?
Zal dat zometeen op m'n werk ook eens proberen, kijken of het in de 'echte wereld' ook zo werkt.
maandag 24 oktober 2011 om 11:11
Hoi Ranja,
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt. Ik zit namelijk sinds gisteren in precies dezelfde situatie als jij. Ook ik twijfel al lange tijd aan mijn relatie van 4 jaar. En heb hem dit nieuws gisteren gebracht. Natuurlijk hebben we er in het verleden ontzettend veel over gepraat en ook geprobeerd er wat aan te doen. Ik had vooral het gevoel dat we niet op een lijn lagen. Ik studeer, en ik merk dat ik een andere kijk krijg op het leven. Hij werkt al, en hij ziet de dingen gewoon niet zoals ik ze zie. Ik wil nog heel veel ondernemen, en van de wereld zien. Van hem hoeft dit niet zo. Ook is mijn vader dit jaar erg ziek geweest en heb ik hem nog beter leren kennen. Zo wist ik al dat hij niet echt een prater is, hij stopt moeilijke dingen liever weg en verwacht dan eigenlijk dat iedereen dit zo hoort te doen. Ik heb in deze periode vaak een arm om me heen gemist. Hij begreep me vaak totaal niet, en we lagen dus weer niet op een lijn. Ook voel ik me schulig. Waarom neem ik geen genoegen met dat wat ik nu heb? Waarom moet ik er zo nodig een eind aan maken? Ik wil hem namelijk geen verdriet doen, want het is geen verschrikkelijke vent. Hij begrijpt me alleen niet en communiceert op een heel ander niveau dan ik.
Hij is nu boos op me, en snapt totaal niet waarom ik er een einde aan maak. Misschien blijkt hier wel uit dat we niet op een lijn liggen. Ook ik moet op zoek naar andere woonruimte en gelukkig kan ik hopelijk deze week hier weg. Hier blijven is voor ons beiden te pijnlijk en maakt het alleen maar moeilijker.
Ik moet dit doen, ook al is het een vreselijke strijd tussen mijn verstand en gevoel. Ik ben ontzettend verdrietig, en ga hem vreselijk missen. Maar ik moet voor mezelf kiezen, en voor mijn eigen geluk.
Ik wil je een hele dikke knuffel geven, want ik weet hoe moeilijk je het nu moet hebben!
Je mag me ook een prive bericht sturen hoor, al weet ik niet hoe dat werkt.
Groetjes
Speciaal voor dit topic een account aangemaakt. Ik zit namelijk sinds gisteren in precies dezelfde situatie als jij. Ook ik twijfel al lange tijd aan mijn relatie van 4 jaar. En heb hem dit nieuws gisteren gebracht. Natuurlijk hebben we er in het verleden ontzettend veel over gepraat en ook geprobeerd er wat aan te doen. Ik had vooral het gevoel dat we niet op een lijn lagen. Ik studeer, en ik merk dat ik een andere kijk krijg op het leven. Hij werkt al, en hij ziet de dingen gewoon niet zoals ik ze zie. Ik wil nog heel veel ondernemen, en van de wereld zien. Van hem hoeft dit niet zo. Ook is mijn vader dit jaar erg ziek geweest en heb ik hem nog beter leren kennen. Zo wist ik al dat hij niet echt een prater is, hij stopt moeilijke dingen liever weg en verwacht dan eigenlijk dat iedereen dit zo hoort te doen. Ik heb in deze periode vaak een arm om me heen gemist. Hij begreep me vaak totaal niet, en we lagen dus weer niet op een lijn. Ook voel ik me schulig. Waarom neem ik geen genoegen met dat wat ik nu heb? Waarom moet ik er zo nodig een eind aan maken? Ik wil hem namelijk geen verdriet doen, want het is geen verschrikkelijke vent. Hij begrijpt me alleen niet en communiceert op een heel ander niveau dan ik.
Hij is nu boos op me, en snapt totaal niet waarom ik er een einde aan maak. Misschien blijkt hier wel uit dat we niet op een lijn liggen. Ook ik moet op zoek naar andere woonruimte en gelukkig kan ik hopelijk deze week hier weg. Hier blijven is voor ons beiden te pijnlijk en maakt het alleen maar moeilijker.
Ik moet dit doen, ook al is het een vreselijke strijd tussen mijn verstand en gevoel. Ik ben ontzettend verdrietig, en ga hem vreselijk missen. Maar ik moet voor mezelf kiezen, en voor mijn eigen geluk.
Ik wil je een hele dikke knuffel geven, want ik weet hoe moeilijk je het nu moet hebben!
Je mag me ook een prive bericht sturen hoor, al weet ik niet hoe dat werkt.
Groetjes
maandag 24 oktober 2011 om 16:41
quote:appelmoes_1988 schreef op 24 oktober 2011 @ 11:11:
Ook voel ik me schulig. Waarom neem ik geen genoegen met dat wat ik nu heb? Waarom moet ik er zo nodig een eind aan maken? Ik wil hem namelijk geen verdriet doen, want het is geen verschrikkelijke vent. Hij begrijpt me alleen niet en communiceert op een heel ander niveau dan ik.
Iemand verdriet doen is nooit leuk, maar soms noodzaak om jezelf geen verdriet te doen. Je kunt nu wel 'genoegen nemen met', maar daar krijg je spijt van. En dan? Zijn er wellicht kinderen in het spel, een langdurige, kostbare (v)echtscheiding, en ben je helemaal terug bij af. Nu ben je nog jong, ongebonden en het mooiste van de grap: je weet wat je wel én niet wil!
Grijp die kans naar het leven dat je graag zou willen leiden. Daar hoef je je toch niet schuldig om te voelen?
Anders voel je de rest van je leven spijt: What if.
Sterkte!
Ook voel ik me schulig. Waarom neem ik geen genoegen met dat wat ik nu heb? Waarom moet ik er zo nodig een eind aan maken? Ik wil hem namelijk geen verdriet doen, want het is geen verschrikkelijke vent. Hij begrijpt me alleen niet en communiceert op een heel ander niveau dan ik.
Iemand verdriet doen is nooit leuk, maar soms noodzaak om jezelf geen verdriet te doen. Je kunt nu wel 'genoegen nemen met', maar daar krijg je spijt van. En dan? Zijn er wellicht kinderen in het spel, een langdurige, kostbare (v)echtscheiding, en ben je helemaal terug bij af. Nu ben je nog jong, ongebonden en het mooiste van de grap: je weet wat je wel én niet wil!
Grijp die kans naar het leven dat je graag zou willen leiden. Daar hoef je je toch niet schuldig om te voelen?
Anders voel je de rest van je leven spijt: What if.
Sterkte!
vrijdag 28 oktober 2011 om 00:19
Dingie en Ranjaa en appelmoes; zou willen dat we bij elkaar in de staat woonden en lekker konden kletsen, want hier nog 1 in precies hetzelfde schuitje.. Zie er zo tegen op en zou heel graag vrienden met hem blijven, maar ben bang dat hij dat niet aan zal kunnen en stel het daarom uit.. Pffffff, knopen door hakken leek nog nooit zo moeilijk!
vrijdag 28 oktober 2011 om 18:47
Dag iedereen die mij de afgelopen week lieve berichten heeft gestuurd!
Ik ben op dit moment bij mijn ouders, gisteravond heb ik het gezegd tegen mijn - inmiddels - ex-vriend. Erg lastig, de hele avond wist ik dat ik moest doen. Hij werkt als chefkok en is dus laat thuis, maar ik kon het niet meer uitstellen.
Hij begreep het niet en was erg verdrietig. Stond er op mij weg te brengen naar mijn ouders. Het doet me erg pijn om te zien dat hij verdrietig is! Dat vind ik zo naar. We gaan binnenkort het wel hebben over spullen en alles regelen en dus ook de katjes, maar daar is het nu nog even te pijnlijk voor.
Het is echt even lastig. Ik voel me enerzijds opgelucht, maar aan de andere kant doet het ook pijn omdat ik zo'n lieve jongen heb gekwetst. Ik hoop echt - hoe cliché ook - dat we in de toekomst als vrienden verder kunnen, maar dat zal nu nog niet gaan. Het is nog te vers.
@appelmoes, ik heb je als vriend toegevoegd want ik snap ook niks van viva!!
@derest, ik reageer zo even op jullie, want ik zit op een andere pagina te typen, dus zie niet meer wat jullie reacties waren.
Ik ben op dit moment bij mijn ouders, gisteravond heb ik het gezegd tegen mijn - inmiddels - ex-vriend. Erg lastig, de hele avond wist ik dat ik moest doen. Hij werkt als chefkok en is dus laat thuis, maar ik kon het niet meer uitstellen.
Hij begreep het niet en was erg verdrietig. Stond er op mij weg te brengen naar mijn ouders. Het doet me erg pijn om te zien dat hij verdrietig is! Dat vind ik zo naar. We gaan binnenkort het wel hebben over spullen en alles regelen en dus ook de katjes, maar daar is het nu nog even te pijnlijk voor.
Het is echt even lastig. Ik voel me enerzijds opgelucht, maar aan de andere kant doet het ook pijn omdat ik zo'n lieve jongen heb gekwetst. Ik hoop echt - hoe cliché ook - dat we in de toekomst als vrienden verder kunnen, maar dat zal nu nog niet gaan. Het is nog te vers.
@appelmoes, ik heb je als vriend toegevoegd want ik snap ook niks van viva!!
@derest, ik reageer zo even op jullie, want ik zit op een andere pagina te typen, dus zie niet meer wat jullie reacties waren.
vrijdag 28 oktober 2011 om 18:51
@jorda
Wat vervelend is dat he .. Ik ken dat gevoel enorm en ik zat er zo ontzettend tegenop! Gisteren even met een vriendin gekletst en ik wist dat ik die avond moest zeggen, dus ik raakte prompt aan de diarree van de stress (het slaat altijd op mijn darmen)...
Ik merk wel dat het fijn is dat het er uit is. Het is alleen zo verwarrend omdat je wel veel om degene geeft die je pijn moet doen. Mijn exvriend begreep het ook niet goed, en dat was ook het punt, we begrijpen elkaar vaak niet. Maar het is heel verdrietig iemand te zien die verdriet heeft en het ook niet snapt en dat hij even helemaal gebroken is .
Terwijl ik dan verstandelijk weet dat het een goede keuze is, voelt het even niet zo! Maar misschien moeten we dan naar dezelfde straat verhuizen? Tenminste, ik moet nu toch een nieuw huisje zoeken, hehe.
Wat vervelend is dat he .. Ik ken dat gevoel enorm en ik zat er zo ontzettend tegenop! Gisteren even met een vriendin gekletst en ik wist dat ik die avond moest zeggen, dus ik raakte prompt aan de diarree van de stress (het slaat altijd op mijn darmen)...
Ik merk wel dat het fijn is dat het er uit is. Het is alleen zo verwarrend omdat je wel veel om degene geeft die je pijn moet doen. Mijn exvriend begreep het ook niet goed, en dat was ook het punt, we begrijpen elkaar vaak niet. Maar het is heel verdrietig iemand te zien die verdriet heeft en het ook niet snapt en dat hij even helemaal gebroken is .
Terwijl ik dan verstandelijk weet dat het een goede keuze is, voelt het even niet zo! Maar misschien moeten we dan naar dezelfde straat verhuizen? Tenminste, ik moet nu toch een nieuw huisje zoeken, hehe.
vrijdag 4 november 2011 om 15:47
nou bij mij de kogel ook door de kerk... soort van opluchting en tegelijkertijd gemis.
We woonden niet samen trouwens, moeten alleen nog spullen uitwisselen die bij elkaar liggen.. We hebben wel nog contact en elkaar paar keer gezien, maar geen gezoen laat staan seks. Heb ik ook helemaal geen behoefte aan (door dingen die er gebeurd zijn...).
Eigenlijk wel fijn dat het niet zo abrupt is allemaal, ik haat dat ineens geen contact meer hebben, al schijnt dat soms het beste te zijn.. Ik hoop ook dat het nu een beetje gaat verwateren en dat we dan vrienden kunnen blijven, de tijd zal het leren (aldus de wijze woorden van mijn moeder).
Hoop dat het goed gat met je ranjaa en dat je snel woonruimte vindt die je lekker van jezelf kan gaan maken
We woonden niet samen trouwens, moeten alleen nog spullen uitwisselen die bij elkaar liggen.. We hebben wel nog contact en elkaar paar keer gezien, maar geen gezoen laat staan seks. Heb ik ook helemaal geen behoefte aan (door dingen die er gebeurd zijn...).
Eigenlijk wel fijn dat het niet zo abrupt is allemaal, ik haat dat ineens geen contact meer hebben, al schijnt dat soms het beste te zijn.. Ik hoop ook dat het nu een beetje gaat verwateren en dat we dan vrienden kunnen blijven, de tijd zal het leren (aldus de wijze woorden van mijn moeder).
Hoop dat het goed gat met je ranjaa en dat je snel woonruimte vindt die je lekker van jezelf kan gaan maken