Slechte band met moeder

30-01-2011 23:47 124 berichten
In een kletstopic kwam het net even ter sprake, dus ik denk: ik open er een topic over.



Ik heb een hele slecht relatie met mijn moeder. Lang verhaal, ben geestelijk en lichamelijk slecht behandeld door haar. Met mijn vader kon ik wel goed overweg, al heb ik hem soms vervloekt om het feit dat hij niet ingreep.



Nu ben ik zelf sinds vorig jaar moeder en zie ik mijn ouders noodgedwongen meer dan ooit sinds ik het huis uit ben. Ik wil mijn dochter niet het contact met haar grootouders ontzeggen, maar probeer de bezoekjes meestal zo te plannen dat ik niet alleen met ze ben. (Man of schoonouders erbij aanwezig.)



Helaas lukt dat niet altijd, morgen komen ze weer en moet ik een paar uur zien vol te houden terwijl mijn moeder over me heen walst en mijn zelfbeeld de grond intrapt.



Wat ik wil hiermee weet ik niet, misschien wat tips om ermee om te gaan. Ik merk dat het me lastig afgaat, ook omdat mijn moeder inmiddels soms hetzelfde gedrag tegenover mijn dochter begint te vertonen. En dat doet heel veel pijn.
Alle reacties Link kopieren
Hoe zou dat kunnen denk je? Hoe zou je echt van je angst af kunnen komen? Misschien stomme vragen maar vaak weet jezelf het antwoord al. (nja dat heb ik dan)
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
quote:Banba schreef op 31 januari 2011 @ 00:24:

[...]





Misschien moet je het ze dan gewoon niet vertellen. Kan altijd nog als ze er naar vragen.

Ik herken veel uit je verhaal, heb ook nog contact met mijn moeder, voornamelijk om mijn kinderen.

Ik kies er in veel gevallen voor om dingen die spelen in mijn persoonlijke leven voor me te houden, omdat ik weet dat ik daar toch alleen maar commentaar en negativiteit op kan verwachten.

Dus ik hou de bezoekjes kort, praat alleen maar over oppervlakkigheden en zorg dat we elkaar altijd in haar huis treffen, zodat ik zelf kan bepalen wanneer ik weg wil.



Juist, zo doe ik dat ook. Behalve dat ik moeilijk hun kant opkan (zelf dan), want ik heb een vrij oude auto en het is een uur rijden. Met mijn man rijd ik er wel zo heen, dat is geen probleem. Misschien wel een idee om het heft in eigen hand te nemen. En dan inderdaad na een uurtje weer gaan.



Ik kan dat verhaal van mijn studie niet lang voor me houden, want volgend jaar zou dan mijn afstudeerjaar worden waarin ik een half jaar fulltime oppas nodig zou hebben. Gaat ze opvallen als ik veel thuis ben.
Alle reacties Link kopieren
quote:Banba schreef op 31 januari 2011 @ 00:27:

[...]





Dat is niet stom, dat is menselijk. Het is heel natuurlijk om te hunkeren naar de liefde en bevestiging van je moeder.Eens
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
Jeetje het is wat, ik sluit me aan bij de andere dames.

Verbannen is zo'n harde beslissing, ik geloof ook dat je zelf assertiever moet worden.



Het is ook niet erg dat je dat nu niet bent, maar zoals je zelf aangaf durft ze dat niet bij je man. Wellicht heeft hij wel een lik op stuk beleid en spreekt hij dat uit. Het werkt ook volgens jou, dus dat is dan ook de juiste aanpak lijkt me.



Je moeder zal vast wel verschieten als het haar overkomt, maar er moet gewoon een sterk signaal worden afgegeven. Tot hier en niet verder.



Ik hoop oprecht dat je een manier kan vinden om dit aan te pakken zonder je vader en de rest van het gezin te verliezen.
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2011 @ 00:26:

[...]





En jij houdt hem sullig.

Jouw broers/ zussen hebben - ik bedoel dit niet rot, hoor - hele andere ervaringen dan jij hebt gehad met jouw ouders. Het kan dus écht zijn dat jouw vader nooit heeft ingezien dat er een probleem was, toen.

En het kan dus ook zomaar zijn dat hij zich met terugwerkende kracht wel voor zijn ( en zijn vrouws ) kop kan slaan en er alles aan wil doen om wat hij toen heeft gelaten goed te maken.

Maar die kans krijgt hij nu niet echt.

Tenzij iemand hem héél duidelijk verteld hoe één en ander toen ervaren is en nu ervaren wordt.

Geen één ( liefhebbende, geestelijk goed functionerende ) ouder wil dat zijn/ haar kinderen angst heeft voor hem/ haar, ik denk dat je moeder dit niet eens beseft en het vreselijk vindt als ze dit hoort. Misschien gaan haar ogen dan ook een keer open. En anders wil je vader misschien hier wel bij helpen.



En dat deel betwijfel ik dus bij mijn moeder. Ze vertoont dat gedrag niet naar mij toe, alsof ik er niet helemaal bij hoor zeg maar.



En mijn vader is nogal van het oude koeien laten rusten en praat niet graag over vroeger.
Alle reacties Link kopieren
quote:Ienimimi schreef op 31 januari 2011 @ 00:26:

[...]





Nee, daar heb je ook gelijk in. Zij is gediagnosticeerd als psychopate met manisch depressiviteit, narcistische persoonlijkheidsstoornis en Borderline. Dus onleefbaar..



Dat klinkt inderdaad als érg heftig.

Heftiger als bij Carrera.

En ik snap best dat als je zoiets leest dat er dan van alles boven borrelt, aan eigen ellende, maar is misschien niet helemaal " fair " om haar dan zulke drastische stappen aan te raden als niet alle tussenstappen geprobeerd zijn.

tenminste, ik zou dat heel zonde vinden.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Ik wil je iig wel een hele dikke geven.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:30:

[...]





En dat deel betwijfel ik dus bij mijn moeder. Ze vertoont dat gedrag niet naar mij toe, alsof ik er niet helemaal bij hoor zeg maar. Zien je broers en zussen dat ook, of is dit puur alleen jouw gevoel?



En mijn vader is nogal van het oude koeien laten rusten en praat niet graag over vroeger.



Ja, eh...........we doen allemaal wel eens wat tegen onze zin in, hoor.

Ik kan me voorstellen dat hij er misschien niet graag over praat als zijn vrouw/ jouw moeder er bij is; dan moet hij iemand afvallen; of jou, of haar.....

Heb je weleens één op één met hem gesproken?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
quote:Enn schreef op 31 januari 2011 @ 00:27:

Hoe zou dat kunnen denk je? Hoe zou je echt van je angst af kunnen komen? Misschien stomme vragen maar vaak weet jezelf het antwoord al. (nja dat heb ik dan)Dat weet ik dus niet. Ik ben echt doodsbang voor haar, terwijl ik eigenlijk rationeel wel weet dat het mijn leven is en niet het hare. Ik ben tevreden met de keuzes die ik maak op het moment en kan ze voor mezelf goed beargumenteren. Ik ben van plan om over een jaar of 5 weer te beginnen, dan ben ik 36 en 37 als ik klaar ben. Dat is oud ja, maar dan heb ik nog 30 werkjaren te gaan.
Alle reacties Link kopieren
Ok, ik geef toe dat ik wat snel ben geweest met mijn conclusie.

Ik kan idd niet zeggen of ze een narcist is of niet, maar ze heeft wel bepaalde trekjes die bepaald niet gezond zijn.

En als je zelf net een kleine meid hebt en je bemerkt dat je moeder haar gedrag begint toe te passen op jouw kleintje, dan zou ik daar heel snel een stokje voor steken.

Het gaat dan niet meer alleen om jouw oude zeer, maar ook om je dochters toekomst. En jij kan uit ervaring weten wat je moeder met jou gedaan heeft.

Vandaar dat ik dan zeg, geen contact meer met je moeder hebben.

Iig niet tot je zeker weet dat je haar aankunt.

Dat ben je jezelf, maar vooral je kindje verplicht.

En misschien is het een idee om als eerste eens duidelijk met je man te overleggen wat jij allemaal mee hebt gemaakt met je moeder. En dat je bepaalde dingen van haar nu herkent in haar gedrag naar jullie dochtertje. Ik denk namelijk niet dat hij daar erg blij van wordt. En als vader wil hij zijn kind denk ik ook wel beschermen.
quote:Ienimimi schreef op 31 januari 2011 @ 00:26:

[...]





Nee, daar heb je ook gelijk in. Zij is gediagnosticeerd als psychopate met manisch depressiviteit, narcistische persoonlijkheidsstoornis en Borderline. Dus onleefbaar..Ja, zo erg was het gelukkig bij mij niet. Mijn moeder functioneerde wel, maar was gewoon heel raar in haar omgang met mij.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:28:

Misschien wel een idee om het heft in eigen hand te nemen. En dan inderdaad na een uurtje weer gaan.





Precies, dat is de beste oplossing om tot een leefbare situatie te komen.

Ik heb lang gedacht dat er maar twee manieren waren om de situatie te veranderen en dat was óf het contact verbreken, óf een keiharde confrontatie aangaan (wat mogelijk alsnog tot het verbreken van het contact zou kunnen leiden).

Pas later ben ik (dmv therapie) in gaan zien dat het niet alles of niets is, maar dat ik ook met kleine stapjes een verandering in gang kan zetten. Beginnende met het aangeven en bewaken van mijn grenzen.
The time is now
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2011 @ 00:31:

[...]





Dat klinkt inderdaad als érg heftig.

Heftiger als bij Carrera.

En ik snap best dat als je zoiets leest dat er dan van alles boven borrelt, aan eigen ellende, maar is misschien niet helemaal " fair " om haar dan zulke drastische stappen aan te raden als niet alle tussenstappen geprobeerd zijn.

tenminste, ik zou dat heel zonde vinden.Ja, heb je ook gelijk in..die stappen heb ik zelf ook gemaakt, en helaas, werkte dat niet waardoor ik een drastische beslissing "uiteindelijk" heb moeten nemen. Maar Ik wil dit TO zeker niet ontnemen. Ik reflecteerde iets teveel op mezelf. Sorry TO.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:00:

[...]





Ik ben bang dat er gewoontes ontstaan, zoals de manier waarop ze tegen mijn kind praat. En gewoontes zijn moeilijk te doorbreken.Zover dan maar beter niet laten komen. Als je erbij staat wanneer jouw moeder jouw dochter zo noemt/behandelt en niks zegt, stem je eigenlijk toe. Zelf voel je wel dat dat niet zo is, maar je kind voelt dat niet. Misschien als je dit beseft, dat je het aandurft om te zorgen dat dit geen gewoonte wordt. Je schrijft in je OP over de passieve houding van je vader... die houding neem je anders ook aan en dat wil je echt niet zoals ik je OP lees. Dat kun je nu nog voorkomen.
quote:Kruimelmuis schreef op 31 januari 2011 @ 00:33:

En misschien is het een idee om als eerste eens duidelijk met je man te overleggen wat jij allemaal mee hebt gemaakt met je moeder. En dat je bepaalde dingen van haar nu herkent in haar gedrag naar jullie dochtertje. Ik denk namelijk niet dat hij daar erg blij van wordt. En als vader wil hij zijn kind denk ik ook wel beschermen.Mijn man weet alles van mij, we hebben geen geheimen voor elkaar. Dit is zo'n belangrijk deel van mijn leven (geweest), dat heb ik hem al snel verteld.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:33:

[...]





Dat weet ik dus niet. Ik ben echt doodsbang voor haar, .



Nou, benoem eens............

Krijg je stokslagen? Huisarrest? Kort ze je op je zakgeld? Legt ze je alsnog ten vondeling? Onterft ze je? Komt ze nooit meer op visite? Mag je nooit meer bij haar komen?



Ze laat dus haar afkeuring blijken.



Eh...............ja? Nou en? Dat mag toch?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
quote:Banba schreef op 31 januari 2011 @ 00:35:

[...]





Precies, dat is de beste oplossing om tot een leefbare situatie te komen.

Ik heb lang gedacht dat er maar twee manieren waren om de situatie te veranderen en dat was óf het contact verbreken, óf een keiharde confrontatie aangaan (wat mogelijk alsnog tot het verbreken van het contact zou kunnen leiden).

Pas later ben ik (dmv therapie) in gaan zien dat het niet alles of niets is, maar dat ik ook met kleine stapjes een verandering in gang kan zetten. Beginnende met het aangeven en bewaken van mijn grenzen.Ja, ik heb ook 10 jaar in therapie gezeten. Werd ik niet echt blij van, heeft me weinig geholpen. Uiteindelijk heb ik het maar geparkeerd en probeer ik er zo min mogelijk aan te denken. Dat werkt het beste. Helaas komt het nu dus weer naar boven borrelen.
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2011 @ 00:37:

[...]





Nou, benoem eens............

Krijg je stokslagen? Huisarrest? Kort ze je op je zakgeld? Legt ze je alsnog ten vondeling? Onterft ze je? Komt ze nooit meer op visite? Mag je nooit meer bij haar komen?



Ze laat dus haar afkeuring blijken.



Eh...............ja? Nou en? Dat mag toch?Je hebt gelijk en dat weet ik best hoor. Ik heb soms alleen het gevoel dat ik nooit echt volwassen ben geworden, dat deel heb gemist. Ik voel me echt weer een mislukte puber van 16 als zij hier rondloopt.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:33:

[...]





Dat weet ik dus niet. Ik ben echt doodsbang voor haar, terwijl ik eigenlijk rationeel wel weet dat het mijn leven is en niet het hare. Ik ben tevreden met de keuzes die ik maak op het moment en kan ze voor mezelf goed beargumenteren. Ik ben van plan om over een jaar of 5 weer te beginnen, dan ben ik 36 en 37 als ik klaar ben. Dat is oud ja, maar dan heb ik nog 30 werkjaren te gaan.



Als jij weet waarom je deze keuzes maakt dan is dat genoeg. Je bent goed zoals je bent. Je moeder is wellicht niets meer of minder dan een vinnig angstige vrouw . Angst is denk ik een slechte raadgever in situaties als deze. Het is slechts gevoel. Je bent niet je gevoel je hebt gevoel.



Je klinkt als een super leuk mens die haar zaken dik in orde heeft echter rilt door Hyacinth Buckét. Ze is wellicht echt niet meer dan de parodie van zichzelf die ze zichzelf gemaakt heeft doordat zij wel gekozen heeft haar leven door angst te laten indelen.



Wil jij dit ook?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2011 @ 00:37:

[...]





Nou, benoem eens............

Krijg je stokslagen? Huisarrest? Kort ze je op je zakgeld? Legt ze je alsnog ten vondeling? Onterft ze je? Komt ze nooit meer op visite? Mag je nooit meer bij haar komen?



Ze laat dus haar afkeuring blijken.



Eh...............ja? Nou en? Dat mag toch? Heerlijk hoe je dit zegt en zo waar.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Alle reacties Link kopieren
Wie assertiever wil handelen, doet er goed aan te analyseren welke irrationele gedachten hem daarin belemmeren. Een manier om dat te doen is de RET-methode, de Rationele Effectiviteitstraining of – in therapeutisch jargon – de Rationeel Emotieve Therapie.



RET gaat ervan uit dat ons denken bepaalt hoe we ons voelen en hoe we ons gedragen. Anders gezegd: wie zich bewust is van zijn gedachten en de vertekeningen daarin, kan zijn gevoel en zijn houding en gedrag positief beïnvloeden. De RET-methode maakt je bewust van irrationele belemmerende gedachten. Heb je je de RET-denkwijze eigen gemaakt, dan wordt het makkelijker assertief gedrag te vertonen en subassertief of zelfs agressief handelen een halt toe te roepen.



Welke gedachten weerhouden je ervan assertief te zijn?Denk bijvoorbeeld aan obstakels als perfectionisme, angst voor afwijzing, zelfonderschatting.





http://www.leren.nl/cursu ... teit/ret/stappenplan.html
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:38:

[...]





Ja, ik heb ook 10 jaar in therapie gezeten. Werd ik niet echt blij van, heeft me weinig geholpen. Uiteindelijk heb ik het maar geparkeerd en probeer ik er zo min mogelijk aan te denken. Dat werkt het beste. Helaas komt het nu dus weer naar boven borrelen.Herkenbaar, ik realiseerde me ook pas hoeveel invloed het verleden met mijn moeder nog had, op het moment dat ik zelf moeder werd.
The time is now
Alle reacties Link kopieren
quote:Ienimimi schreef op 31 januari 2011 @ 00:32:

Ik wil je iig wel een hele dikke geven.sluit ik me bij aan.
quote:Enn schreef op 31 januari 2011 @ 00:39:

[...]





Als jij weet waarom je deze keuzes maakt dan is dat genoeg. Je bent goed zoals je bent. Je moeder is wellicht niets meer of minder dan een vinnig angstige vrouw . Angst is denk ik een slechte raadgever in situaties als deze. Het is slechts gevoel. Je bent niet je gevoel je hebt gevoel.



Je klinkt als een super leuk mens die haar zaken dik in orde heeft echter rilt door Hyacinth Buckét. Ze is echt niet meer dan de parodie van zichzelf die ze zichzelf gemaakt heeft doordat zij wel gekozen heeft haar leven door angst te laten indelen.



Wil jij dit ook? Dank je voor het compliment. Ik heb het op zich ook best voor elkaar hoor. Met mijn propedeuse kan ik al aan de slag in een iets andere functie die raakvlakken heeft met mijn vakgebied. Ik sta dus niet met lege handen nu. En mijn man verdient lekker, we gaan ruimer wonen binnenkort, er komt een 2e kind (als het ons gaat lukken, met de 1e hadden we wat moeite). Ik kom niks te kort en heb eindelijk eens een week gehad waarin ik alleen maar goede dagen had. En dat wil ik voor mezelf en mijn gezin.
Alle reacties Link kopieren
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 00:39:

[...]





Je hebt gelijk en dat weet ik best hoor. Ik heb soms alleen het gevoel dat ik nooit echt volwassen ben geworden, dat deel heb gemist. Ik voel me echt weer een mislukte puber van 16 als zij hier rondloopt.



Je zal wel vaker dingen moeten doen die eng zijn in het belang van je dochter.

Nou, betere praktijkgerichte oefening kan ik niet bedenken dan te zeggen " mam, káp daar is mee, met dat gezeur over haar voeding en gewicht. Nou weten we 't wel. "
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven