Relaties
alle pijlers
Slechte band met moeder
zondag 30 januari 2011 om 23:47
In een kletstopic kwam het net even ter sprake, dus ik denk: ik open er een topic over.
Ik heb een hele slecht relatie met mijn moeder. Lang verhaal, ben geestelijk en lichamelijk slecht behandeld door haar. Met mijn vader kon ik wel goed overweg, al heb ik hem soms vervloekt om het feit dat hij niet ingreep.
Nu ben ik zelf sinds vorig jaar moeder en zie ik mijn ouders noodgedwongen meer dan ooit sinds ik het huis uit ben. Ik wil mijn dochter niet het contact met haar grootouders ontzeggen, maar probeer de bezoekjes meestal zo te plannen dat ik niet alleen met ze ben. (Man of schoonouders erbij aanwezig.)
Helaas lukt dat niet altijd, morgen komen ze weer en moet ik een paar uur zien vol te houden terwijl mijn moeder over me heen walst en mijn zelfbeeld de grond intrapt.
Wat ik wil hiermee weet ik niet, misschien wat tips om ermee om te gaan. Ik merk dat het me lastig afgaat, ook omdat mijn moeder inmiddels soms hetzelfde gedrag tegenover mijn dochter begint te vertonen. En dat doet heel veel pijn.
Ik heb een hele slecht relatie met mijn moeder. Lang verhaal, ben geestelijk en lichamelijk slecht behandeld door haar. Met mijn vader kon ik wel goed overweg, al heb ik hem soms vervloekt om het feit dat hij niet ingreep.
Nu ben ik zelf sinds vorig jaar moeder en zie ik mijn ouders noodgedwongen meer dan ooit sinds ik het huis uit ben. Ik wil mijn dochter niet het contact met haar grootouders ontzeggen, maar probeer de bezoekjes meestal zo te plannen dat ik niet alleen met ze ben. (Man of schoonouders erbij aanwezig.)
Helaas lukt dat niet altijd, morgen komen ze weer en moet ik een paar uur zien vol te houden terwijl mijn moeder over me heen walst en mijn zelfbeeld de grond intrapt.
Wat ik wil hiermee weet ik niet, misschien wat tips om ermee om te gaan. Ik merk dat het me lastig afgaat, ook omdat mijn moeder inmiddels soms hetzelfde gedrag tegenover mijn dochter begint te vertonen. En dat doet heel veel pijn.
maandag 31 januari 2011 om 02:03
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 01:56:
Nou, ik probeer zo een poging tot slapen te doen. Iedereen bedankt voor de adviezen! Ik ga proberen om ze morgen snel de deur uit te werken en dan ga ik eens in gesprek met mijn man over hoe ik het voortaan aan wil pakken.
Okay dan. Veel sterkte.
Mocht je nog wat willen lezen... misschien heb je er wat aan. negatieve en afkrakende moeder
Nou, ik probeer zo een poging tot slapen te doen. Iedereen bedankt voor de adviezen! Ik ga proberen om ze morgen snel de deur uit te werken en dan ga ik eens in gesprek met mijn man over hoe ik het voortaan aan wil pakken.
Okay dan. Veel sterkte.
Mocht je nog wat willen lezen... misschien heb je er wat aan. negatieve en afkrakende moeder
maandag 31 januari 2011 om 05:53
quote:_Carrera_ schreef op 31 januari 2011 @ 01:23:
[...]
Tja, als ik heel eerlijk ben heb ik niet zo'n zin om weer mijn jeugd in te duiken. Dat weet ik inmiddels wel. Ik wil alleen de huidige situatie veranderen.Begrijp ik. Misschien zou je kunnen kijken of oplossingsgerichte therapie wat voor je is? Dat gaat niet over het verleden, maar over wat je nu wilt en hoe je dat zou kunnen bereiken. De therapie versterkt je sterke kanten en focust op wat er wel mogelijk is ipv wat er niet mogelijk is. Sterkte!
[...]
Tja, als ik heel eerlijk ben heb ik niet zo'n zin om weer mijn jeugd in te duiken. Dat weet ik inmiddels wel. Ik wil alleen de huidige situatie veranderen.Begrijp ik. Misschien zou je kunnen kijken of oplossingsgerichte therapie wat voor je is? Dat gaat niet over het verleden, maar over wat je nu wilt en hoe je dat zou kunnen bereiken. De therapie versterkt je sterke kanten en focust op wat er wel mogelijk is ipv wat er niet mogelijk is. Sterkte!
maandag 31 januari 2011 om 06:09
quote:blijfgewoonbianca schreef op 31 januari 2011 @ 00:37:
[...]
Nou, benoem eens............
Krijg je stokslagen? Huisarrest? Kort ze je op je zakgeld? Legt ze je alsnog ten vondeling? Onterft ze je? Komt ze nooit meer op visite? Mag je nooit meer bij haar komen?
Ze laat dus haar afkeuring blijken.
Eh...............ja? Nou en? Dat mag toch?Ik denk dat het meer emotionele angst is dan angst voor iets praktisch. Ik kan me zo voorstellen dat het angst voor afwijzing is, ergens wil je toch nog altijd de goedkeuring en liefde van je moeder die je nooit hebt gehad, en door voor jezelf op te komen loop je het risico dat ze je wéér afwijst. Maar die goedkeuring, waardering, respect en liefde voor jou van haar komt misschien wel nooit meer. Hoe hard ook. Dus rationeel gezien maakt het niet uit wat je doet, het is namelijk nooit goed in haar ogen, jij bent nooit goed genoeg, hoe je je ook gedraagt. Dus eigenlijk kan je net zo goed wél voor jezelf opkomen, want inderdaad: wat kan er gebeuren?
[...]
Nou, benoem eens............
Krijg je stokslagen? Huisarrest? Kort ze je op je zakgeld? Legt ze je alsnog ten vondeling? Onterft ze je? Komt ze nooit meer op visite? Mag je nooit meer bij haar komen?
Ze laat dus haar afkeuring blijken.
Eh...............ja? Nou en? Dat mag toch?Ik denk dat het meer emotionele angst is dan angst voor iets praktisch. Ik kan me zo voorstellen dat het angst voor afwijzing is, ergens wil je toch nog altijd de goedkeuring en liefde van je moeder die je nooit hebt gehad, en door voor jezelf op te komen loop je het risico dat ze je wéér afwijst. Maar die goedkeuring, waardering, respect en liefde voor jou van haar komt misschien wel nooit meer. Hoe hard ook. Dus rationeel gezien maakt het niet uit wat je doet, het is namelijk nooit goed in haar ogen, jij bent nooit goed genoeg, hoe je je ook gedraagt. Dus eigenlijk kan je net zo goed wél voor jezelf opkomen, want inderdaad: wat kan er gebeuren?
maandag 31 januari 2011 om 06:19
quote:Lizzl schreef op 31 januari 2011 @ 06:02:
Dat klinkt goed Appelientjex! Zoiets is voor iedereen wel 'ns nodig
Lijkt zoiets je misschien wat, TO?
Dat er iets moet veranderen is duidelijk. Dat je moeder dat niet gaat doen (veranderen), is ook duidelijk...
Ja ik vind het zelf een zinvolle en praktische therapie, die er heel erg vanuit gaat wat JIJ wilt. En als je dat nog niet weet, dan kan je dat in de therapie onderzoeken. Google maar eens:
"De cliënt bepaald zelf het doel van de therapie. Om dit doel te bereiken richt oplossingsgerichte therapie zich enkel op het verleden wanneer het om successen van de cliënt gaat. In elk ander geval ligt de focus van oplossingsgerichte therapie op het heden en de toekomst. Men let niet op de klacht van de cliënt, maar op hetgeen de cliënt al goed doet."
"Therapeuten die werken volgens de theorie van probleemoplossende therapie zijn ervan overtuigd dat het niet nodig is om te begrijpen hoe een klacht is ontstaan. In plaats van zich te verdiepen in het probleem, verdiept probleemoplossende therapie zich in mogelijke oplossingen. De cliënt wordt vanaf het begin aangemoedigd zich te concentreren op de nu nog denkbeeldige situatie waarin het probleem is opgelost. Daarbij gaat men ervan uit dat de cliënt de oplossing onbewust al in zich heeft, namelijk in de vorm van uitzonderingen op het probleem. Geen enkel probleem is namelijk constant aanwezig. In oplossingsgerichte therapie concentreert de cliënt zich op de situaties waarin het probleem zich niet voordoet, of minder op de voorgrond treedt."
Dat klinkt goed Appelientjex! Zoiets is voor iedereen wel 'ns nodig
Lijkt zoiets je misschien wat, TO?
Dat er iets moet veranderen is duidelijk. Dat je moeder dat niet gaat doen (veranderen), is ook duidelijk...
Ja ik vind het zelf een zinvolle en praktische therapie, die er heel erg vanuit gaat wat JIJ wilt. En als je dat nog niet weet, dan kan je dat in de therapie onderzoeken. Google maar eens:
"De cliënt bepaald zelf het doel van de therapie. Om dit doel te bereiken richt oplossingsgerichte therapie zich enkel op het verleden wanneer het om successen van de cliënt gaat. In elk ander geval ligt de focus van oplossingsgerichte therapie op het heden en de toekomst. Men let niet op de klacht van de cliënt, maar op hetgeen de cliënt al goed doet."
"Therapeuten die werken volgens de theorie van probleemoplossende therapie zijn ervan overtuigd dat het niet nodig is om te begrijpen hoe een klacht is ontstaan. In plaats van zich te verdiepen in het probleem, verdiept probleemoplossende therapie zich in mogelijke oplossingen. De cliënt wordt vanaf het begin aangemoedigd zich te concentreren op de nu nog denkbeeldige situatie waarin het probleem is opgelost. Daarbij gaat men ervan uit dat de cliënt de oplossing onbewust al in zich heeft, namelijk in de vorm van uitzonderingen op het probleem. Geen enkel probleem is namelijk constant aanwezig. In oplossingsgerichte therapie concentreert de cliënt zich op de situaties waarin het probleem zich niet voordoet, of minder op de voorgrond treedt."
maandag 31 januari 2011 om 08:43
maandag 31 januari 2011 om 08:54
Ik lees over "oud zeer", misschien is het een tip om iets te gaan doen met familieopstellingen? Google daar maar eens op, ik heb er geen ervaring mee maar er wel voor mezelf over nagedacht omdat er bij mij ook veel "oud zeer" zit. Mijn ervaring is, dat ik als dochter eigenlijk nooit "goed genoeg" was.
Wat betreft jouw probleem met je moeder: ik zie twee mogelijkheden: of een gesprek, met je man erbij, en in het vervolg niet meer bij elkaar komen zonder anderen erbij, of helemaal breken met je moeder. Jij bent je heel erg bewust van wat je moeder verkeerd gedaan heeft bij jou, jij wil niet dat het met jouw dochter hetzelfde gaat, en hebt daarin de steun van je man. Je bent volwassen en kunt zelf je beslissingen nemen en moeder blijft jou behandelen als het kind dat ooit niet goed genoeg was! Het zou verstandig zijn wanneer zij ook eens onder de loep wordt gelegd bij een psych want dergelijk gedrag moet toch ergens vandaan komen?
En nog iets: wanneer je nu zou breken met je moeder, dan heeft je dochter haar nooit bewust gekend dus zal er voor haar ook geen gemis zijn. Dat lijkt me prettiger dan herinneringen aan een oma voor wie zij ook niet goed genoeg was, ondanks dat de statistieken bewijzen dat ze wel goed is . . . . .
Ik wens je heel veel sterkte, lieve warme knuffel van Carenza!
Wat betreft jouw probleem met je moeder: ik zie twee mogelijkheden: of een gesprek, met je man erbij, en in het vervolg niet meer bij elkaar komen zonder anderen erbij, of helemaal breken met je moeder. Jij bent je heel erg bewust van wat je moeder verkeerd gedaan heeft bij jou, jij wil niet dat het met jouw dochter hetzelfde gaat, en hebt daarin de steun van je man. Je bent volwassen en kunt zelf je beslissingen nemen en moeder blijft jou behandelen als het kind dat ooit niet goed genoeg was! Het zou verstandig zijn wanneer zij ook eens onder de loep wordt gelegd bij een psych want dergelijk gedrag moet toch ergens vandaan komen?
En nog iets: wanneer je nu zou breken met je moeder, dan heeft je dochter haar nooit bewust gekend dus zal er voor haar ook geen gemis zijn. Dat lijkt me prettiger dan herinneringen aan een oma voor wie zij ook niet goed genoeg was, ondanks dat de statistieken bewijzen dat ze wel goed is . . . . .
Ik wens je heel veel sterkte, lieve warme knuffel van Carenza!
maandag 31 januari 2011 om 09:23
Misschien een idee om, wanneer je je moeder op haar gedrag aanspreekt, de woorden die je moeder zegt te herhalen. " Mam: Wat je nu zegt tegen je kleindochter: 'Goh wat ben jij een papzak', vind ik heel erg vervelend/word ik heel erg verdrietig van/stoort me heel erg. Ik wil dit niet meer van je horen, je moet daar nu echt mee ophouden".
Daarmee hoort je moeder haar eigen tekst terug. Wellicht helpt dat om haar er bewust van te maken dat ze verkeerd bezig is. Of van te voren de afspraak maken, hartstikke leuk dat jullie komen, maar ik wil geen opmerkingen meer over ...., laten we afspreken dat we dat achterwege laten.
Sterkte, ik hoop dat je er een weg in zult vinden.
Daarmee hoort je moeder haar eigen tekst terug. Wellicht helpt dat om haar er bewust van te maken dat ze verkeerd bezig is. Of van te voren de afspraak maken, hartstikke leuk dat jullie komen, maar ik wil geen opmerkingen meer over ...., laten we afspreken dat we dat achterwege laten.
Sterkte, ik hoop dat je er een weg in zult vinden.
maandag 31 januari 2011 om 09:46
Nou, hoor eens, ik ben zelf moeder en heb een prachtige dochter van 38. Maar zij kan alles tegen me zeggen. Ik vind dat jij dus echt moet zeggen tegen jouw moeder wat jou dwars zit en eens een heel goed gesprek aangaan. Haar laten inzien hoe zij jouw jeugd heeft verpest. Ze mag best eens op de vingers getikt worden, desnoods vraag je jouw vader erbij te zijn. Ziet hij dan niet wat zij doet???
maandag 31 januari 2011 om 10:11
Wow, wat een herkenbaar probleem! Een poos geleden hebben we hier ook een topic over gehad...
Mijn advies aan jou, is hetgeen mij enorm heeft geholpen: therapie! Ik heb leren inzien dat ikzelf toesta dat ze me zo behandeld. Ik heb geleerd dan ik kan veranderen hoe ik op haar reageer, niet hoe zij is. Ik heb geleerd haar harde woorden terug te kaatsen (figuurlijk) waardoor ze me niet meer raken. En daarbij heb ik bovenal heel duidelijk met haar gesproken over wat zij met mij doet. Nee, niet tussen neus en lippen door. Echt serieus aan tafel een goed gesprek aangaan. Het bevreemdde mij dat ze zich hier niet van bewust was. Ze bedoelde het zeker niet zo. En ze moest ook heel erg huilen dat ik het zo interpreteerde. Nu 5 jaar later zijn er nog wel eens momenten dat ze me kwetst, zo eens per jaar ofzo. Dan neem ik wat afstand, totdat ik mezelf weer herpakt heb en dan gaat het goed. Ze kan me nu nog kwetsen als ik zwak ben. Ze raakt mij niet meer. En mijn meisje? Die krijgt zoveel respect! En mijn opvoeding? Dat doe ik in haar ogen super goed. En daar hou ik me aan vast. Dat ik 5 kg teveel weeg in haar ogen, is me prima. Het doet me niets meer. Ik ben ik en zij is zij!
Het eerste dat mijn therapeut mij leerde was dat ik haar moest accepteren zoals ik door haar geaccepteerd wilde gaan worden. En alleen al dat gevoel en besef zorgde voor een betere relatie!
Heel veel succes, maak vandaag een begin. Het helpt zoveel...
Mijn advies aan jou, is hetgeen mij enorm heeft geholpen: therapie! Ik heb leren inzien dat ikzelf toesta dat ze me zo behandeld. Ik heb geleerd dan ik kan veranderen hoe ik op haar reageer, niet hoe zij is. Ik heb geleerd haar harde woorden terug te kaatsen (figuurlijk) waardoor ze me niet meer raken. En daarbij heb ik bovenal heel duidelijk met haar gesproken over wat zij met mij doet. Nee, niet tussen neus en lippen door. Echt serieus aan tafel een goed gesprek aangaan. Het bevreemdde mij dat ze zich hier niet van bewust was. Ze bedoelde het zeker niet zo. En ze moest ook heel erg huilen dat ik het zo interpreteerde. Nu 5 jaar later zijn er nog wel eens momenten dat ze me kwetst, zo eens per jaar ofzo. Dan neem ik wat afstand, totdat ik mezelf weer herpakt heb en dan gaat het goed. Ze kan me nu nog kwetsen als ik zwak ben. Ze raakt mij niet meer. En mijn meisje? Die krijgt zoveel respect! En mijn opvoeding? Dat doe ik in haar ogen super goed. En daar hou ik me aan vast. Dat ik 5 kg teveel weeg in haar ogen, is me prima. Het doet me niets meer. Ik ben ik en zij is zij!
Het eerste dat mijn therapeut mij leerde was dat ik haar moest accepteren zoals ik door haar geaccepteerd wilde gaan worden. En alleen al dat gevoel en besef zorgde voor een betere relatie!
Heel veel succes, maak vandaag een begin. Het helpt zoveel...
Volg je hart. Dat klopt.
maandag 31 januari 2011 om 11:20
Ik vind trouwens allereerst dat je moet ophouden jezelf dik te noemen! Volgens mij (ik kan het zo snel niet terugvinden) heb je jouw gewicht eens eerder genoemd in een topic, en dat was gewoon normaal!
Ik denk verder dat je echt aan jouw zelfvertrouwen moet werken, waaronder assertiviteit, al was het alleen maar om het goede voorbeeld te geven aan jouw kind. Het is heel belangrijk om grenzen aan te kunnen geven tegenover andere mensen. Enerzijds tegenover je moeder, maar ook voor die vervelende collega die werk blijft dumpen op je bureau, die nare klantenservice die het defecte product niet wilt terugnemen, de huisarts die je niet serieus neemt etc. Je moet echt voor jezelf kunnen opkomen.
Ik denk verder dat je echt aan jouw zelfvertrouwen moet werken, waaronder assertiviteit, al was het alleen maar om het goede voorbeeld te geven aan jouw kind. Het is heel belangrijk om grenzen aan te kunnen geven tegenover andere mensen. Enerzijds tegenover je moeder, maar ook voor die vervelende collega die werk blijft dumpen op je bureau, die nare klantenservice die het defecte product niet wilt terugnemen, de huisarts die je niet serieus neemt etc. Je moet echt voor jezelf kunnen opkomen.
maandag 31 januari 2011 om 12:13
Hoi Carrera,
Ik herken veel in dit verhaal - mijn moeder is ook een beetje zo (helemaal niet zo erg hoor, en wij hebben ook geen kinderen) .
Mijn moeder is nogal wispelturig en als ze ergens boos over wordt, zwijgt ze vaak dagenlang, als 'straf' zeg maar. Dat werkte bij mij als kind heel goed, ik deed dan altijd erg mijn best en gaf mezelf de schuld van dat mijn moeder verdrietig was.
Het resultaat: ik ben superonzeker, neem altijd alle schuld op me en vooral naar mijn ouders toe was/ben ik ontzettend onderdanig (bij mijn beide ouders speelt nog mee dat ze nogal beschermend zijn en ons dus nog steeds voor teleurstellingen proberen te beschermen)
Maar, ik heb een broer, die daar dus veel minder last van heeft. Waar ik tot vorig jaar in zulke situaties echt m'n best deed, me schuldig voelde etc. draaide hij zich gewoon om en dacht: bekijk het maar'. Nou hebben wij als familie ook helemaal geen echt hechte band zoals bij jullie, en mijn broer is ook zeker niet vaak bij mijn ouders, maar hij heeft een veel betere band met mijn moeder dan ik.
Ik probeer het nu dus ook (maar ik heb er ook therapie bij want tot vorig jaar was ik me hiervan absoluut niet zo bewust - de therapie ging trouwens over wat anders, maar dit kwam er als een fundamenteel probleem uit).
Ik heb geprobeerd met haar te praten, maar omdat ik nog niet zo heel sterk in mijn schoenen sta na 32 jaar van dit soort ongein is dat niet zo goed gelukt. Wat ik nu wel doe - ik ga veel minder met haar mee in haar verongelijktheid en het zoeken naar bevestiging, dan zeg ik maar dat ze moet doen waar ze zich het beste bij voelt, dat doe ik ook. Als ik het ergens niet mee eens ben, dan zeg ik dat, als ik merk dat ze weer boos aan het worden is kap ik het gesprek af en ga even wat anders doen.
Veel makkelijker gezegd dan gedaan, ik heb ook een familie opstelling gedaan,waar ik wel veel aan gehad heb trouwens, mischien is het idd wat voor je. Gaat waarschijnlijk dan wel weer over je verleden, maar je hoeft bijv. niet uit te leggen wat precies de situatie is met je familie.
Sterkte meid -
Ik herken veel in dit verhaal - mijn moeder is ook een beetje zo (helemaal niet zo erg hoor, en wij hebben ook geen kinderen) .
Mijn moeder is nogal wispelturig en als ze ergens boos over wordt, zwijgt ze vaak dagenlang, als 'straf' zeg maar. Dat werkte bij mij als kind heel goed, ik deed dan altijd erg mijn best en gaf mezelf de schuld van dat mijn moeder verdrietig was.
Het resultaat: ik ben superonzeker, neem altijd alle schuld op me en vooral naar mijn ouders toe was/ben ik ontzettend onderdanig (bij mijn beide ouders speelt nog mee dat ze nogal beschermend zijn en ons dus nog steeds voor teleurstellingen proberen te beschermen)
Maar, ik heb een broer, die daar dus veel minder last van heeft. Waar ik tot vorig jaar in zulke situaties echt m'n best deed, me schuldig voelde etc. draaide hij zich gewoon om en dacht: bekijk het maar'. Nou hebben wij als familie ook helemaal geen echt hechte band zoals bij jullie, en mijn broer is ook zeker niet vaak bij mijn ouders, maar hij heeft een veel betere band met mijn moeder dan ik.
Ik probeer het nu dus ook (maar ik heb er ook therapie bij want tot vorig jaar was ik me hiervan absoluut niet zo bewust - de therapie ging trouwens over wat anders, maar dit kwam er als een fundamenteel probleem uit).
Ik heb geprobeerd met haar te praten, maar omdat ik nog niet zo heel sterk in mijn schoenen sta na 32 jaar van dit soort ongein is dat niet zo goed gelukt. Wat ik nu wel doe - ik ga veel minder met haar mee in haar verongelijktheid en het zoeken naar bevestiging, dan zeg ik maar dat ze moet doen waar ze zich het beste bij voelt, dat doe ik ook. Als ik het ergens niet mee eens ben, dan zeg ik dat, als ik merk dat ze weer boos aan het worden is kap ik het gesprek af en ga even wat anders doen.
Veel makkelijker gezegd dan gedaan, ik heb ook een familie opstelling gedaan,waar ik wel veel aan gehad heb trouwens, mischien is het idd wat voor je. Gaat waarschijnlijk dan wel weer over je verleden, maar je hoeft bijv. niet uit te leggen wat precies de situatie is met je familie.
Sterkte meid -
I could go into detail...but I won't.
maandag 31 januari 2011 om 12:18
oeps, een beetje lang...
Wat ik nog zou willen zeggen. Het is heel goed dat je man achter je staat, maar ik denk dat het voor jouzelf heel belangrijk is dat jij zelf tegen je moeder zegt waar het op staat. Als je je man eropaf stuurt, blijf je in die wat afhankelijke positie ten opzichte van je moeder hangen. En dat is echt niet nodig. Maar hij kan er wel bij zijn natuurlijk, lijkt me ook goed!
Wat ik nog zou willen zeggen. Het is heel goed dat je man achter je staat, maar ik denk dat het voor jouzelf heel belangrijk is dat jij zelf tegen je moeder zegt waar het op staat. Als je je man eropaf stuurt, blijf je in die wat afhankelijke positie ten opzichte van je moeder hangen. En dat is echt niet nodig. Maar hij kan er wel bij zijn natuurlijk, lijkt me ook goed!
I could go into detail...but I won't.
dinsdag 1 februari 2011 om 15:32
Nou, ik heb het overleefd. Ben maar met ze gaan winkelen om lange gesprekken te vermijden. Leuk is anders natuurlijk. Het was in elk geval de laatste keer dat ik ze zonder mijn man over de vloer heb gehad.
Mijn dochter begon trouwens direct te huilen toen mijn moeder haar aankeek. (Ze zat heerlijk op schoot bij mijn vader, dat gaat altijd wel goed.) Was weer voer voor opmerkingen natuurlijk.
Ik ben er wel uit dat er iets moet gebeuren, want ik voelde me echt een schoolmeisje, zo op de achterbank van de auto. Niet leuk.
Mijn dochter begon trouwens direct te huilen toen mijn moeder haar aankeek. (Ze zat heerlijk op schoot bij mijn vader, dat gaat altijd wel goed.) Was weer voer voor opmerkingen natuurlijk.
Ik ben er wel uit dat er iets moet gebeuren, want ik voelde me echt een schoolmeisje, zo op de achterbank van de auto. Niet leuk.
dinsdag 1 februari 2011 om 23:25
Goed van je!
Een die dochter van je heeft mensenkennis
Je hebt dus twee besluiten gemaakt:
1) Je man erbij vanaf nu.
2) Je wilt dat je iets gaat veranderen voor jezelf.
Hoe ga je denk je nummer twee invullen?
Een die dochter van je heeft mensenkennis
Je hebt dus twee besluiten gemaakt:
1) Je man erbij vanaf nu.
2) Je wilt dat je iets gaat veranderen voor jezelf.
Hoe ga je denk je nummer twee invullen?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 8 februari 2011 om 18:50
Zo, even niet aan dit onderwerp gedacht en dus ook niet hier gekeken.
Om even terug te komen op jouw 2: ik wil allereerst het aantal contactmomenten terugschroeven en mezelf gaan aanleren om achter mijn mening te staan. Dit is mijn leven, ik leef het maar 1 keer. Ik wil nergens spijt van hoeven hebben. Ik ben nu eindelijk echt gelukkig en dat laat ik me toch niet afpakken door een zuur oud mens? Laat staan dat de geschiedenis zich herhaalt bij mijn kind. No way! Ik hoop door veel te oefenen assertiever te worden.
Om even terug te komen op jouw 2: ik wil allereerst het aantal contactmomenten terugschroeven en mezelf gaan aanleren om achter mijn mening te staan. Dit is mijn leven, ik leef het maar 1 keer. Ik wil nergens spijt van hoeven hebben. Ik ben nu eindelijk echt gelukkig en dat laat ik me toch niet afpakken door een zuur oud mens? Laat staan dat de geschiedenis zich herhaalt bij mijn kind. No way! Ik hoop door veel te oefenen assertiever te worden.
dinsdag 8 februari 2011 om 19:10
quote:Ligeia schreef op 08 februari 2011 @ 19:08:
Doe net alsof je moeder de eigenaresse van hethippehuisje.nogwat is, dan ben je in één keer van haar nare gedrag af. Dat garandeer ik je...
En nee, geen grapje, geen sarcasme!Ja, ik kan wel heel bot gaan doen, maar ik wil mijn pa niet kwetsen of van me vervreemden. En dat gebeurt dan onherroepelijk.
Doe net alsof je moeder de eigenaresse van hethippehuisje.nogwat is, dan ben je in één keer van haar nare gedrag af. Dat garandeer ik je...
En nee, geen grapje, geen sarcasme!Ja, ik kan wel heel bot gaan doen, maar ik wil mijn pa niet kwetsen of van me vervreemden. En dat gebeurt dan onherroepelijk.
dinsdag 8 februari 2011 om 19:13
quote:_Carrera_ wrote on 08 February 2011 @ 19:10:
[...]
Ja, ik kan wel heel bot gaan doen, maar ik wil mijn pa niet kwetsen of van me vervreemden. En dat gebeurt dan onherroepelijk.Tegelijkertijd laat je wel toe dat je moeder je dochter kwetst. Het is heel lastig en confronterend, maar jíj laat dit gebeuren, jíj geeft je moeder de kans. Maar jíj kan dit ook stoppen. Sterker nog, alléén jij kan dit stoppen...
[...]
Ja, ik kan wel heel bot gaan doen, maar ik wil mijn pa niet kwetsen of van me vervreemden. En dat gebeurt dan onherroepelijk.Tegelijkertijd laat je wel toe dat je moeder je dochter kwetst. Het is heel lastig en confronterend, maar jíj laat dit gebeuren, jíj geeft je moeder de kans. Maar jíj kan dit ook stoppen. Sterker nog, alléén jij kan dit stoppen...
dinsdag 8 februari 2011 om 19:19
quote:Ligeia schreef op 08 februari 2011 @ 19:15:
En als je vader op basis van de waarheid besluit achter je moeder te staan, is-ie zijn dochter misschien niet eens waard. Wie weet, kiest hij ervoor zij vrouw eens aan te pakken...
Ik vermoed dat zijn gedrag na 31 niet meer gaat veranderen. Hij is volgzaam en onderdanig en ik heb hem mijn moeder nog nooit horen tegenspreken. Daar kan ik hem voor verachten, ja. Maar daar schiet ik niks mee op. Misschien is het het best om geen verwachtingen te koesteren en beleefd doch afstandelijk met elkaar om te gaan.
Dit soort dingen zijn zo ingewikkeld als er ook nog eens een hele familie aan vast zit.
En als je vader op basis van de waarheid besluit achter je moeder te staan, is-ie zijn dochter misschien niet eens waard. Wie weet, kiest hij ervoor zij vrouw eens aan te pakken...
Ik vermoed dat zijn gedrag na 31 niet meer gaat veranderen. Hij is volgzaam en onderdanig en ik heb hem mijn moeder nog nooit horen tegenspreken. Daar kan ik hem voor verachten, ja. Maar daar schiet ik niks mee op. Misschien is het het best om geen verwachtingen te koesteren en beleefd doch afstandelijk met elkaar om te gaan.
Dit soort dingen zijn zo ingewikkeld als er ook nog eens een hele familie aan vast zit.