Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

Hoe het was bij Bassist… Iedereen wil het weten en zo leuk dat jullie zo meeleven en meelezen! Ik moest echt even een paar dagen landen en nu voel ik me eigenlijk zielig. Niet door de jetlag, niet doordat ik hem mis, maar omdat ik een rottige blaasontsteking te pakken heb. Jaja kom maar met die vooroordelen, blaasontsteking krijg je kennelijk van té veel seks. Maar ik merk ook dat ik iedere keer een lage weerstand heb als ik terugvlieg.

In ieder geval wilde ik vanochtend hier mn verhaal schrijven maar in plaats daarvan rende ik de hele nacht van en naar de wc, om dan pijnlijk 3 druppels te plassen en me af te vragen wat er nou weer aan de hand was. Dus vanochtend de dokter gebeld en ik moet urine inleveren. Ok, goed, hoe doet een mens dat? In een schoongewassen jampotje maar wie heeft er zoiets in huis? Ik eet eigenlijk altijd kaas en hagelslag op brood en dat komt niet in potjes. Dus ik heb een lege wijnfles en een lege spafles van anderhalve liter, en die lijken me allebei niet erg geschikt. Dus eerst naar de apotheek voor een urinepotje, ja hoor dat hebben ze daar. Maar als ik thuis het doosje openpeuter ben ik ongelukkig verrast. Wat een knullig design, dat is vast door een man bedacht! Het is een buisje, hoe moet ik daar nou handig in piesen? De eerste keer probeer ik vooral niet over mn handen heen te plassen, maar het plassen doet pijn en ik klungel en plas pardoes naast het buisje in plaats van erin. Dat gaat lekker, wat nu? Want nu moet ik niet meer en ik moet het wel inleveren. Dus drink ik 2 koppen cappuccino, een half pak jus en een paar glazen water en na 2x loos alarm (bij een blaasontsteking voelt het kennelijk constánt alsof je moet plassen) moet ik dan toch eindelijk weer naar de wc. Ik plas schaamteloos over mn vingers heen maar heb wel een buisje vol nu.

Simpel testje bij de huisarts en ja hoor: blaasontsteking, dus ik krijg een heel arsenaal aan antibiotica en kan de komende week de wijn laten staan. Wat niet goed is kwa timing, want iedereen heeft me uitgenodigd voor drankjes om het Bassistenverhaal te horen. En ik vertel echt veel smeuïger met een lekkere borrel erbij, maar goed. Dan maar met een glaasje cranberrysap.

quote:El_lebel schreef op 05 maart 2010 @ 12:02:

Ik ben ook erg benieuwd, maar voordat ik EN op het waxtopic EN op het voorpret vliegen topic EN hier en naar vraag, ga ik maar even kijken of ik de LDR topic iets kan vinden..

Kan me voorstellen dat je nu een beetje in een gat bent gevallen, hoop dat je ook kan terugdenken aan de fijne dagen samen (maar ik weet hoe moeilijk en pijnlijk verliefd zijn kan voelen..).. Ik ben aan het schrijven. Het komt eraan, maar ik doe het in stukjes, anders wordt het zo'n lang verhaal.

Ik moet om 5 uur ’s ochtends vertrekken met het vliegtuig en zie al op tegen de hele nacht op Schiphol hangen. Maar waar het vivaforum allemaal toch niet goed voor is; een forumster biedt aan dat ze me wel ’s nachts met de auto wil brengen! Dit verhaal is steeds weer net een sprookje, aan alle kanten komen de onverwachte wendingen en special effects je tegemoet

Dus Letgo rijdt me naar Schiphol, ik stap op het vliegtuig en vlieg het eerste korte stukje, dan moet ik overstappen. Ik ga weer door de gate en als ze mn paspoort bekijken vragen ze me: business or pleasure trip madam? Opeens ben ik wakker en grijnzend zeg ik: pleasure, pure pleasure.

Ik hou van vliegen, lekker hangen, kijken, muziekjes luisteren. Ik heb een hele berg werk bij me en werk me er systematisch doorheen. Dat leidt me zo goed af dat ik bijna vergeet waar ik heen vlieg en helemaal niet nerveus ben. Als het werk af is en we bijna gaan landen slaan de zenuwen opeens hard toe. Oh god. Wacht even. Ik ben er bijna maar mn hoofd is nog thuis. Ik luister naar mn iPod en als we landen selecteert de alwetende shuffle het liedje courage van Whitest boy alive:

well it's clear we're the cutting line

walk out deep for the longest time

but i can't offer any help

you must do this all by yourself

and no love can be guaranteed

it don't come with no warranties

so wake up or wake up alone

if you want me

show some courage.

Courage, courage, courage, en het vliegtuig raakt de grond.

Zodra mn telefoon ontvangst heeft, krijg ik een berg smsjes van Bassist. Ten eerste een antwoord op business of pleasure, hij schrijft: pleasure is my business and I’m all business. Ha, dat klinkt goed. Dan dat hij de ochtend niet vrij heeft kunnen krijgen, maar of ik naar die coffee bar wil gaan. Volgend smsje: of die en die bar, als je zin heb in een biertje. Volgend smsje: hoe laat hij vrij zal zijn en of ik hem wil bellen als ik geland ben. Volgend smsje: hoe ik van het vliegveld naar de stad kom. Da’s lief maar ernstig overbodig, aangezien ik hier al 3x eerder ben geweest en tot nu toe altijd mn weg heb gevonden. Ik schrijf terug dat ik geland ben en zal bellen zodra ik door de douane ben.

‘Welcome’ staat er op het bord boven mn hoofd, maar door mijn ingevulde formuliertje komt een dikke rode streep en ik moet naar de afdeling immigratie waar ik aan een half verhoor onderworpen word. Waar ik heen ga, hoe ik hem heb leren kennen, hoe we contact hebben gehouden, waar hij vandaan komt, wat voor ’n werk hij doet, wat voor ’n werk ik doe, waarom ik zoveel stempels in mn paspoort heb, waarom ik hier de vorige keren was, of ik ook een visitekaartje heb om dat te bewijzen, of ik ook meer bewijs dan alleen mn retourticket heb om aan te tonen dat ik wel weer terugga. Ze zijn kennelijk bang dat ik hier blijf. Ze vinden het verdacht dat ik maar 5 dagen kom, ik zeg dat ik nou eenmaal studeer en niet langer weg kon blijven. Dan moet ik aantonen dat ik studeer en aan welke universiteit. Gelukkig heb ik mn pasje bij me, prachtig geel pasje van de universiteit Utrecht. Sorry, waar? Utrecht? Oetreekt? Ja, dat is ‘m, Utrecht. De mevrouw kijkt me priemend aan, alsof ze me er van verdenkt dat ik die stad zojuist verzonnen heb. Dan gaat ze in haar computersysteem op zoek naar gegevens van Bassist, misschien om te checken of hij vaker internationaal damesbezoek krijgt? Mooi, dat wil ik eigenlijk zelf ook wel weten. Maar hij staat niet in het systeem dus kennelijk is het ok. Bijna met tegenzin mag ik door naar de bagageband en twee en half uur later wandel ik eindelijk het vliegveld uit. Ik bel Bassist en hij is al klaar met werken, had verwacht dat ik al in de stad zou zijn. Hij zegt me naar welk metrostation ik moet en dat hij me daar op zal halen.

Ik neem bus, metro, en voel me steeds nerveuzer worden. Ik loop het hekje door, de trap omhoog. Ik blijf mooi binnen staan wachten want door de glazen deur zie ik dat er buiten een ware sneeuwstorm begonnen is. Mooi dan, daar ben ik lekker op gekleed in mn rokje en mn hakjes. Ondertussen hoop ik dat de mascara door de sneeuw niet naar mn wangen verplaatst is, maar helaas als dat zo is kan ik er nu weinig meer aan doen. Opeens voel ik van achteren een arm om me heen en een zoen in mn nek. Ik schrik me wezenloos, want ik had hem van buiten verwacht. Maar daar is ie dan, Bassist. Met handen vol boodschappen die hij snel nog heeft gehaald.

Zijn nieuwe appartement is vlakbij, maar door de sneeuw lijkt het best ver. We lopen er samen snel heen, ik loop achter hem aan en verbaas me dat ik hem zomaar kan zien. Dat ik echt hier ben nu.

Het nieuwe appartement is absoluut mooier dan het vorige, en goed nieuws is ook dat gekke ex zijn nieuwe adres niet heeft. Het staat nog wel vol met dozen, hij heeft de dag voordat ik kwam samen met een vriend het meeste verhuist maar had nog bijna geen tijd om uit te pakken. Ik gooi mn tas neer, doe mn jas uit. Het is onwennig. Hij maakt bier open, we proosten, hij loopt druk heen en weer en laat alles zien. Z’n bed staat al maar hij moet het nog opmaken, want hij heeft nieuw beddegoed gekocht. Hij haalt het uit de verpakking, maar het is natuurlijk keihard want dat moet je altijd eerst wassen, dus hij loopt weer naar de wasmachine. Ondertussen ruimt hij zijn boodschappen op, praat, vertelt, verplaatst dozen, kijkt me aan, lacht, praat verder. Ik zit in het oog van zijn orkaan van verhalen, spullen, en ik denk alleen maar: ik wil je zoenen. Hij laat me dingen zien, we draaien om elkaar heen, ik verplaats mijn tas twee keer, we lachen om het immigratieverhaal. Hij vertelt dat hij alle dagen dat ik er ben vrij heeft kunnen krijgen, en de plannen die hij heeft gemaakt om te doen, maar dat we ook alles om kunnen gooien. Dat hij eigenlijk vanavond een auto wilde huren om naar een andere stad te gaan, maar dat de sneeuwstorm er nu is dus dat we misschien beter hier kunnen blijven, en… Hij loopt de hele tijd druk heen en weer maar blijft opeens vlak bij me staan. Ik leg mijn hand op zijn arm. Mijn andere hand op zijn borst. Hij legt zijn hand in mijn nek. We kijken elkaar aan en hij zoent me. Eerste kus na 4 maanden. Eerste kus na ingewikkelde telefoongesprekken. Eerste kus na het verdriet dat hij toch voor zijn ex kiest en we het contact verbreken. Eerste kus nadat hij me opbelt dat hij me echt niet kan vergeten, en me terug wil zien. Eerste kus nadat ik hem voor het blok zet: ik boek nu dat ticket, kan me niet schelen dat de situatie niet perfect is want ik wil je zien. Eerste kus nadat we hadden gedacht dat we elkaar niet meer terug gingen zien.

Ik was niet vergeten hoe hij er uit zag, ik herinnerde me hoe hij rook, ik wist zijn aanraking nog zoals ik nu zijn vingers door mn haar voel. Maar ik was zijn kus vergeten.

Niet alleen vergeten, hij zoent ook anders nu want hij heeft, om mij te pesten, een snor laten staan. Ik heb de hele tijd geroepen dat het me niet kon schelen dat de situatie niet perfect is, dat de wereld nooit perfect is dus dat ik daar niet op ga wachten om hem weer te zien. Hij voelt zich soms niet goed genoeg voor mij, voelt zich wat onzeker over zichzelf, over de situatie waar hij in zit. Dus om dat nog wat erger je maken, en mij te pesten – want hij heeft onthouden dat als ik ergens een hekel aan heb, het wel een snor is – heeft hij een snor laten staan. Dus zelfs met een snor wil je me zoenen? Nee, sorry Bassist, die snor gaat er aan dit weekend.

We gaan de stad in en doen waar we goed in zijn: we vermaken ons te pletter. We lopen, praten, lachen, drinken, eten. Hij kan eerst maar niet beslissen waar we heen gaan, we lopen heen en weer op zoek naar een leuk restaurant. Hij kent de buurt nog niet goed, woont er dus net een dag. Maar ik vind t prima, hoe langer hoe beter, al kluun ik nog steeds wat onhandig op mn hakken door de sneeuw. Hij lacht me uit om mn schoenen maar is galant als eerst, houdt deuren voor me open.

We bestellen eten maar niet twee gerechten maar gewoon alles om te delen. Hij laat me vanalles proeven, we praten, praten, praten. Daarna weer naar huis en we maken samen het bed op, met het nu schone, nieuwe beddegoed. En al snel liggen we op het bed, hevig te zoenen. Ik wil hem aanraken, hij wil mij vasthouden, wat voelt dit goed. Het is eng en vertrouwd, het is gretig en voorzichtig. Hij kleedt me uit en bekijkt waarderend mn lingerie. Natuurlijk had ik een mooi setje in mn handbagage, natuurlijk heb ik me op het vliegveld in de wc snel verkleed, ik ben niet gek. Hij zegt dat ik dress to impress. We vrijen, we zijn zo gretig, we vreten elkaar bijna op. We kijken elkaar aan, we kijken alleen maar en genieten van elkaar. Zijn handen over mijn hele lijf, en zijn lippen. En dit is niet de juiste pijler maar mag ik even zeggen: godallejezus wat een porneau. Wel eens gehoord van een seksuele klik? Bassist en Spijk, nou dat klikt. Dat klikt en vonkt en glimt en gilt en alles wat je je er voor bij kan stellen klopt. En ik wil heel lang zo blijven liggen, tegen elkaar aan. En dat doen we ook, en we trekken de dekens over ons heen en onder de dekens liggen mijn benen tussen de zijnen, en laten we elkaar niet los. En we zoenen, en we praten, en we krijgen meer dorst en zin om te dansen. Dus we nemen samen een douche, ik gooi mn hakken in een hoek en doe slimmere schoenen aan en we duiken de sneeuwstorm weer in.

We gaan naar de club waar we elkaar hebben leren kennen en het is zo leuk om hem te zien dansen. We drinken en dansen en worden heerlijk aangeschoten. En drinken en kijken naar elkaar, en dansen en het voelt zo logisch.

We komen terug thuis en laten ons op bed vallen. En we vrijen weer maar nu anders; hitsiger, grover, gulziger. En we vrijen nog een keer, vallen dan een paar uur in slaap en als we wakker worden vrijen we nog een keer. Het is al dag, het is al middag, maar we zijn allebei zo moe. Ik ben de afgelopen maanden idioot druk geweest en hij ook, en bij elkaar vinden we rust. We hoeven ook gewoon helemaal niets. Dus we liggen tussen de dozen, in het nieuwe beddegoed, zien door het raam dat het licht wordt maar nog steeds sneeuwt, negeren de telefoon die gaat, praten, liggen, slapen en vrijen. Zien door het raam dat het weer donker wordt en het kan ons nog steeds niets schelen. Wat is het goed om hier te liggen samen, wat ik het goed dat ik gekomen ben. En die eerste dag vergeet ik alle moeilijke vragen die ik nog moet gaan stellen en alle lastige beslissingen die we nog moeten nemen. We doen net alsof er helemaal niet zoiets bestaat als tijd, of als de buitenwereld, of als verplichtingen, of als dingen doen. De dozen blijven rustig staan, de sneeuw houdt op met vallen, we draaien muziek en we doen helemaal niets. Want we zijn samen.

http://www.youtube.com/watch?v=GrpSjXo6ah0

quote:Kastanjez schreef op 05 maart 2010 @ 13:22:

Spijker, stop nú met studeren en ga de bestverkopende chicklit van dit jaar schrijven!! Hahahaha, ik heb een hele schare fans! Nee echt, ik heb net boodschappen gedaan (ook cranberrysap ja, en toch ook maar een flesje wijn voor vanavond, kom op ik kan dit verhaal niet vertellen op cranberrysap) en eindelijk mn tas uitgepakt en er zijn zoveel nuttige dagelijkse dingen die moeten gebeuren. Dus daar ga ik er nu echt even wat van doen, maar ik beloof dat ik er morgen op terug kom, want er is meer te vertellen!

Opeens hebben we honger. Niet een beetje honger, maar schreeuwende honger. Het is ook al tegen de avond, en we hebben niets gegeten. Dus we gaan er op uit, we gaan eten vinden.

Iedere deur houdt hij voor me open, hoe charmant is dat? Hij vindt het normaal, maar hij is charmant. Hij houdt deuren open, geeft jassen aan, maakt met iedereen een praatje en geeft overal fooi. Hij is soms te druk, soms in de war, de laatste tijd zat alles hem tegen, maar hij omarmt het leven. Hij wil altijd het perfecte restaurant, het precies goede gerecht, mij alle soorten lokaal bier laten proeven, me dingen leren over wijn, me nog die muziek laten horen, me die straat laten zien. Hij leeft gulzig, en dat vind ik zo leuk aan hem. Hij danst zonder zich te schamen, lacht oprecht, luistert en onthoudt, zegt wat hij echt denkt. Het rare is, vanaf het moment dat ik hem leer kennen is hij bijna een open boek voor me, want ik snap hem. Ik snap waarvoor hij bang is en waarom, en ik snap hem steeds beter. Ik kijk naar de man die naast me loopt en ik verwonder me over mezelf. Hij is geen klassieke schoonheid, misschien zelfs wel verre van. Maar ik zie niet dat hij net te mager is, ik zie het gemak waarop zijn lijf een ritme vindt. Ik zie niet dat zijn nagels afgebeten zijn, ik zie de passie waarmee zijn handen eten maken. Ik kijk niet naar zijn scheve voortanden, ik zie zijn lachende ogen. Ik zou zo veel op hem kunnen op- en aanmerken maar het interesseert me allemaal helemaal geen zak.

Hij zegt dat hij de hele kaart gaat bestellen en hij doet het nog bijna ook. Als hij eet zie ik zijn concentratie. Hij is kok, hij weet van eten en proeven is niet zomaar proeven. Proeven is een serieuze zaak. Hij is zich er opeens van bewust dat ik naar hem zit te gluren in plaats van te eten en wil weten of hij er raar uit ziet als hij eet. Nee Bassist je ziet er niet raar uit, maar je doet alles met intensiteit en dat is goed.

We moeten zoveel van elkaar weten. Hoe heet jouw moeder ook alweer? En hebben jouw broers ook die kleur ogen? Ben jij wel eens in pompeï geweest? Hoe zeg je dit in jouw taal, hoe zeg je dat in de jouwe? Hou je ook van witte wijn? Wat voor’n boeken lees jij graag en lees je ook in bed?

Wat weten we eigenlijk weinig van elkaar.

Na het eten gaan we naar zijn oude appartement waaruit we de laatste dingen samen zullen verhuizen, om in te schatten hoeveel werk het nog is. Een vriend belt en komt langs. En we moeten nog iemand ontmoeten vanavond, want iemand van het forum woont in dezelfde stad als Bassist en ik wil haar wel eens in het echt zien. Met z’n vieren nemen we een taxi naar een kroeg, en dan naar een volgende kroeg, en dan ergens heen waar we kunnen dansen. Het is gewoon een leuke avond, we worden aangeschoten, dronken zelfs. Terug thuis rent hij naar binnen om een fototoestel te halen en ik poseer in idiote houdingen op de trap voor zijn huis. Hij neemt veel foto’s, ik val bijna om. We zijn bezopen, we lopen op nitroglycerine, we zijn opgefokt en opgewonden, we hebben sparks on our heels tonight. We gaan naar binnen, zijn handen onder mijn jurkje, mijn handen onder zijn shirt. We zoenen, naakt, we omhelzen. We zoenen, vrijen, bijten, neuken. We kijken. Hij pakt de grote passpiegel en zet die op het bed, ik zit ervoor hij zit achter me, om me heen en zoent mijn nek terwijl hij in de spiegel me aan blijft kijken tot ik klaarkom. Dan draai ik me om, hij ligt op zijn rug in bed en ik kom op hem zitten. We passen. Ik weet niet hoe dat werkt, met lijven en plaatsen en zenuweinden en verschillend gebouwd zijn. Maar wij passen, gewoon precies.

We vrijen tot het licht wordt en daarna vallen we in slaap, ik lig op mijn zij en hij ligt achter me, om me heen. Als later een beetje wakker word en me omdraai voel ik dat hij meedraait. Nu lig ik tegen zijn rug, mijn heupen tegen zijn billen, mijn arm om zijn middel. Ik val weer in slaap. Ik heb nog nooit zo lang, zo diep, zo rustig en compleet geslapen als wanneer wij samen slapen.

Als ik weer wakker word is het al lang dag, hij ligt een beetje rechtop en kijkt naar me. In de kamer hoor ik de tv. You’re a great litttle sleeper. Ja, geeft hij toe, hij lag naar me te kijken toen ik sliep. Hij was opgestaan, had de gouden medaille hockeywedstrijd gekeken, heel belangrijk daar. Maar na de tweede helft was hij even terug in bed gekomen om naar me te kijken, en was naar me blijven kijken, was heel de derde helft vergeten. Hij zegt dat wat we op tv horen het volkslied is, dus dat de game waarschijnlijk net afgelopen is. Hij lacht een beetje om zichzelf, zegt dat hij naar die wedstrijd uitkeek, maar liever naar mij bleef liggen kijken dan dat hij terug naar de tv ging voor de derde helft.

Ik weet opeens niet zo goed wat ik er mee moet. Dit is me veel te erg van het romantische, en we zijn niet zo erg van het romantische. Maar goed, we waren ook niet van het verliefde, was het plan, en dat is er nu toch ook opeens. Opeens is de sfeer anders, opeens komen moeilijke vragen een beetje dreigend om de hoek kijken. Ik denk ze in ieder geval, en ik weet bijna zeker dat hij net zoiets denkt. Maar ik zeg nog niets, we zoenen zodat we niet meer hoeven te praten en zodat de serieuze sfeer verdwijnt. We hebben alweer de hele dag in bed gelegen, we zijn schandalig lui. Lui, moe en tevreden.

Ik kijk uit het raam om te zien of het nog sneeuwt en een eekhoorn springt voorbij en schiet een boom in. Wow kijk, kijk wat daar loopt! Hij schiet rechtop, ziet de eekhoorn, kijkt me aan en fronst. Oh, pff, ik dacht dat er echt iets interessants te zien was ofzo. We lijken veel op elkaar maar we komen duidelijk van andere kanten van de wereld. Hij probeert zich al tijden voor te stellen hoe je precies een kratje bier vervoert op een fiets (laat staan twee kratjes, tegelijk), komt daar steeds weer op terug (dus je zet het gewoon op je bagagedrager? En dan fiets je? Zonder helm? En de boodschappen aan je stuur. Echt?!) en ik maak foto’s van alle eekhoorns die langsschieten waarvan hij zich niet kan voorstellen wat er bijzonder aan is.

We amuseren ons met de verschillen, maar negeren nog even dat die verschillen er zijn doordat de afstand zo groot is. Doordat die kloterige oceaan er tussen zit. Doordat we zeker niet op fietsafstand van elkaar wonen.

quote:Vrolijkie schreef op 05 maart 2010 @ 14:46:

Je schrijft heerlijk weg hoor Spijker, jammer dat dit het was voor vandaag. Maarre op cranberrysap met scheut wodka kan je je verhaal toch wel vertellen :p?Heb net ontdekt dat er helemaal niets in de bijsluiter staat over alcohol. Haha, doe mij maar een wijntje!