Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 6 maart 2010 om 00:07
Fles wijn is leeg, vriendinnetje is net weg. Heb gekookt vandaag, waaronder een gerecht dat Bassist me leerde. Groot succes. Bassistenverhalen + fles wijn, ook een groot succes. Natuurlijk. Zit nu aan mn cranberrysapje ga zo naar bed, verhalen zijn er om te vertellen maar niet vanavond meer.
Aan de ene kant leef ik nog wel even op de herinneringen, grijns is nog van de herinneringen. Aan de andere kant denk ik: Bassist laat eens even wat van je horen joh. Sluit die pc eens aan, bel eens.
Ik snap precies waarom hij niet belt en toch ben ik ongeduldig.
Ik zou zo veel meer geduld moeten hebben, dat zou mijn leven een stuk makkelijker maken. Maar leven is nou eenmaal niet zo heel erg makkelijk.
Wildvreemden proosten op ons, drinken op ons, dansen op ons. Mensen nemen foto's van ons, lachen naar ons, flirten met ons. Dat sterkt me in wat misschien wel een illusie is maar wat ik graag nog even voor waarheid hou: dat we wat bijzonders zijn.
Grappig de loop van dit topic. Eerst smacht ik op afstand. Dan smachten jullie naar mijn verhalen. Maar zodra ik ze vertel betekent dat ook dat ik weer op afstand ben.
Smachten, het is me wat.
Aan de ene kant leef ik nog wel even op de herinneringen, grijns is nog van de herinneringen. Aan de andere kant denk ik: Bassist laat eens even wat van je horen joh. Sluit die pc eens aan, bel eens.
Ik snap precies waarom hij niet belt en toch ben ik ongeduldig.
Ik zou zo veel meer geduld moeten hebben, dat zou mijn leven een stuk makkelijker maken. Maar leven is nou eenmaal niet zo heel erg makkelijk.
Wildvreemden proosten op ons, drinken op ons, dansen op ons. Mensen nemen foto's van ons, lachen naar ons, flirten met ons. Dat sterkt me in wat misschien wel een illusie is maar wat ik graag nog even voor waarheid hou: dat we wat bijzonders zijn.
Grappig de loop van dit topic. Eerst smacht ik op afstand. Dan smachten jullie naar mijn verhalen. Maar zodra ik ze vertel betekent dat ook dat ik weer op afstand ben.
Smachten, het is me wat.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 6 maart 2010 om 11:18
De terug-thuis kater kent meerdere stadia. Vandaag zie ik alle dingen zoals ik ze gezien zou hebben als hij nu hier zou zijn. Ik loop als een vreemde door mijn eigen huis; wat zou hem opvallen, wat zou hij zien, zou hij zich hier thuisvoelen? Alles gaat langs de meetlat, van de vieze wastafel in de badkamer tot de fijne schone keuken. Alsof alles een geheim heeft en als ik goed kijk kan ik er misschien achter komen: passen we in elkaars wereld?
Ik ga met de fiets naar de markt, zoek groente uit. De marktkoopman vraagt of alles goed is en ik besef me opeens dat ik al bijna tien minuten naar de paprika’s sta te staren. Ik zie helemaal geen paprika’s in een Nederlandse marktkraam, ik zie de paprika’s die hij vier dagen geleden staat uit te zoeken terwijl hij hardop denkt welke groentes we moeten hebben omdat hij me iets gaat leren koken.
De raarste dingen gooien ons elkaars leven in. Hij vertelde hoe hij een tijdje geleden een credit card aannam van een klant om af te rekenen, het was een klm-card en hij betrapte zich erop dat hij naar de card bleef staan kijken. De klant kuchte en hij verontschuldigde zich: weet u wat het is, ik heb nogal een crush op een bijzonder meisje dat klm vliegt als ze hierheen komt. De opmerking ging kennelijk volledig aan de man voorbij want hij zei: het is geen klm-card, het is een air france-card.
De marktverkoper, de man in het restaurant, ze zien niet wat wij zien. Het is alsof de wereld ineens stiekem tekens afgeeft: je kan me niet aanraken maar ik ben er wel, ik besta nog, ik denk aan je. Ik stuur je boodschappen via paprika’s en creditcards.
http://www.youtube.com/watch?v=OK8oOj0wKCs
Ik ga met de fiets naar de markt, zoek groente uit. De marktkoopman vraagt of alles goed is en ik besef me opeens dat ik al bijna tien minuten naar de paprika’s sta te staren. Ik zie helemaal geen paprika’s in een Nederlandse marktkraam, ik zie de paprika’s die hij vier dagen geleden staat uit te zoeken terwijl hij hardop denkt welke groentes we moeten hebben omdat hij me iets gaat leren koken.
De raarste dingen gooien ons elkaars leven in. Hij vertelde hoe hij een tijdje geleden een credit card aannam van een klant om af te rekenen, het was een klm-card en hij betrapte zich erop dat hij naar de card bleef staan kijken. De klant kuchte en hij verontschuldigde zich: weet u wat het is, ik heb nogal een crush op een bijzonder meisje dat klm vliegt als ze hierheen komt. De opmerking ging kennelijk volledig aan de man voorbij want hij zei: het is geen klm-card, het is een air france-card.
De marktverkoper, de man in het restaurant, ze zien niet wat wij zien. Het is alsof de wereld ineens stiekem tekens afgeeft: je kan me niet aanraken maar ik ben er wel, ik besta nog, ik denk aan je. Ik stuur je boodschappen via paprika’s en creditcards.
http://www.youtube.com/watch?v=OK8oOj0wKCs
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 6 maart 2010 om 11:23
zaterdag 6 maart 2010 om 14:48
quote:Spijker schreef op 06 maart 2010 @ 11:18:
De terug-thuis kater kent meerdere stadia. Vandaag zie ik alle dingen zoals ik ze gezien zou hebben als hij nu hier zou zijn. Ik loop als een vreemde door mijn eigen huis; wat zou hem opvallen, wat zou hij zien, zou hij zich hier thuisvoelen? Alles gaat langs de meetlat, van de vieze wastafel in de badkamer tot de fijne schone keuken. Alsof alles een geheim heeft en als ik goed kijk kan ik er misschien achter komen: passen we in elkaars wereld?
Ik ga met de fiets naar de markt, zoek groente uit. De marktkoopman vraagt of alles goed is en ik besef me opeens dat ik al bijna tien minuten naar de paprika’s sta te staren. Ik zie helemaal geen paprika’s in een Nederlandse marktkraam, ik zie de paprika’s die hij vier dagen geleden staat uit te zoeken terwijl hij hardop denkt welke groentes we moeten hebben omdat hij me iets gaat leren koken.
De raarste dingen gooien ons elkaars leven in. Hij vertelde hoe hij een tijdje geleden een credit card aannam van een klant om af te rekenen, het was een klm-card en hij betrapte zich erop dat hij naar de card bleef staan kijken. De klant kuchte en hij verontschuldigde zich: weet u wat het is, ik heb nogal een crush op een bijzonder meisje dat klm vliegt als ze hierheen komt. De opmerking ging kennelijk volledig aan de man voorbij want hij zei: het is geen klm-card, het is een air france-card.
De marktverkoper, de man in het restaurant, ze zien niet wat wij zien. Het is alsof de wereld ineens stiekem tekens afgeeft: je kan me niet aanraken maar ik ben er wel, ik besta nog, ik denk aan je. Ik stuur je boodschappen via paprika’s en creditcards.
http://www.youtube.com/watch?v=OK8oOj0wKCs
Ow wat herkenbaar...
Zo heb ik eens mijn LDR-vriendje naar schiphol gebracht. Hele dag nog samen op schiphol gehangen en toen huilend de trein in. Bij sloterdijk hield ik het al niet meer uit in die trein en ben ik eruit gegaan om even met een kop koffie tot mezelf te komen.
Wilde de koffie betalen en toen ik het muntje wilde geven heb ik het eerst heel uitgebreid bekeken... ik dacht even dat het een euro was uit zijn land. (en dan nog... waarom zou ik die bewaren... maargoed...)
Denk dat ik er volslagen debiel uitzag met mijn betraande hoofd en 30 seconden mijn euro aan het bestuderen.... maargoed, wat maakte het uit...
De terug-thuis kater kent meerdere stadia. Vandaag zie ik alle dingen zoals ik ze gezien zou hebben als hij nu hier zou zijn. Ik loop als een vreemde door mijn eigen huis; wat zou hem opvallen, wat zou hij zien, zou hij zich hier thuisvoelen? Alles gaat langs de meetlat, van de vieze wastafel in de badkamer tot de fijne schone keuken. Alsof alles een geheim heeft en als ik goed kijk kan ik er misschien achter komen: passen we in elkaars wereld?
Ik ga met de fiets naar de markt, zoek groente uit. De marktkoopman vraagt of alles goed is en ik besef me opeens dat ik al bijna tien minuten naar de paprika’s sta te staren. Ik zie helemaal geen paprika’s in een Nederlandse marktkraam, ik zie de paprika’s die hij vier dagen geleden staat uit te zoeken terwijl hij hardop denkt welke groentes we moeten hebben omdat hij me iets gaat leren koken.
De raarste dingen gooien ons elkaars leven in. Hij vertelde hoe hij een tijdje geleden een credit card aannam van een klant om af te rekenen, het was een klm-card en hij betrapte zich erop dat hij naar de card bleef staan kijken. De klant kuchte en hij verontschuldigde zich: weet u wat het is, ik heb nogal een crush op een bijzonder meisje dat klm vliegt als ze hierheen komt. De opmerking ging kennelijk volledig aan de man voorbij want hij zei: het is geen klm-card, het is een air france-card.
De marktverkoper, de man in het restaurant, ze zien niet wat wij zien. Het is alsof de wereld ineens stiekem tekens afgeeft: je kan me niet aanraken maar ik ben er wel, ik besta nog, ik denk aan je. Ik stuur je boodschappen via paprika’s en creditcards.
http://www.youtube.com/watch?v=OK8oOj0wKCs
Ow wat herkenbaar...
Zo heb ik eens mijn LDR-vriendje naar schiphol gebracht. Hele dag nog samen op schiphol gehangen en toen huilend de trein in. Bij sloterdijk hield ik het al niet meer uit in die trein en ben ik eruit gegaan om even met een kop koffie tot mezelf te komen.
Wilde de koffie betalen en toen ik het muntje wilde geven heb ik het eerst heel uitgebreid bekeken... ik dacht even dat het een euro was uit zijn land. (en dan nog... waarom zou ik die bewaren... maargoed...)
Denk dat ik er volslagen debiel uitzag met mijn betraande hoofd en 30 seconden mijn euro aan het bestuderen.... maargoed, wat maakte het uit...
zaterdag 6 maart 2010 om 14:49
Ow en ik voelde me de week daarna vooral alleen in de supermarkt. Ook zoiets. Hij hoorde naast me te lopen. Mandje te dragen, te zoeken naar bijzondere wijn (deed hij altijd overal en was daarbij tevens de eerste die ik kende die een uur zoet kon zijn met het lezen van wijnetiketten in een AH)
Verder was het gemis draaglijk... maar in de supermarkt was het wel heel erg.
Verder was het gemis draaglijk... maar in de supermarkt was het wel heel erg.
zondag 7 maart 2010 om 23:50
En nu ben ik echt weer thuis: zondagavond telefoongesprek met Bassist net, net als voordat ik daarheen ging.
Fijn om zijn stem te horen, hij vertelt dat het mooi weer is daar, dat hij vanochtend wou dat ik daar was. Zo typisch, hier was het ook lenteachtig en ik dacht precies hetzelfde toen ik opstond: ik wou dat je hier was en dan gingen we ergens buiten koffie drinken.
Hij maakt echt plannen om hierheen te komen, vroeg of koninginnedag de moeite waard is. Koninginnedag lijkt me de ideale eerste indruk van ons schone landje, dan denkt hij meteen dat ik de allernormaalste dutchie ben die er rondloopt
Fijn om zijn stem te horen, hij vertelt dat het mooi weer is daar, dat hij vanochtend wou dat ik daar was. Zo typisch, hier was het ook lenteachtig en ik dacht precies hetzelfde toen ik opstond: ik wou dat je hier was en dan gingen we ergens buiten koffie drinken.
Hij maakt echt plannen om hierheen te komen, vroeg of koninginnedag de moeite waard is. Koninginnedag lijkt me de ideale eerste indruk van ons schone landje, dan denkt hij meteen dat ik de allernormaalste dutchie ben die er rondloopt
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 8 maart 2010 om 00:25
quote:Spijker schreef op 07 maart 2010 @ 23:50:
Hij maakt echt plannen om hierheen te komen, vroeg of koninginnedag de moeite waard is. Koninginnedag lijkt me de ideale eerste indruk van ons schone landje, dan denkt hij meteen dat ik de allernormaalste dutchie ben die er rondloopt
Kan je hem ophalen met leuke oranje vlaggetjes Is weer eens iets anders als met een ballon op Schiphol staan (sorry LG)
Echt alles is al gezegd maar ook ik kijk steeds weer of er alweer iets nieuws staat. Mooi nummer trouwens.
Hij maakt echt plannen om hierheen te komen, vroeg of koninginnedag de moeite waard is. Koninginnedag lijkt me de ideale eerste indruk van ons schone landje, dan denkt hij meteen dat ik de allernormaalste dutchie ben die er rondloopt
Kan je hem ophalen met leuke oranje vlaggetjes Is weer eens iets anders als met een ballon op Schiphol staan (sorry LG)
Echt alles is al gezegd maar ook ik kijk steeds weer of er alweer iets nieuws staat. Mooi nummer trouwens.
maandag 8 maart 2010 om 19:40
Hahaha, jullie willen meer.! Ik heb nog een paar verhalen. Ik heb nog het verhaal van het restaurant. Ik heb nog het verhaal van het moeilijke gesprek en de moeilijke nacht. Ik heb nog het verhaal van de laatste dag en het afscheid.
Ik kom ze nog vertellen, maar soms moeten dingen even broeien in mijn hoofd.
Ik kom ze nog vertellen, maar soms moeten dingen even broeien in mijn hoofd.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 8 maart 2010 om 20:22
quote:Spijker schreef op 08 maart 2010 @ 19:47:
Iemand voorkeur voor een bepaald verhaal? Of gewoon maar chronologische volgorde?
Maakt me niet uit!!!
Als je maar opschiet!
Hup hup, schrijven jij!
(en vergeet de ranzige details niet haha)
Doe bij nader inzien toch maar chronologisch, begin dus bij de vliegveldontmoeting maar dan niet op t vliegveld.. kandat?
En had je nog dat sms-je gestuurd? Jeweetwel, gelijk zoenen of eerst koffie?
Iemand voorkeur voor een bepaald verhaal? Of gewoon maar chronologische volgorde?
Maakt me niet uit!!!
Als je maar opschiet!
Hup hup, schrijven jij!
(en vergeet de ranzige details niet haha)
Doe bij nader inzien toch maar chronologisch, begin dus bij de vliegveldontmoeting maar dan niet op t vliegveld.. kandat?
En had je nog dat sms-je gestuurd? Jeweetwel, gelijk zoenen of eerst koffie?
anoniem_82729 wijzigde dit bericht op 08-03-2010 20:25
Reden: van pure opwinding de helft vergeten..
Reden: van pure opwinding de helft vergeten..
% gewijzigd