Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

NewWoman volgens mij heb je iets gemist, ik ben chronologisch begonnen hoor, een pagina of 4 geleden

De restaurantscene.



We hebben de hele zondag ook alweer in bed gelegen, we hebben de allerbelangrijkste hockeywedstrijd gemist, op de tv in de kamer horen we de sluitingsceremonie van de olympische spelen. Ze spelen steeds maar weer flarden van het volkslied en ik probeer Bassist zo ver te krijgen dat hij het voor me meezingt, maar hij weigert. Ik probeer het zelfs nog te ruilen voor een stukje Wilhelmus, dat in mijn versie uit verdacht veel delen ladiedaadieladiedadaaa bestaat. Maar dat verstaat hij toch niet. Maar Bassist zingt niet, hij ligt achterover in de kussens, naakt, bekijkt mij, ook naakt, en zingt niet. We doen een wedstrijdje ‘wie het stomste volkslied heeft’. Dat van hem is stom omdat het zo jong is dat ze ook makkelijk een popliedje hadden kunnen hebben. Dat van mij is stom omdat het zo lang is dat niemand het helemaal kent. Hij heeft het zijne moeten leren op school, zong het iedere dag voor de lessen begonnen. Mijn hollandsch nuchter hart schrikt van zo veel nationalisme. Hij snapt niet dat Nederlanders ‘trots op je land zijn’ niet tot nationale sport verheven hebben, zoals dat bij hem wel door iedereen als voor de hand liggend beschouwd wordt. We besluiten dat we allebei niet de grootste fans van volksliederen zijn.

Opeens heeft hij genoeg van de olympische spelen, genoeg van de historische discussies, want hij heeft honger en bedenkt zich dat hij me nu naar een real fine restaurant mee wil nemen. Honger, eten, dat is ook zo.

Terwijl hij de douche uitkomt en zich afdroogt maak ik hem hongerig op een andere manier. Ik trek mijn mooie kousen aan, klik de jarretels vast, zoek in mijn tas naar een bijpassende bh. Ik zie hem in de spiegel naar me kijken, laat hem graag kijken. Ik pak een jurkje en hakken en doe wat make up op. Hij kijkt nog steeds.

Buiten ligt nog steeds sneeuw, een dikke laag die nu wat modderig begint te smelten. Ik bagger er zo charmant mogelijk op mn hakken doorheen en hij past zonder iets te zeggen zijn tempo aan mijn onhandige schoenen aan. We maken een omweg om het restaurant waar zijn gekke ex werkt te vermijden naar de wijnbar die hij voor ogen had. Maar het ziet er leeg uit, en als we binnenstappen excuseert de eigenaar zich dat ze net gaan sluiten. Olympische spelen zorgen voor leegte in de stad. We lopen wat verder en hij belt een vriend om een tip. De vriend stuurt ons naar een goeie maar erg chique en klassieke Italiaan. We zijn laat en ernstig hongerig, dus in plaats van hippe wijnbar met hapjes gaan we voor het restaurant met obers in pak en overal schilderijtje, beeldjes van mythische figuren, vazen met sierlijke takken en tafels met witte tafellakens erover. Het is zo poepchique dat je niet eens je eigen servetje over je schoot hoeft te leggen, dat komt iemand voor je doen. Ik doe net alsof ik het volkomen normaal vind dat men mij op deze wijze toedekt voor het eten en Bassist zoekt alvast de wijn uit. Eten en wijn, dit is hij in zijn element. We delen een voorgerecht en hij laat me proeven hoe de wijn bij de salade heel anders smaakt dan bij de pasta. Halverwege zijn verhaal over smaak laat hij zich ontvallen: waar kom jij eigenlijk vandaan dat je net zo op je gemak lijkt in een schimmige bar als in dit soort restaurants? De manier waarop je eet, it’s as if I’m dining with fucking royalty!

Ik moet denken aan de eindeloze ruzies met mn pa over de manier waarop ik een mes vast moet houden, recht moet zitten, het glas vast moet pakken, en ik ben hem dankbaar. Inderdaad Bassist, ik heb broers dus ik zuip je onder tafel als het om bier drinken in vage kroegen gaat. Je kwam me tegen toen ik op mn dr.Martens stond te springen op een dansvloer. Ik draag pumps en jarretels als je het niet verwacht omdat ik weet dat je dat graag ziet. En ik weet niets van wijn behalve of ik het lekker vind, maar ik hoef niet na te denken over tafelmanieren. Hij kijkt goedkeurend om zich heen in het rare, lege restaurant; naar mij en de kitscherige beeldjes van David en Goliath die naast ons staan. Hij concludeert: I’m dining with european royalty and David’s ass, dat kon zeker slechter.

De ober heeft ons genadeloos door, wisselt een blik van verstandhouding als hij de wijn bijschenkt. Bassist ziet het ook en zegt: schenk haar maar bij hoor, zorg maar dat ze aangeschoten raakt. De ober grijnst hem toe: geen probleem, I’m on your side. We vonken dwars over het tafeltje heen, het gaat niet ongemerkt, het kan niet ongemerkt.

We delen een machtige chocolademousse en we drinken de laatste slokken wijn. Ik proef alle heftige smaken; de bittere salade van het voorgerecht, de pittige pasta, de volle rode wijn, de koffie, de chocolade. Hij zet mijn zintuigen op scherp. Ik proef precies, ik hoor de achtergrondmuziek heel duidelijk, ik zie alles. Normaal kijk ik nooit zo goed, normaal vergeet ik de helft van wat ik proef of hoor. Maar alles van nu wil ik vasthouden, onthouden. Ik weet niet waar die spanning tussen ons vandaan komt, misschien van iets in het eten. Of misschien van iets tussen ons.

Hij wil gaan betalen. Nee, ik wil betalen. Hij vindt dat dat niet kan, ik sta er op. Hij kijkt moeilijk. Ik pak een creditcard. Hij pakt mijn hand vast en buigt zich over het tafeltje heen naar me toe, kijkt me aan en doet een voorstel: hij betaalt, maar ik doe straks precies wat hij zegt. En hij heeft wel wat ideeën.

In het chicste restaurant doet hij zijn zelfverklaarde europese adel het schunnigste voorstel, en ze gaat graag akkoord. Hij betaalt. En de ober doet net alsof hij niets van de korte onderhandeling heeft gehoord.

Jullie zijn leuk Maf dit, net alsof ik in mn dagboek schrijf en opeens gluurt iedereen over mijn schouder mee. En jullie vinden t nog leuk ook!

quote:Vrolijkie schreef op 09 maart 2010 @ 08:56:

Heb je een blog toevallig ?



Enne, hoest met de blaasontsteking? Op z'n retour?

Nog geen blog, gisteren met een vriendin het plan opgevat er een te beginnen. Zij schrijft ook leuk namelijk.



De blaasontsteking is bijna weg. Goddank. De cranberrysap komt mn oren uit...

Er liggen 4 stapels papieren voor me op tafel. Een vrijstelling voor een onderdeel van mijn studie. Een aanvraagformulier verklaring omtrent het gedrag. Deel een van de aanvraag van een youth work permit en deel twee van die aanvraag. Ik vul 4 keer mijn naam in. Ik zet vier keer mijn handtekening. Ik beantwoord allerlei vragen, sluit de gevraagde bewijsstukken bij.



Ik leg alle stapels op elkaar en stop ze in een mapje. Ik leg ze in de kast en ik loer er naar terwijl ik thee zet.



Als ik hier pasfoto's voor laat maken

en als ik dan alles opstuur

en als ik 30 euro aan de ene instantie betaal en 100 aan de andere

en als het allemaal wordt goedgekeurd

en als ik dan nog steeds wil

en als hij nog steeds wil

dan zijn deze papieren de entreekaartjes voor een paar maanden in de buurt van Bassist wonen en werken.



Wel veel alsen.

Vrolijkie, het is niet het werk van het invullen... Het is de guts verzamelen om die stap te nemen.

Vandaag gaan we eindelijk iets nuttigs doen. Vandaag gaan we op tijd opstaan en eindelijk eens naar buiten terwijl het nog licht is. We gaan de laatste spullen van Bassist verhuizen.

De wekker gaat, hij doet hem uit en draait zich naar mij om. Hij houdt me vast en we liggen zo lekker, we vrijen zo lekker, we hebben van die luie wakker-word ochtendseks.

Een uurtje later lopen we door de lange, rechte straat, drinkend van grote bekers cappuccino. We slaan de hoek om en steken over om in de zon te blijven lopen, het is opeens mooi weer vandaag. Ik voel me uitgeslapen en rustig; zon in mijn gezicht, warme beker koffie in mn handen, leuke man naast me, drukke stad om me heen. Hij stopt even om zijn losse veter te strikken, hij geeft mij zijn koffie aan zonder wat te zeggen. Ik sta daar op de stoep en kijk naar de lucht, naar de grote belachelijk auto’s, naar de hoge gebouwen, naar de bouwvakkers, de vrouwen in pittige mantelpakjes, de eindeloos lange straat. Ik hou van deze stad.

We nemen de metro naar de wijk waar hij eerst woonde en halen dozen bij de slijter om de laatste spullen in te gaan pakken. Hij denkt er 3 nodig te hebben. Ik denk 6. Hij kijkt beledigd, zegt dat hij toch wel beter zal weten hoeveel spullen het zijn. We nemen ze toch maar allemaal mee en uiteindelijk zullen de 8 dozen maar net genoeg blijken te zijn.

We komen binnen in zijn oude appartement en het is vreemd het terug te zien, zo leeg lijkt het een stuk kleiner. Ik ga zitten op een kruk die er nog staat aan het barretje in zijn keuken, bedenk me dat dit is waar ik zat toen hij me voor het eerst zoende. Het bed is al verhuisd, de spiegel hangt er nog maar is niet van hem. Het bad waarin we de eerste nacht samen zaten lijkt kaal, in de badkamer waar geen persoonlijke spullen meer zijn. Hij zet de dozen op de grond en doet de koelkast open, pak twee biertjes, opent ze en zegt: we kunnen lastig bier verhuizen en we hebben toch vakantie, dus laten we het in godsnaam maar opdrinken. Het enige wat nog moet is zijn keuken; alle keukenkastjes, de koelkast, de vriezer. En dan hangen er nog een paar kleren en er staan wat losse spullen die de vorige keer de dans ontsprongen zijn. Goed, zegt hij en kijkt me serieus aan, je bent vast wel eens verhuist dus je weet hoe dit is. Iedereen heeft een hele verzameling belachelijke zaken die je heus niet per se wilt bezitten, maar die je gewoon nooit weggooit. Die komen altijd te voorschijn als mensen je helpen verhuizen en zetten je vreselijk voor schut. Dus als je belachelijke zaken aantreft, denk dan daaraan. Ik kijk naar de keukenplank en wat er aanhangt en vraag: zoals die mini-discobol? Hij volgt mijn blik. Haakt de discobol van de plank en schudt zijn hoofd. Nee Spijk, niet zoals de mini-discobol. Die is gewoon om te laten zien dat ik stijl heb.

We pakken de dozen in en hij gaat verhuizen op een manier die ik vrij decadent vind: met een taxi. We sjouwen alle dozen en twee rugzakken naar de stoeprand en de taxichauffeur helpt alles in de taxi zetten. Het is wel vol. Het past eigenlijk niet, twee dozen blijven op de stoep staan. We besluiten dat ik in mn eentje met de taxi ga, doos op schoot, en dat hij met de laatste doos met de metro terug gaat. De taxichauffeur is onbetaalbaar, helpt ook weer de hele taxi uitladen. Als Bassist aan komt lopen heb ik alle dozen al van de stoep weg voor zijn deur gestapeld. We doen ze snel naar binnen, hij pakt de dozen met dingen uit de koelkast en vriezer weer uit en besluit dat de rest maar moet wachten tot een andere keer. Het appartement staat nu al helemaal vol met dozen en rommel maar het is wel klaar nu, hij is verhuisd.