Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

We slenteren de hele middag een beetje door de stad en halen ergens een grote hamburger. Aan het eind van de middag doen we boodschappen want nu hij zijn keukenspullen terug heeft wil hij voor me koken. We lopen door de supermarkt en zoals altijd als het over voedsel gaat krijgt hij die vrolijke opgewondenheid. Eten, dansen, seks en muziek maken dat hij op deze manier kijkt. Ik vind het leuk. Hij stapt van de ene kant van de groenteafdeling naar de andere kant, bedenkt zich 3 keer over wat hij wil gaan maken. Ik hobbel er achteraan met het mandje. Er is genoeg te zien; er liggen allerlei knollen die ik helemaal niet ken. En ziet kaas er hier zo uit? Bij ons is kaas niet vierkant en oranje maar rond en geel. En verkopen ze hier eieren in een pot Bassist, waar is dat nou goed voor? Hij wil de Nederlandse namen van de groentes weten en ze klinken leuk als hij ze uitspreekt. Ik vraag of we ook nog bier of wijn moeten kopen en hij kijkt me aan alsof ik zojuist voorstelde om de caissière te vragen of ze nog wat xtc achter heeft liggen. Alcohol in een supermarkt?! Oh nee, dom, dat is hier natuurlijk ondenkbaar.

Hij gaat me laten zien hoe het wel werkt. Bier koop je in: de bier winkel. Het staat groot op de gevel: Beer Store. Duidelijk is het in ieder geval wel. Binnen zijn er allerlei merken bier en ik kijk alweer mijn ogen uit. Anderhalve liter flessen heineken, wie heeft dat ooit gezien? Ik probeer het concept ‘kratje bier’ uit te leggen, want bier komt hier alleen in doosjes. Bassist denkt er even over na en concludeert dat het kratje een typisch Nederlandse uitvinding moet zijn. Door het kratje kan je genoeg bier voor een feestje op een fiets meenemen. Met hun doosjes met daarin zes flesjes zou je op de fiets een probleem hebben. Kratje en fiets, voor elkaar geschapen. En aangezien ze daar niet fietsen als normaal dagelijks vervoersmiddel, hebben ze ook geen krat. Onbetwistbare logica en ik beloof hem dat we, als hij in Nederland is, op de fiets naar de supermarkt zullen gaan om kratjes bier te kopen. Hij ziet het wel voor zich; vraagt me of ik hem wel in staat acht een beetje rond te cruisen door Amsterdam op zo’n fiets-met-krat. Ik zeg dat als hij de trams maar altijd en eeuwig voor laat gaan, dat het dan wel goed moet komen, en hij antwoordt dat hij wel veilig achter mij aan blijft fietsen dan.

Thuis vist hij uit een doos een paar pannen, een mes en een snijplank en hij kookt voor me. Ik zit op een stapel verhuisdozen en kijk. Hij vertelt me waarom hij doet wat hij doet, vertelt me over eten, over wijn. Hij ruimt de tafel leeg en dekt, met servetten, met mooie glazen. Als hij uit de keuken komt heeft hij niet gewoon het eten opgeschept zoals ik dat zou doen (hoppa, schep) maar zien de borden er uit zoals in een restaurant. Logisch, maar toch moet ik er om lachen.

We eten en opeens hebben we het over wereldvrede en over veiligheid en privacy en grootse onderwerpen. We zijn bijna klaar met eten als zijn telefoon gaat, en hij excuseert zich om die op te nemen want het is een goeie vriendin van hem die hem al eerder probeerde te bellen.

Hij praat met haar en kennelijk zit ze in de knoei. Als hij ophangt legt hij het uit: een ingewikkelde love-story want ze is zo verliefd en ze weet niet of die liefde wederzijds is.

Ineens hangen de woorden waar we al het hele weekend omheen draaien in de lucht.

Verliefd. Weet niet of het wederzijds is.

Ik kan ze bijna zien, alsof ze tussen de wijn en de lege borden op tafel staan. Hij ziet ze ook, hij kijkt alsof hij ze terug zou willen nemen. Maar ze zijn uitgesproken en ik wil ze ook uitspreken. Ze moeten er toch een keer uit.

Bassist, ik ben verliefd op je maar ik weet niet of het wederzijds is.

Hij kijkt me aan, hij zwijgt, ik zie dat hij twijfelt. Hij zwijgt. Hij zwijgt. Ik bijt op mijn lip: klotekloteklote. Dit moet niet het deel zijn waar hij zwijgt en twijfelt, dit moet het deel zijn waarop hij zegt: natuurlijk is het wederzijds, me op het aanrecht gooit en we wild tussen de vaat de liefde bedrijven. Maar hij zwijgt en slikt. Hij ademt in, kijkt me aan, doet zijn mond open om iets te zeggen, en doet zijn mond weer dicht. We kijken elkaar aan.

Hij begint een ingewikkeld verhaal. Dat het onwaarschijnlijk is dat we elkaar hebben ontmoet. Dat we zo bijzonder zijn. Dat hij het fijn vindt om bij me te zijn, dat hij iedere keer als hij naar me kijkt denkt dat ik het mooiste gezicht heb dat hij ooit heeft gezien. Dat er een vonk is, een spark. Dat hij alsmaar aan me heeft moeten denken. Dat we zo veel lol hebben samen. Maar ik hoor alleen maar wat hij niet zegt en hij weet heel goed wat hij niet zegt. Hij zegt niet: ik ook op jou.

Nu zwijg ik. Hij pakt mijn hand en neemt me mee naar de slaapkamer, we gaan even op bed liggen. Langzaam gebeurt toch wat ik niet wil; ik voel een grote snik en een dikke traan. Hij draait me op mijn zij en komt achter me liggen, dicht tegen me aan. Houdt me vast, houdt me heel stevig vast. Zijn vingers verstrengeld door de mijne en ik huil. Hij zoent mijn nek, houdt me nog steviger vast en fluistert in mijn oor: niet huilen Spijk, toe, niet huilen.

http://www.youtube.com/watch?v=aL8NGnvkpLE

Ja we zijn intens. Daarom was het na 4 maanden en 6000 km (6203 om exact te zijn) ook nog niet weg.



Ik zal wel even wachten met de rest tot morgen want er komt nog een droevig stukje



Intens vind ik een mooi woord.

quote:Lunax schreef op 09 maart 2010 @ 17:42:

Oeh Spijker..... nou zit je gewoon te spoileren voor je eigen verhaal!





Ja, nee, nou geen spoilers meer hoor



Het is ook gewoon niet zo zwart-wit zoals je me nu vraagt, het wat nu.



Oh, dat motto had ik al voordat ik naar hem toeging. Is uit een liedje dat hij me toestuurde. Ja, het past wel bij ons. En ik denk in muziek soms en hij ook.

http://www.youtube.com/watch?v=lVmVLOL2LnA



Hier komt mn motto vandaan.

Over dat intense he... (want dit is niet alleen een verhalentopic alsjeblieft, goed advies altijd welkom enzo) Dat intense is tegelijkertijd heerlijk en een beetje eng. Want ergens is dat echt wel een van de dingen die we zo leuk aan elkaar vinden.

Maar ik denk ook: ja natuurlijk is het intens. Daar kan je donder op zeggen als je elkaar in een half jaar maar 4x ziet, als je weet dat je maar 5 dagen hebt. Natuurlijk is een telefoongesprek intens als het maar een keer per week lukt om allebei tegelijkertijd tijd te maken om echt even te bellen. Alles is intens als het het in dit drukvat gooit, ja toch? Moet je nagaan als het nu al saai of oppervlakkig zou zijn.

Dus ik hoop dat wij intens zijn, dat het niet de situatie is die het intens maakt.

Maar ja, dat kan ik waarschijnlijk ook alleen maar weten door het te laten gebeuren.

Ik heb overigens steeds de klm-banner boven dit topic. Én bedankt he, vivaforum. Ik weet dat klm rechtstreeks naar hem toe vliegt, maakt het smachten niet makkelijker hoor die banner.

Ik ben niet discreet en ik ga niet vreemd, dus doe me dan inderdaad maar klm

Wat lief Moosey, dank je wel!

Gewoon uit nieuwsgierigheid... willen alle meelezers zich eens melden?