Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

Ik gooi mijn tas op zijn bed en pak mijn spullen in, tegelijkertijd check ik op mijn laptop of de vertrekhal en –tijd nog hetzelfde zijn. Ik hoop op vertraging maar die is er niet. Mijn msn pingt wild, meerdere vrienden willen weten waar ik nu ben, hoe ik het heb. Ik chat en pak tegelijkertijd mn spullen in, terwijl ik me ook nog aan het verkleden ben. Zo zit ik op zijn bed tussen alle dingen als hij de slaapkamer binnenkomt. Hij leunt tegen de deurpost, kijkt alleen maar. Zegt iets over dat hij het leuk vind dat ik alles tegelijk doe. Hij draait zich weer om en loopt weg, zoekt afleiding. Ik hoor de kraan in de keuken aan gaan en hoor hem rommelen met bestek en borden. Ik pak snel in, knoop mijn rok dicht en sleep de tas naar de gang. Hij staat af te wassen. Afwassen, nu? Ach, zegt hij, ik wou even iets te doen hebben terwijl je aan het inpakken was.

Ik plof op de bank en hij komt naast me zitten. We kijken samen naar de klok, we moeten over een half uurtje de metro pakken dan zijn we mooi op tijd. Hij strijkt wat haar uit mijn gezicht, ik schuif wat dichter naar hem toe. Hij buigt zich voorover en zoent me, lang, warm. We pakken elkaar vast en houden elkaar vast, al snel liggen we te zoenen op de bank. Ik voel zijn lippen in mijn nek, ik schuif mijn hand onder zijn thirt, hij knoopt mijn knoopjes los. Het zoenen wordt heftiger. Hij stopt met zoenen, draait zich om en kijkt naar de klok. Kijkt dan weer naar mij, half ondeugend, en zegt: als we opschieten, nu naar de slaapkamer rennen, kunnen we nog een keer met elkaar vrijen. Ik spring al van de bank maar bedenk me dan dat we geen condoom meer hebben. Ik had een heel pakje plus nog een losse bij me, maar ze zijn op, we hebben er in 5 dagen 13 doorheengeneukt. Hij kijkt om zich heen naar de verhuisdozen, in welke heeft hij ze ingepakt? Hij kijkt mij aan, met een mengeling van frustratie, verbazing en humor om de bizarre situatie. We hebben: twee hitsige geliefden, 30 minuten, een naderend afscheid en een kamer vol verhuisdozen waarvan in een ervan de condooms verborgen zitten. Hij rukt een doos open. Keukenspullen. De volgende doos. Computerspullen. Nog een doos, nog een doos. Kijkt in de vierde doos en grijnst: raak. We rennen naar de slaapkamer, we kleden elkaar snel uit, we zijn opgewonden van het rare mengsel van geilheid, slappe lach, tijdsdruk en hartstocht. We hebben geneukt en we hebben de liefde bedreven, maar nu doen we allebei tegelijkertijd. We vallen elkaar aan. We grijpen ons aan elkaar vast. We drukken ons met zoveel kracht tegen elkaar aan alsof we daarmee kunnen voorkomen dat het straks afgelopen is. Ik voel zijn vingers door mijn haren, ik zet mijn nagels in zijn rug. We hebben bijna iets agressiefs, zoals dit hele verhaal dat ergens heeft. We weten dat we elkaar pijn doen, we weten dat we onszelf pijn gaan doen, maar de adrenaline overstemt de pijn. En het is het allemaal zo godsonmogelijk waard. Als lemmingen op volle vaart de afgrond tegemoet neuken we ons laatste beetje tijd aan stukken. Ik voel hem met kracht in me stoten, ik kijk hem aan, onze blikken laten elkaar niet los, onze lijven laten elkaar niet los. Ik snak naar adem, ik voel hoe hij mijn hand boven mijn hoofd vastgrijpt, hoe zijn vingers om mijn pols klemmen. Ik sla mijn benen om zijn middel, ik kijk hem aan, hij kijkt mij aan. We komen klaar, bijna tegelijk. We blijven kijken, we omarmen. Ik voel zijn blote huid tegen de mijne, ik ruik zijn zweet, ik voel zijn mond mijn hals zoenen.

Ik wil zo blijven liggen, de hele avond en de nacht en de hele volgende ochtend. Ik wil nog vijf dagen, we zijn nog aan te veel niet toegekomen en waar we wel aan toe zijn gekomen was het waard om nog eens over te doen. Ik wil niet opstaan, ik wil me niet aankleden. Maar we doen het wel.

Hij loopt naar de kamer, waar zijn shirt nog ligt. Ik pak een post-it en een pen, en krabbel voor hem een kort briefje. Dat plak ik op de muur boven zijn bed.

We moeten gaan, hij pakt mijn tas op die in de gang staat. Ik heb een vliegtuig te halen.



http://www.youtube.com/watch?v=zxPcmi1U25g

quote:vrouwmens schreef op 12 maart 2010 @ 19:39:

(sorry, tekstschrijven maakt deel uit van mijn vak en ik zit blijkbaar nog in de werkmodus; jouw verhalen spreken me qua inhoud aan omdat ze je pakken en niet loslaten maar ook technisch zit het lekker in elkaar!!!)

Dit vind ik echt een supergroot compliment, dank je!



Het is fijn het op te schrijven. En ook raar, zoals ik al eerder schreef; alsof ik mijn dagboek het internet op gooi. En aan de andere kant is het heerlijk om te delen, omdat het zo groot voelt in me allemaal.



En ook omdat ik wil onthouden. Omdat dit allemaal zo'n indruk op me maakt, dat ik echt niet wil vergeten. Ik onthou het doordat er voor mij steeds muziek is die er op allerlei manieren bij hoort. Maar ook door het op te schrijven.

Daarom duurt het alleen soms even voor ik verder schrijf. Niet alleen omdat ik het perse 'mooi' op wil schrijven, maar omdat ik weet dat ik het zó ga onthouden als ik het opgeschreven heb. Dus wil ik steeds als ik schrijf even teruggaan in mijn herinneringen, en moet ik zoeken naar de woorden die zeggen hoe het was. Want als het er eenmaal staat is dat de manier waarop ik het me ga herinneren.

Het opschrijven is wel heel fijn. Ik kan terug gaan in mijn eigen verhalen en ik weet: dat ben ik, dat zijn wij, dat was hoe ik het gevoeld en ervaren heb. Zoals een ander de foto's in een mooi album zou plakken, zo plak ik de herinneringen in woorden.

We lopen naar de metro en hij draagt mijn tas. En ik, mevrouwtje-nee-dat-til-ik-zelf-wel, ik zeg er niets van. De vorige keren dat hij me naar het vliegveld bracht droeg hij mijn tas en nu ook. Het is alle keren hetzelfde en het is alle keren volledig anders.

Als we in de metro zitten doe ik iets nieuws, ik pak zijn hand. Hij kijkt naar zijn knie, waar zijn hand op ligt en waar mijn hand nu over zijn hand heen ligt. Ik kijk er ook naar, ik kijk hem niet aan. Hij draait zijn hand om en strengelt zijn vingers door mijn vingers, knijpt. Kijkt me aan. We zitten hand in hand, een oud vrouwtje tegenover ons kijkt naar onze handen, wij af en toe ook. Hij zegt: je hebt mooie handen, mooie handen en mooie ogen. Ik kijk naar mijn afgebladderde nagellak, ik zie niet wat hij ziet.

De metro legt het laatste stukje boven de grond af, en daarna moeten we overstappen in een bus die er precies aankomt. De bus is gelukkig vrij leeg, zodat we de tassen op een bankje kunnen leggen en naast elkaar kunnen zitten. Ik schuif naast het raam en kijk naar buiten naar de voorstad met haar flats. Ik voel opeens iets, hij heeft mijn hand gepakt. Nu vlecht ik mijn vingers door de zijne. Onze handen passen prima in elkaar, vreemd dat we niet eerder elkaar zo hebben vastgehouden. Alsof dat te eng is, alsof handen vasthouden in de bus intiemer is dan wilde seks voor de spiegel. En waarschijnlijk is het dat ook.

We hadden bedacht nadat ik ingecheckt ben voor de laatste keer op het vliegveld ergens samen te eten. Maar alle restaurants aan deze kant van de douane zijn al gesloten op dit moment van de avond. Het enige wat open is, is een soort veredelde snackbar. Dus halen we het enige dat er te krijgen is: friet, hamburgers, een rare salade en bier uit plastic glazen. Op kunststof stoeltjes aan een wit kunststof tafeltje zitten we, en bediscussiëren of je beter mayo dan wel ketchup met friet kan combineren. We hebben niets zinnigs meer te zeggen, in dit rare decor met dit vreemde kunstlicht. Met mijn tas al ingecheckt en mijn instapkaart tussen ons in op tafel. Met half concrete plannen voor een volgende ontmoeting en een lichte angst over wat we nu gaan doen. Midden in de sausdiscussie vraagt hij me ineens: ik snap niet wat je leuk aan me vindt. Het is een echte vraag, ik geef het echte antwoord. Dat je ze open bent, zo eerlijk. Dat je zo jezelf bent maar dat dat zich niet uit in egoïsme of asociaal gedrag. Je bent wie je bent zonder concessies, en toch hou je heel veel rekening met anderen en ben je charmant. Dat je zo kan genieten van dingen, dat je van het leven houdt. Dat vind ik leuk aan je.

Ik wil je terugzien Bassist, en ik wil je zo graag mijn wereld laten zien. Ik ga naar je toe komen Spijker, want ik wil dat ook.

We lopen naar de douane en hij zegt dat we nog iemand moeten vragen om een foto van ons te maken. We hebben net, bij hem thuis, zelf een foto van ons samen gemaakt. Maar hij is niet tevreden, hij is nooit snel tevreden. Hij kijkt om zich heen en zoekt exact de juiste persoon om de foto te maken. Ondertussen lopen we naar de douane, we houden nog steeds elkaars hand vast. Vlak bij het punt waar hij straks niet verder mee mag lopen staat een beetje een alternatieve jongen. Dat is hem, zegt Bassist, hij kan vast de juiste foto maken. Hij spreekt hem aan en natuurlijk wil de jongen de foto maken. We kijken op het kleine schermpje, de foto is in een keer goed. Perfect. Je ziet ons staan in de bijna lege vliegveldhal; Bassist lacht, ik kijk al een tikje sip, we houden elkaar vast.

Dat was het dan, en nu dan? Nu zoenen we. We zoenen voor het lint dat aangeeft waar afscheidnemers moeten blijven staan en reizigers door kunnen lopen. We zoenen en omhelzen, en ik sta opeens op het punt om te huilen. Hij ziet het, en wil me optillen en rondzwaaien als in een film. Alleen in een film tilt het rondgezwaaide meisje meestal geen tas met daarin een laptop en 5 boeken, en ik doe dat wel zodat als hij me optilt, hij meer gewicht optilt dan verwacht en het rondzwaaien minder charmant uitpakt dan de bedoeling was. Klungelig zet hij me weer neer, we lachen. We pakken elkaar stevig vast, zoenen. Ik ruik zijn geur, ik voel zijn lippen, laatste keer. Ik hou hem stevig vast, hij mij ook. We zoenen. Dan zeggen we gedag en ik loop langs het lint, en 20 meter verder door het poortje. Hier is de lopende band waarop je al je spullen moet leggen voor de scanner, en zelf door de metaaldetector gaat. Ik klap mn laptop open, doe mn schoenen uit, mijn horloge af. Ik voel tranen branden. Ik draai me om en kijk het poortje door, hij staat achter het lint. We kijken elkaar aan over alles heen. Het is te ver om nog iets te roepen. Ik mag niet meer teruglopen, hij mag niet hierheen. Opeens is er geen houden meer aan en ik voel dat de tranen langs mn wangen lopen. We blijven maar naar elkaar kijken. Ik weet niet of hij kan zien of ik huil, ik kan niet zien of hij huilt, het is al precies te ver weg. Hij steekt een hand omhoog, ik ook. We zwaaien. Ik draai me om en ga door de metaaldetector. Op sokken, en huilend. Ik bijt op mijn lip om me een beetje in te houden maar het helpt niets. Mijn spullen komen de scanner door en ik pak ze van de band. Ik kijk weer om en door de metaaldetector heen, over de hoofden van de douanebeambten, door het poortje, achter het lint, staat hij daar nog steeds. Ik kijk alleen maar en hij kijkt ook, hij loopt niet weg, blijft daar maar staan kijken. We zwaaien en wat voelt het machteloos.

Met mijn schoenen in mijn hand loop ik weg, ik kan ze hier niet aandoen nu, nu hij daar nog staat te kijken. Maar ik kan ook geen eeuwen blijven staan. Dus draai ik me om en loop door, de bocht om. Nu zijn het niet alleen maar stille tranen maar ook hevige, verdrietige snikken.

Ik ben zo blij dat ik gegaan ben, dat ik dat ticket heb geboekt om hem op te zoeken. Ik ben zo blij dat de klik er nog steeds was, en wat heb ik genoten van die vijf dagen samen. Maar dit is niet het makkelijkste einde. Dit is geen lang en gelukkig, en dit is nog steeds onduidelijk en eng. En te kort, en te weinig, en te ver.

Ik stap verbeten over de loopbanden naar de gate. Ga halverwege een toilet in om een plens water in mn gezicht te gooien. Ik kijk in de spiegel naar mijn betraande ogen en probeer wat te kalmeren. Maar een loopband verder loop ik alweer net zo hard te huilen als eerst.

Ze boarden eerst de mensen die met kinderen vliegen, dus ik plof neer in een stoeltje bij het raam. Ik kijk naar buiten, waar het donker is, ik zie de lichtjes van de vliegtuigen als sterren door mijn tranen. Ik klem mijn paspoort vast. Ik word vreemd bekeken door de mensen om me heen. Maar ik kan er even helemaal niets aan doen. Want Bassist ik mis je zo, ik mis je nu al.

http://www.youtube.com/wa ... vuMeQ&feature=related

Ik ben al anderhalve week terug zelfs, ik ben langer terug dan ik daar was. Tijd is ook raar en rekbaar, want zo voelt het echt niet.



Bedankt voor mn opmerkingen over mn schrijven. Ik zou er best iets mee willen, maar ik weet niet zo goed hoe en wat.



En op meer hoofdstukken hoop ik ook. Godsamme, hoop ik ook.

Leuk dat je even reageert Doris Leuk om steeds wat meelezers te ontdekken, en natuurlijk mag je me blijven volgen. Ik hoop dat er nog veel dingen te volgen gaan zijn.



Momenteel baal ik een beetje van Bassist, omdat we eigenlijk altijd op zondagavond bellen maar gisteren heeft hij niet gebeld en nam ook zijn telefoon niet op. En ik snap waarom, want zijn band is nu in de stad vanwege een muziekfestival. Dus ik neem aan dat hij met hen rondhangt en geen tijd heeft om te bellen. Dan denk ik: kan je toch even kort bellen. Maar hij is in de vreemdste dingen perfectionist, wil niet bellen als hij niet echt even de tijd heeft voor een gesprek.

En dat is ook wel weer fijn. Het is nooit zo dat hij belt en tegelijkertijd nog wat anders aan het doen is, of dat ik merk dat hij eigenlijk afwezig is. En natuurlijk heb ik hem vrijdag nog gesproken, maar toen belde hij terwijl ik aan het stappen was dus dat was wel een kort gesprek.



Het is dus weer terug naar smachten op afstand hier, met alle onzekerheid die daar kennelijk bijhoort. Behoorlijk killing soms.

Elianne, wat fijn dat je niet meer hoeft te reizen. Komt hij van ver? Hebben jullie lang het langeafstandsgebeuren gedaan?

Niet huilen om mij hoor, ik huil zelf al genoeg!



Ik hoop dat hij snel beslist welke dagen hij wil komen, zodat we op zoek kunnen naar een vliegticket. Of nou ja, we... Hij heeft gevraagd of ik voor hem een ticket wil zoeken, want ik ben de computernerd van ons twee en hij is volstrekt onhandig met internet en pc.

Dat hij het voor elkaar kreeg me die foto te mailen is voor zijn doen al heel wat

Ja, ik hoop zo dat dit snel concreet wordt. Dan kan ik weer dagen gaan aftellen.

Oh nee toch. Hoewel ik best aardig met de nederlandse taal overweg kan, ben ik kennelijk nog echt een klungel met het engels (dat Bassist spreekt).

Ik dácht dat ik hem, die ene maandagavond, gezegd had dat ik verliefd op hem was. En dat hij zei dat hij dat nog niet kon zeggen, maar wel een oogje op me had. Maar nu blijk ik een taalblunder te hebben gemaakt, want ik heb gezegd dat ik van hem hield! En wat hij zei, daarmee bedoelde hij hoogstwaarschijnlijk dat hij verliefd op me is.

Oh stom cultuurverschil!

Nogal logisch dan, dat hij dat zo makkelijk z'n strot niet uitkreeg en zei dat hij vond dat we eerst nog wat verder moesten zien hoe het zich ontwikkelt. Nogal wiedes, ik zou ook echt niet nu al hebben gezegd dat ik van hem hield, als ik in de gaten had gehad dat ik dat aan het zeggen was.

Misschien dat ik kan doen alsof dit mijn europese passionele aard is ofzo? (als nuchtere hollandse, waar is die mediterrane voorvader als je hem nodig hebt)

Ik denk niet echt dat ik hem op kan bellen en er op terug kan komen he? Dan krijg je een soort Ross-uit-Friends-effect: what do you mean you 'take it back'?



Godsamme, ik heb een taal- en inburgeringscursus nodig!

Grappig? Het is een drama!









Niet te geloven he, dat ik nu pas, maanden later en via een forum, er achter kom dat de man al lang heeft gezegd verliefd op me te zijn.



Verdorie, dat heeft ie niet de laatste keer gezegd, maar al de keer ervoor. Dat heeft ie in september al gezegd. En ik besef me nu dat ik hem misschien een beetje heb laten hangen met onbeantwoorde gevoelens, in plaats van hij mij. Want ik heb hem nooit gezegd dat ik ook een crush op hem had, gewoon omdat dat gevoel mij niet zo veel zegt. Ik weet niet hoe ik 'crush' zou vertalen, misschien een oogje hebben op? Of waarschijnlijk: wel leuk vinden.

Tja, dat heb ik nooit zo duidelijk gezegd want ik dacht dat hij wel zou snappen dat ik hem ook wel leuk vond. Mijn verliefdheid besefte ik me pas toen ik weer terug in NL was.



Nee ik ben zo stom, er vallen nu meer puzzelstukjes op hun plaats. Dat hij aan de telefoon letterlijk heeft gezegd dat het hem verbaasde dat mijn gevoel voor hem me dan pas (terug in NL) duidelijk werd. Ik dacht toen: nou, dat is bij jou toch ook zo?

Maar nee dus, want hij had die laatste keer al gezegd dat ie verliefd op me was, maar ik had dat een andere vertaling gegeven.



Godsamme. Zou dat ook invloed hebben gehad op het hele 'nog een keer proberen met z'n ex' verhaal?

Nou ja, dit is allemaal water onder de brug. En het is nu een te gevoelig en moeilijk onderwerp om eens over op te bellen zo van 'haha, wat grappig, laten we het even over gevoelens en woorden en misverstanden daarin hebben'.



Heel stom ja. Waarschijnlijk is ie ook verliefd op mij, maar ik had dat even niet begrepen.





Ja, nu is het wachten tot hij naar Nederland komt ja. Het vage plan is dat dat eind april/begin mei gaat gebeuren. Maar hij weer nog niet precies welke dagen en er is dus nog geen ticket. Ik merk dat ik een beetje voorzichtig en afhoudend ben: koop eerst maar eens een ticket, dan ga ik daarna wel weer full on zwijmelen en smachten.

De meivakantie heb ik tijd en is er hier natuurlijk ook vanalles te doen (koninginnedag, bevrijdingsfestival) dus in die zin zou het perfect zijn. Maar 4 mei is zijn moeder jarig, en hij kan het niet maken niet op haar verjaardag te komen. Ze is namelijk wel ernstig ziek, dus ze weet niet eens hoevaak ze haar verjaardag nog gaat vieren.

Maar 4 mei valt op een dinsdag, dus misschien/waarschijnlijk vieren ze die verjaardag juist in het weekend, om er een uitgebreider feest van te maken. Dus dan kan hij wel in de meivakantie hier zijn, als hij dat met de rest van z'n familie afgestemd krijgt.

Ehm, tja. Maar dan moet ik zeggen: oh en dat ik zei dat ik van je hield was eigenlijk een vergissing. Nee, natuurlijk hou ik nog niet van je hoor, ik bedoelde wat anders.



Dat is m ook niet helemaal he?