Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

We liggen een tijdje op bed, mijn huilen stopt. Het heeft ook geen zin, huilen. Hij ligt nog steeds achter me, omarmt me. Na een tijdje zegt hij: laten we gaan dansen.

Het is onze laatste avond, het is aan maandag maar dan nog, in deze stad wordt altijd wel ergens gedanst. Hij heeft gelijk, zelfs op een maandagavond kan je beter dansen dan huilen, zeker als die maandagavond de laatste avond samen is.

Als we binnen komen is de avond precies op zijn hoogtepunt. De dansvloer staat vol, de bar hangt vol, de sfeer is broeierig. De mensen zijn behoorlijk dronken en de dj minstens net zo erg. Het zorgt voor een vreemde, opgewonden stemming. Een vrouw van in de 30 die ooit danseres geweest moet zijn zwaait in een strakke witte legging over de dansvloer waarbij ze regelmatig min of meer perongeluk in een spagaat valt, of haar hooggehakte schoen lenig op iemands schouder legt. Drie uberhippe hipsters met ingewikkelde kapsels dansen in hun eigen groepje in een hoekje, waarbij ze alledrie elkaar lijken te versieren. Een meisje is op het dj-podium geklommen en staat achter de dj in haar heel eigen wereld volledig uit haar dak te gaan. Dit is dansen op maandag, dit ik volstrekt belachelijk, dit zijn alle mensen die morgen geen normale baan hebben om sober op te moeten komen dagen. Wij horen er voor even bij en we storten ons er vol overgave in. We dansen, we drinken, we dansen. Hij loopt naar de bar, ik blijf op de dansvloer. Kennelijk is een man achter me aan een ingewikkelde versierpoging bezig, zo ingewikkeld dat ik hem niet eens opgemerkt heb. Als Bassist terugkomt steek ik mijn hand uit om een biertje aan te pakken, de versierder denkt dat ik mijn hand uitsteek naar hem om te dansen, en pakt me vast. Ik schrik, hij schrikt, hij ziet dan pas Bassist en begrijpt de situatie, ik snap er niets van. De versierder verontschuldigt zich uitgebreid en Bassist staat goedkeurend te grijnzen.

Raar, zo raar. Vanavond hadden we het moeilijke gesprek over of we bij elkaar horen, of we een ding zijn, het hele vriendje en vriendinnetje gebeuren gaan doen, over ‘ik ook op jou’. Toen durfde hij dat niet te zeggen, maar hier ziet iedereen wat we zeggen dat nog niet aan de hand is; we zijn echt wel samen.

Je krijgt hier nooit de gelegenheid rustig dronken te worden, je moet het snel doen of je bent te laat en de bars gaan al weer dicht. We dansen pas een uurtje als we letterlijk naar buiten geveegd worden. Hij vraagt of ik nog ergens heen wil. Ik denk aan de laatste avond de vorige keer, toen wilden we perse een groot feest vinden om de hele nacht te blijven dansen en gingen van after hours bar naar after hours bar en alles viel tegen, en toen was het ineens al weer ochtend. Ik besluit dat het dit keer beter moet; nee, we gaan niet wanhopig rondzoeken, we gaan naar huis.

Dus we gaan naar huis en voor de laatste keer gaan we samen naar bed. De laatste avond waarop we ons samen uikleden, in zijn bed stappen, elkaar vasthouden. We vrijen uitgebreid en hij is zo heerlijk. Daarna valt hij tegen me aan in slaap, zijn hand op mijn buik, zijn gezicht tegen mijn schouder. Ik lig stil, heel stil, en ik kijk om me heen. Ik zie het bed, de kleine slaapkamer. Het kledingrek, de verhuisdozen, zijn koffer, mijn tas. De spiegel waarvoor we samen stonden, het lelijke schilderij. Ik wil alles onthouden, ik wil niets vergeten. Hij zei dat het zo fijn is dat de eerste herinneringen die hij van zijn nieuwe appartement heeft, herinneringen zijn waar ik in rondloop. Ik ben opeens zo bang dat dit het is, dat het hier stopt. Dat we een roes hadden maar dat de roes bijna afgelopen is. Ik wil nog niet loslaten, ik wil niet dat morgen de laatste dag is. Ik ben bang dat het te kort was, ik ben bang dat het te laat was, of juist te vroeg. Ik huil alweer. Ik snap niet waarom we niet meteen gezoend hebben, ik snap niet waarom we twijfelen en onzeker zijn, ik snap niet wat er nog ontbreekt.

Ik kruip uit bed, ik doe zacht, maak hem niet wakker. Ik trek een shirt en een slipje aan en loop naar de kamer. Ik huil. Ik drink wat water, ga op de bank zitten met het glas. En ik huil. Ik zie mijn laptop aan en ik klap hem open, in Nederland is het dinsdagochtend. Een van mijn broers is online, en een vriend ook. Meteen spreken ze me aan op de chat, willen weten hoe ik het heb. Ik snik en ik praat via de chatschermpjes van me af. Ik huil en huil maar het helpt wel. Ze zeggen verstandige dingen, lieve dingen, ik ben zo verdrietig.

Opeens roept Bassist vanuit de slaapkamer: Spijker, waar ben je? Ik loop naar hem toe. Waar was je? Ik werd wakker en je was er niet, dat was een rotgevoel. Ik huil nog harder. Hij trekt me tegen zich aan en vraagt of ik het goed heb gehad, of ik heb genoten de afgelopen dagen. Dat heb ik. Hij zegt dat ik dan niet verdrietig moet zijn, want dat het dan goed is en dat we het verder gewoon moeten zien. Ik snik door mijn tranen heen dat ik bang ben dat we elkaar nooit meer terug gaan zien. Hij zegt dat ik dan zeker geen reden heb om te huilen want dat we elkaar echt terug gaan zien, dat hij van plan is me terug te zien.

We liggen en we houden elkaar vast. Hij valt weer in slaap, ik kan niet stoppen met huilen. Ik huil zacht en oppervlakkig, en af en toe een diepe snik. Ik huil met dikke tranen, alle onzekerheid die ik gewoon had weggeborgen huil ik er uit. Ik huil vanwege telefoons die soms niet werken, vanwege brieven die er lang over doen om aan te komen. Ik huil om vliegtickets die te duur zijn en afstanden die te groot zijn om zomaar even te overbruggen. Ik huil om exen die in de weg staan, ik huil om taal die in de weg zit. Ik huil om dagelijks leven dat me terug roept en ik huil om tijdsverschil dat alles nog wat moeilijker maakt.

En opeens heb ik het helemaal gehad met mezelf en mn gehuil. Ik glip tussen zijn armen vandaan en ik ga naar de badkamer. Ik neem een lange, loeihete douche. Onder de douche huil ik de laatste tranen, ze spoelen ongezien weg. Ik was mezelf helemaal, ik was mijn haar twee keer. Ik douche en douche en ik voel dat ik weer normaal kan slikken, dat er geen brok meer in mijn keel zit.

Met de grote handdoek om me heen kom ik de slaapkamer weer in, hij ligt vanuit bed naar me te kijken. Hij wil iets zeggen maar ik ben hem voor: laat maar. Zeg er maar niets over. Soms moet ik huilen maar ik heb gedoucht en het is over. Je hebt gelijk, ik heb genoten te afgelopen dagen en we gaan wel verder zien.

Hij lacht, hij zegt dat hij nog een ding van me te goed heeft. Ik weet precies wat hij bedoelt.

Toen we de vorige keer afscheid namen gaf hij me in de laatste nacht een massage, toen zei hij erbij: de volgende keer masseer jij mij.

Dat is goed, zeg ik, ik ga je masseren. Maar de volgende keer jij mij weer.

Hij rolt op zijn buik en ik masseer zijn rug. Hij is echt te mager, ik kan zijn ruggegraat zien. Mijn handen glijden van zijn schouderbladen naar zijn billen en terug. Het is zo fijn hem aan te raken. Hij draait zich om, ik buig me voorover en ik kus hem. We vrijen, we vrijen de stukken eraf. We vrijen omdat we denken dat het de laatste keer gaat zijn voor de komende maanden. Als we daarna naast elkaar liggen vraag ik hem: moeten we daar afspraken over maken, over al dan niet met anderen slapen tot we elkaar terug zien?

Ik, zegt hij, wil en ga niet met anderen slapen tot ik je terug zie. Ik geloof hem, en ik denk er net zo over.

Het is de laatste dag, dus we moeten iets toeristisch gaan doen. Want hij heeft nu een camera, dus we moeten foto’s van elkaar maken, en toeristenfoto’s. We besluiten naar het museum te gaan en besteden een paar uur met het kijken naar een speciale tentoonstelling over egyptische farao’s. Daarna slenteren we door de rest van het museum en ontdekken dat we zo weinig van elkaars cultuur weten. Er hangt native art, en hij wijst op een landkaart aan waar nog native people wonen en ik dacht echt dat dat iets uit strips was. Er hangt ook een schilderij van Rubens, en daar heeft hij dan weer nog nooit van gehoord. Van Gogh kennen we allebei, hoewel hij er van overtuigd was dat de goede man Vén Khoohk heette. Hij laat me de Nederlandse uitspraak net zo lang herhalen tot het redelijk herkenbaar klinkt. Hij kent nu: Van Gogh, Grolsch, gezellig, leuk om je te zien. Moet hij zich in Nederland toch een heel stuk mee kunnen redden.

Maar in het museum mag je geen foto’s maken dus wat toeristen uithangen betreft komen we nog niet ver. We gaan naar een idioot warenhuis dat ik wel eens van binnen wil zien. Het gaat alle verbeelding te boven, zo idioot is het. Ik poseer onder het bord ‘hollandse koopjes’ hij maakt er foto’s van. We bekijken alle belachelijke spullen, we vermaken ons.

Als we weer buiten komen is de middag bijna voorbij en begint het kouder te worden. Hij heeft daar een tijd in de buurt gewoond, weet een goed café. Hij heeft niets gelogen, het is het perfecte café. Er is een lange bar in het midden, en langs de wanden zijn zitjes waar je met z’n tweeën een beetje afgeschermd kan zitten. We bestellen grote glazen bier en zitten in zo’n zitje tegenover elkaar. Hij kijkt me lang aan, ik zie dat er iets gaat komen. Het is het eind van de middag van de laatste dag, bij mij kwam vannacht de emotionele troep naar boven en bij hem nu. Hij zegt sorry, sorry dat hij bang is voor de afstand, voor de ingewikkeldheid. Sorry dat hij niet gewoon ja hierop durft te zeggen. Hij begint te vertellen over hoe hij in deze stad terecht is gekomen. Over hoe het komt dat hij twee keer van de ene kant van zijn land naar de andere kant is verhuisd. Hij vertelt over de vriendin die gisterenavond belde met haar liefdesprobleem, zij is zijn ex. En voor haar heeft hij twee keer zijn leven omgegooid. Voor haar heeft hij zijn studie afgebroken om naar haar toe te verhuizen. En toen hij eenmaal gesetteld was ging het met haar slecht en wilde ze perse naar haar familie terug verhuizen, en hij gaf weer alles op en ging met haar mee. En daarna verliet ze hem.

Toen kwam hij het meisje tegen dat ik denigrerend gekke ex noem. Alles leek goed en leuk, behalve dat zij na een paar maandjes in een diepe depressie dook. Weer zette hij zijn eigen plannen en zijn eigen leven in de wacht, om voor iemand te zorgen. Na anderhalf jaar ging het wat beter met haar, waarna zij hem vertelde dat ze toch liever met anderen wilde kunnen daten.

Nadat ze hem dat had gezegd had hij het even helemaal gehad met alles. Hij vroeg zich af wat hij de afgelopen 10 jaar had bereikt. Had zijn studie afgebroken, zijn droom als muzikant opgegeven, een ander vak geleerd, was in zijn nieuwe vak ook niet zo ver als hij had willen zijn omdat hij vond dat persoonlijke dingen voor gingen. En nu was hij midden dertig en werd gedumpt zodra ze zich weer wat minder depressief voelde. De avond dat hij daarover zat te piekeren ging hij nog even de stad in. Op de dansvloer zag hij een meisje staan dansen, met een flesje bier in haar handen waarvan het merk verraadde dat ze hier niet vandaan kwam. Hij dacht er niet te diep over na, liep naar haar toe, legde een hand op haar schouder om te vragen of ze misschien wat anders wilde drinken. Ik voelde iemand me aantikken en draaide me om.

Ik ken dit verhaal al bijna helemaal, maar nu vult hij de details voor me in en vertelt het helemaal aaneengesloten. Hij vertelt over hoe hij niet weer zijn leven een grote ommezwaai wil geven voor iemand, over hoe hij had besloten nu eerst voor zijn werk en ontwikkeling te gaan. En over hoe ik toen opeens zijn leven binnenwandelde en dat hij nu opeens aan het sparen is voor een vliegticket naar Amsterdam.

Ik heb het moeilijk maar gelukkig heb ik een groot glas bier, iedere keer als ik vol schiet neem ik snel een slok en druk het weg. We zitten heel lang tegenover elkaar en we praten over twijfels, over gevoelens. Over dat je soms zo hard je leven probeert te plannen en dat je dan iemand ontmoet die het omver smijt. Over hoop en dromen, en over hoe de dingen zijn gegaan. Soms zwijgen we ook. Voor het eerst in dagen zwijgen we en kijken alleen maar naar elkaar. Waarbij ik soms ook ineens heel hard ook naar mijn glas moet staren en slokjes moet nemen. Het café wordt drukker en we bespreken toekomstdromen. Ik zie dat hij stiekem op zijn horloge kijkt, ik doe hetzelfde. De tijd is genadeloos, het vliegtuig gaat vanavond.

Ik weet niet of we dit gesprek eerder hadden moeten hebben. Ik denk het niet. Het past nu, het klopt nu. We hebben gelachen, gedanst, gedronken, gevreeën, verhuisd, gelopen, geslapen, gelegen, gegeten, geproefd, verteld, gehuild, geluisterd, gekeken, vastgehouden, gezoend. En nu hebben we ook gepraat en gezwegen.

http://www.youtube.com/watch?v=YeOD7pObGdU

quote:Moosey schreef op 12 maart 2010 @ 17:00:

*zucht*



Wat móói Spijker...Woon jij eigenlijk in nederland? Of in Canada? (vanwege je nick)

Ah, vannacht heeft ie me de foto van ons samen gestuurd! Dat is fijn om als eerste ding 's ochtends in mn mail te vinden, maar maakt ook wel dat het missen even op volle sterkte gaat.