Tja, en dat was het dan.... deel 3

Hova, alweer een jaar met je vriend? Top zeg! Ben erg blij om te lezen hoe happy je nu bent, en misschien zelfs wel gelukkiger dan toen met je ex. Dat was wat je kende, maar wil niet persé zeggen dat het ook goed is natuurlijk..dat blijkt nu.

Mijn relatie loopt op rolletjes, als yin en yang passen wij bij elkaar. Had ik hem maar eerder ontmoet...then again, ik moest blijkbaar nog iets leren/doormaken. Anders had het misschien nu ook niet geslaagd, je weet het niet.

Bij ons is het zo serieus dat wij echt oud met elkaar willen worden (bij wijze van, ik geloof daar nooit zo in). Zo lang als mogelijk willen we samenblijven. Hij is mijn levenspartner, in veel meer opzichten dan dat mijn ex ooit was.

Net als jij gun ik mijn ex ook echt zijn geluk met wie dan ook, vrees alleen dat het altijd maar tijdelijk is, want hij saboteert zijn eigen geluk keer op keer. Benieuwd hoelang het duurt tussen jouw ex en slippertje!

Dudesome, kon ik me ook niet voorstellen jaren geleden. Maar wij zijn hier, zonder uitzondering, er echt beter uit gekomen! Vertrouw er maar op, het gebeurt. Dit is ergens nodig voor geweest, weet ik nu. Het had nooit een leven lang geduurd.

Julus, klinkt alsof je erg gelukkig bent nu, super fijn!! Idd had het weleens heel anders kunnen lopen als je je huidige partner eerder in je leven was tegengekomen. Blijkbaar heeft het zo moeten zijn.

Dat heb ik ook met mijn vriend. Mijn ex en ik verschilden in heel veel dingen, er was altijd onrust, we moesten ons vaak aanpassen aan elkaar de laatste jaren. Toen zag ik dat niet als een probleem, vond het ook wel fijn dat we verschillend waren.

Maar nu, met mijn huidige partner, is het zo anders. Wij denken en voelen op zoveel verschillende gebieden hetzelfde, dat we vaak al weten wat de ander denkt zonder dat we Iets hoeven te zeggen.



Het klinkt misschien wat zweverig, maar ik denk dat het pad dat we gelopen hebben nodig was om te komen waar we nu zijn. Ik ben er iig heel blij mee dat ik een nieuwe start heb mogen maken en nogmaals zo'n grote liefde in mijn leven mee mag maken.



Tja. Hoelang het tussen ex en slippertje goed gaat, geen idee. Maar eigenlijk hoop ik gewoon dat het goed blijft gaan. Want er is nu rust, vooral ook voor de kinderen. Het heeft wat voeten in de aarde gehad voor zij haar accepteerden, maar nu dat zo is, hoop ik dat het zo blijft. Wisselende partners zouden de kinderen geen goed doen.

Het is helemaal goed zoals het is.

quote:Julus schreef op 18 maart 2014 @ 11:20:

Dudesome, kon ik me ook niet voorstellen jaren geleden. Maar wij zijn hier, zonder uitzondering, er echt beter uit gekomen! Vertrouw er maar op, het gebeurt. Dit is ergens nodig voor geweest, weet ik nu. Het had nooit een leven lang geduurd.

Het grappige is dat ik net als bij mezelf zie dat de breuk juist heel goed heeft uitgepakt voor de meeste hier en voor mij, net als de ex eigenlijk nooit de persoon voor ons geweest is om een leven lang mee te zijn (al zagen we het op dat moment anders),het is net of het licht is aangegaan.

Laat de pijn toe Dudesome,verwerk je verlies en dat kost tijd en pijn, maar hou voor ogen dat jij er uiteindelijk veel beter uitkomt dan dat je nu denkt

Quote Hova:



Het klinkt misschien wat zweverig, maar ik denk dat het pad dat we gelopen hebben nodig was om te komen waar we nu zijn. Ik ben er iig heel blij mee dat ik een nieuwe start heb mogen maken en nogmaals zo'n grote liefde in mijn leven mee mag maken.



Nee hoor niks zweverigs aan, ik heb het en ervaar het nog steeds zo

En dat is gewoon het belangrijkste, dat de situatie voor de kinderen nu geaccepteerd en stabiel is. En jou maakt het niet uit, of hij nu met haar of een ander is. Dus je hebt gelijk hoor, dit is perfect!

Als je er nog middenin zit, is het nog wel belangrijk wat je ex allemaal uitspookt. Nu ligt dat anders. Het is ieder voor zich, en samen de kinderen en niet meer dan dat.



Wat je zegt over dat hetzelfde denken en voelen, is hier ook zo. Voelen elkaar zo enorm goed aan, met alles. Blijken we elkaar op precies hetzelfde moment een berichtje te sturen, zeggen vaak dezelfde dingen. Maar vooral qua normen en waarden en toekomstvisie is het een feest. Met ex was het altijd gedoe en getouwtrek, bah.

Ronnie, exact! Zo heeft het moeten lopen en stuk voor stuk zijn we er hartstikke blij om. Helaas moesten we daarvoor een pad met spijkers bewandelen, maar dat einddoel maakt dat meer dan goed! Ik moet er werkelijk waar niet aan denken dat ik nu nog met de ex had gezeten en mijn lief nooit had ontmoet. Heb ik het nog niet over alle andere zaken in mijn leven die positief zijn veranderd! Mijn zoon die uberhappy is met ons gezin, met mijn lief. Hij maakt ineens een enorme sprong qua ontwikkeling!

Hey Ronnie, met jou ook alles nog steeds goed dus??

Idd lijkt het erop dat de breuk voor de meeste van ons uiteindelijk goed is geweest. Maar helaas voor degenen die er nu middenin zitten, duurt het wel even voordat je zover bent...



Julus, heerlijk is dat he: elkaar zo aanvoelen, over zoveel dingen hetzelfde denken.... Het voelt als thuis komen..... Zo fijn, warm en heerlijk.... Het gevoel zit door mijn hele lijf, van mijn kruin tot mijn tenen, ook als ik niet bij hem ben. Een enkele blik of woord van hem is genoeg om precies te weten wat hij voelt...

En idd dacht ik weleens: waarom heb ik hem niet twintig jaar eerder ontmoet?? Maar ik geloof echt dat het zo heeft moeten zijn... Het was een zware, lange weg om hier te komen, maar tjeez.., wat is de beloning fijn!

Ghe, ik geloof nu dus echt in die spreekwoordelijke pot met goud!!

Mijn lief voelt als goud, ik heb echt de hoofdprijs gewonnen, en dat vindt hij ook. Eind goed, al goed. En natuurlijk gaat een relatie niet altijd over rozen, maar tot op heden is er nog geen enkel smetje, en gaat het als vanzelf zoals een relatie hoort te zijn.

Dat gevoel van thuiskomen.....elke dag als we elkaar weer zien is het feest. Dat iemand dat gevoel bij mij teweeg kan brengen en v.v. geeft heel veel vertrouwen in de toekomst. Dit heb ik met ex dus nooit zo ervaren, het was eerder mr. good enough, for now.

Grr, dacht dat we konden ondertekenen, krijg net bericht dat de behoefte kind voor de derde keer in 10 dagen tijd opnieuw berekend is en gdv elke keer lager wordt. Heb zin om te gillen!

Zo dicht bij dat de scheiding officieel is, krijg je dit weer.

En dan hebben we het nog eens niet over het convenant.

En kan wel denken, boeien er is nu toch geen draagkracht, maar wil gewoon dat het er nu goed in staat.

Gelijk heb je, het moet goed, want je kunt het daarna niet meer terugdraaien. Dit soort kwesties kosten tijd, en omdat jij al zo lang aan het dubben bent en nu al zover bent, wil je er ook ineens helemaal vanaf. Komt echt goed, je bent al hartstikke ver!

Jules, is dat zo, je kan het toch ook weer aan de situatie aanpassen? Tenminste zegt advocaat betreffende bijzondere kosten. Gaat nu niet via verdeelsleutel maar ieder de helft. Maar zegt advocaat er staat een artikel in dat het elk jaar opnieuw bekeken wordt.

Zou kunnen, ik heb daar geen verstand van. Daarom niet te druk maken, je hebt een goede adviseur! En als er nu toch niks te halen valt, kan het later alleen maar meevallen, dat er dan toch alimentatie betaald kan worden.

Nou, de berekeningen die steeds verlaagd worden komen vanuit mijn adviseur. En de kans dat hij ooit kinderalimentatie gaat betalen is zeer klein, jongste is bijna 16. Maar je weet niet wat de toekomst brengt. Weet alleen wel dat geld niet gelukkig maakt, maar het leven wel een beetje makkelijker.

God, wat hoop ik dat jullie gelijk hebben. Ik ben echt zo bang voor de toekomst. Geen enkele zekerheid. Alleen vertrouwen op mezelf. En dat vind ik heel zwaar.



Hopen dat het allemaal goed komt met mij, met de kinderen...



Dat ik ooit echt gelukkig wordt, want ik denk niet dat ik dat met hem de laatste jaren echt was geweest. Was vaak depressief. Nooit bedacht dat dat heel veel met hem te maken kon hebben...

Malube, natuurlijk wordt je weer gelukkig, echt waar!

En ja door een thuissituatie kan je behoorlijk depressief worden.

En is ook weer gunstig hè, alleen vertrouwen op jezelf



En de kinderen wennen vanzelf aan de nieuwe situatie, zijn zeer flexibel hè. En tuurlijk is het op dit moment zwaar en ga je doemdenken, maar lees de verhalen hier maar, iedereen laat het op een gegeven moment achter zich en gaat weer genieten van het leven, jij ook

Hee allemaal..

Leuk om te lezen hoe het met jullie gaat! En fijn dat het met 'de oudgedienden' goed gaat. Inderdaad, waar een deur dicht gaat gaat een raam open. Dat blijkt te kloppen.

Laat dat voor de mensen die pas aan het begin van dat zware traject staan een troost zijn. Hoe uitzichtloos jullie situaties nu ook zijn, het wordt écht beter!



Maar... En nou wil ik het feestje niet verpesten

Ik ken periodes dat ik het nog steeds heel erg moeilijk vind om te accepteren wat me overkomen is (ex die al jarenlang vreemdging en ervandoor ging met zn laatste aanwinst (toen al een half jaar, ik wist van niets)).

Hij heeft inmiddels een huis met haar gekocht en zijn leven lijkt op rolletjes te lopen (hoewel ik een paar weken geleden via de kinderen hoorde dat de roze wolk daar ook wel weg is en hij het liegen nog niet heeft afgeleerd zal ik maar zeggen).



Ik vind het moeilijk om op mezelf te focussen. Ik merk dat ik nog steeds naar hem 'kijk' en dat wat hij me raakt met wat hij wel en of niet doet.



Ik heb mijn leven weer helemaal op orde. De band tussen mij en de kinderen is sterker dan ooit. Ik ben geen gefrustreerde, verbitterde vrouw meer (dat ben ik bij hem wel heel lang geweest). Het gezamenlijke huis is verkocht, heb zelf een huisje kunnen kopen, financieel red ik het en ik heb sinds kort een super leuke nieuwe baan.

Maar ik mis die partner.. De arm om me heen.

Ik ben de afgelopen 2,5 jaar heel kort nog een keer verliefd geweest maar ook deze man bleek het niet zo nauw te nemen met eerlijkheid en respect. Dus heb ik daar heel snel een punt achter gezet. En nu is er niets meer. Geen vlinders, al jarenlang. Wel mannen die laten blijken dat ze me erg leuk vinden (ook getrouwde, zucht...) maar ik voel er gewoon niets bij (die laatste categorie negeer ik overigens). En daar maak ik me wel eens zorgen om. Stel dat er nooit meer iemand in mijn leven komt. Op zich geen ramp want het is eigenlijk prima zo, maar ís het dit dan??

Nou, mijn kinderen zijn hier echt niet beter uitgekomen hoor.

Ik geloof ook niet dat kinderen beter worden van een scheiding... Daar gooit mijn ex het ook op. Dat het beter is voor de kinderen blablabla, want we hadden zoveel ruzie. Hadden we helemaal niet... Alleen hij was teveel bezig met andere zaken.

Hij zei dat hij al 4 jaar niet meer van me hield. Maar wel een aantal kinderen verwekken...



Wat deden jullie met die woede? Ik ben zó kwaad!! Denk dat ik nog nooit zo boos ben geweest in mijn leven.

Dit verhaal kom zo bekend voor malube. Ook hier geeft mijn partner aan nooit echt liefde gevoeld te hebben in de relatie. Maar wel trouwen / kindjes. Ik merk nu al aan hoe de kinderen doen dat ze het toch echt wel merken.De kwaadheid die ik heb stop ik nu vooral in het sporten, normaal gesprek voeren erover heeft (voor mij in ieder geval) nog geen nut nu.

Malube: woede geeft kracht. Het is een motortje om dingen te regelen. Maar het kan je ook verteren. Ik las ooit: "Het tegenovergestelde van woede is onverschilligheid." Dat is mijn streven. Alles wat je aandacht geeft, maak je daarmee groter. En jijzelf en je kinderen hebben die aandacht nu het hardst nodig.



En ja, al die 'nooit echt liefde gevoeld hebben-verhalen' en gezwatel over soulmates zijn ook erg herkenbaar en klassiek. Kwestie van hormonen. "Hij loopt zijn pik achterna," zei een collega over mijn ex. Dat vat het wel zo'n beetje samen denk ik.

Wat gianna zegt: dat verhaal van 'ik voel al heel lang niets meer voor je' enzovoort is erg herkenbaar en universeel volgens mij. Als dat zo is, hadden ze het op tijd aan moeten geven. Zodat er eventueel nog aan gewerkt kon worden, zodat erover gepraat kon worden, zodat er met respect een einde aan de relatie gemaakt kon worden. Ik denk dat er misschien wel sprake was van wat afstand in de relatie om de eoa reden. Maar dat de echte reden de nieuwe persoon is die juist op dat moment, met alle spanning en geiligheid die bij een geheime relatie horen, hun leven en slaapkamer binnen komt vallen. En waar je als vertrouwde partner natuurlijk nooit tegenop kan...

De gevoelens voor deze nieuwe partner worden in alle heftige geiligheid gevoed en gevoed, waardoor de gevoelens voor de vaste partner niet meer gevoed worden en steeds meer naar de achtergrond verdwijnen... Vandaar dat gevoel: ik hou al heel lang niet meer van jou.



Ongelooflijk respectloos en liefdeloos om niet het gesprek aan te gaan met de huidige partner voordat je gaat kijken of het gras ergens anders groener is. Maar ja, ze denken dan ook niet meer met hun hersens maar met een veel lager gelegen deel van hun lijf.

Nog ongelooflijker (en ontzettend verdrietig) vind ik het dat er dan nog wel gewoon kinderen op de wereld gezet worden



En wat gianna ook al zegt: kinderen worden nooit beter van de scheiding van hun ouders. Misschien in het geval dat er sprake is van heel veel ruzie en/of verbaal en lichamelijk geweld, maar anders niet.

Mijn kinderen zijn inmiddels gewend aan de situatie, ze hebben het geaccepteerd omdat ze het toch niet kunnen veranderen. Ze hadden en hebben geen keuze omdat wij, als ouders, deze beslissingen voor hen hebben genomen.

Zelfs mijn middelste, die heel veel moeite met de vriendin van mijn ex (het slippertje dus) heeft gehad en nog heeft, heeft haar uiteindelijk geaccepteerd. Haar vader ging immers samenwonen en ze wilde wel haar vader blijven zien. En ook mijn nieuwe partner, hoe lief ze die ook vinden en hoeveel leuke dingen we ook met elkaar doen, hij is niet hun vader en ik heb hem, zonder hun vragen hierom, in hun leven gebracht. Dat is ook de reden dat we voorlopig nog niet samenwonen, ik wil het in hun tempo doen.



Het leven van kinderen van gescheiden ouders blijft altijd 'second best'. Kinderen willen hun beide ouders om zich heen en hebben hun beide ouders nodig. Het wordt nooit meer zoals het was. En dat is een wetenschap waar ik, ook al was ik niet degene die wilde scheiden, altijd heel erg veel pijn en verdriet van zal blijven houden.

Dit hangt altijd als een soort schaduw over mijn nieuwe geluk met vriend heen. En ik denk ook niet dat dat ooit zal verdwijnen.

Misschien ligt dit ook wel aan mij. Ex denkt er wel anders over. Maar bij hem ontbreekt dan ook elk spoor van zelfreflectie.



Malube, die woede heb je nodig. Die geeft je nu idd kracht. Kracht en ruimte die je nodig hebt om los te kunnen komen van jouw ex. Je zit in een rouwproces en woede is een van de fases daarvan.

Gebruik de woede om sterk en onafhankelijker te worden. Sporten is idd een ding om woede kwijt te raken. Praat veel met vrienden, dat hielp mij ook, gooi al je gevoelens eruit bij mensen die je vertrouwt en jou willen helpen.

Je komt er doorheen, stap voor stap.

Ik heb ook niet gezegd dat de kinderen er beter uit komen, alleen dat ze op een gegeven moment zich aanpassen aan de situatie, dat doen wij ook, toch.

En tuurlijk hebben kinderen het liefst dat papa en mama bij elkaar blijven.



En woede kan kracht geven, maar ook de verkeerde kant op slaan. Zelf was ik er erg verbitterd om, gelukkig heb ik het op een gegeven moment een plaats gegeven, maar pas na de beslissing om hier niet meer mee door te gaan, sindsdien is er ook veel woede weg.

Hova, fijn dat je middelste het een plekje kan geven. Ook voor de kinderen heeft het tijd nodig om te beseffen dat papa en mama echt niet meer bij elkaar horen. Denk dat het ook moeilijker is als ze direct geconfronteerd worden met een nieuwe liefde van degene die niet meer wil.



Ik weet nog goed dat ze naar man en nieuwe liefje gingen, tenminste pas toen ze er waren hoorde ik dat zij er ook was, dacht dat ik door een hel ging. En een beetje respect was wel op zijn plek, een week nadat hij vertelde dat hij niet meer wilde. Hoezo mannen denken maar met 1 ding.

Eens met Hova, maar dat wist je al. Mooi beschreven. Het enigste wat wij nu zelf in de hand hebben is de relatie met onze kinderen zo open en duidelijk mogelijk te houden.

Ook die relatie tussen kind en mij is anders, tenminste zo heb ik dat ervaren. Gelukkig zitten we nu weer op het goede spoor maar het was wel degelijk wennen en ons plekje weer zoeken. Maar misschien kwam dat ook doordat hij het huis al uit was.



Hoe dan ook, een scheiding veranderd echt alles in je leven!