Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan.... deel 3
donderdag 4 oktober 2012 om 10:05
Zullen we hier maar verder gaan met onze verhalen naar aanleiding van de post van allalone.
"Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone...".
Helaas komen er nog steeds mensen bij die hier posten dus we verlengen het nog maar een keer.
"Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone...".
Helaas komen er nog steeds mensen bij die hier posten dus we verlengen het nog maar een keer.
donderdag 20 maart 2014 om 08:47
Er zijn hier al goede dingen gezegd waar ik niet veel meer aan toe heb te voegen.
Malube, die woede kan ik me zo goed voorstellen, je jongste is notabene nog een baby!
Gebruik die kracht die woede je geeft goed, schrijft het hier maar op als je dat oplucht, die woorden moeten er toch uit.
Ik ben ook heel lang heel kwaad geweest, kon er op een gegeven moment wel mee omgaan maar eigenlijk doofde dat pas echt uit toen ex en de nieuwe vlam uit elkaar gingen, dat duurde wel vier jaar maar bij sommigen duurt die relatie met de 'homewrecker' nog steeds voort, je kan er dus niet op gaan zitten wachten.
Op momenten dat ik even alleen was, bijv in de auto, zei ik alles hardop, alle woorden die in me opkwamen..
Heb heel wat zitten schelden in mijn eentje toen, die woorden zaten in mijn hoofd en moesten er gewoon uit.
Zo kon ik toch redelijk normaal met ex omgaan.
Iedereen doet het op eigen wijze, doe wat voor jou werkt.
En blijf schrijven, dit forum (de lieve mensen hier) heeft mij door heel wat doorwaakte nachten heen geholpen...
Malube, die woede kan ik me zo goed voorstellen, je jongste is notabene nog een baby!
Gebruik die kracht die woede je geeft goed, schrijft het hier maar op als je dat oplucht, die woorden moeten er toch uit.
Ik ben ook heel lang heel kwaad geweest, kon er op een gegeven moment wel mee omgaan maar eigenlijk doofde dat pas echt uit toen ex en de nieuwe vlam uit elkaar gingen, dat duurde wel vier jaar maar bij sommigen duurt die relatie met de 'homewrecker' nog steeds voort, je kan er dus niet op gaan zitten wachten.
Op momenten dat ik even alleen was, bijv in de auto, zei ik alles hardop, alle woorden die in me opkwamen..
Heb heel wat zitten schelden in mijn eentje toen, die woorden zaten in mijn hoofd en moesten er gewoon uit.
Zo kon ik toch redelijk normaal met ex omgaan.
Iedereen doet het op eigen wijze, doe wat voor jou werkt.
En blijf schrijven, dit forum (de lieve mensen hier) heeft mij door heel wat doorwaakte nachten heen geholpen...
donderdag 20 maart 2014 om 15:01
quote:_newwoman_ schreef op 20 maart 2014 @ 08:47:
Ik ben ook heel lang heel kwaad geweest, kon er op een gegeven moment wel mee omgaan maar eigenlijk doofde dat pas echt uit toen ex en de nieuwe vlam uit elkaar gingen, dat duurde wel vier jaar maar bij sommigen duurt die relatie met de 'homewrecker' nog steeds voort, je kan er dus niet op gaan zitten wachten.
Yep. En dat is waar ík zo ontzettend bang voor ben. Dat ik die boosheid en dat verdriet pas kan loslaten als zijn relatie stukloopt of ik weer gelukkig ben met een ander.
Twee heel onzekere factoren waar ik inderdaad niet op wil en kan wachten. Maar waar ik de 'switch'knop nog niet voor gevonden heb.
Ik ben ook heel lang heel kwaad geweest, kon er op een gegeven moment wel mee omgaan maar eigenlijk doofde dat pas echt uit toen ex en de nieuwe vlam uit elkaar gingen, dat duurde wel vier jaar maar bij sommigen duurt die relatie met de 'homewrecker' nog steeds voort, je kan er dus niet op gaan zitten wachten.
Yep. En dat is waar ík zo ontzettend bang voor ben. Dat ik die boosheid en dat verdriet pas kan loslaten als zijn relatie stukloopt of ik weer gelukkig ben met een ander.
Twee heel onzekere factoren waar ik inderdaad niet op wil en kan wachten. Maar waar ik de 'switch'knop nog niet voor gevonden heb.
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
vrijdag 21 maart 2014 om 07:27
Ik scheld ook behoorlijk van me af hoor, niet waar de kinderen bij zijn uiteraard. Het is wel typisch mijn ex, dingen niet afmaken. Begon zo vaak aan dingen die hij niet af maakte, ironisch hoe zijn huwelijk daar één van is.
We zijn nu bijna 7 weken op weg en echt waar, elke ochtend word ik misselijk wakker. Herkennen jullie dat? Nog steeds dat ongeloof, die 'huh, is dit écht gebeurd? Mijn gezin is echt kapot' gedachte. Soms droom ik over hem en de situatie en dan zijn we nog samen en dan *pats* word je wakker, zie je hem niet, hoor je je kinderen niet (want 3 dagen bij papa) en dan lijkt de situatie zo uitzichtloos..
Hoe in the hell ga ik ooit weer gelukkig worden.. Hoe ga ik deze situatie ooit 'vergeten'? Mijn ouders zeggen: het gaat over, geef het tijd. Maar hoe?
Ik heb enorm diepe dalen waarin ik echt geen toekomst meer zie. Ik heb het gevoel dat ik een doel moet hebben want anders kom ik niet verder. Herkennen jullie dat? Hebben jullie jezelf een doel gesteld? Zo ja, welke?
De dagen kruipen voorbij, ik wou dat ik een half jaar verder was...
We zijn nu bijna 7 weken op weg en echt waar, elke ochtend word ik misselijk wakker. Herkennen jullie dat? Nog steeds dat ongeloof, die 'huh, is dit écht gebeurd? Mijn gezin is echt kapot' gedachte. Soms droom ik over hem en de situatie en dan zijn we nog samen en dan *pats* word je wakker, zie je hem niet, hoor je je kinderen niet (want 3 dagen bij papa) en dan lijkt de situatie zo uitzichtloos..
Hoe in the hell ga ik ooit weer gelukkig worden.. Hoe ga ik deze situatie ooit 'vergeten'? Mijn ouders zeggen: het gaat over, geef het tijd. Maar hoe?
Ik heb enorm diepe dalen waarin ik echt geen toekomst meer zie. Ik heb het gevoel dat ik een doel moet hebben want anders kom ik niet verder. Herkennen jullie dat? Hebben jullie jezelf een doel gesteld? Zo ja, welke?
De dagen kruipen voorbij, ik wou dat ik een half jaar verder was...
vrijdag 21 maart 2014 om 07:35
Ik wordt niet misselijk wakker. Ik kom juist de afgelopen weken heel moeilijk in slaap. Slaap denk ik ook maar max 3 a 4 uur per nacht. Ook ik droom heel veel over haar, alleen is het inderdaad ook bij wakker worden weer de realiteit dat ze er niet is, en ook dat ik mijn kindjes niet hoor.
Gisteren nog even langs geweest bij haar, echter helemaal niet meer toegankelijk voor communicatie lijkt wel. Continue met haar telefoon in de handen en aan het whatsappen met vrienden / vriendinnen
.Deed net of ik er niet was. Doet echt heel veel pijn om dit mee te maken, ben op een gegeven moment ook maar met de kindjes buiten naar de speeltuin gegaan.
Voor mijn en haar ouders is het nog steeds een groot vraagteken waarom ze uiteindelijk deze stap gemaakt heeft, komt ook omdat ze niet echt veel meer heeft laten horen nadat ze de stap gemaakt heeft. Haar ouders passen op dit moment ook heel veel op onze kinderen op, en zien wel dat ze op dit moment heel afwezig is.
Gisteren nog even langs geweest bij haar, echter helemaal niet meer toegankelijk voor communicatie lijkt wel. Continue met haar telefoon in de handen en aan het whatsappen met vrienden / vriendinnen
.Deed net of ik er niet was. Doet echt heel veel pijn om dit mee te maken, ben op een gegeven moment ook maar met de kindjes buiten naar de speeltuin gegaan.Voor mijn en haar ouders is het nog steeds een groot vraagteken waarom ze uiteindelijk deze stap gemaakt heeft, komt ook omdat ze niet echt veel meer heeft laten horen nadat ze de stap gemaakt heeft. Haar ouders passen op dit moment ook heel veel op onze kinderen op, en zien wel dat ze op dit moment heel afwezig is.
Never give up
vrijdag 21 maart 2014 om 08:48
Malube, dat gevoel bij het wakker worden herinner ik me na drie jaar nog steeds. Die eerste tellen dat je wakker wordt zweef je nog in de veronderstelling dat je leven nog fijn is, om dan ineens met een misselijkmakende klap te beseffen dat jouw hele wereld weg is, ingestort is, dat alles wat je had en van hield in elkaar is geklapt...
En Dude, ook dat bijna niet slapen is zo herkenbaar. Ik heb dat een jaar lang gehad, nam soms een paar nachten slaappillen om weer even tot rust te komen...
En het is zo ontzettend moeilijk in het begin om je kinderen een aantal dagen niet te zien.. Dat doet zoveel pijn, om zo snel een stukje van het leven van je kinderen los te moeten laten. Gedwongen door de situatie die jij niet wilde...
Ik stelde idd wel doelen voor mezelf. Gaf mezelf bv als ik een weekend zonder kinderen was de zaterdag om alleen te zijn, te verzwelgen in pijn en verdriet, maar dan sprak ik de zondag af met een vriendin, ging wat leuks doen, afleiding zoeken.
Ook voor de langere termijn: volgende maand.... of als de zomervakantie begint, dan..... (Wilde ik de scheidingspapieren bij de advocaat hebben liggen bv, of de huiskamer opnieuw geverfd en ingericht hebben of...). Het hielp een klein beetje.
En kleine beetjes zijn waar je nu naar op zoek bent. Want niets gaat helpen bij dit hele grote verdriet, bij deze ongelooflijke pijn die door je hart en lijf gaat. Je bent in de rouw...
Ik heb zelfs toen gedacht (zonder dat ik daarmee mensen wil kwetsen die hun geliefde hebben verloren) dat het nog erger was dan dat hij dood zou zijn gegaan. Dan zou hij immers nog van mij gehouden hebben en niet bij me weg hebben willen gaan....
Dude, vergeet niet dat jouw ex maanden op jou voorloopt... Ze was hier al heel lang mee bezig, heeft al heel lang nagedacht (en ernaar gehandeld) dat ze bij jou weg zou gaan. Jij loopt maanden op haar achter. Vandaar haar afstand en afwezigheid... Zij heeft gevoelsmatig al afgesloten waar jij nu nog aan moet beginnen...
Er is niets dat echt helpt. Alleen doorgaan, stapje voor stapje.... En praten, veel praten met vrienden en familie en hier, ook al vertel je honderd keer hetzelfde...
En dan ga je over een tijdje merken dat je je iets minder somber voelt bij het wakker worden, dat je soms eens een half uurtje niet eraan denkt, dat je zomaar ineens weer ergens spontaan om kunt lachen, dat je je ineens zomaar weer heel even gelukkig voelt omdat je kindje iets liefs tegen je zegt....
Het gaat zo ontzettend langzaam, maar het gaat gebeuren, ook al geloof je dat nu niet..
Hou vol... Hang in there....
En Dude, ook dat bijna niet slapen is zo herkenbaar. Ik heb dat een jaar lang gehad, nam soms een paar nachten slaappillen om weer even tot rust te komen...
En het is zo ontzettend moeilijk in het begin om je kinderen een aantal dagen niet te zien.. Dat doet zoveel pijn, om zo snel een stukje van het leven van je kinderen los te moeten laten. Gedwongen door de situatie die jij niet wilde...
Ik stelde idd wel doelen voor mezelf. Gaf mezelf bv als ik een weekend zonder kinderen was de zaterdag om alleen te zijn, te verzwelgen in pijn en verdriet, maar dan sprak ik de zondag af met een vriendin, ging wat leuks doen, afleiding zoeken.
Ook voor de langere termijn: volgende maand.... of als de zomervakantie begint, dan..... (Wilde ik de scheidingspapieren bij de advocaat hebben liggen bv, of de huiskamer opnieuw geverfd en ingericht hebben of...). Het hielp een klein beetje.
En kleine beetjes zijn waar je nu naar op zoek bent. Want niets gaat helpen bij dit hele grote verdriet, bij deze ongelooflijke pijn die door je hart en lijf gaat. Je bent in de rouw...
Ik heb zelfs toen gedacht (zonder dat ik daarmee mensen wil kwetsen die hun geliefde hebben verloren) dat het nog erger was dan dat hij dood zou zijn gegaan. Dan zou hij immers nog van mij gehouden hebben en niet bij me weg hebben willen gaan....
Dude, vergeet niet dat jouw ex maanden op jou voorloopt... Ze was hier al heel lang mee bezig, heeft al heel lang nagedacht (en ernaar gehandeld) dat ze bij jou weg zou gaan. Jij loopt maanden op haar achter. Vandaar haar afstand en afwezigheid... Zij heeft gevoelsmatig al afgesloten waar jij nu nog aan moet beginnen...
Er is niets dat echt helpt. Alleen doorgaan, stapje voor stapje.... En praten, veel praten met vrienden en familie en hier, ook al vertel je honderd keer hetzelfde...
En dan ga je over een tijdje merken dat je je iets minder somber voelt bij het wakker worden, dat je soms eens een half uurtje niet eraan denkt, dat je zomaar ineens weer ergens spontaan om kunt lachen, dat je je ineens zomaar weer heel even gelukkig voelt omdat je kindje iets liefs tegen je zegt....
Het gaat zo ontzettend langzaam, maar het gaat gebeuren, ook al geloof je dat nu niet..
Hou vol... Hang in there....
vrijdag 21 maart 2014 om 09:37
Daar ben ik mij zeker van bewust dat dit nu het geval is. Zij is allang de molen door en heeft haar besluit al een hele lange tijd geleden genomen. Ik moet daar maar meer leren omgaan inderdaad, gelukkig dat ik kindjes heb die altijd helemaal happy zijn als papa weer "thuis" komt.
Ik lees hier op het fora ok wat terug over dertigersdillema, alleen is het dan altijd zonder kinderen. Mijn ex is ook 30 nu, het kan dus zijn dat dit bij haar speelt?...
Zie in ieder geval een hoop symptonen terug komen bij haar.
Niet dat ik er verder wat mee opschiet, maar het is wel apart dat zoveel mensen rond hun 30e dit meemaken
Ik lees hier op het fora ok wat terug over dertigersdillema, alleen is het dan altijd zonder kinderen. Mijn ex is ook 30 nu, het kan dus zijn dat dit bij haar speelt?...
Zie in ieder geval een hoop symptonen terug komen bij haar.
Niet dat ik er verder wat mee opschiet, maar het is wel apart dat zoveel mensen rond hun 30e dit meemaken
Never give up
vrijdag 21 maart 2014 om 09:46
Dude, dat zou natuurlijk kunnen..
Ik heb mij daar ook een tijdje mee bezig gehouden, volgens mij had mijn ex een midlife crisis. Denk niet dat je er ooit echt zeker achter komt wat de reden is, ik ben er tenminste nooit echt achter gekomen.
Maar ja, wat heb je er feitelijk aan om dat te weten? De situatie is zoals hij is, wat de reden daar ook van mag zijn. Je moet verder....
Ik heb mij daar ook een tijdje mee bezig gehouden, volgens mij had mijn ex een midlife crisis. Denk niet dat je er ooit echt zeker achter komt wat de reden is, ik ben er tenminste nooit echt achter gekomen.
Maar ja, wat heb je er feitelijk aan om dat te weten? De situatie is zoals hij is, wat de reden daar ook van mag zijn. Je moet verder....
vrijdag 21 maart 2014 om 11:44
Hova weet het goed te verwoorden, het grote doel is natuurlijk om ooit weer gelukkig te worden en dat gaat in hele kleine stapjes.
Soms denk je dat je niks opschiet en dan opeens merk je dat je zomaar weer écht hebt gelachen, of geniet je van het heerlijke voorjaarszonnetje.
Maar zeker in echte begin is het overleven, en je moet weer toe naar léven.
Drie stappen vooruit en twee weer terug.
Nu moet er veel geregeld worden, de scheiding, convenant , financiën, woonruimte, omgangsregeling.
Dat soort dingen moeten klaar zijn voordat je weer echt toe komt aan jezelf.
Het heeft tijd nodig.
Wat jij schrijft Malube heeft iedereen hier ooit geschreven...
Was ik maar een half jaar/jaar/twee jaar verder...
Ik weet nog hoe Hova ook dat soort dingen schreef en moet je haar nu zien!
Hou vol...
Soms denk je dat je niks opschiet en dan opeens merk je dat je zomaar weer écht hebt gelachen, of geniet je van het heerlijke voorjaarszonnetje.
Maar zeker in echte begin is het overleven, en je moet weer toe naar léven.
Drie stappen vooruit en twee weer terug.
Nu moet er veel geregeld worden, de scheiding, convenant , financiën, woonruimte, omgangsregeling.
Dat soort dingen moeten klaar zijn voordat je weer echt toe komt aan jezelf.
Het heeft tijd nodig.
Wat jij schrijft Malube heeft iedereen hier ooit geschreven...
Was ik maar een half jaar/jaar/twee jaar verder...
Ik weet nog hoe Hova ook dat soort dingen schreef en moet je haar nu zien!
Hou vol...
vrijdag 21 maart 2014 om 11:50
Malube, ook dat misselijke gevoel is heel herkenbaar, slecht slapen, haast niks door je keel krijgen..
Ik herinner me mijn eerste kerst alleen in dit huis, was net vier dagen daarvoor verhuisd, ex had de kinderen opgehaald en vierde kerst met hen én met nieuwe vlam en haar kinderen, gezellig samen, in óns oude huis....
Ik heb de gordijnen dichtgetrokken en heb de hele dag muziek gedraaid en gehuild... Pfffff
Ik zou het niet graag meer over doen, jullie zitten er nu middenin.
En deze situatie ooit 'vergeten'?
Nou nee, vergeten doe je dit nooit, het vormt je, je veranderd erdoor. Het is een hele zware levensles waar je uiteindelijk ook weer uitkomt, en ik weet hoe ongeloofwaardig dit op dit moment klinkt...
Stapje voor stapje, adem in en adem uit.. Het wordt beter.. ooit.
Ik herinner me mijn eerste kerst alleen in dit huis, was net vier dagen daarvoor verhuisd, ex had de kinderen opgehaald en vierde kerst met hen én met nieuwe vlam en haar kinderen, gezellig samen, in óns oude huis....
Ik heb de gordijnen dichtgetrokken en heb de hele dag muziek gedraaid en gehuild... Pfffff
Ik zou het niet graag meer over doen, jullie zitten er nu middenin.
En deze situatie ooit 'vergeten'?
Nou nee, vergeten doe je dit nooit, het vormt je, je veranderd erdoor. Het is een hele zware levensles waar je uiteindelijk ook weer uitkomt, en ik weet hoe ongeloofwaardig dit op dit moment klinkt...
Stapje voor stapje, adem in en adem uit.. Het wordt beter.. ooit.
vrijdag 21 maart 2014 om 12:10
Ik zeg 10 keer per dag dat ik moet volhouden. Ik hoop dat het over een tijdje niet meer nodig is. Mijn moeder heeft ooit hetzelfde mee gemaakt. Aan haar heb ik nu veel steun. Zij zei 'ik had een boom gekozen om tegenaan te rijden voor als ik het niet meer trek'. Boom staat er nog en als ze er langs komt moet ze er altijd aan terug denken.
Hebben jullie antidepressiva geslikt? Ik ben nu begonnen aan St. Janskruid. Hopelijk helpt dat. Schijnt dezelfde werking te hebben als AD, alleen is het niet verslavend
Hebben jullie antidepressiva geslikt? Ik ben nu begonnen aan St. Janskruid. Hopelijk helpt dat. Schijnt dezelfde werking te hebben als AD, alleen is het niet verslavend
dinsdag 25 maart 2014 om 12:53
dinsdag 25 maart 2014 om 15:13
Malube, dat gevoel is heel herkenbaar, evenals die paniek die mij op elk moment van de dag bevloog, mij opvrat van binnen, een grauwe allesverzengende paniek, waardoor je niet meer weet waar je het moet zoeken...
En dat is ook niet gek, alles waar jij van hield en wat jou vertrouwd was is ondersteboven gekeerd en uit elkaar gerukt... Het heeft tijd nodig, veel tijd, om alles een plek te kunnen geven en uit tekunnen vinden welke kant jij opwilt met jouw leven. En er komt een moment dat dat ook heel fijn gaat voelen: dat het van nu af aan jouw leven is, dat je geen rekening meer hoeft te houden met wat jouw ex wilde, maar de richting op kunt gaan die jij wilt.
Maar dat is voor later, dat lukt nu nog niet.
Laat het even voor wat het is, je hoeft nu nog niks. Je hoeft nog niet te weten welke kant je op wilt, wat jouw volgende stappen zijn. Leef dag voor dag, uur voor uur... En dan komt er een moment waarop je, heel voorzichtig, weer kleine beslissingen durft te nemen, waarop je weer voelt wat je echt wilt...
Vraag niet teveel van jezelf nu meis... Het is nu even overleven, je hoofd boven water houden. De tijd komt echt dat je weer weet wat je wilt en weer voorzichtig richting de toekomst kunt kijken.
Hou vol....
En dat is ook niet gek, alles waar jij van hield en wat jou vertrouwd was is ondersteboven gekeerd en uit elkaar gerukt... Het heeft tijd nodig, veel tijd, om alles een plek te kunnen geven en uit tekunnen vinden welke kant jij opwilt met jouw leven. En er komt een moment dat dat ook heel fijn gaat voelen: dat het van nu af aan jouw leven is, dat je geen rekening meer hoeft te houden met wat jouw ex wilde, maar de richting op kunt gaan die jij wilt.
Maar dat is voor later, dat lukt nu nog niet.
Laat het even voor wat het is, je hoeft nu nog niks. Je hoeft nog niet te weten welke kant je op wilt, wat jouw volgende stappen zijn. Leef dag voor dag, uur voor uur... En dan komt er een moment waarop je, heel voorzichtig, weer kleine beslissingen durft te nemen, waarop je weer voelt wat je echt wilt...
Vraag niet teveel van jezelf nu meis... Het is nu even overleven, je hoofd boven water houden. De tijd komt echt dat je weer weet wat je wilt en weer voorzichtig richting de toekomst kunt kijken.
Hou vol....
dinsdag 25 maart 2014 om 15:56
Bedankt hova, voor je geruststellende woorden. Ik vind het erg moeilijk om niet naar de toekomst te kijken (ondanks dat ik het ook niet kan). Wil het graag, om wat positiefs te zien. Om ergens te voelen dat mijn leven veel beter gaat worden dan wat ik had. Ofzo.
Het doet nu elke dag alleen maar pijn.
Het doet nu elke dag alleen maar pijn.
dinsdag 25 maart 2014 om 16:28
Malube, ik denk dat als je nu naar de toekomst probeert te kijken, alles er grauw en somber uitziet, je hebt dan ook geen idee welke kant jouw toekomst nu op gaat of moet gaan.
Maar echt, dat komt goed.
Elke dag doet nu pijn, kost ontzettend veel moeite en verdriet, maar het enige dat je kunt doen is doorgaan, stapje voor stapje (en soms twee stappen terug). En er komt een dag dat je ineens beseft dat je niet meer zo verschrikkelijk veel pijn hebt, zoveel verdriet voelt...
Stapje voor stapje....
Maar echt, dat komt goed.
Elke dag doet nu pijn, kost ontzettend veel moeite en verdriet, maar het enige dat je kunt doen is doorgaan, stapje voor stapje (en soms twee stappen terug). En er komt een dag dat je ineens beseft dat je niet meer zo verschrikkelijk veel pijn hebt, zoveel verdriet voelt...
Stapje voor stapje....
dinsdag 25 maart 2014 om 22:17
Helemaal eens met Hova. Je moet echt stapje voor stapje de gifbeker leegdrinken formuleerde ik destijds - en zo zou ik het nog steeds omschrijven. Ik weet nog dat ik aan een collega gescheiden moeder vroeg: "Wordt het dan echt minder?" Want dat kon ik me niet voorstellen. Maar het is toch echt zo. Alleen moet je het hele proces doorlopen en dat is kut. Ik weet nog steeds hoe ik me toen voelde. Een soort zombie, in overlevingsmodus, op zoek naar kleine lichtpuntjes, maar met een ijspriem in mijn hart. (En helemaal 100% wordt het nooit meer, vind ik, na zo'n ervaring. Er is iets stuk. Mijn gezin. Mijn naïviteit is verdwenen. Het is anders en de barsten blijf ik zien.)
En toch ben ik zo gelukkig als maar zijn kan. Ik ben eigen baas (lat). Dat bevalt me prima. Geen droeftoeter meer die loopt te zaniken wanneer het bedlampje nou eens uit kan. Yes!
Het wordt niet beter. Wél en niet, zeg maar. Het wordt anders.
En toch ben ik zo gelukkig als maar zijn kan. Ik ben eigen baas (lat). Dat bevalt me prima. Geen droeftoeter meer die loopt te zaniken wanneer het bedlampje nou eens uit kan. Yes!
Het wordt niet beter. Wél en niet, zeg maar. Het wordt anders.
donderdag 27 maart 2014 om 09:17
Dat maakt me ook zo kwaad he. Dat die droom die ik had gewoon kapot gemaakt is. Zonder pardon. Dan denk ik, als je dan toch al jaren niet meer van me hield had je het ook wel eerder af kunnen kappen en mij een gezin gunnen met een vent die me wel bijzonder vond. De kinderen een gezin gunnen met papa én mama in 1 huis. Nu ben ik me aan alles gaan hechten. Inclusief zijn familie waar ik veel was. En dat is nu allemaal weg, omdat hij niet wat meer moeite kon en wilde doen voor zijn gezin. Woest ben ik erom. Ondanks dat ik nog wel contact heb met zijn familie wordt het nooit meer hetzelfde. Ik kan hem af en toe wel wat, met zijn onverantwoordelijke gedrag. Het is net een kleuter hoe hij in zijn leven staat. Pakken wat hij kan en wat de rest denkt interesseert hem niet.
Scharrel zat na 2 weken met zijn verjaardag al bij moeder op de bank. Dat zelfs zijn familie hem erop aan sprak dat dit toch echt niet kon. Toen beweerde hij dat ze alleen een 'vriendin' was...
Daar heb je dan jarenlang je best voor gedaan he. En je wordt aan de kant gezet als een stuk vuil.
Scharrel zat na 2 weken met zijn verjaardag al bij moeder op de bank. Dat zelfs zijn familie hem erop aan sprak dat dit toch echt niet kon. Toen beweerde hij dat ze alleen een 'vriendin' was...
Daar heb je dan jarenlang je best voor gedaan he. En je wordt aan de kant gezet als een stuk vuil.
donderdag 27 maart 2014 om 09:38
Malube, zo juist omschreven, het zich gedragen als een peuter... Het lijkt wel alsof ze geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel hebben, ze walsen over iedereens gevoelens en belangen heen, alleen maar omdat zij samen willen zijn. Hier woonde ex al binnen twee maanden nadat de kids wisten van zijn relatie met slippertje samen met haar, ondanks dat de kids er enorme moeite mee hadden. Hij zei gewoon: als ze me willen zien, moeten ze haar accepteren.
Ze leven in een soort bubbel, waarin al hun behoeften direct vervuld moeten worden... En maken idd daarmee de dromen van hun partner en het veilige thuis van hun kinderen kapot. En dat is iets dat nooit meer gerepareerd kan worden en wat altijd moeilijk zal blijven, zowel voor jou als voor jullie kinderen.
Ik heb lange tijd gehoopt dat hij weer zichzelf zou worden, dat hij zou gaan inzien wat hij deed en weer aan onze kinderen en anderen eromheen zou gaan denken, maar dat is vergeefse hoop.
Ik snap dat je woest ben, je bent ook heel terecht woest. En die woede heb je nu nodig om te overleven, om de benodigde emotionele afstand te kunnen scheppen tussen jou en je ex. De woede wordt later vanzelf minder. Blijf praten met iedereen om je heen...
Ik heb nog steeds contact met zijn moeder en zus, omdat ik na meer dan twintig jaar gewoon van die mensen hou. Maar ik kan je wel zeggen dat dat niet makkelijk is. De rol die je tot nu toe in het leven van je achoonfamilie speelde, verandert toch. Hier heeft heel langzaam het slippertje mijn rol in de familie over genomen. Zijn moeder is nog steeds gek op mij en ik kom er geregeld met de kids, maar het is lastig omdat er ook over haar gepraat wordt en zij uiteraard ook aanwezig zijn op feestjes ed.
Sowieso is het heel lastig, omdat slippertje ook nu een redelijke rol in het leven van mijn kinderen speelt, en ik kan je zeggen: dat is heel, heel moeilijk.
Maar wat gianna al zegt: je leert ermee leven. Het leven wordt weer goed, maar op een hele andere manier. Er blijven scheuren en barstjes die nooit meer weggaan, daar leer je (heel langzaam aan) mee leven.
Ze leven in een soort bubbel, waarin al hun behoeften direct vervuld moeten worden... En maken idd daarmee de dromen van hun partner en het veilige thuis van hun kinderen kapot. En dat is iets dat nooit meer gerepareerd kan worden en wat altijd moeilijk zal blijven, zowel voor jou als voor jullie kinderen.
Ik heb lange tijd gehoopt dat hij weer zichzelf zou worden, dat hij zou gaan inzien wat hij deed en weer aan onze kinderen en anderen eromheen zou gaan denken, maar dat is vergeefse hoop.
Ik snap dat je woest ben, je bent ook heel terecht woest. En die woede heb je nu nodig om te overleven, om de benodigde emotionele afstand te kunnen scheppen tussen jou en je ex. De woede wordt later vanzelf minder. Blijf praten met iedereen om je heen...
Ik heb nog steeds contact met zijn moeder en zus, omdat ik na meer dan twintig jaar gewoon van die mensen hou. Maar ik kan je wel zeggen dat dat niet makkelijk is. De rol die je tot nu toe in het leven van je achoonfamilie speelde, verandert toch. Hier heeft heel langzaam het slippertje mijn rol in de familie over genomen. Zijn moeder is nog steeds gek op mij en ik kom er geregeld met de kids, maar het is lastig omdat er ook over haar gepraat wordt en zij uiteraard ook aanwezig zijn op feestjes ed.
Sowieso is het heel lastig, omdat slippertje ook nu een redelijke rol in het leven van mijn kinderen speelt, en ik kan je zeggen: dat is heel, heel moeilijk.
Maar wat gianna al zegt: je leert ermee leven. Het leven wordt weer goed, maar op een hele andere manier. Er blijven scheuren en barstjes die nooit meer weggaan, daar leer je (heel langzaam aan) mee leven.
dinsdag 1 april 2014 om 18:08
Heel veel sterkt gewenst de komende tijd malube. Ik weet exact wat je doormaakt, zit nu in dezelfde situatie natuurlijk. Ook hier gaat het met ups en downs, alleen momenteel meer downs. Hoop ook snel dat ik de positieve dingen weer ga zien en alles goed een plaatsje kan geven. Nogmaals veel sterkte!
Never give up