Vriend op reis

Hallo allemaal,

Ik heb nog nooit eerder op een forum iets geschreven, lees wel vaak mee. Ik ben op zoek naar mensen die in de soortgelijke situatie als ik nu hebben gezeten en me misschien wat adviezen kunnen geven. Het zit zo:

Mijn vriend, met wie ik nog niet heel lang een relatie heb, is zes weken op reis. Dit is een heel gave reis waarin hij een hoop landen ziet, het is op een tour en dus verschillende mensen. Ik gun het hem van harte (hij heeft er het hele jaar voor gewerkt, en er lang naar uitgekeken) en natuurlijk hoop ik dat hij geniet van zijn tijd daar. Ik wist het al dat hij daarheen ging toen ik hem leerde kennen, dit was begin dit jaar. Maar toch heb ik er moeite mee merk ik. Het is niet dat ik hem niet vertrouw, want ik heb het gevoel dat dat wel goed zit. Ik mis hem alleen echt enorm. Veel erger dan ik had verwacht. Vooral vanmiddag voelde ik me voor het eerst echt verdrietig dat het nog inmiddels vijf weken duurt totdat ik hem weer zie. Misschien komt het doordat ik nog heel erg in de verliefde periode zit waarin ik veel bij hem wil zijn, en dit nu totaal onmogelijk is. Ik zit zelf in een drukke periode qua school en kan dus niet echt veel leuke dingen doen om mezelf af te leiden. Hij daarentegen is natuurlijk de hele dag druk en laat niet zo veel van zichzelf horen.

Ik merk dat vooral dit een beetje aan me begint te knagen: ik kan soms best wel onzeker zijn, en ik ben ergens een beetje bang dat hij me niet mist zoals ik hem en hij me wellicht een beetje ‘vergeet’ daar. Ik durf dit niet echt duidelijk te maken naar hem dat ik me soms zo voel, omdat ik het zelf niet echt reeël vind en oneerlijk tegenover hem: het zijn vooral mijn gedachten die me dit wijsmaken natuurlijk.

Maar goed, genoeg zielig gedaan, ik wil mezelf niet in een aanstellerige positie zetten omdat ik zelf ook weet dat zes weken geen zes jaar zijn. Maar toch moet ik eerlijk zijn, ik vind het best moeilijk. Wilde ook graag even mijn hart luchten. En kijken of er mensen zijn die misschien al eerder in zo’n situatie gezeten hebben en me wat verder kunnen helpen? Hoe ik het makkelijkst deze tijd doorkom zonder hem te veel lastig te vallen met mijn ‘gezeur’, dat hij niet veel van zich laat horen etc. Wil gewoon graag dat hij geniet van deze reis.

Bedankt voor het lezen in ieder geval, vond het fijn om het even van me af te schrijven.

MarindaH schreef: ↑

20-05-2019 18:04

Het hoeft toch niet het één of het ander te zijn? Let.it.go. Chill. Laat iets van je horen omdat je iets wil delen, niet omdat je al een uur/dagdeel/dag niets gehoord hebt.

Jouw leven speelt zich niet daar af, maar hier.

Ik ga me daar wel aan vasthouden. Bedankt voor de tip.

Socra schreef: ↑

21-05-2019 08:08

Als 1 van de partners het wel een probleem vindt, dan is het automatisch een probleem en zal er moeite moeten worden gedaan om te voorkomen dat het een onoverkomelijk probleem wordt.

Vriend is op reis gegaan met de gedachte dat het geen probleem was voor TO. Die overtuiging had zij voor de reis ook. Nu blijkt dat ze het moeilijker vindt om hem te missen dan ze had ingeschat. Op het moment dat zij te kennen geeft dat het haar zwaarder valt, kun je twee dingen doen. Je schouders ophalen en stug blijven volhouden dat er niks aan de hand is of samen even bespreken hoe je het voor haar wat makkelijker kunt maken.
Natuurlijk hoeft hij dat niet te doen maar je ziet al dat het tot problemen begint te leiden. Je kunt dat volledig bij TO neerleggen omdat zij degene is die van mening is veranderd. Je kunt ook stellen dat je met twee in een relatie zit en beiden moeite doen om de gevolgen te beperken. Dat wil niet zeggen dat hij voortaan 3x op een dag moet bellen maar wel haar probleem serieus nemen en waar mogelijk haar tegemoet komen.
Nu heeft hij het probleem verergerd door daarnaast nog te droppen dat ie zijn kamer deelt met een andere vrouw waarbij hij niet duidelijk is geweest over het hele verhaal. Ik vind het niet zo gek dat TO daar niet zo goed op reageert. Hij communiceert al nauwelijks en wat ie wel zegt is onvolledig. Natuurlijk gaat haar fantasie dan met haar aan de haal.
In een langere relatie ken je elkaar al beter en weet je van elkaar wat je kunt verwachten. TO en vriend moeten daar nu tijdens deze reis achter komen. Het is aan hun om het een manier te laten zijn om elkaar beter te leren kennen of hun relatie erop te laten stranden.
Ik denk dat TO er voor moet waken dat zij in de rol van zeur of corrigerende moeder wordt gedrukt waar hij zich puberaal tegen af zet.

Dus TO, als je met hem praat, hou het dan bij jezelf. Je mist hem meer dan je had verwacht en dat valt je best zwaar. Hoe zou hij je tegemoet kunnen komen om het wat makkelijker te maken voor jou?
De manier waarop jullie dit gaan oplossen, gaat de toon zetten voor de rest van je relatie.

Bedankt voor je reactie. Misschien ga ik het nog wel uitspreken naar hem, maar het duurt nu nog iets langer dan 3 weken voordat hij terug is en ik heb drukke weken vol afleiding voor de boeg. En de communicatie tussen ons via telefoon loopt moeilijk: de enige discussies die we hebben (zijn er niet veel) beginnen over whatsapp omdat ik hem ergens op aanspreek of iets dergelijks en dan voelt hij zich aangevallen. Ik breng het dan op een vrij rustige manier, en ik probeer altijd vanuit mezelf te praten ipv hem de schuld te geven van dingen. Alsnog ervaart hij het dan als een aanval omdat hij mijn gezicht er niet bij ziet denk ik. Als we bij elkaar zijn dan reageert hij namelijk heel anders.

Maar goed, de enige keer dat zo’n woordenwisseling gebeurd is op zijn reis is tot nu toe dus met die gedeelde kamer. Bellen om over zoiets te praten vind ik ook lastig omdat hij haast nooit alleen is daar. Normaal bellen vind ik dan niet erg. maar een persoonlijk gesprek hoeft niet iedereen mee te beluisteren.

Ik heb er een beetje over nagedacht en ik denk gewoon dat hij in een soort van reis ‘bubbel’ zit daar. Overweldigd door alle indrukken en daarom afwezig. Ik heb vandaag gewoon normaal contact gehad maar verwacht niet te veel meer. Ookal mis ik hem wel. Ik zie het wel als hij terugkomt, hoe het dan voor me voelt en dat zal ik vast ook wel merken aan hem.

Dit is hoe ik er nu in sta, ga het proberen vol te houden.

Orișa schreef: ↑

22-05-2019 01:07

Maar waarom zit je die jongen tijdens zijn reis op van alles aan te spreken?
Jullie hebben 3 maanden verkering, je klinkt alsof je 33 jaar getrouwd bent met hem en jij in de moederrol zit.

Ik spreek hem nergens op aan. Alleen op die kamer, heb gewoon gezegd dat ik het wel fijn vond als ie overlegd had. Ik bedoel dat voordat hij wegging op reis ik wel eens iets zei tegen hem, dus via whatsapp, (is misschien 2 keer gebeurd), en dat hij zich dan wel snel aangevallen voelde. Daarom wil ik dat nu liever niet meer want hij vat het anders op dan ik het bedoel. Ben sowieso meer iemand die dingen face to face liever bespreekt maar dat gaat niet echt op zo’n grote afstand nu.