Alimentatieverplichtingen, redelijk?

quote:alfa-man schreef op 08 mei 2012 @ 11:20:

[...]





Klopt en dat ga ik dus waarschijnlijk ook doen. Ik blijf het alleen raar vinden dat in Nederland blijkbaar verscheidene samenlevingsvormen door de overheid ongelijk behandeld worden. Discriminatie dus.





Ik denk dat je niet helemaal begrijpt wat trouwen is, als ik dit lees. Bij een huwelijk (en bij geregistreerd partnerschap) word je familie van elkaar. Bij alle andere vormen van samenleven kun je afspreken wat je wil, maar daar staat wettelijk gezien niets of nauwelijks iets tegenover. In feite biedt de overheid je twee keuzes: óf je regelt het onderling (al dan niet met samenlevingscontract, waarbij niets afdwingbaar is, want immers: het is slechts een afspraak tussen twee personen), óf je wordt familie van elkaar door middel van een huwelijk of geregistreerd partnerschap (en daarmee leg je je vast aan de rechten en plichten die de wetgever hieraan verbindt, waarbij deze ook wettelijk afdwingbaar zijn, zoals in het geval van bijvoorbeeld partneralimentatie). Niemand dwingt jou voor de ene vorm of voor de andere vorm te kiezen. Er kan dus ook geen discriminatie plaatsvinden, het huwelijk staat open voor iedereen (op een paar kleine uitzonderingen na, niet relevant in deze discussie). Je kunt dus simpelweg wél trouwen of níet trouwen. Maar áls je trouwt, dan zijn de rechten en plichten voor elke gehuwde gelijk. En als je niet trouwt, dan in principe dus ook, al biedt een samenlevingscontract, eventueel in combinatie met een testament, bepaalde privileges die mensen zonder zo'n contract niet hebben. Waar je dan al dan niet gebruik van kunt maken, maar waar je dan in vergelijking met het huwelijk weer bijzonder weinig rechten aan kunt ontlenen als het gaat om het niet nakomen van de afspraken door de andere partij. Wil je dit niet? Kies dan voor optie 1: het huwelijk/geregistreerd partnerschap.



In de discussie of partner-alimentatie wel of niet terecht is, denk ik dat het met name ook relevant is om te begrijpen dat je dus echt, wettelijk gezien, familie van elkaar wordt. Naar wie je altijd een onderhoudsplicht hebt. Die heb je naar je kind, die heb je naar je wettige partner, maar die heb je bijvoorbeeld ook naar je ouders, naar je ooms en tantes en zelfs naar die verre achternicht. Op het moment dat die komt te overlijden en jij bent de enige wettige familie, dan word jij aangeschreven in verband met de erfenis, de afhandeling daarvan en bijvoorbeeld ook de kosten van de begrafenis. Ook die zorgplicht is wettelijk vastgelegd. De zorgplicht ten aanzien van je kinderen is ook wettelijk vastgelegd. Zó vreemd is het dan ook weer niet als ook de wettelijke zorgplicht naar je partner wettelijk vastgelegd is. Je wordt immers familie van elkaar en tegenover familie heb je nu eenmaal wettelijk gezien een zorgplicht. Ook als je die familie helemaal niet zo aardig meer vindt.

Alfa-man heeft gelijk dat er sprake is van ongelijke behandeling. Als je als stel bepaalde zaken wilt regelen (ouderlijk gezag kinderen, erfrecht enz.) biedt het huwelijk/gergistreerd partnerschap daarvoor bepaalde voordelen waarop je geen aanspraak maakt als je voor een andere samenlevingsvorm kiest. De zorgplicht tot max. 12 jaar na ontbinding van dat contract is niet facultatief, maar verplicht. Je kunt dus alleen gebruikmaken van de voordelen van die contracten als je ook de zorgplicht aanvaardt.



Zoals uitgelegd in het artikel waarnaar ik linkte, is dit niet consequent van de wetgever. De partners mogen wel afzien van pensioenverzekering, maar niet van partneralimentatie.

Quertu, het gaat hier om de zorgplicht tussen ex-partners, tussen wie geen familierechtelijke betrekking meer bestaat.



Daarnaast zijn in huwelijkse voorwaarden veel zaken naar eigen inzicht te regelen, waardoor de rechten en plichten van de echtgenoten kunnen verschillen. Partneralimentatie is hierop een uitzondering.

Omdat een huwelijk de enige samenlevingsvorm is waarin de partners een economische eenheid van gelijkwaardige partners vormen, waarbinnen ze zelf bepalen wie welk deel van de "bedrijfsvoering" voor z'n rekening neemt. Als een stel ervoor kiest om een ongelijkwaardige financiële situatie tot stand te brengen (of te handhaven) binnen het huwelijk, dan is het niet terecht als de maatschappij daarvoor opdraait. Je koopt met een huwelijk de vrijheid voor het maken van die keuze, door je tegelijkertijd vast te leggen voor de consequentie ervan, namelijk: partneralimentatie.

quote:dubiootje schreef op 09 mei 2012 @ 13:54:

Quertu, het gaat hier om de zorgplicht tussen ex-partners, tussen wie geen familierechtelijke betrekking meer bestaat.

De keuzes die je maakt (bijvoorbeeld: de een neemt meer zorg voor z'n rekening terwijl de ander het financiële deel in verhouding meer voor z'n rekening neemt), worden gemaakt terwijl de familierechtelijke betrekking nog wel bestaat. Ik denk dat het geen kwaad kan als alle partijen zich ervan bewust zijn dat de consequenties van die keuze doorwerken tot ná het verbreken van die familierechtelijke betrekkingen. Iedereen heeft toch z'n mond vol van eigen broek op houden? Waarom zou dat alleen gelden voor individuen en niet voor stellen die er vrijwillig voor kiezen om geen gelijkwaardig inkomen binnen te brengen, maar de taken op een andere manier te verdelen? Onder het mom van: prima als je die keuze maakt, maar daarna wel ook samen die broek op blijven houden?

Elkaars broek ophouden is toch het tegenovergestelde van je eigen broek ophouden? Deze wetgeving stimuleert financiële afhankelijkheid in plaats van onafhankelijkheid. Waarom?

Alfa-man, even terugkomend op jouw geval: ik heb het idee dat je op twee gedachten hinkt. Het lijkt jullie leuk om te trouwen, vanwege het feestje, de gedachte enz. Dat is de romantische kant van het huwelijk. Anderzijds willen jullie ook zaken vastleggen: dat is de zakelijke/contractuele kant van het huwelijk.



Ik zou proberen die zaken van elkaar te scheiden. Zoek uit of het huwelijk het best beantwoordt aan jullie contractuele wensen (inclusief de voordelen die de wetgever hieraan verbindt). Mocht dat niet zo zijn, kijk dan hoe jullie op een andere romantische en symbolische manier kunnen vieren dat jullie hebben besloten dat jullie je leven met elkaar willen doorbrengen. Daar kun je ook zelf invulling aan geven.

Alfa-man... .als jij niet gaat trouwen, maar langer dan 5 jaar samenwoont, heb je volgens de wet dezelfde verplichtingen naar elkaar als wanneer je getrouwd zou zijn.



Als je dan dus uit elkaar zou gaan..... kan er ook alimentatie worden aangevraagd.



Overigens wel vreemd dat je nu al aan scheiden denkt....

quote:alfa-man schreef op 09 mei 2012 @ 10:54:

Ik ben het niet helemaal met je eens dat je zegt dat de zorgplicht logisch is, omdat je deze ook hebt tov andere familieleden. Als mijn moeder, mijn meerderjarig kind, mijn broer/zus, of welk ander familielid dan ook met wie ik niet samenwoon niet in zijn/haar onderhoud kan voorzien, dan klopt de overheid echt niet bij mij aan om tot betaling over te gaan. Daar is de Sociale Dienst voor. De enige uitzondering hierop is een ex-familielid, de ex-partner. Klopt toch niet? Ik vind dat de overheid haar zorgplicht ten onrechte afwentelt op de ex partner.



Heb niet het hele topic gelezen.



Maar als jullie beide ongeveer evenveel verdienen tijdens jullie huwelijk hoeft er geen partneralimentatie betaald te worden. Partneralimentatie is bedoeld voor diegene die of minder verdient of de zorg of het huishouden op zich heeft genomen tijdens het huwelijk.

Volgens mij is er een maximum van 12 jaar, tenzij het huwelijk binnen 5 jaar wordt ontbonden, dan is het 5. Of als de alimentatieontvanger een nieuwe partner krijgt die in zijn/haar levensonderhoud kan voorzien.



Ik vind dit echt niet gek. Als jullie ervoor kiezen dat een van jullie zich vrijwillig onttrekt aan de arbeidsmarkt om zorgtaken op zich te nemen, is het logisch dat diegene in slechte tijden (dus bij scheiding) ook inkomen krijgt. Zou het raar vinden als de overheid daarvoor op moet draaien.

quote:Bergje65 schreef op 10 mei 2012 @ 11:04:

Alfa-man... .als jij niet gaat trouwen, maar langer dan 5 jaar samenwoont, heb je volgens de wet dezelfde verplichtingen naar elkaar als wanneer je getrouwd zou zijn.



Als je dan dus uit elkaar zou gaan..... kan er ook alimentatie worden aangevraagd.



Overigens wel vreemd dat je nu al aan scheiden denkt....Vergelijk het met het afsluiten van een brandverzekering als je een huis koopt, met dien verstande dat het risico op brand veel lager is dan op scheiding.

quote:Liselotte4 schreef op 10 mei 2012 @ 11:19:

[...]





Heb niet het hele topic gelezen.



Maar als jullie beide ongeveer evenveel verdienen tijdens jullie huwelijk hoeft er geen partneralimentatie betaald te worden.



De zorgplicht blijft tot 12 jaar na de inschrijving van de scheiding bestaan. Als een van de ex-echtgenoten in die periode zijn/haar baan kwijtraakt, kan alsnog een verzoek om alimentatie worden ingediend.



De rechter kan ook later op verzoek een alimentatieregeling vaststellen of veranderen, bijvoorbeeld als het door veranderingen in de leefsituatie van één van de ex-partners nodig is.



http://www.rijksoverheid. ... heiden/partneralimentatiequote:Partneralimentatie is bedoeld voor diegene die of minder verdient of de zorg of het huishouden op zich heeft genomen tijdens het huwelijk.



Dat is misschien de achterliggende gedachte van de wetgeving, maar ook iemand die nooit gewerkt heeft en ook geen kinderen of huishouden heeft verzorgd, heeft recht op partneralimentatie.



quote:Volgens mij is er een maximum van 12 jaar, tenzij het huwelijk binnen 5 jaar wordt ontbonden, dan is het 5. Of als de alimentatieontvanger een nieuwe partner krijgt die in zijn/haar levensonderhoud kan voorzien.



De maximale duur van partneralimentatie is nu 12 jaar voor huwelijken die langer dan 5 jaar hebben geduurd of kinderen hebben voortgebracht. Voor kinderloze huwelijken tot 5 jaar geldt dat de partneralimentatie maximaal kan worden vastgesteld voor de duur van het huwelijk.



quote:Ik vind dit echt niet gek. Als jullie ervoor kiezen dat een van jullie zich vrijwillig onttrekt aan de arbeidsmarkt om zorgtaken op zich te nemen, is het logisch dat diegene in slechte tijden (dus bij scheiding) ook inkomen krijgt. Zou het raar vinden als de overheid daarvoor op moet draaien.Ik zie niet in hoe dat verschilt van andere bijstandsgerechtigden. Die hebben sollicitatieplicht, krijgen begeleidende trajecten aangeboden enz. Waarom zou je dat als gescheidene niet hebben? Partneralimentatie houdt vrouwen (dat zijn het in de meerderheid toch) weg van de arbeidsmarkt.