Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 10 december 2011 om 11:31
He Miran,
Wat een herkenning met dat "onderbuiksgevoel". Hier hetzelfde gehad. Ben zelf niet gaan "zoeken", maar heb gewacht tot hij het zelf vertelde. Andere vriendin is wel gaan zoeken nav "dat gevoel" en vertelde me dat dit gevoel eigenlijk altijd klopt (bij haar dus ook)... Toen heb ik mijn man er weer mee geconfronteerd et voila... eindelijk kwam de aap uit de mouw...
Ook ik mis mijn maatje nu heel erg... hoe krom ook...
Weet dat alleen de tijd zal leren hoe het verder zal gaan, ik leef een beetje bij de dag nu. Heb zo geen zin in de feestdagen. Ben het ene moment heel sterk, andere moment een zielig vogeltje... en alles wat daartussen zit. Jij ook sterkte...
Wat een herkenning met dat "onderbuiksgevoel". Hier hetzelfde gehad. Ben zelf niet gaan "zoeken", maar heb gewacht tot hij het zelf vertelde. Andere vriendin is wel gaan zoeken nav "dat gevoel" en vertelde me dat dit gevoel eigenlijk altijd klopt (bij haar dus ook)... Toen heb ik mijn man er weer mee geconfronteerd et voila... eindelijk kwam de aap uit de mouw...
Ook ik mis mijn maatje nu heel erg... hoe krom ook...
Weet dat alleen de tijd zal leren hoe het verder zal gaan, ik leef een beetje bij de dag nu. Heb zo geen zin in de feestdagen. Ben het ene moment heel sterk, andere moment een zielig vogeltje... en alles wat daartussen zit. Jij ook sterkte...
zaterdag 10 december 2011 om 11:38
lieve dames...schrik er een beetje van...jullie die mij zien als sterk...zo voel ik me namelijk nog helemaal niet...
Zeker, de ene dag gaat het beter dan de andere, maar vind van mezelf dat ik behoorlijk blijf steken in het houden van en de daarmee bijkomende gevoelens... Ja. In mijn hoofd weet ik het allemaal wel maar mijn hart weigert om de een of andere reden mee te werken...
sigi: ook voor jou geldt: doe het op je eigen manier,op je eigen tempo...doe wat je voelt wat je moet doen..
miran: ook voor jou (helaas) welkom hier...als er 1 plek is waar je steun, begrip, troost en af en toe waar nodig een schop onder je achterste kunt krijgen is het hier wel! Schrijf het van je af!
Voor alle meiden: een hele dikke knuffel!
Zeker, de ene dag gaat het beter dan de andere, maar vind van mezelf dat ik behoorlijk blijf steken in het houden van en de daarmee bijkomende gevoelens... Ja. In mijn hoofd weet ik het allemaal wel maar mijn hart weigert om de een of andere reden mee te werken...
sigi: ook voor jou geldt: doe het op je eigen manier,op je eigen tempo...doe wat je voelt wat je moet doen..
miran: ook voor jou (helaas) welkom hier...als er 1 plek is waar je steun, begrip, troost en af en toe waar nodig een schop onder je achterste kunt krijgen is het hier wel! Schrijf het van je af!
Voor alle meiden: een hele dikke knuffel!
zaterdag 10 december 2011 om 11:44
Lieve meiden, Hova, ik leef én lees nog steeds met jullie mee. Ik vind het mooi zoals jullie elkaar onvoorwaardelijk blijven steunen en elkaars keuzes en gedachtes respecteren. Hoe verschillend deze soms ook zijn, jullie zijn er voor elkaar! Ik heb enorme bewondering voor jullie.
Alle liefs en kracht voor jullie allemaal!
Tara
Alle liefs en kracht voor jullie allemaal!
Tara
zaterdag 10 december 2011 om 12:30
Voel me zo intens verdrietig. Loop al dagen met m'n ziel onder m'n arm (zo is het gezegde toch??). Slapen gaat wel goed, ben ook gewoon echt moe, van het nadenken en janken. Alleen eten en concentreren gaat niet zo goed.
Ben constant m'n telefoon en e-mail aan het controleren, alsof ik wacht op een bericht van hem.
Als ik er aan denk dat hij, nadat hij bij haar was geweest, gewoon bij mij in bed stapte, dan draait m'n maag zich om.
Het voelt nu alsof ik nooit van hem los kom, maar ik weet dat dat niet zo is. Het zal over een tijdje vast wel beter gaan. En ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat hij mijn tranen niet waard is. Dat ik beter verdien dan zo'n enorme kl**tz*k.
Ik snap gewoon niet dat er mensen zijn die dit doen. Je doet er een ander zo enorm veel pijn mee.
@Sigi: hoe lang ben je getrouwd? En hoe lang is het geleden dat je er achterkwam? Vrouwelijke intuitie bestaat wel degelijk! Er zijn bij mij wat dingen voor gevallen met hem, die ik niet echt kon plaatsen. En nu vallen alle stukjes op z'n plaats. Had jij dat ook? Dat je iets merkte aan hem? Krom inderdaad dat je hem dan toch nog mist. Ik heb precies hetzelfde. Ik heb ook geen zin in de feestdagen. Ik zit al de hele week bij mijn ouders, omdat ik niet alleen wil zijn. Maar ik weet ook dat ik mezelf een keer een schop onder m'n reet moet geven en gewoon weer m'n leventje moet oppakken zonder hem.
En je moet jezelf denk ook wel de tijd gunnen. Af en toe eens keihard gaan janken, dat lucht bij mij wel op. En praten dat helpt mij.
@Allalone: wat verschrikkelijk. 25 jaar bij elkaar en dan aan de kant te worden gezet.
Ik denk dat het mij inderdaad zal helpen om hier van mij af te schrijven!
En over een tijdje die schop onder m'n reet te krijgen. Haha! Want ik wil niet gaan blijven kniezen om iemand die mij niet waard is! Maar nu gun ik mezelf de tijd om verdrietig te zijn. Het is ook nog zo kort geleden.
Miranda
Ben constant m'n telefoon en e-mail aan het controleren, alsof ik wacht op een bericht van hem.
Als ik er aan denk dat hij, nadat hij bij haar was geweest, gewoon bij mij in bed stapte, dan draait m'n maag zich om.
Het voelt nu alsof ik nooit van hem los kom, maar ik weet dat dat niet zo is. Het zal over een tijdje vast wel beter gaan. En ik blijf maar tegen mezelf zeggen dat hij mijn tranen niet waard is. Dat ik beter verdien dan zo'n enorme kl**tz*k.
Ik snap gewoon niet dat er mensen zijn die dit doen. Je doet er een ander zo enorm veel pijn mee.
@Sigi: hoe lang ben je getrouwd? En hoe lang is het geleden dat je er achterkwam? Vrouwelijke intuitie bestaat wel degelijk! Er zijn bij mij wat dingen voor gevallen met hem, die ik niet echt kon plaatsen. En nu vallen alle stukjes op z'n plaats. Had jij dat ook? Dat je iets merkte aan hem? Krom inderdaad dat je hem dan toch nog mist. Ik heb precies hetzelfde. Ik heb ook geen zin in de feestdagen. Ik zit al de hele week bij mijn ouders, omdat ik niet alleen wil zijn. Maar ik weet ook dat ik mezelf een keer een schop onder m'n reet moet geven en gewoon weer m'n leventje moet oppakken zonder hem.
En je moet jezelf denk ook wel de tijd gunnen. Af en toe eens keihard gaan janken, dat lucht bij mij wel op. En praten dat helpt mij.
@Allalone: wat verschrikkelijk. 25 jaar bij elkaar en dan aan de kant te worden gezet.
Ik denk dat het mij inderdaad zal helpen om hier van mij af te schrijven!
En over een tijdje die schop onder m'n reet te krijgen. Haha! Want ik wil niet gaan blijven kniezen om iemand die mij niet waard is! Maar nu gun ik mezelf de tijd om verdrietig te zijn. Het is ook nog zo kort geleden.
Miranda
zaterdag 10 december 2011 om 13:15
lieve dames, mag ik af en toe met jullie meeschrijven? Zit helaas ook in dit schuitje. Patsboem `ken`ik van een ander forum, zij wees me op dit topic. Vorig jaar november vertelde mijn man dat hij niet gelukkig meer was in ons huwelijk. Ik schrok me dood en ging als een gek aan het werk. Leuke dingen verzinnen, weekendjes weg bedenken. Maar niets kwam aan, hij dreef steeds verder van me weg. Tot ik op 17 december aangaf dat er volgens mij iets niet klopte. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Hij bleek al vanaf juli een relatie met iemand anders te hebben. Maar hij wist echt niet of hij dat wilde, twijfelde enorm. Wilde met mij in relatietherapie. Achteraf allemaal zinloos, hij besprak ´s middags met haar wat wij in de therapie deden. Maar ik geloofde zijn twijfel. Tot hij in mei besloot om weg te gaan, ergens anders te gaan wonen. We hebben het de kindjes verteld, ze waren toen 4 en net 7. Na 3 weken ging hij met zijn ouders en de kinderen op vakantie. Vanaf de eerste dag kreeg ik berichtjes dat hij me miste, dat hij inzag dat hij wij iets speciaals hadden. Ik geloofde hem, wilde hem zo graag geloven.We gingen voorzichtig weer samen dingen ondernemen, met zijn viertjes dingen doen. Maar als ik hem vroeg hoe het met haar zat, kreeg ik als antwoord dat hij tijd nodig had. Dat zijn ene oog soms weer open ging voor mij, maar soms ook weer dichtging. Iedereen waarschuwde me dat dit slap was en dat hij een spel met me speelde. Maar ik wilde hem zo graag geloven. In juli was zij met haar zoontje op vakantie en ja, hoor.. zijn twijfels kwamen weer volop naar boven. Hij stond met een verrassingsonbijtje voor de deur, vroeg me mee uit eten, ging met me een avondje stappen en bleef hier slapen. Tot hij in die zelfde week me toch vertelde dat hij een week naar haar toeging op vakantie. Toen knapte er iets bij me. Ik ben alleen op vakantie gegaan met de kinderen en heb toen we terug kwamen er een punt achter gezet. Ik zag in dat ik er uiteindelijk alleen maar aan onderdoor ging. Nu zijn we 4 maanden verder en leeft hij volop met haar. Ze hebben samen met mijn kinderen sinterklaas gevierd, ze gaan samen met mijn kinderen en mijn schoonouders kerst vieren en leven en vieren er op los. Alles waar wij nooit geld voor hadden kan nu wel. Veel etentjes, weekendjes weg enz. Zij schijnt geld genoeg te hebben.
En als ik vraag om respect dan krijg ik alleen als antwoord dat hij niet snapt wat ik daar mee bedoel. Dat hij vindt dat ik boos en gefrustreerd ben. Ja, gek he...
En als ik vraag om respect dan krijg ik alleen als antwoord dat hij niet snapt wat ik daar mee bedoel. Dat hij vindt dat ik boos en gefrustreerd ben. Ja, gek he...
zaterdag 10 december 2011 om 14:23
Moeilijk he Miran, die rollercoaster van gevoelens en emoties. Keuzes moeten maken waarvan je dacht het nooit nodig te hebben... Pijn, verdriet, intens houden van... en dat dan een beetje afgewisseld... En niet weten wanneer dit vreselijke K..-gevoel ophoudt. Ergens nog hoop hebben, maar ja.... waarop? Je vertrouwen is weg...
Mamaartje, ook jij weer hetzelfde afschuwelijke verhaal. Ook nog kleine kindjes in beeld... wat een drama...
Lullig ook, dat hij eerst zegt dat er in jullie relatie iets niet goed zit. Daar had hij eerder mee moeten komen, dan hadden jullie eraan kunnen werken... Nou deed ie net alsof dat de reden is om naar een ander te gaan... slaat natuurlijk nergens op!
Goed dat je er echt een punt achter gezet hebt! Voor jezelf gekozen, goed zo!
Wij waren 6 jaar samen, nog maar 2 getrouwd. Alles was goed (en ik weiger te denken dat het niet zo was), alleen is hij dus verliefd geworden op een ander. En die verliefdheid is zo intens dat het gevoel niet te onderdrukken is (zegt ie). Maar ja... ik zeg ook: onderschat de kracht van het verbodene niet. Juist zo'n geheime liefde die niet kan en mag... geeft zoveel meer passie, verlangen, hartstocht... Daar is hij dus inmiddels ook achter..
Voordeeltje is wel: alle armen, zijn om mij heen... hij wordt ineens door iedereen uitgekotst, heeft alleen maar haar...
Mamaartje, ook jij weer hetzelfde afschuwelijke verhaal. Ook nog kleine kindjes in beeld... wat een drama...
Lullig ook, dat hij eerst zegt dat er in jullie relatie iets niet goed zit. Daar had hij eerder mee moeten komen, dan hadden jullie eraan kunnen werken... Nou deed ie net alsof dat de reden is om naar een ander te gaan... slaat natuurlijk nergens op!
Goed dat je er echt een punt achter gezet hebt! Voor jezelf gekozen, goed zo!
Wij waren 6 jaar samen, nog maar 2 getrouwd. Alles was goed (en ik weiger te denken dat het niet zo was), alleen is hij dus verliefd geworden op een ander. En die verliefdheid is zo intens dat het gevoel niet te onderdrukken is (zegt ie). Maar ja... ik zeg ook: onderschat de kracht van het verbodene niet. Juist zo'n geheime liefde die niet kan en mag... geeft zoveel meer passie, verlangen, hartstocht... Daar is hij dus inmiddels ook achter..
Voordeeltje is wel: alle armen, zijn om mij heen... hij wordt ineens door iedereen uitgekotst, heeft alleen maar haar...
zaterdag 10 december 2011 om 14:39
Sigi76, hier ook hoor. En dat voel ik ook heel erg. Ik kreeg met sinterklaas van een heel lieve vriendin een prachtig bedeltje van een boeddah voor mijn armband en een andere vriendin kwam net een mooie bos bloemen brengen om deze rotmaand op te fleuren. Ik kreeg van mijn ouders met sinterklaas een prachtig verwenpakket, zodat er ook iets voor mij in de zak zat. Hij kreeg een duur koffiezetapparaat van zijn schaap. Maar.. er is ook een maar.. zijn ouders nodigen haar klakkeloos uit voor kerst. Ze vinden het moeilijk zeggen ze, maar willen hem ook niet kwijt. En dat doet pijn, heel veel pijn. Ik heb een aantal mindfullnessessies gehad en daarin vooral geleerd om me te richten op alles wat me lief is en los te laten waar ik toch geen invloed op heb. Maar pfff soms valt me dat zo zwaar.
Ik geloof echt dat verliefdheid zo intens is dat je het niet kunt onderdrukken als je het zover laat komen. Maar er is nooit een excuus om het zover te laten komen. Ik ben er van overtuigd dat wij echt een kans hadden als hij zich er toen voor in had willen zetten. Maar het past ook echt bij hem, kiezen voor de makkelijkste weg.
Soms voel ik dat ook heel erg: je mag hem hebben met zijn slappe gedrag. Maar soms doet het me zoveel pijn. Misschien wel vooral omdat we zo´n mooi gezin waren.
Ik geloof echt dat verliefdheid zo intens is dat je het niet kunt onderdrukken als je het zover laat komen. Maar er is nooit een excuus om het zover te laten komen. Ik ben er van overtuigd dat wij echt een kans hadden als hij zich er toen voor in had willen zetten. Maar het past ook echt bij hem, kiezen voor de makkelijkste weg.
Soms voel ik dat ook heel erg: je mag hem hebben met zijn slappe gedrag. Maar soms doet het me zoveel pijn. Misschien wel vooral omdat we zo´n mooi gezin waren.
zaterdag 10 december 2011 om 14:48
Eigenlijk is het triest dat er steeds nieuwe mensen bijkomen op dit topic. Zoveel pijn en verdriet, maar toch welkom en schrijf het van je af en zoek hier steun, want we gaan allemaal door hetzelfde. We maken allemaal dezelfde hoop en wanhoop mee.
Heb net oook weer een stevig potje zitten huilen. Het besef dat het echt afgelopen is, sijpelt langzaam naat binnen. Volgende week zouden we 27 jaar bij elkaar zijn en nu ben ik alles kwijt. Ik ben zo dom geweest om 22 jaar geleden alles aan de kant te zetten om hem de kans te geven om carriere te maken. Nu ben ik 50 en raak ik alles kwijt: de liefde van mijn leven, mijn beste virend, mijn huis, mijn toekomst,alles. Ik ben zo bang voor wat er gaat komen.
Maar ik probeer door te gaan dus ik ga maar eens beginnen de kerstboom op te zetten.
Heb net oook weer een stevig potje zitten huilen. Het besef dat het echt afgelopen is, sijpelt langzaam naat binnen. Volgende week zouden we 27 jaar bij elkaar zijn en nu ben ik alles kwijt. Ik ben zo dom geweest om 22 jaar geleden alles aan de kant te zetten om hem de kans te geven om carriere te maken. Nu ben ik 50 en raak ik alles kwijt: de liefde van mijn leven, mijn beste virend, mijn huis, mijn toekomst,alles. Ik ben zo bang voor wat er gaat komen.
Maar ik probeer door te gaan dus ik ga maar eens beginnen de kerstboom op te zetten.
zaterdag 10 december 2011 om 15:20
Kerstboom... pfff.... geen zin in hier. Geen idee waar ik ben, met wie... heb er ook geen zin in om daarover na te denken, zal toch een kwestie van doorkomen zijn, die dagen...
Het besef dat het echt over is, daar ben ik ook nog niet aan toe, maar dat zal vanzelf wel komen.
Zij is bij mijn schoonouders absoluut niet welkom nog. Ik weet ook dat die mensen stapelgek op mij zijn. Dus dat gaat voor haar in de toekomst ook lastig worden, maar goed... ook hier zal tijd overheen moeten.
Mamaartje: hij zei tegen mij ook altijd dat verliefdheid je overkomt, maar dat het erom gaat wat je ermee doet... En nou doet ie dit dus, het is niet te geloven...
Goed hoor, om je te focussen op zaken waar je invloed op hebt. Dat is nl alleen maar positieve energie. Dus zeggen wat je wel wilt, niet wat je niet wilt. Ik probeer het ook, maar ook hier is het vallen en opstaan...
Het besef dat het echt over is, daar ben ik ook nog niet aan toe, maar dat zal vanzelf wel komen.
Zij is bij mijn schoonouders absoluut niet welkom nog. Ik weet ook dat die mensen stapelgek op mij zijn. Dus dat gaat voor haar in de toekomst ook lastig worden, maar goed... ook hier zal tijd overheen moeten.
Mamaartje: hij zei tegen mij ook altijd dat verliefdheid je overkomt, maar dat het erom gaat wat je ermee doet... En nou doet ie dit dus, het is niet te geloven...
Goed hoor, om je te focussen op zaken waar je invloed op hebt. Dat is nl alleen maar positieve energie. Dus zeggen wat je wel wilt, niet wat je niet wilt. Ik probeer het ook, maar ook hier is het vallen en opstaan...
zaterdag 10 december 2011 om 15:22
@mamaartje: verschrikkelijk. Nog jonge kindjes. Wat moet dat moeilijk zijn zeg. Goed van je dat je er een punt achter hebt gezet. Ik heb het ook gedaan. Je vertrouwen is zo volledig de grond ingestampt! Wel fijn dat je lieve vriendinnen hebt en lieve ouders! Die van mij heeft ook de makkelijkste weg gekozen. We hadden wel wat punten waar we niet uit leken te komen, maar om dan het nest in te duiken met een ander. Ja, met haar was het zoveel makkelijker zei hij. Geen gezeur. Nou, wat let je ga lekker naar haar toe! Hij komt er nog wel achter, dat het gras niet altijd groener is!
@Sigi: vreselijk moeilijk. Inderdaad dat gevoel van hoop. Ik heb totaal geen vertrouwen meer. Ik heb voor mezelf gekozen. Als ik in deze relatie blijf, dan weet ik dat ik ongelukkig zal worden. Ik kan niet met het idee leven. Alleen dat gevoel dat is vreselijk. Het mag van mij nu al ophouden. Maar ja, je moet het een plekje gaan geven. Maar betere tijden lijken nu zo ver weg. Ik vind het ook een fijn idee dat ik weet dat alle armen om mij heen zijn, zelfs die van zijn familie. Hij kan terecht bij haar en bij z'n biervrienden. Soms he, word ik zo vreselijk boos! En het andere moment lig ik weer te janken in m'n bed. Mijn gedachten die dan ineens weer bij hem zijn, maar ook bij haar. Wat ze nu aan het doen zijn en dat soort dingen. Ik kan mezelf echt helemaal gek maken!
@kunstje: het is heel triest dat er zoveel mensen zijn. Je leest echt hartverscheurende verhalen. Ik snap het ook neit dat mensen elkaar zoveel pijn kunnen doen. En jij, jeetje 27 jaar bij elkaar en nu is dat ineens uit elkaar gevallen. Huilen moet je ook eens doen. Dat lucht op! Goed dat je de kerstboom gaat opzetten! En vergeet niet, een mens kan uit dit soort situaties sterker terug komen!
Ik leef echt met jullie mee! Ik hoop toch nog een fijn weekend voor jullie allemaal.
Miranda
@Sigi: vreselijk moeilijk. Inderdaad dat gevoel van hoop. Ik heb totaal geen vertrouwen meer. Ik heb voor mezelf gekozen. Als ik in deze relatie blijf, dan weet ik dat ik ongelukkig zal worden. Ik kan niet met het idee leven. Alleen dat gevoel dat is vreselijk. Het mag van mij nu al ophouden. Maar ja, je moet het een plekje gaan geven. Maar betere tijden lijken nu zo ver weg. Ik vind het ook een fijn idee dat ik weet dat alle armen om mij heen zijn, zelfs die van zijn familie. Hij kan terecht bij haar en bij z'n biervrienden. Soms he, word ik zo vreselijk boos! En het andere moment lig ik weer te janken in m'n bed. Mijn gedachten die dan ineens weer bij hem zijn, maar ook bij haar. Wat ze nu aan het doen zijn en dat soort dingen. Ik kan mezelf echt helemaal gek maken!
@kunstje: het is heel triest dat er zoveel mensen zijn. Je leest echt hartverscheurende verhalen. Ik snap het ook neit dat mensen elkaar zoveel pijn kunnen doen. En jij, jeetje 27 jaar bij elkaar en nu is dat ineens uit elkaar gevallen. Huilen moet je ook eens doen. Dat lucht op! Goed dat je de kerstboom gaat opzetten! En vergeet niet, een mens kan uit dit soort situaties sterker terug komen!
Ik leef echt met jullie mee! Ik hoop toch nog een fijn weekend voor jullie allemaal.
Miranda
zaterdag 10 december 2011 om 17:18
Zo, ik ben uitgehuild na het mailtje van l*l dat we toch door moesten gaan met de therapie om dingen uit te praten voor we definitief uit elkaar gaan, in het belang van de kinderen. citaat:"En hij houdt nog wel van mij en hij is aardig en heeft me nooit belogen" (in welke categorie vozen met een slet valt, weet ik ook niet).
Nu verwijt hij mij dat het voor mij makkelijker is om te stoppen met therapie en hem de schuld te geven en niet te hoeven werken aan de werkelijke reden. IK heb hem afgelopen maanden pijn gedaan!! :puke:
Maar gisteren was ik ervan overtuigd dat ik niet meer naar de therapie wou, omdat hij toch weg wil en ik daar maar de hele tijd moest horen wat ik allemaal fout gedaan had en hoe een engel hij wel niet was. Als ik wat zei kwalificeerde hij dat als niet waar of reageerde helemaal niet.
Maar nu twijfel ik toch weer. Misschien is het wel beter om op neutraal terrein dingen uit te praten want ik ben inderdaad heel erg boos (de enige manier om de dag door te komen) en ook verbitterd. Vooral dat verbitterde wil ik kwijt. Ik wil niet zo'n cynische oude taart worden, die niemand meer vertrouwt. Heeft 1 van jullie hier ervaring mee?
Maar ik heb geen zin om zijn acties te gaan verdedigen bij de kinderen. Ze zijn 20 en 21 en kunnen zelf wel bedenken wat goed en wat fout is. Anders hebben we een grote fout in de opvoeding gemaakt.
De kerstboom staat al in de pot. Vanavond of morgen de versiering er nog in. Met kerst komt zoals gewoonlijk de hele familie hier eten (is een jarenlange traditie) incl. zijn ouders. Ik tover dan voor 16 mensen een 5 gangen-diner op tafel. Ik heb dat altijd met veel plezier gedaan en ik laat me dat niet afnemen. Nu heb ik ook nog de plaats om dat te doen. Wie weet waar ik volgend jaar zit. Er zullen wel de nodige tranen vloeiten, en ik zal wel het een en ander vergeten, maar ik zal er zo veel ik kan van genieten. Iedereen staat achter me, dus dat moet lukken. Ik ga ervoor!
Nu verwijt hij mij dat het voor mij makkelijker is om te stoppen met therapie en hem de schuld te geven en niet te hoeven werken aan de werkelijke reden. IK heb hem afgelopen maanden pijn gedaan!! :puke:
Maar gisteren was ik ervan overtuigd dat ik niet meer naar de therapie wou, omdat hij toch weg wil en ik daar maar de hele tijd moest horen wat ik allemaal fout gedaan had en hoe een engel hij wel niet was. Als ik wat zei kwalificeerde hij dat als niet waar of reageerde helemaal niet.
Maar nu twijfel ik toch weer. Misschien is het wel beter om op neutraal terrein dingen uit te praten want ik ben inderdaad heel erg boos (de enige manier om de dag door te komen) en ook verbitterd. Vooral dat verbitterde wil ik kwijt. Ik wil niet zo'n cynische oude taart worden, die niemand meer vertrouwt. Heeft 1 van jullie hier ervaring mee?
Maar ik heb geen zin om zijn acties te gaan verdedigen bij de kinderen. Ze zijn 20 en 21 en kunnen zelf wel bedenken wat goed en wat fout is. Anders hebben we een grote fout in de opvoeding gemaakt.
De kerstboom staat al in de pot. Vanavond of morgen de versiering er nog in. Met kerst komt zoals gewoonlijk de hele familie hier eten (is een jarenlange traditie) incl. zijn ouders. Ik tover dan voor 16 mensen een 5 gangen-diner op tafel. Ik heb dat altijd met veel plezier gedaan en ik laat me dat niet afnemen. Nu heb ik ook nog de plaats om dat te doen. Wie weet waar ik volgend jaar zit. Er zullen wel de nodige tranen vloeiten, en ik zal wel het een en ander vergeten, maar ik zal er zo veel ik kan van genieten. Iedereen staat achter me, dus dat moet lukken. Ik ga ervoor!
zaterdag 10 december 2011 om 17:19
Hier heb ik de kerstboom maar opgezet. Mijn kids willen dit graag, maar ik vind het moeilijk om te genieten. Mijn man doet zijn best..maar ik zit zo vol van twijfel en wantrouw en nog steeds nog steeds hou ik van die man... En Hij wil absoluut voor mij gaan zegt ie. Tja hadden we maar een glazen bol.. Ik mag alles inkijken van hem. Heeft nu letterlijk geen geheimen meer voor me... Maar ik heb de tel rek van hem nog niet bekeken.. Ik ben er bang voor. Vannacht een sms op zijn tel. Hij heeft hem laten lezen.. Van haar natuurlijk. Hij heeft hem genegeert. Volgende keer stuur jij maar wat terug als je daar behoefte aan hebt zegt ie. Ik wil zo graag dat het goed komt, maar het doet nog zon zeer.. En dan onze kids bijna jarig.. bijna 10 en 7. Die vroegen waarom mama zo verdrietig is. Mijn man heeft ze verteld dat ik verdriet heb en dat dat door papa komt. Papa is niet lief geweest zegt ie en dan breekt mijn hart als ik ze naar hem zie kijken met een verwijtende blik. en vervolgens mijn man de tranen in de ogen heeft. Nou gezellige kerst en happy newyear! Nou ik heb er geen zin in. Heb het gevoel dat ik op bed moet gaan liggen mat mijn slaapmedicatie enb dat ik voorlopig niet maar wakker moet worden... bah wat kan een mens zich rot voelen...
zaterdag 10 december 2011 om 17:40
Oh jee, Problemo, dat is ook een rotsituatie...
Ik weet ook niet wat ik in jouw geval zou doen. Ik bedenk me dat dan wel eens... want ook hier KAN het ook nog die kant ingaan (weet niet of ik dat wil, want nu heb ik geen keuze, dan wel).
Is voor jullie therapie juist geen optie?
Kunstje, wat klinkt dat sterk... koken voor iedereen. Kanjer dat je dat blijft doen. Therapie werkt alleen als je allebei wilt en opbouwend kunt zijn daarin. Als een van beiden dat niet heeft, dan is het beter het niet te doen denk ik... Dan is het beter om het af te sluiten. Hij kan jou dit dan aanrekenen als bewijs dat je niet wilt investeren, maar echt, dat zegt meer over hem dan over jou.
Miran, zo herkenbaar, al die fases: boos, verdrietig, onzeker, alles... en het uitzichtloze: wanneer ben ik weer gelukkig, zie ik de zon weer schijnen. Waardeloos dit...
Ik weet ook niet wat ik in jouw geval zou doen. Ik bedenk me dat dan wel eens... want ook hier KAN het ook nog die kant ingaan (weet niet of ik dat wil, want nu heb ik geen keuze, dan wel).
Is voor jullie therapie juist geen optie?
Kunstje, wat klinkt dat sterk... koken voor iedereen. Kanjer dat je dat blijft doen. Therapie werkt alleen als je allebei wilt en opbouwend kunt zijn daarin. Als een van beiden dat niet heeft, dan is het beter het niet te doen denk ik... Dan is het beter om het af te sluiten. Hij kan jou dit dan aanrekenen als bewijs dat je niet wilt investeren, maar echt, dat zegt meer over hem dan over jou.
Miran, zo herkenbaar, al die fases: boos, verdrietig, onzeker, alles... en het uitzichtloze: wanneer ben ik weer gelukkig, zie ik de zon weer schijnen. Waardeloos dit...
zaterdag 10 december 2011 om 17:50
@ sigi ik heb een verwijskaart voor de psych maar er zijn wachtlijsten... Heb wel veel aan gesprekken met man.. Maar het is zo vers dat mijn twijfel en wantrouwen nog veelal de bovenhand voeren.. Ik wil. Hij zegt te willen en ik heb hem maanden lang niet kunnen vertrouwen... En nu weet ik het niet. Toekomst zal moeten bewijzen dat ie te vertrouwen is.. En dat is moeilijk en ik ga daar niet eeuwig op zitten wachten... Het nieuwe jaar zal zeker voor mij zijn.. Met of zonder vent. Maar ik hoop dat mijn man oprechte spijt heeft en er aan werkt...
zaterdag 10 december 2011 om 18:07
@probleme, ik hoop voor jou dat je man het echt meent en dat jullie samen doorkunnen. Zover klinkt het alsof hij het meent. Hij geeft in elk geval toe dat hij fout zat. Dat is al heel wat meer dan de meesten van ons hier gekregen hebben. Dat was meestal: dat wij ze er toe gedreven hadden en al jaren ongelukkig waren. Dat betekent dat je herinneringen ineens niets meer waard zijn.
In dit geval zou ik relatietherapie zeker overwegen. Dan zou je moeten leren op een goede manier met elkaar te communiceren en ook je twijfels over de toekomst te uiten.
Sterkte en dikke knuffel
In dit geval zou ik relatietherapie zeker overwegen. Dan zou je moeten leren op een goede manier met elkaar te communiceren en ook je twijfels over de toekomst te uiten.
Sterkte en dikke knuffel
zaterdag 10 december 2011 om 18:20
@ kunstje ja hij heeft toegegeven aan mij en ook zelf aan buitenstaanders dat hij fout zat. En dat hij eigenlijk geen reden kan vinden waarom hij het heeft gedaan. Hij heeft in begin van ontdekking erg lekijke dingen gezegt, die mij heek erg gekwetst hebben. Hij heeft zijn oprechte excuus aangeboden en dat maakt het niet goed, maar dit is geen type man die dit zou doen en daarom voelt dat wel goed. Vrder heeft hij nu erg veel last van he feit dat men hem als boeman ziet. Ik neem het niet voor hem op in deze.. Dit moet ook hij verwerken net zoals ik mijn dingen.. We praten veel. Gister was hij nog even weg.. Ik slaap dan niet.. Hij zegt ik kan beter thuis blijven, dan slaap je tenminste nog... Tja zou ie anders nooit zeggen!!
zaterdag 10 december 2011 om 18:36
Ook hier hoor: Mijn ex(?) wentelt zich in schuld. Ik heb hier helemaal niks aan kunnen doen, ik had hem op geen enkel moment kunnen stoppen. Ik ben de meest geweldige persoon die op de wereld rondloopt. Onze relatie was goed; we zijn elkaar nergens kwijtgeraakt. Hij vindt ook dat ik deze pijn niet verdien. Hij heeft alleen een tunnelvisie naar haar en haar problemen gehad, heeft zich door niets of niemand laten stoppen al die tijd.
En nu... nu er twee huwelijken naar de knoppen zijn... weet hij het ineens ook allemaal niet zo zeker mee...
Ik ben net zo goed bedankt dus, net als de anderen hier, maar er wordt me geen schuldgevoel aangepraat. Aan de andere kant: Onze liefde staat dus ook nog overeind, ondanks dat die van hen er ook is. Dat maakt het ook zo lastig... Ik houd nog zoveel van hem...
En nu... nu er twee huwelijken naar de knoppen zijn... weet hij het ineens ook allemaal niet zo zeker mee...
Ik ben net zo goed bedankt dus, net als de anderen hier, maar er wordt me geen schuldgevoel aangepraat. Aan de andere kant: Onze liefde staat dus ook nog overeind, ondanks dat die van hen er ook is. Dat maakt het ook zo lastig... Ik houd nog zoveel van hem...
zaterdag 10 december 2011 om 18:46
@ zammm niets van waar joh en ook nooit geloofd ook. Hij wel. Zij heeft een miskraam gehad aldus haar! Spontaan nadat wij een weekendje weg zijn geweest.. ja ja eerst dreigen met een abortus en als je dan geen gehoor krijgt ga je andere dingen verzinnen. Ik heb het persoonlijk nooit geloofd en heb mijn man toe ook gevraagt om bewijs materiaal.. Voor hemzelf en voor mij. Maar als zij wel zweanger zou zijn was ik zeker weg geweest.. Nee dat trek ik echt niet. Mijn man heeft nu pa ssinds vorige week het besef dat ie alle contacten moet verbreken mat haar. en ik wil eigenlijk niet, maar ik ga zijn tel rek wel bekijken eind van deze maand. hij heeft verbetering beloofd en ik wil zekerheid.
Ook ik houd van mijn man en hij van mij zegt ie... Ik vind het moeilijk hoor het beheerst mijn complete dagen..
Ook ik houd van mijn man en hij van mij zegt ie... Ik vind het moeilijk hoor het beheerst mijn complete dagen..
zaterdag 10 december 2011 om 19:33
quote:problemo schreef op 10 december 2011 @ 18:20:
<knip>
maar dit is geen type man die dit zou doen en daarom voelt dat wel goed. <knip>
Sorry problemo maar hier zit je volgens mij flink in de ontkenning. "geen type man die dit zou doen" wat voor type is dat dan? Hij heeft het toch gewoon gedaan!
Ik dacht ook dat ik mijn man na 14 jaar wel kende maar dat blijkt dus aan alle kanten niet zo te zijn. Mijn ex had ook een enorm betrouwbare uitstraling en ik dacht dat ik absoluut op hem kon bouwen. Maar hij heeft jarenlang zijn mond gehouden over het feit dat hij ongelukkig was (althans, volgens hemzelf) en dus ook op een gegeven moment een affaire gekregen.
<knip>
maar dit is geen type man die dit zou doen en daarom voelt dat wel goed. <knip>
Sorry problemo maar hier zit je volgens mij flink in de ontkenning. "geen type man die dit zou doen" wat voor type is dat dan? Hij heeft het toch gewoon gedaan!
Ik dacht ook dat ik mijn man na 14 jaar wel kende maar dat blijkt dus aan alle kanten niet zo te zijn. Mijn ex had ook een enorm betrouwbare uitstraling en ik dacht dat ik absoluut op hem kon bouwen. Maar hij heeft jarenlang zijn mond gehouden over het feit dat hij ongelukkig was (althans, volgens hemzelf) en dus ook op een gegeven moment een affaire gekregen.
zaterdag 10 december 2011 om 19:40
tja laat ik het anders formuleren. Hij heeft in het verleden bij een ruzie of het zeggen van lelijke dingen nooit sorry gezegt terwijl hij wist dat het mij gekwetst had. En nu in deze heeft hij wel sorry gezegt, voor alles wat hij mij heeft aangedaan zegt ie. Maar het is moeilijk te accepteren en verder te gaan. Verder waar we gebleven zijn gaat niet. we hebben tegen elkaar gezegt opnieuw te beginnen.
zaterdag 10 december 2011 om 20:15
Problemo, maak anders voor jezelf eens een lijst of schrijf eens op wat jouw verwachtingen c.q. wensen zijn. Wat jij anders wil voor jou, voor hem, met hem, de kinderen, communicatie enz enz. Ook de dingen die je absoluut niet (meer) wil natuurlijk) Kan heel verhelderend werken. Voor beiden trouwens.
zaterdag 10 december 2011 om 20:49