Zwanger
alle pijlers
Zwanger en plotseling erg depressief
donderdag 23 februari 2012 om 10:49
Hallo allemaal,
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
Neem me niet kwalijk dat ik een nieuw topic start svp; de nood is hoog en de essentie van dit topic is behoorlijk afwijkend van mijn andere "hoera, 42 en zwanger" (in tweevoud).
Ik ben nu 7 weken zwanger en ben keihard van mijn roze wolkje afgekukeld. Ik heb vreselijk veel pijn, de ene migraine na de andere, en voel me ontzettend down,
We hebben een puppy, zelfs zij is nog teveel voor me, ze is al de hele week bij mijn ouders.
' s nachts kan ik niet slapen, soms val ik even weg en heb dan vreselijke nachtmerries over dat ik het babietje helemaal niet wil. Omdat ik er niet voor kan zorgen (ik kan immers nog niet voor mijn hond zorgen!), dat ik het vreselijk tekort ga doen vanwege mijn eigen lichamelijke gesteldheid.........
Het is zo'n vreselijk, allesoverheersend gevoel, ik weet me echt geen raad.
Ik heb een topic uit 2008 gelezen, maar de dame in kwestie 'was alleen maar -pffft- depressief'. Geen lichamelijke klachten.
Ik schaam me vreselijk, dat dit kon gebeuren had ik niet kunnen bevroeden. Ik was zo blij.......
Toch moet ik volhouden, de pijnstillers die ik nu slik zijn de enige die zijn toegestaan.
Ik hoop toch zo dat er IEMAND is die dit herkent en me zegt dat ik niet krankzinnig ben geworden!!
Dank dank dank!
donderdag 1 maart 2012 om 22:52
Kneippie, balen dat je zo slecht over jezelf denkt. Helaas zit het in je koppie en kunnen wij zeggen wat we willen, maar dat zal er vast toch niet voor langer dan een paar dagen in gaan.
Kun je niet iets gaan doen voor jezelf? Iets waarmee je aan je weerbaarheid werkt, je zelfvertrouwen probeert te masseren en weer te geloven in jezelf als absoluut de moeite waard? Dit kan zwanger, maar ook met kindje kan zoiets. Misschien helemaal niet verkeerd om een sessie in de week of twee weken even aan je psyche te werken. Het zal je vast een boost geven om vooruit te kunnen met je kindje. Om langzaam je vertrouwen terug te winnen.
Maar voor nu maar weer eens gewoon lekker slapen. Elke dag is weer een nieuwe.
Kun je niet iets gaan doen voor jezelf? Iets waarmee je aan je weerbaarheid werkt, je zelfvertrouwen probeert te masseren en weer te geloven in jezelf als absoluut de moeite waard? Dit kan zwanger, maar ook met kindje kan zoiets. Misschien helemaal niet verkeerd om een sessie in de week of twee weken even aan je psyche te werken. Het zal je vast een boost geven om vooruit te kunnen met je kindje. Om langzaam je vertrouwen terug te winnen.
Maar voor nu maar weer eens gewoon lekker slapen. Elke dag is weer een nieuwe.
vrijdag 2 maart 2012 om 14:12
Zolang je zwanger bent... zou ik de psyche lekker laten voor wat ie is. Alles wat je er nu in stopt, lijkt er compleet verdraaid uit te komen door die horrormonen. Gewoon je tijd uitzitten, accepteren dat je geen roze wolk ziet, maar dat die grijze over pak 'm beet 7 maanden waarschijnlijk overgewaaid is.
Dan even door de kraamtranen heen en huppakee het genieten kan beginnen.
(klinkt simpel toch... )
Als dat niet lukt, hup je bed in, stekker uit de telefoon, dekbed over je hoofd. Morgen weer een kans en dan ben je in ieder geval weer een dag verder
Dan even door de kraamtranen heen en huppakee het genieten kan beginnen.
(klinkt simpel toch... )
Als dat niet lukt, hup je bed in, stekker uit de telefoon, dekbed over je hoofd. Morgen weer een kans en dan ben je in ieder geval weer een dag verder
zondag 4 maart 2012 om 18:56
Kneippje, wat rot dat je je zo bagger voelt. Dit klinkt behoorlijk als een prenatale depressie. De 'normale' jij zou je zwangerschap een cadeau vinden toch? Dit soort gevoelens die je nu hebt horen bij een depressie. Daar is wat aan te doen. En daar moet je heel snel bij zijn want het gaat niet vanzelf over. Kun je geen spoedafspraak maken met de huisarts?
En wat iedereen hier zegt: het gaat over! En je gaat straks heel erg genieten van je baby. Helpt het als ik zeg dat ik weet waar ik over praat?
Sterkte meid!
En wat iedereen hier zegt: het gaat over! En je gaat straks heel erg genieten van je baby. Helpt het als ik zeg dat ik weet waar ik over praat?
Sterkte meid!
dinsdag 6 maart 2012 om 13:23
Lieve allemaal,
Na een lang en naar weekend vol emotionele toestanden (die weliswaar geen betrekking hebben op mijn zwangerschap maar me toch diep geraakt hebben) hier weer even een updateje.
Het gaat niet zo goed met me. Ik gebruik nooit woorden van die strekking maar eigenlijk gaat het gewoon K.
Lichamelijk een wrak, psychisch dito, mijn man begint in zijn reserves te raken......pffft. We kunnen altijd goed praten met elkaar maar op de een of andere manier vinden we elkaar niet echt de laatste dagen. Ik begrijp ook wel dat hij het zwaar heeft. Maar ik ben degene die voelt wat ze voelt (je kunt je zwangere lijf niet even op pauze zetten), en daar 24/7 mee geconfronteerd wordt.
In mijn omgeving rijst de vraag of ik "een kindje wel aan kan", en tja, zoiets komt hard aan als je je toch al een wandelende tak voelt.
Ik kan op de een of andere manier niet bij mijn gevoel komen. Het is net alsof ik toeschouwer ben. Een heel vreemde gewaarwording! Ook heb ik (hierdoor?) geen enkel gevoel bij "het kindje in mij". Soms wel hoor, dan word ik overvallen door heel simpele maar warme gevoelens en zie ik het voor me. Maar ik denk uit een soort zelfbescherming dat ik bepaalde mechanismen op 0 heb gezet......ik weet het niet want heb het niet met opzet gedaan en probeer alleen maar een verklaring te vinden.
Deze week weer gesprek huisarts. De waterlanders zullen rijkelijk vloeien. Ik ben benieuwd wanneer en of ze me doorstuurt. Denk dat ze hiermee zo lang heeft gewacht uit zelfbehoud (voor mij), ivm kans miskraam en mixed emotions,
Kruip weer onder m'n dekbed. Wat een drama, pfft.
Veel liefs weer, xx kneippje
Na een lang en naar weekend vol emotionele toestanden (die weliswaar geen betrekking hebben op mijn zwangerschap maar me toch diep geraakt hebben) hier weer even een updateje.
Het gaat niet zo goed met me. Ik gebruik nooit woorden van die strekking maar eigenlijk gaat het gewoon K.
Lichamelijk een wrak, psychisch dito, mijn man begint in zijn reserves te raken......pffft. We kunnen altijd goed praten met elkaar maar op de een of andere manier vinden we elkaar niet echt de laatste dagen. Ik begrijp ook wel dat hij het zwaar heeft. Maar ik ben degene die voelt wat ze voelt (je kunt je zwangere lijf niet even op pauze zetten), en daar 24/7 mee geconfronteerd wordt.
In mijn omgeving rijst de vraag of ik "een kindje wel aan kan", en tja, zoiets komt hard aan als je je toch al een wandelende tak voelt.
Ik kan op de een of andere manier niet bij mijn gevoel komen. Het is net alsof ik toeschouwer ben. Een heel vreemde gewaarwording! Ook heb ik (hierdoor?) geen enkel gevoel bij "het kindje in mij". Soms wel hoor, dan word ik overvallen door heel simpele maar warme gevoelens en zie ik het voor me. Maar ik denk uit een soort zelfbescherming dat ik bepaalde mechanismen op 0 heb gezet......ik weet het niet want heb het niet met opzet gedaan en probeer alleen maar een verklaring te vinden.
Deze week weer gesprek huisarts. De waterlanders zullen rijkelijk vloeien. Ik ben benieuwd wanneer en of ze me doorstuurt. Denk dat ze hiermee zo lang heeft gewacht uit zelfbehoud (voor mij), ivm kans miskraam en mixed emotions,
Kruip weer onder m'n dekbed. Wat een drama, pfft.
Veel liefs weer, xx kneippje
dinsdag 6 maart 2012 om 13:52
Hey Kneippje,
Dat de mensen om je heen zich afvragen of je een zwangerschap/baby wel aankan doet je niet ten goede natuurlijk...
Wat ik mij afvraag is dat je ivm je aandoening nog niet bij een gyn. bent geweest??
Ik moest meteen bij een positieve test bellen en dezelfde week kon ik al komen. Ik was toen 6 weken....
Omdat je al een kapot of minder functioneel lichaam hebt, kom je eerder onder gyn. toezicht.
Waarom is dat bij nog niet gebeurd?
Met de 11e week had ik mijn eerste psychische hulp al op de POP.
Dat je nu weer op bed gaat liggen is een duidelijk teken van depressiviteit (ik kan dat natuurlijk nooit weten, ben geen dokter) maar als ik je zo lees denk ik dat Helene gelijk heeft. Antidepressiva zou in dit geval denk ik niet verkeerd zijn....
Je beschrijving over een toeschouwer zijn en je gevoel niet kunnen " voelen" jegens je kindje herken ik ook.
Dat je je lichamelijk zo slecht voelt kan goed een gevolg zijn van je psychische toestand.... Vooral met een reumatische aandoening is veel op bed liggen niet echt verstandig.
Probeer uit jezelf een beetje uit je vizieuze cirkel te komen en ga een wandelingtje maken. Een ritme opbouwen.
Kun je niet meteen bij je ha terecht?? Bel anders je gyn. op voor een (eerdere) afspraak?
Sterkte en hou je taai...
Dat de mensen om je heen zich afvragen of je een zwangerschap/baby wel aankan doet je niet ten goede natuurlijk...
Wat ik mij afvraag is dat je ivm je aandoening nog niet bij een gyn. bent geweest??
Ik moest meteen bij een positieve test bellen en dezelfde week kon ik al komen. Ik was toen 6 weken....
Omdat je al een kapot of minder functioneel lichaam hebt, kom je eerder onder gyn. toezicht.
Waarom is dat bij nog niet gebeurd?
Met de 11e week had ik mijn eerste psychische hulp al op de POP.
Dat je nu weer op bed gaat liggen is een duidelijk teken van depressiviteit (ik kan dat natuurlijk nooit weten, ben geen dokter) maar als ik je zo lees denk ik dat Helene gelijk heeft. Antidepressiva zou in dit geval denk ik niet verkeerd zijn....
Je beschrijving over een toeschouwer zijn en je gevoel niet kunnen " voelen" jegens je kindje herken ik ook.
Dat je je lichamelijk zo slecht voelt kan goed een gevolg zijn van je psychische toestand.... Vooral met een reumatische aandoening is veel op bed liggen niet echt verstandig.
Probeer uit jezelf een beetje uit je vizieuze cirkel te komen en ga een wandelingtje maken. Een ritme opbouwen.
Kun je niet meteen bij je ha terecht?? Bel anders je gyn. op voor een (eerdere) afspraak?
Sterkte en hou je taai...
dinsdag 6 maart 2012 om 13:56
Hi Helene, wat lief dat je toch altijd zo snel reageert!!
Voordat ik zwanger werd was ik al gestopt met antidepressiva, het ging goed, dus niet meer nodig. Nu is het zo dat je wel kunt "doorgebroken", maar opnieuw beginnen TIJDENS de zwangerschap is veel schadelijker voor het vruchtje.
Helaas bij ons geen POP poli in de buurt, dat vind ik echt jammer.
En weet je, eigenlijk krijg ik veel steun en hulp vanuit mijn omgeving. De beslissing of ik wel of niet voor een kindje zal kunnen zorgen ligt in mijn handen (en die van mijn man). Niemand anders kent onze situatie zoals wij, behalve de mensen die heel dicht bij ons staan. Onze huisarts fungeert momenteel als (enige) hulpverlener, en om eerlijk te zijn, vind ik het zo ook het fijnste (afgezien van POP poli mogelijkheid)
Voordat ik zwanger werd was ik al gestopt met antidepressiva, het ging goed, dus niet meer nodig. Nu is het zo dat je wel kunt "doorgebroken", maar opnieuw beginnen TIJDENS de zwangerschap is veel schadelijker voor het vruchtje.
Helaas bij ons geen POP poli in de buurt, dat vind ik echt jammer.
En weet je, eigenlijk krijg ik veel steun en hulp vanuit mijn omgeving. De beslissing of ik wel of niet voor een kindje zal kunnen zorgen ligt in mijn handen (en die van mijn man). Niemand anders kent onze situatie zoals wij, behalve de mensen die heel dicht bij ons staan. Onze huisarts fungeert momenteel als (enige) hulpverlener, en om eerlijk te zijn, vind ik het zo ook het fijnste (afgezien van POP poli mogelijkheid)
dinsdag 6 maart 2012 om 14:25
dinsdag 6 maart 2012 om 14:31
Heeft jullie ziekenhuis geen pop? Ik dacht dat elk ziekenhuis dat standaard had.... Dat is dan een vergissing van mijn kant, ik ging er gewoon vanuit.
Wel fijn dat je je prettig voelt bij je ha.
In mijn omgeving (en nog steeds) krijg ik reacties en vragen of het wel verstandig is, en of ik wel aan kan. (zwangerschap en nasleep daarvan, verzorging)
Dat doet pijn, maar dat betekent ook dat mensen erover nadenken en het erover willen hebben. Meestal wordt in dezelfde adem hulp aangeboden.
Tijdens de zwangerschap beginnen met Ad is volgens mijn gyn. niet schadelijk... Ik heb een antipsychotisch middel meegekregen (Haldol - puur voor de bijwerking, dus niet voor het psychische gedeelte) dat tot 3 mg verantwoord was tijdens de zwangerschap. Ik slikte 0,5 mg per dag om te kunnen slapen....
Wel fijn dat je je prettig voelt bij je ha.
In mijn omgeving (en nog steeds) krijg ik reacties en vragen of het wel verstandig is, en of ik wel aan kan. (zwangerschap en nasleep daarvan, verzorging)
Dat doet pijn, maar dat betekent ook dat mensen erover nadenken en het erover willen hebben. Meestal wordt in dezelfde adem hulp aangeboden.
Tijdens de zwangerschap beginnen met Ad is volgens mijn gyn. niet schadelijk... Ik heb een antipsychotisch middel meegekregen (Haldol - puur voor de bijwerking, dus niet voor het psychische gedeelte) dat tot 3 mg verantwoord was tijdens de zwangerschap. Ik slikte 0,5 mg per dag om te kunnen slapen....
dinsdag 6 maart 2012 om 15:57
@Helene: lijkt me fijn om al zover te zijn, wetende dat alles ok is. Soms is het jammer dat "we" (ik bedoel verschillende mensen hier met wie het klikt) geen contact kunnen hebben via fb e.d. Ben een vrouw en natuurlijk nieuwsgierig naar "de mens achter" )
Fijn voor je dat je je o.a. Hier toch een beetje kunt vermaken en daarnaast een Godsgeschenk bent voor mensen zoals ik!!
@Kolki: ja jammer hè?! Ik baal er ook van hoor, ze hadden er zelfs nog nooit van gehoord, kun je nagaan.
Mijn grootste angst IS mijn medicijnengebruik; ik slikte echt tonnen weg toen ik al zwanger was (maar het nog niet wist). Nu is het weliswaar teruggeschroefd, maar als ik sommige middelen Google en op Engelse sites terechtkom, slaat de angst me om het hart! Bovendien heb ik het boek van Dick Swaab gelezen, waarin wordt gesteld dat zelfs een paracetamolletje al teveel van het goede is. In dit kader kan niemand mij geruststellen, om de eenvoudige reden dat er relatief weinig onderzoek is gedaan naar het effect van geneesmiddelen op ongeboren babies
Fijn voor je dat je je o.a. Hier toch een beetje kunt vermaken en daarnaast een Godsgeschenk bent voor mensen zoals ik!!
@Kolki: ja jammer hè?! Ik baal er ook van hoor, ze hadden er zelfs nog nooit van gehoord, kun je nagaan.
Mijn grootste angst IS mijn medicijnengebruik; ik slikte echt tonnen weg toen ik al zwanger was (maar het nog niet wist). Nu is het weliswaar teruggeschroefd, maar als ik sommige middelen Google en op Engelse sites terechtkom, slaat de angst me om het hart! Bovendien heb ik het boek van Dick Swaab gelezen, waarin wordt gesteld dat zelfs een paracetamolletje al teveel van het goede is. In dit kader kan niemand mij geruststellen, om de eenvoudige reden dat er relatief weinig onderzoek is gedaan naar het effect van geneesmiddelen op ongeboren babies
dinsdag 6 maart 2012 om 16:29
Gossie, erg vervelend dat soms m'n tekst ineens vanzelf wordt geplaatst terwijl ik nog niet klaar ben! Nu dus ook 
De essentie staat er, maar wat ik er nog aan wilde toevoegen is dat ik het doodeng vind om te speculeren op een goede afloop. God weet wat er voor schade wordt aangericht.........
Tel daarbij op mijn gemoed en ik geloof direct dat Problem Child 4 in de maak is.....HELP! Straks krijg je van die achteraf verhalen, maar ja, wat heb je daar dan aan?!
Liefs xxxxx
De essentie staat er, maar wat ik er nog aan wilde toevoegen is dat ik het doodeng vind om te speculeren op een goede afloop. God weet wat er voor schade wordt aangericht.........
Tel daarbij op mijn gemoed en ik geloof direct dat Problem Child 4 in de maak is.....HELP! Straks krijg je van die achteraf verhalen, maar ja, wat heb je daar dan aan?!
Liefs xxxxx
dinsdag 6 maart 2012 om 23:17
Lieve, lieve kneippje.
Helene31 attendeerde mij op jouw topic en ik heb tranen met tuiten gehuild. Het is mijn zwangerschap onderhand all over again. Maar het is goed gekomen, ik heb een prachtig mannetje van anderhalf, vrolijk, ondernemend, slim en hij pakt iedereen in.
Ik heb PTSS met depressieve kenmerken, al voor de zwangerschap, met klachten die juist door het fertiliteitstraject zijn verergerd. Ik was die slak die een startbewijs kreeg bij de marathon. De wanhoop die jij nu voelt is zo herkenbaar, zo akelig. Ik weet hoe het voelt om er middenin te zitten, maar heus: het komt goed!
Ik heb veel medicijnen geslikt tijdens de zwangerschap, AD en anti-psychotica om te kunnen slapen. Nog iets voor leverstuwing erbij. Ik ben extra goed gecontroleerd, nog psychologische hulp ernaast gehad, want dat moeten klinkt ook heel bekend. Weet je wat jij moet, zei mijn gynaecoloog altijd, gewoon lekker gaan broeden. Meer niet. Dat is het enige wat jij nu ook moet doen, broeden.
En alvast proberen alles stuk te lezen wat er is over je zwangerschap. Als je iets wilt doen, doe dan iets leuks wat binnnen je vermogens ligt. Bij ons had de kraam de dag na thuiskomst uit het ziekenhuis mijn huishouden weer op rolletjes lopen. Dus lekker laten liggen, lekker belangrijk.
Maak je niet druk over de gezondheid van je kindje, de artsen nemen geen onverantwoorde risico's met jullie gezondheid. Echt niet. Ze weten niet alles, maar ik heb alleen maar ervaren dat ze stinkend hun best doen.
Helene31 attendeerde mij op jouw topic en ik heb tranen met tuiten gehuild. Het is mijn zwangerschap onderhand all over again. Maar het is goed gekomen, ik heb een prachtig mannetje van anderhalf, vrolijk, ondernemend, slim en hij pakt iedereen in.
Ik heb PTSS met depressieve kenmerken, al voor de zwangerschap, met klachten die juist door het fertiliteitstraject zijn verergerd. Ik was die slak die een startbewijs kreeg bij de marathon. De wanhoop die jij nu voelt is zo herkenbaar, zo akelig. Ik weet hoe het voelt om er middenin te zitten, maar heus: het komt goed!
Ik heb veel medicijnen geslikt tijdens de zwangerschap, AD en anti-psychotica om te kunnen slapen. Nog iets voor leverstuwing erbij. Ik ben extra goed gecontroleerd, nog psychologische hulp ernaast gehad, want dat moeten klinkt ook heel bekend. Weet je wat jij moet, zei mijn gynaecoloog altijd, gewoon lekker gaan broeden. Meer niet. Dat is het enige wat jij nu ook moet doen, broeden.
En alvast proberen alles stuk te lezen wat er is over je zwangerschap. Als je iets wilt doen, doe dan iets leuks wat binnnen je vermogens ligt. Bij ons had de kraam de dag na thuiskomst uit het ziekenhuis mijn huishouden weer op rolletjes lopen. Dus lekker laten liggen, lekker belangrijk.
Maak je niet druk over de gezondheid van je kindje, de artsen nemen geen onverantwoorde risico's met jullie gezondheid. Echt niet. Ze weten niet alles, maar ik heb alleen maar ervaren dat ze stinkend hun best doen.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 7 maart 2012 om 00:47
Met het risico dat ik me opdring, voor wat het waard is mijn ervaring/overtuiging. Tijdens de zwangerschappen van mijn partner was het nodig dat ze antidepressiva gebruikte. Ze heeft in perioden nog wel meer dan dat gebruikt (ook Imigran tegen migraine). Mijn kinderen (meisje van nu 7 en jongen van nu 4) zijn beide gezond, gelukkig en getalenteerd en wij houden meer van ze dan wat dan ook. Dat gezegd hebbende ben ik er altijd van overtuigd geweest dat voor een succesvolle zwangerschap het eerste vereiste is dat de moeder zich goed genoeg voelt om het te volbrengen. Daar moet dus voor gezorgd worden en dat gaat in principe VOOR andere belangen. Het lijkt mij dat je eigen gevoel je waarschijnlijk ook duidelijk maakt dat ingrijpen van arts/psychiater (en bijvoorbeeld met medicijnen of gesprekstherapie of anders) nodig is. Dat is niet erg, jouw belang staat voorop.
Medicijngebruik, leeftijd, levensstijl kunnen risico's verhogen, maar in de orde van 0,5% naar 3,5%. En niet van 0,5% naar 80%, laat je niets wijsmaken. Meeste kans op aangeboren afwijkingen zitten in de eerste weken van de zwangerschap en die heb je al gehad begrijp ik. Meeste hormonale schommelingen zitten ook in deze periode.
Overleg met je artsen en vertel het vanuit jouw optiek zoals het is. Gebruik die medicijnen als men ze je aanraadt, ze zullen de situatie verbeteren.
Laatste opmerking, je schreef over eerder medicijngebruik waarmee je voor de zwangerschap mee gestopt bent. Je hebt lijkt mij dan een grote kans dat je op dit moment ook zeer zwaar getroffen wordt door (tijdelijke) rebound/ontwenningsverschijnselen door het stoppen van die medicijnen. Die verschijnselen kunnen ook alsnog getriggerd worden/optreden terwijl het de eerste weken/maanden na het afbouwen goed leek te gaan. Bespreek dit ook met een arts/psychiater. Veel sterkte, jouw belang staat voorop.
Medicijngebruik, leeftijd, levensstijl kunnen risico's verhogen, maar in de orde van 0,5% naar 3,5%. En niet van 0,5% naar 80%, laat je niets wijsmaken. Meeste kans op aangeboren afwijkingen zitten in de eerste weken van de zwangerschap en die heb je al gehad begrijp ik. Meeste hormonale schommelingen zitten ook in deze periode.
Overleg met je artsen en vertel het vanuit jouw optiek zoals het is. Gebruik die medicijnen als men ze je aanraadt, ze zullen de situatie verbeteren.
Laatste opmerking, je schreef over eerder medicijngebruik waarmee je voor de zwangerschap mee gestopt bent. Je hebt lijkt mij dan een grote kans dat je op dit moment ook zeer zwaar getroffen wordt door (tijdelijke) rebound/ontwenningsverschijnselen door het stoppen van die medicijnen. Die verschijnselen kunnen ook alsnog getriggerd worden/optreden terwijl het de eerste weken/maanden na het afbouwen goed leek te gaan. Bespreek dit ook met een arts/psychiater. Veel sterkte, jouw belang staat voorop.
woensdag 7 maart 2012 om 08:30
Meiske, wat een moeilijke tijd, en wat een verdriet!
Ik zei gisteren nog tegen maliman toen we uit het ziekenhuis liepen om onze dochter weer mee naar huis te nemen, wat ben ik blij (zag een paar zwangere vrouwen lopen) dat ik dat noooooooit meer hoef!
Ik vond het een verschrikking, een hel, een enorme bijna godsonmogelijke opgave. Alsof mijn lijf en mijn brein niet meer van mij waren. Alsof de Mali die ik doorgaans was, volledig was overgenomen door een buitenaardse entiteit.
Ik had altijd een hoop onrust in mijn lijf, alles jeukte en friemelde en deed me zeer. Ik zag het niet meer zitten, alles was fout, iedereen was fout en de baby die was de bron van de ellende (heel hard gezegd) . Pas na een maand of 5 kon ik een beetje gaan genieten, en dat hield weer op na 7,5 maand omdat ik lichamelijk niet meer uit de voeten kwam. Ik sloot me voor alles en iedereen af, ook mijn partner, alleen mijn moeder mocht me helpen. Achteraf was dat ook vreselijk voor mijn partner, hij is een engel dat hij nooit van mijn zijde is afgeweken.
Mijn advies is, sluit je niet af, zoek psychische hulp, slik medicijnen, arsen schrijven echt niks voor als dat levensgevaarlijk is voor jou kleintje!
Ik heb 3 prachtige kinderen, 2 jongens en een beeldschoon meisje. Ik red het, met hulp en soms ook gewoon zonder. Is het zwaar? Ja zeker soms wel, maar de liefde die je voelt voor jou kind geeft je echt vleugels. Jij kan dit, samen met jou partner en een goede backup! Tussen de regels door lees ik juist een hoop liefde voor jou ukkie, maar laat jezelf niet verder afglijden. Creeer een ritme in je dag, geef jezelf af en toe een piepklein trapje, steek je neusje in het voorjaars zonnetje, lees leuke zwangerschapsboeken, koop een paar ieniminie kleine sokjes, geef je partner een dikke knuffel en wees vooral lief voor jezelf vrouw! Heel veel sterkte en kracht
Ik zei gisteren nog tegen maliman toen we uit het ziekenhuis liepen om onze dochter weer mee naar huis te nemen, wat ben ik blij (zag een paar zwangere vrouwen lopen) dat ik dat noooooooit meer hoef!
Ik vond het een verschrikking, een hel, een enorme bijna godsonmogelijke opgave. Alsof mijn lijf en mijn brein niet meer van mij waren. Alsof de Mali die ik doorgaans was, volledig was overgenomen door een buitenaardse entiteit.
Ik had altijd een hoop onrust in mijn lijf, alles jeukte en friemelde en deed me zeer. Ik zag het niet meer zitten, alles was fout, iedereen was fout en de baby die was de bron van de ellende (heel hard gezegd) . Pas na een maand of 5 kon ik een beetje gaan genieten, en dat hield weer op na 7,5 maand omdat ik lichamelijk niet meer uit de voeten kwam. Ik sloot me voor alles en iedereen af, ook mijn partner, alleen mijn moeder mocht me helpen. Achteraf was dat ook vreselijk voor mijn partner, hij is een engel dat hij nooit van mijn zijde is afgeweken.
Mijn advies is, sluit je niet af, zoek psychische hulp, slik medicijnen, arsen schrijven echt niks voor als dat levensgevaarlijk is voor jou kleintje!
Ik heb 3 prachtige kinderen, 2 jongens en een beeldschoon meisje. Ik red het, met hulp en soms ook gewoon zonder. Is het zwaar? Ja zeker soms wel, maar de liefde die je voelt voor jou kind geeft je echt vleugels. Jij kan dit, samen met jou partner en een goede backup! Tussen de regels door lees ik juist een hoop liefde voor jou ukkie, maar laat jezelf niet verder afglijden. Creeer een ritme in je dag, geef jezelf af en toe een piepklein trapje, steek je neusje in het voorjaars zonnetje, lees leuke zwangerschapsboeken, koop een paar ieniminie kleine sokjes, geef je partner een dikke knuffel en wees vooral lief voor jezelf vrouw! Heel veel sterkte en kracht
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 7 maart 2012 om 12:58
Lieve, lieve schatten,
De waterlanders zitten me een beetje in de weg, maar ik moet toch even wat schrijven. Al was het maar om te zeggen hoe dankbaar ik ben met mijn legertje "geheime vriendinnen!!"
Het is zo fijn om te lezen dat sommigen van jullie nagenoeg exact dezelfde emoties, angsten etc hebben ervaren. Ik vraag me alleen af: hebben we hetzelfde bouwjaar (?).......dat is nl. ook 1 van mijn redenen tot deze wanhoop.
Ik heb er niet echt op losgeleefd, maar toch gerookt tot de dag van de ontdekking, bakken medicijnen gebruikt.......en dat al jarenlang. Ongelooflijk eigenlijk dat zo'n lijfje dan toch ineens een kindje kan voortbrengen, althans daar heeft het alle schijn van.
Een paar dagen geleden stond ik echt op instorten en sindsdien, ik geef het maar toe, neem ik meer tranquillizers dan voorgeschreven. Nu ben ik gelukkig weer rustig, maar ik zit zwaar aan de pillen. Het is dus een soort artificiële rust, maar dat is dan maar zo. M'n ergste gevoelens van depressie zijn (hierdoor??) ook verdwenen, dus twee vliegen in een klap.
Geen idee of ik een schop onder m'n kont ga krijgen van dokter Bibber, maar ook die neem ik dan maar voor lief. Om m goed te raken heb je sowieso twee voeten nodig
Maar goed, resumerend zijn de volgende twee de grootste obstakels 1) angst voor afwijkingen bij kindje vanwege leeftijd/medicijnengebruik en in deze lijn ook de angst DAT de afwijkingen niet voor de geboorte gevonden worden (scared to death
De waterlanders zitten me een beetje in de weg, maar ik moet toch even wat schrijven. Al was het maar om te zeggen hoe dankbaar ik ben met mijn legertje "geheime vriendinnen!!"
Het is zo fijn om te lezen dat sommigen van jullie nagenoeg exact dezelfde emoties, angsten etc hebben ervaren. Ik vraag me alleen af: hebben we hetzelfde bouwjaar (?).......dat is nl. ook 1 van mijn redenen tot deze wanhoop.
Ik heb er niet echt op losgeleefd, maar toch gerookt tot de dag van de ontdekking, bakken medicijnen gebruikt.......en dat al jarenlang. Ongelooflijk eigenlijk dat zo'n lijfje dan toch ineens een kindje kan voortbrengen, althans daar heeft het alle schijn van.
Een paar dagen geleden stond ik echt op instorten en sindsdien, ik geef het maar toe, neem ik meer tranquillizers dan voorgeschreven. Nu ben ik gelukkig weer rustig, maar ik zit zwaar aan de pillen. Het is dus een soort artificiële rust, maar dat is dan maar zo. M'n ergste gevoelens van depressie zijn (hierdoor??) ook verdwenen, dus twee vliegen in een klap.
Geen idee of ik een schop onder m'n kont ga krijgen van dokter Bibber, maar ook die neem ik dan maar voor lief. Om m goed te raken heb je sowieso twee voeten nodig
Maar goed, resumerend zijn de volgende twee de grootste obstakels 1) angst voor afwijkingen bij kindje vanwege leeftijd/medicijnengebruik en in deze lijn ook de angst DAT de afwijkingen niet voor de geboorte gevonden worden (scared to death
woensdag 7 maart 2012 om 13:11
) (ging weer fout, sorry!!) en 2) ZAL IK WEL GOED GENOEG ZIJN ALS MOEDER?
Ik schaam me dat ik er zo over door blijf zeuren want iedereen probeert me gerust te stellen! Sorry sorry sorry!!!
Mijn man is de rust zelve, hij is al net zo'n Godsgeschenk als het kindje. Maar deze week brak hij toch ook bijna. Gelukkig, zeker ook voor hem (!), is de rust nu dan toch wedergekeerd.
We hebben gisteravond zitten bekijken welke tests mogelijk zijn. Jullie weten er vast alles van....ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik denk dat wij een nekplooimeting, punctie en vlokkentest moeten (laten) doen....? Wat is jullie idee of wat zijn jullie ervaringen?
Lieverds, ik heb echt weer zo'n fijne zware hoofdpijn. Alsof ik een fles rosé burgemeester heb gemaakt gisteravond (was het maar waar.......terrasje........gezellig groepje (wij met z'n allen lijkt me bv heel gezellig)..,...mmmmmm), dus ik ga maar weer
stoppen.
Wijs me er gerust op als ik niet op vragen terugkom of doordraaf oid
Ik schaam me dat ik er zo over door blijf zeuren want iedereen probeert me gerust te stellen! Sorry sorry sorry!!!
Mijn man is de rust zelve, hij is al net zo'n Godsgeschenk als het kindje. Maar deze week brak hij toch ook bijna. Gelukkig, zeker ook voor hem (!), is de rust nu dan toch wedergekeerd.
We hebben gisteravond zitten bekijken welke tests mogelijk zijn. Jullie weten er vast alles van....ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik denk dat wij een nekplooimeting, punctie en vlokkentest moeten (laten) doen....? Wat is jullie idee of wat zijn jullie ervaringen?
Lieverds, ik heb echt weer zo'n fijne zware hoofdpijn. Alsof ik een fles rosé burgemeester heb gemaakt gisteravond (was het maar waar.......terrasje........gezellig groepje (wij met z'n allen lijkt me bv heel gezellig)..,...mmmmmm), dus ik ga maar weer
stoppen.
Wijs me er gerust op als ik niet op vragen terugkom of doordraaf oid
woensdag 7 maart 2012 om 13:37
Meis al die vragen horen erbij, die hebben moeders 'zonder' problemen ook.
Nekplooi meting e.d krijg je standaard vanwege leeftijd, weet niet of dat ook zo is met een vlokkentest? Maar misschien weten de ander hier wat over. Ik had een slechte 20 weken echo (echodense darmen, kan wijzen op down, taaislijmziekte) en kreeg een vruchtwater punctie aangeboden. Ik heb dit niet gedaan, wij waren al zo gehecht aan ons kleine meisje dat ze welkom was ongeacht afwijkingen e.d. Maar hier kun je het best over praten met je gyn, die weet alle ins en outs. Ik zou wel doorgeven aan je HA dat je je medicatie hebt verhoogd.
Adem in adem uit en zorg goed voor jezelf meis! Komt goed heus waar!
Nekplooi meting e.d krijg je standaard vanwege leeftijd, weet niet of dat ook zo is met een vlokkentest? Maar misschien weten de ander hier wat over. Ik had een slechte 20 weken echo (echodense darmen, kan wijzen op down, taaislijmziekte) en kreeg een vruchtwater punctie aangeboden. Ik heb dit niet gedaan, wij waren al zo gehecht aan ons kleine meisje dat ze welkom was ongeacht afwijkingen e.d. Maar hier kun je het best over praten met je gyn, die weet alle ins en outs. Ik zou wel doorgeven aan je HA dat je je medicatie hebt verhoogd.
Adem in adem uit en zorg goed voor jezelf meis! Komt goed heus waar!
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 7 maart 2012 om 13:44
Bij vrouwen van 36+ wordt standaard een combinatietest aangeboden. Komt daar een slechte uitslag uit, dan wordt overgegaan tot een punctie of vlokkentest.
In het geval van Kneippje kan ik me voorstellen dat direct voor de vruchtwaterpunctie wordt gekozen. Ik zou daar denk ik ook voor kiezen, omdat je je zo'n zorgen maakt over je medicijngebruik. Geef dat dus aan bij de verloskundige, dan kun je de combinatietest overslaan. Die geeft slechts een kansberekening namelijk.
In het geval van Kneippje kan ik me voorstellen dat direct voor de vruchtwaterpunctie wordt gekozen. Ik zou daar denk ik ook voor kiezen, omdat je je zo'n zorgen maakt over je medicijngebruik. Geef dat dus aan bij de verloskundige, dan kun je de combinatietest overslaan. Die geeft slechts een kansberekening namelijk.
woensdag 7 maart 2012 om 13:56
Wat fijn dat het ietsje beter met je gaat.. De tranen zitten mij ook hoog als ik het lees. Ik weet waar je doorheen gaat, het voelt als de hel.. Maar. Het. Komt. Goed!
Als je eens wist hoeveel ik nu van m'n kind geniet! En dat je je afvraagt of je wel een goeie moeder bent is heel normaal. Het zou pas vreemd zijn als je je dat nooit zou afvragen
Hang in there, jullie komen er wel!!
Als je eens wist hoeveel ik nu van m'n kind geniet! En dat je je afvraagt of je wel een goeie moeder bent is heel normaal. Het zou pas vreemd zijn als je je dat nooit zou afvragen
Hang in there, jullie komen er wel!!
