Overig
alle pijlers
Laat op het forum?
maandag 14 april 2008 om 01:15
hey,
Ben ook nog wakker. Vraag me niet waarom ik nog niet in bed lig. Mijn wekker gaat om 7.15 uur (dan moet ik echt rennen).
jeetje wordt wel erg kort nachtje zo.... hmmm, misschien toch bedtijd?
En mensen met psychische problemen? hmmm heb er effe genoeg van. Een vriendin loopt over van zelfmedelijden (terwijl ze zelf niks onderneemt). Ik ben er effe klaar mee.
Truste!!
Ben ook nog wakker. Vraag me niet waarom ik nog niet in bed lig. Mijn wekker gaat om 7.15 uur (dan moet ik echt rennen).
jeetje wordt wel erg kort nachtje zo.... hmmm, misschien toch bedtijd?
En mensen met psychische problemen? hmmm heb er effe genoeg van. Een vriendin loopt over van zelfmedelijden (terwijl ze zelf niks onderneemt). Ik ben er effe klaar mee.
Truste!!
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!
maandag 14 april 2008 om 01:21
Tsja,dat zei ik ik ook al.
Emotionele toestand. Het is ook heel naar. Ik krijg altijd een naar gevoel van deze verhalen.Het zou je dus ook zomaar kunnen gebeuren zonder dat je het aan ziet komen. Mij dus ook.
Maar ach,ik ben een beetje overgevoelig vandaag,dat raakt mij even zo'n opmerking.
Never mind.
Emotionele toestand. Het is ook heel naar. Ik krijg altijd een naar gevoel van deze verhalen.Het zou je dus ook zomaar kunnen gebeuren zonder dat je het aan ziet komen. Mij dus ook.
Maar ach,ik ben een beetje overgevoelig vandaag,dat raakt mij even zo'n opmerking.
Never mind.
maandag 14 april 2008 om 01:26
Sja, ik weet er alles van. Van het niet zien aankomen bedoel ik. En dat is nou eenmaal heel hard en verdrietig. En dan zie je de dingen even niet meer helemaal objectief denk ik.
Miss Dubbelfriss, is het echt zelfmedelijden? Of zou het ook een soort roep om hulp kunnen zijn? Omdat ze het idee heeft dat als ze er zelf niet over praat, ook niemand er naar vraagt? Of omdat ze misschien echt heel slecht in haar vel zit en gewoon heel veel behoefte heeft om het erover te hebben en om een klankbord te hebben?
Miss Dubbelfriss, is het echt zelfmedelijden? Of zou het ook een soort roep om hulp kunnen zijn? Omdat ze het idee heeft dat als ze er zelf niet over praat, ook niemand er naar vraagt? Of omdat ze misschien echt heel slecht in haar vel zit en gewoon heel veel behoefte heeft om het erover te hebben en om een klankbord te hebben?
maandag 14 april 2008 om 01:36
Ja dat is waar soleil. Wat dat betreft kan je je heel goed inleven.
Wat mensen met psychische problemen betreft. ook die heb je in alle soorten en maten.
het is soms moeilijk te peilen of het een slachtofferrol beterft of een kreet om hulp.Of gewoon onmacht van de desbetreffende persoon om er wat aan te gaan doen.
Wat mensen met psychische problemen betreft. ook die heb je in alle soorten en maten.
het is soms moeilijk te peilen of het een slachtofferrol beterft of een kreet om hulp.Of gewoon onmacht van de desbetreffende persoon om er wat aan te gaan doen.
maandag 14 april 2008 om 01:40
maandag 14 april 2008 om 01:41
quote:_Soleil_ schreef op 14 april 2008 @ 01:26:
Miss Dubbelfriss, is het echt zelfmedelijden? Of zou het ook een soort roep om hulp kunnen zijn? Omdat ze het idee heeft dat als ze er zelf niet over praat, ook niemand er naar vraagt? Of omdat ze misschien echt heel slecht in haar vel zit en gewoon heel veel behoefte heeft om het erover te hebben en om een klankbord te hebben?
Het is zelfmedelijden, denk ik. Echt zeker weten doe je natuurlijk nooit. Ze werkt niet (is afgekeurd vanwege psychische klachten), maar ze verveelt zich. Dus zit ze de hele dag achter de pc, te chatten, te msnen. Ze heeft psychische hulp van alle mogelijke hoeken; begeleiding in huis (intensieve psychische thuiszorg), gaat naar therapie, heeft activiteiten in een asiel (op therapeutische basis). Ze hoeft maar te bellen en ze komen bij haar kijken of praten.
Bovendien voel ik me (niet meer) aangesproken als ze zich zo opstelt. Haar vriend (ze woont samen) zal toch als eerste moeten merken dat het niet goed gaat en dat met haar bespreken.
Maar anyway ik was onderweg naar mijn bed
Miss Dubbelfriss, is het echt zelfmedelijden? Of zou het ook een soort roep om hulp kunnen zijn? Omdat ze het idee heeft dat als ze er zelf niet over praat, ook niemand er naar vraagt? Of omdat ze misschien echt heel slecht in haar vel zit en gewoon heel veel behoefte heeft om het erover te hebben en om een klankbord te hebben?
Het is zelfmedelijden, denk ik. Echt zeker weten doe je natuurlijk nooit. Ze werkt niet (is afgekeurd vanwege psychische klachten), maar ze verveelt zich. Dus zit ze de hele dag achter de pc, te chatten, te msnen. Ze heeft psychische hulp van alle mogelijke hoeken; begeleiding in huis (intensieve psychische thuiszorg), gaat naar therapie, heeft activiteiten in een asiel (op therapeutische basis). Ze hoeft maar te bellen en ze komen bij haar kijken of praten.
Bovendien voel ik me (niet meer) aangesproken als ze zich zo opstelt. Haar vriend (ze woont samen) zal toch als eerste moeten merken dat het niet goed gaat en dat met haar bespreken.
Maar anyway ik was onderweg naar mijn bed
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd!
maandag 14 april 2008 om 01:43
Ja, ik kan me nu inleven. Voorheen kon ik dat eigenlijk ook niet hoor. Ik had nooit gedacht dat het met zoveel pijn gepaard zou gaan. Ik denk dat je dat alleen kunt begrijpen als je zelf een keer zoiets hebt meegemaakt. Ik merk dat ook in mijn omgeving. Er is veel onbegripp voor mijn verdriet. Maar ik denk dat dat mensen zijn die zoiets nooit gevoeld hebben. Die nooit zoiets hebben meegemaakt of nooit zulke sterke gevoelens voor een partner hebben gehad (want ook dat ken je pas als je het meegemaakt hebt).
maandag 14 april 2008 om 01:47
Jij bent ook niet de aangewezen persoon om haar dan te helpen, denk ik, als er al zoveel hulp is. Of het nou zelfmedelijden is of niet. En je bent ook niet verplicht om te helpen of om alles maar aan te horen. Je bent een vriendin, geen therapeut.
Maar het zijn altijd lastige situaties.
Welterusten in ieder geval!
Maar het zijn altijd lastige situaties.
Welterusten in ieder geval!
maandag 14 april 2008 om 01:48
Van een doelloos leven wordt niemand vrolijk.
En bij teveel psychische hulp ligt het gevaar dat je steeds minder zelfredzaam wordt. Maar dat is mijn bescheiden mening.
Ook wat soleil zegt kan als je echt de weg even kwijt bent alle aangereikte hulp niet goed toepassen en is een telefoontje zelfs te veel gevraagd.
Maarre..trusten miss dubbelfris!
En bij teveel psychische hulp ligt het gevaar dat je steeds minder zelfredzaam wordt. Maar dat is mijn bescheiden mening.
Ook wat soleil zegt kan als je echt de weg even kwijt bent alle aangereikte hulp niet goed toepassen en is een telefoontje zelfs te veel gevraagd.
Maarre..trusten miss dubbelfris!
maandag 14 april 2008 om 01:52
maandag 14 april 2008 om 01:56
Ook heel slecht helaas.
Ik heb niet zo'n hoge pet op van de hulpverlening.
In mijn individuele geval loop ik vaak tegen een muur. er is simpelweg niets te doen voor mij wordt er gezegd,te complex.
Groepstherapieen vind ik een beetje gevaarlijk. Het kan even prettig zijn om in een vat van herkenning te vallen. Het gevaar is dat je elkaar lekker op hetzelfde niveau houdt. Mij heeft het meer geholpen daar uit te stappen en je op te trekken aan "gezond' denkende mensen.
Ik heb niet zo'n hoge pet op van de hulpverlening.
In mijn individuele geval loop ik vaak tegen een muur. er is simpelweg niets te doen voor mij wordt er gezegd,te complex.
Groepstherapieen vind ik een beetje gevaarlijk. Het kan even prettig zijn om in een vat van herkenning te vallen. Het gevaar is dat je elkaar lekker op hetzelfde niveau houdt. Mij heeft het meer geholpen daar uit te stappen en je op te trekken aan "gezond' denkende mensen.
maandag 14 april 2008 om 01:59
maandag 14 april 2008 om 02:01
Ja, er is eigenlijk maar 1 vriendin waar ik mijn verhaal nog krijt kan.
De rest is of alweer vergeten wat er gebeurd is, of snapt überhaupt niet dat ik nog verdrietig ben of zeg dat het niet zo goed met me gaat. Die zijn dan echt verbaasd als ik dat zeg ofzo. Dan zijn er nog mensen die me letterlijk zeggen dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft. Dat het niet normaal is om zo 'lang" verdriet te hebben en dat ik maar eens aan de AD moet of naar een psychiater. En dan zijn er nog de mensen die het (vanaf het begin) sowieso maar doodzwijgen. En de mensen die er alle begrip voor hebben dat ik stress heb omdat ik geen baan heb, maar die denken dat dat het enige moet zijn. Verdriet om ex moet allang weer over zijn en als ik denk dat dat nog meespeelt, dan beeld ik het me in.
Het stomme is, dat mijn verdriet om álles is. Om mijn ex, om mijn werk, om financiën, om het alleen zijn, om het verlies van een plek waar ik graag wilde wonen, om de onzekerheid en angst voor de toekomst, die ineens niet meer zo duidelijk is als hij was, om de situatie waar ik op deze leeftijd in zit.... En alles bij elkaar is het gewoon heel veel en soms teveel. En de ene keer overheerst het een en de andere keer het ander, Maar echt goed gaat het gewoon nog niet met me en ik vind daar maar moeilijk een luisterend oor of een helpende hand voor. Ik weet wel dat ik het allemaal zelf moet doen en alles zelf weer op moet bouwen, maar toch... Een beetje steun heb ik gewoon nodig af en toe.
De rest is of alweer vergeten wat er gebeurd is, of snapt überhaupt niet dat ik nog verdrietig ben of zeg dat het niet zo goed met me gaat. Die zijn dan echt verbaasd als ik dat zeg ofzo. Dan zijn er nog mensen die me letterlijk zeggen dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft. Dat het niet normaal is om zo 'lang" verdriet te hebben en dat ik maar eens aan de AD moet of naar een psychiater. En dan zijn er nog de mensen die het (vanaf het begin) sowieso maar doodzwijgen. En de mensen die er alle begrip voor hebben dat ik stress heb omdat ik geen baan heb, maar die denken dat dat het enige moet zijn. Verdriet om ex moet allang weer over zijn en als ik denk dat dat nog meespeelt, dan beeld ik het me in.
Het stomme is, dat mijn verdriet om álles is. Om mijn ex, om mijn werk, om financiën, om het alleen zijn, om het verlies van een plek waar ik graag wilde wonen, om de onzekerheid en angst voor de toekomst, die ineens niet meer zo duidelijk is als hij was, om de situatie waar ik op deze leeftijd in zit.... En alles bij elkaar is het gewoon heel veel en soms teveel. En de ene keer overheerst het een en de andere keer het ander, Maar echt goed gaat het gewoon nog niet met me en ik vind daar maar moeilijk een luisterend oor of een helpende hand voor. Ik weet wel dat ik het allemaal zelf moet doen en alles zelf weer op moet bouwen, maar toch... Een beetje steun heb ik gewoon nodig af en toe.
maandag 14 april 2008 om 02:05
maandag 14 april 2008 om 02:17
Ik rook trouwens mijn laatste sigaret. Ik moet proberen wat te slapen, want ik heb morgen een paar dingen te doen (en die ik dus ook echt móet doen), dus ik kan niet de halve dag in bed blijven liggen.
En dat verhaal van net, dat als het even niet zo lekker gaat, zelfs de kelinste dingen moeite kosten, dat is ook op mij van toepassing. gelukkig krijg ik mezelf al iets meer in beweging dan een tijdje terug (toen deed ik dus echt 1,5 week over een telefoontje, zo zat ik ertegenaan te hikken), maar ik moet mezelf nog steeds streng toespreken om me aan bepaalde dingen toe te zetten.
En dat verhaal van net, dat als het even niet zo lekker gaat, zelfs de kelinste dingen moeite kosten, dat is ook op mij van toepassing. gelukkig krijg ik mezelf al iets meer in beweging dan een tijdje terug (toen deed ik dus echt 1,5 week over een telefoontje, zo zat ik ertegenaan te hikken), maar ik moet mezelf nog steeds streng toespreken om me aan bepaalde dingen toe te zetten.
