Kinderen
alle pijlers
Draagmoederschap
zaterdag 2 maart 2019 om 20:46
In het ‘Vergoeding vruchtbaarheidbehandeling verdwijnt!!’ topic schreef ik dat ik draagmoeder ben en ondanks dat ik PCOS heb en dus verminderd vruchtbaar ben, niet geholpen werd want draagmoeder.
Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.
zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350
Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.
Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.
zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350
Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.
sanne_a wijzigde dit bericht op 22-09-2019 22:24
4.96% gewijzigd
woensdag 6 maart 2019 om 10:43
Is dat echt alles wat je kan denken? Is dat echt hoe ver je kan komen?Inktlijn schreef: ↑05-03-2019 23:27Met dat ik niet in puur altruïsme geloof, bedoelde ik overigens dat ergens altijd wel een egoistische kant aan zit. Egoistisch wordt vaak als negatief gezien, maar daar valt in mijn ogen ook ‘je ergens goed bij voelen’ onder. Als ik bijvoorbeeld doneer aan een goed doel, dan is dat in die zin deels altruïstisch en deels egoïstisch.
Neem niet weg dat ik het een mooi gebaar vind van TO om draagmoeder te zijn. Het lijkt me lichamelijk gezien niet altijd even makkelijk. En zo te lezen heeft ze deze keuze weloverwogen gemaakt. Omdat een kind voor een homo / lesbisch stel niet op de natuurlijke wijze mogelijk is, hebben zij doorgaans heel bewust voor een kind gekozen. Meestal in een relatie die al jaren bestaat. Het lijkt me een mooie basis.
Waarom sommige forummers zo hard reageren begrijp ik niet helemaal. Is het onwetenheid, jaloezie of zin om te fitten?
Misschien zijn er nog wel een heleboel andere redenen. Daar al eens over nagedacht?
woensdag 6 maart 2019 om 10:49
Ik ga er heus wel van uit dat Sanne gelooft dat haar kind niet de dupe zal zijn, maar waarom zou je het risico nemen? Een kind is geen experimentje. Ik vind haar geen rotmens, maar wel een ontaarde moeder. Je eigen kind weggeven (wat in haar geval volkomen onnodig is) om redenen die ik niet valide vind, is voor mij nu eenmaal not-done en ik vind het moreel onjuist.rosings schreef: ↑06-03-2019 09:33Zelfde met de donorbroer van rozetje @sanne. Hij is er altijd bij betrokken geweest en er is fijn contact tussen mijn en hun gezin. Afhankelijk van wat rozetje nodig heeft/aangeeft als ze groter wordt blijft het zo of wordt het intensiever.
Dat is niemands ding. Het verschil is dat jij gelooft dat het kind de dupe gaat zijn. Sanne gelooft dat niet. Als Sanne dat wel geloofde en TOCH deed, dan is ze een rotmens.
Snap je het verschil?
woensdag 6 maart 2019 om 12:36
Nee hoor, ik kon er nog wel meer bedenken, maar ik moest naar bedlothlorien schreef: ↑06-03-2019 10:43Is dat echt alles wat je kan denken? Is dat echt hoe ver je kan komen?
Misschien zijn er nog wel een heleboel andere redenen. Daar al eens over nagedacht?
Het klonk waarschijnlijk een beetje bot, maar zo bedoelde ik het niet. Ik begrijp wel dat dit een polariserend onderwerp is, waarbij de meningen verdeeld zijn. Al vind ik sommige reacties wel erg hard naar TO toe.Wat ik me oprecht afvraag is waarom sommige mensen zo afwijzend tegenover het idee van draagmoederschap lijken te staan. Daar ben ik benieuwd naar. Is dat met name vanwege het ethische aspect? Omdat het kind niet bij de draagmoeder op zal groeien? En hoe sta je bijvoorbeeld tegenover het idee van een spermadonor?
woensdag 6 maart 2019 om 14:28
Om het even heel zwart-wit te stellen, na de geboorte zit een kind net zo min (meer) aan de moeder vast als aan de vader. Hoewel ik de emotionele last voor de draagmoeder niet wil onderschatten, zie ik voor het kind objectief gezien weinig verschil tussen een absente draagmoeder en een eveneens afwezige spermadonor. Het kind heeft van beide 50% genetisch materiaal.
Ik vind de reacties over een ‘geproduceerd’ kind dus wat hysterisch. De meeste kinderen worden geproduceerd met een egoïstisch motief van de ouders (geen kind vraagt erom geboren te worden). En zeker als deze zelfde dames lang zo kritisch niet zijn op KID of adoptie komt het op mij hypocriet over.
Ik vind de reacties over een ‘geproduceerd’ kind dus wat hysterisch. De meeste kinderen worden geproduceerd met een egoïstisch motief van de ouders (geen kind vraagt erom geboren te worden). En zeker als deze zelfde dames lang zo kritisch niet zijn op KID of adoptie komt het op mij hypocriet over.
woensdag 6 maart 2019 om 14:50
Bedank voor de antwoorden. Ik vind hoe je reageert wel wat verdedigend overkomen, alsof wat ik vroeg passief agressief is overgekomen op jou. Ik wilde even zeggen dat ik het zo niet had bedoeldSanne_A schreef: ↑06-03-2019 08:23Wat voor vragen bedoel je? Hij stelt nu vragen zoals: hoe groot is het? voel je het al bewegen? Over de situatie zelf stelt hij geen vragen omdat die duidelijk is voor hem. Hij kan het ook prima uitleggen aan iedereen die het wil horen.
Ja, hij ziet zichzelf als "grote broer op afstand" en benoemt de baby als broertje of zusje. Wij allemaal trouwens.
Als hij meer contact wil dan kan dat. Wat bedoel je met band opbouwen? Waarom zouden ze sowieso geen band opbouwen? Zoon heeft een halfbroer en -zus in India. Die noemt hij ook zijn broer en zus terwijl hij ze eens per 2 jaar ziet. Toch is er een band als ze samen zijn, het is duidelijk een andere band dan hij heeft met andere familieleden of vriendjes.
De vaders juichen dit alleen maar toe, het was ook 1 van mijn belangrijkste criteria. Als m'n zoon daar wil logeren dan kan dat. Andersom ook natuurlijk. Een draagmoeder die ik ken gaat elk jaar met haar gezin + draagkind samen op vakantie, kinderen zijn inmiddels pubers en hebben zeker een band.
Waarom zou het jaloers worden? Misschien wordt mijn zoon wel jaloers omdat dit kind opgevoed wordt door 2 ouders en mijn zoon heeft alleen maar mij.
Mocht dat gebeuren bij 1 van de twee dan praten we erover.
Deze antwoorden zijn overigens geschreven samen met mijn zoon.
Zoals eerder aangegeven heb ik hem vanaf het begin betrokken bij het traject. Dat ik dit wilde, toen ik de mannen leerde kennen, met z'n allen kamperen, talloze middagjes afspreken om elkaar te leren kennen (waarbij we ook dingen deden die zoon leuk vond, trampoline springen of zo). Toen we het gingen proberen wist hij dat, toen ik een miskraam kreeg ook en toen het weer gelukt was, was hij bijna de eerste die het wist (en daardoor wist de BSO het met 6 weken want hij had het meteen verteld, haha).
Ik krijg soms het idee, niet alleen hier hoor, dat ouders niet praten met hun kinderen. Dat ze van alles invullen en bedenken terwijl dat helemaal niet nodig is. Kinderen snappen meer dan je denkt en kunnen vaak ook prima aangeven wat ze willen of vinden.
het was oprechte interesse en geen verwijd. Ik heb trouwens geen kinderen, ik vul niet iets in, ik vroeg mij echt af wat jouw zoon hier van vind.
woensdag 6 maart 2019 om 14:58
Snap dat jij dat niet zo bedoeld hebt maar vind het niet gek gezien de bizarre reacties en aanvallen op TO hier in dit topic.OliebolmetKrenten schreef: ↑06-03-2019 14:50Bedank voor de antwoorden. Ik vind hoe je reageert wel wat verdedigend overkomen, alsof wat ik vroeg passief agressief is overgekomen op jou. Ik wilde even zeggen dat ik het zo niet had bedoeld
Ik heb trouwens geen kinderen, ik vul niet iets in, ik vroeg mij echt af wat jouw zoon hier van vind.
woensdag 6 maart 2019 om 15:48
Omdat iemand haar eigen lichaam op het spel zet. Zeker in het geval van TO waar sprake is van een eigen kind waar zij (ook nog in haar eentje) de verantwoording over heeft. Als zij een blijvende handicap overhoudt aan haar draagmoederavontuur waardoor ze haar kind niet meer alles kan bieden, dan vind ik dat best een groot ding. Als ze er nu flink veel geld aan overhield, maar officieel mag dat niet eens.Inktlijn schreef: ↑06-03-2019 12:36Nee hoor, ik kon er nog wel meer bedenken, maar ik moest naar bed
Wat ik me oprecht afvraag is waarom sommige mensen zo afwijzend tegenover het idee van draagmoederschap lijken te staan. Daar ben ik benieuwd naar. Is dat met name vanwege het ethische aspect? Omdat het kind niet bij de draagmoeder op zal groeien? En hoe sta je bijvoorbeeld tegenover het idee van een spermadonor?
Een spermadonor zet verder niets op 't spel. Het zou beter zijn als genetisch materiaal gewoon machinaal uitgebroed kon worden.
woensdag 6 maart 2019 om 15:53
Op het spel? Weet jij hoeveel bevallingsdoden er nog vallen anno 2019? En heb je enig idee van het risico van deelnemen aan het verkeer? En waarom mag een zelfhoudkind dan wel en een weggeefkind dan niet?redbulletje schreef: ↑06-03-2019 15:48Omdat iemand haar eigen lichaam op het spel zet. Zeker in het geval van TO waar sprake is van een eigen kind waar zij (ook nog in haar eentje) de verantwoording over heeft.
Ach, geef maar geen antwoord. Het is wel goed zo.
woensdag 6 maart 2019 om 15:53
Er geld aan verdienen maakt het mensenhandel, dat is echt verwerpelijk. En ze loopt niet meer risico dan als ze met haar man een extra kind nam. Het risico is miniem.redbulletje schreef: ↑06-03-2019 15:48Omdat iemand haar eigen lichaam op het spel zet. Zeker in het geval van TO waar sprake is van een eigen kind waar zij (ook nog in haar eentje) de verantwoording over heeft. Als zij een blijvende handicap overhoudt aan haar draagmoederavontuur waardoor ze haar kind niet meer alles kan bieden, dan vind ik dat best een groot ding. Als ze er nu flink veel geld aan overhield, maar officieel mag dat niet eens.
Een spermadonor zet verder niets op 't spel. Het zou beter zijn als genetisch materiaal gewoon machinaal uitgebroed kon worden.
woensdag 6 maart 2019 om 15:55
Excuses, dat was niet de bedoeling! Overigens denk ik wel dat ik verdedigend was omdat ik de antwoorden samen met m'n zoon had geschreven. Dat mensen mij een ontaarde moeder vinden is tot daar aan toe, maar straks vinden mensen hem een ontaarde broer of krijgt hij kritiek omdat hij de situatie prima vindtOliebolmetKrenten schreef: ↑06-03-2019 14:50Bedank voor de antwoorden. Ik vind hoe je reageert wel wat verdedigend overkomen, alsof wat ik vroeg passief agressief is overgekomen op jou. Ik wilde even zeggen dat ik het zo niet had bedoeld
Ik heb trouwens geen kinderen, ik vul niet iets in, ik vroeg mij echt af wat jouw zoon hier van vind.
. Fijn dat je vragen belangstellend waren
woensdag 6 maart 2019 om 15:56
En dat vind ik dus onzin. Bedoel, je bent wel 'n jaar van je leven je lichaam kwijt buiten nog de medische complicaties die het allemaal met zich meebrengt. Daar mag gerust een meer dan modaal jaarsalaris netto tegenover staan. Plus nog extra dekking voor 't geval je niet meer kunt werken en je inkomen structureel daalt.
woensdag 6 maart 2019 om 15:57
Je zoon is een goede broer en zoon! Daar mag hij absoluut niet aan twijfelen. Je doet het goed zoon van Sanne_A!Sanne_A schreef: ↑06-03-2019 15:55Excuses, dat was niet de bedoeling! Overigens denk ik wel dat ik verdedigend was omdat ik de antwoorden samen met m'n zoon had geschreven. Dat mensen mij een ontaarde moeder vinden is tot daar aan toe, maar straks vinden mensen hem een ontaarde broer of krijgt hij kritiek omdat hij de situatie prima vindt
Fijn dat je vragen belangstellend waren
woensdag 6 maart 2019 om 16:29
Wat Is er mis met wat RB zegt?
Weet je waar ik me over verbaas? Dat de voorstanders blijkbaar een enorme weerzin hebben om zich te verplaatsen in de tegenstanders. Als je geen zin hebt om erover na te denken, waarom ga je dan de discussie aan?
woensdag 6 maart 2019 om 16:30
Jij kunt het je natuurlijk niet voorstellen, maar sommige vrouwen ervaren hun zwangerschap niet als 'lichaam kwijt'. En ik blijf erbij dat het risico op blijvende invaliditeit nou ook weer niet zo groot is.redbulletje schreef: ↑06-03-2019 15:56En dat vind ik dus onzin. Bedoel, je bent wel 'n jaar van je leven je lichaam kwijt buiten nog de medische complicaties die het allemaal met zich meebrengt. Daar mag gerust een meer dan modaal jaarsalaris netto tegenover staan. Plus nog extra dekking voor 't geval je niet meer kunt werken en je inkomen structureel daalt.
woensdag 6 maart 2019 om 16:35
Ik vergelijk het met sjerpa's op de Mount Everest. Zij krijgen niet de roem van de bergbeklimmer, maar zeulen wel hun zooi met zich mee en leveren dus in principe een grotere prestatie en lopen ondertussen risico's dat ze er niet ongeschonden vanaf komen.Lady*Voldemort schreef: ↑06-03-2019 16:30Jij kunt het je natuurlijk niet voorstellen, maar sommige vrouwen ervaren hun zwangerschap niet als 'lichaam kwijt'. En ik blijf erbij dat het risico op blijvende invaliditeit nou ook weer niet zo groot is.
woensdag 6 maart 2019 om 17:49
Ik vind moeilijk dat to een kind wil waar ze niet zelf voor wil zorgen. Ik vind dat je als als bio ouder verantwoordelijk bent voor het kind dat je krijgt en moet zorgen voor de best mogelijke zorg. To kan dat niet garanderen want ze is er niet bij. Niet uit onmacht, maar uit vrije wil. Dat vind ik niet juist. Voor een spermadonor geldt in principe hetzelfde.Inktlijn schreef: ↑06-03-2019 12:36Nee hoor, ik kon er nog wel meer bedenken, maar ik moest naar bed
Wat ik me oprecht afvraag is waarom sommige mensen zo afwijzend tegenover het idee van draagmoederschap lijken te staan. Daar ben ik benieuwd naar. Is dat met name vanwege het ethische aspect? Omdat het kind niet bij de draagmoeder op zal groeien? En hoe sta je bijvoorbeeld tegenover het idee van een spermadonor?
Daarnaast denk ik dat het lastig is om te begrijpen voor kind. Kind heeft straks een biovader met partner (de ouders) en een biomoeder die kind af en toe ziet. Stel je voor dat jij je ouders hebt, en tante Ans die jouw biologische moeder is. Dan ga je toch ook vroeg of laat eens vragen van; goh hoe zit dat, wilde tante Ans mij zelf eigenlijk niet hebben? Nee, tante Ans gunde het ons zo erg. Ik zou het niet gek vinden als kind dat niet zou begrijpen, aangezien ik dat zelf ook niet begrijp.
Nare in dit geval met homo’s is dat het extra zichtbaar is voor de buitenwereld (wie is jouw moeder?), waardoor kind vaker vragen zal krijgen en dan geconfronteerd wordt met deze lastige constructie, die het kind zelf mogelijk ook niet begrijpt. En begrijp me goed, ik heb absoluut niet tegen homo’s (mijn halve familie is homo), maar het zal het voor kind niet makkelijker maken.
Aangezien het kind er al is, zou ik nu een co-ouderschap of omgangsregeling aanraden, zodat kind zich niet verstoten voelt door biomoeder en moeder invloed heeft op de zorg van kind.
@to: leuk artikeltje! Ook wel logisch dat mensen die zich meer kunnen inleven in een ander, eerder een ander zullen helpen, maar leuk dat het is aangetoond. Ik vind je ook erg empathisch naar de wensvaders. Of je empathisch bent naar het kind daar heb ik dus mijn twijfels bij. Evenals of deze actie wel zo belangeloos is.
woensdag 6 maart 2019 om 18:48
Nou inderdaad.lothlorien schreef: ↑06-03-2019 16:29Weet je waar ik me over verbaas? Dat de voorstanders blijkbaar een enorme weerzin hebben om zich te verplaatsen in de tegenstanders. Als je geen zin hebt om erover na te denken, waarom ga je dan de discussie aan?
woensdag 6 maart 2019 om 18:51
Het mooie is dat het kind het niet hoeft te begrijpen, het is zijn/haar normaal.
Ik heb me jaren geleden ook druk gemaakt om wat ik mijn zoon zou vertellen als hij me zou vragen waarom er geen papa bij ons woont. Die vraag is er nooit gekomen, of iig niet op die manier. Voor hem is onze situatie gewoon zo. Net zoals andere vriendjes 2 ouders hebben. En dat sommige vriendjes meer ouders hebben.
Volwassen begrijpen het vaak niet omdat het afwijkt van de norm waarmee we opgegroeid zijn, kinderen hebben die norm niet.
Ik heb nog verder nagedacht over het empathie stukje richting het draagkind. Ik zie het kind niet als zielig, als iemand die meer dan gemiddeld empathie nodig heeft. Volgens mij zit daar het verschil tussen ons?
Edit: ik ga geen tante zijn, ik ben de moeder. Er gaat geen situatie komen waarin de vaders met het kind om tafel gaan zitten en het Grote Geheim gaan vertellen oid. Ik zal op de geboorte foto's staan, we zien elkaar regelmatig, het kind zal altijd weten dat ik de moeder ben.
Ik heb me jaren geleden ook druk gemaakt om wat ik mijn zoon zou vertellen als hij me zou vragen waarom er geen papa bij ons woont. Die vraag is er nooit gekomen, of iig niet op die manier. Voor hem is onze situatie gewoon zo. Net zoals andere vriendjes 2 ouders hebben. En dat sommige vriendjes meer ouders hebben.
Volwassen begrijpen het vaak niet omdat het afwijkt van de norm waarmee we opgegroeid zijn, kinderen hebben die norm niet.
Ik heb nog verder nagedacht over het empathie stukje richting het draagkind. Ik zie het kind niet als zielig, als iemand die meer dan gemiddeld empathie nodig heeft. Volgens mij zit daar het verschil tussen ons?
Edit: ik ga geen tante zijn, ik ben de moeder. Er gaat geen situatie komen waarin de vaders met het kind om tafel gaan zitten en het Grote Geheim gaan vertellen oid. Ik zal op de geboorte foto's staan, we zien elkaar regelmatig, het kind zal altijd weten dat ik de moeder ben.