Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 13:57
je hebt het probleem heel groot gemaakt.
Jij wil graag wat verandering, maar daar hangt een hele aardverschuiving aan vast. je man moet mee, je man moet een andere baan, jullie moeten verhuizen, zo niet, dan is het einde huwelijk
Dat schreeuwt heel erg midlife crisis.
Maak het eens kleiner, ga stappen zetten:
zoek een baan, ga forensen
ga zoeken wat je nu mist in jullie dorp, ipv de stad te verheerlijken (ga ook eens na, wat je uberhaupt zou willen/kunnen betalen inde Randstad, als je nu in Giesbeek woont)
Bezie hoe je dat gemis kunt opvullen, vaker een weekend in een hotel in een stad? een kamer voor jou daar? Latten?
Pak het eens stap voor stap aan, dan kan je man ook wennen en nadenken wat hij wil.
Jij wil graag wat verandering, maar daar hangt een hele aardverschuiving aan vast. je man moet mee, je man moet een andere baan, jullie moeten verhuizen, zo niet, dan is het einde huwelijk
Dat schreeuwt heel erg midlife crisis.
Maak het eens kleiner, ga stappen zetten:
zoek een baan, ga forensen
ga zoeken wat je nu mist in jullie dorp, ipv de stad te verheerlijken (ga ook eens na, wat je uberhaupt zou willen/kunnen betalen inde Randstad, als je nu in Giesbeek woont)
Bezie hoe je dat gemis kunt opvullen, vaker een weekend in een hotel in een stad? een kamer voor jou daar? Latten?
Pak het eens stap voor stap aan, dan kan je man ook wennen en nadenken wat hij wil.
maandag 4 mei 2020 om 13:57
Omdat niet iedereen zoals jij is.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 13:55Zelfs al krijgt ze wel 'n baan, daar geef je je woongenot toch niet voor op? Banen zijn hartstikke onzeker in deze tijd.
En waarom zou je in godsnaam naar de randstad verhuizen terwijl je daar veel minder huis voor je geld krijgt?
maandag 4 mei 2020 om 13:59
Nou ja, als een partner een leuke, zekere baan heeft waar hij/zij van opbloeit en gelukkig van wordt, zou ik best bereid zijn om te gaan verhuizen of een compromis te zoeken. Maar dat zou ik niet willen als de kans reeel is dat die partner in die andere woonplaats ook weer huisvrouw /huisman gaat worden. Als ik kostwinner ben, dan zijn mijn wensen leading want ik moet immers in staat blijven om dat inkomen ook daadwerkelijk te verdienen.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 13:55Zelfs al krijgt ze wel 'n baan, daar geef je je woongenot toch niet voor op? Banen zijn hartstikke onzeker in deze tijd.
En waarom zou je in godsnaam naar de randstad verhuizen terwijl je daar veel minder huis voor je geld krijgt?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 14:00
Nee hoor, hoe kom je erbij. Ik had een prima baan in een grote stad. Hij was net afgestudeerd en er waren op dat moment twee vacatures: een in de Randstad en een waar we nu zitten. We hebben voor hier gekozen voor het gezin. Ik had prima het gezin kunnen onderhouden alleen dan was hij werkeloos geweest en dan was hij natuurlijk op den duur nooit meer aan een baan gekomen
maandag 4 mei 2020 om 14:02
Woongenot kan je ook best ergens anders creëren, dat ben ik heus wel met TO eens.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 13:55Zelfs al krijgt ze wel 'n baan, daar geef je je woongenot toch niet voor op? Banen zijn hartstikke onzeker in deze tijd.
En waarom zou je in godsnaam naar de randstad verhuizen terwijl je daar veel minder huis voor je geld krijgt?
Waar zij blind voor lijkt te zijn is het feit dat een gezin onderhouden een grote verantwoordelijkheid is die ook een bepaalde druk met zich mee brengt. Dat zie je wel vaker bij mensen die inderdaad niet financieel zelfstandig zijn, dat ze daar heel luchtig over doen. Terwijl het natuurlijk zo is dat er best wat tegenover mag staan.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 14:03
Helemaal eens met fashionvictim. Het lijkt wel alsof je denkt dat geld water uit de kraan is dat vanzelf binnenstroomt. Een goede baan is ook zorgen voor het gezin en ‘offers’ brengen. Ik vind het woord offer overigens best groot, het is eigenlijk meer gewoon een taakverdeling. Prima dat jullie dit zo hebben afgesproken, maar nu begint het bij jou te knellen. Je wilt onafhankelijk zijn, maar je bent het niet.
Stel nou dat je man er niet was en je zelf vr de financiën had moeten zorgen voor de drie pubers, was je dan gelukkiger geweest? Want nu klinkt het of je wel de lusten wilt, maar niet de lasten.
Keuzes hebben consequenties. Jij verkeert in de luxe positie dat je nu je keuze kunt wijzigen. Je wilt nl gaan werken in de randstad. Doe dat dan gewoon. Het zou zo maar kunnen dat je er dan achter komt dat dat best pittig zal zijn en je meer respect hebt vr je man.
Stel nou dat je man er niet was en je zelf vr de financiën had moeten zorgen voor de drie pubers, was je dan gelukkiger geweest? Want nu klinkt het of je wel de lusten wilt, maar niet de lasten.
Keuzes hebben consequenties. Jij verkeert in de luxe positie dat je nu je keuze kunt wijzigen. Je wilt nl gaan werken in de randstad. Doe dat dan gewoon. Het zou zo maar kunnen dat je er dan achter komt dat dat best pittig zal zijn en je meer respect hebt vr je man.
maandag 4 mei 2020 om 14:04
Wat een rare kronkelredenering weer. Je zegt dat hij nu met 1 sollicitatie op die ene vacature in het hele land zo die andere baan krijgt, maar als jij was blijven werken was hij nooit meer aan een baan gekomen? Wat een bijzondere beroepen hebben jullie beide wel niet dat ze zo alles of niets zijn?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 14:00Nee hoor, hoe kom je erbij. Ik had een prima baan in een grote stad. Hij was net afgestudeerd en er waren op dat moment twee vacatures: een in de Randstad en een waar we nu zitten. We hebben voor hier gekozen voor het gezin. Ik had prima het gezin kunnen onderhouden alleen dan was hij werkeloos geweest en dan was hij natuurlijk op den duur nooit meer aan een baan gekomen
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 14:05
JULLIE keus dusWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 14:00Nee hoor, hoe kom je erbij. Ik had een prima baan in een grote stad. Hij was net afgestudeerd en er waren op dat moment twee vacatures: een in de Randstad en een waar we nu zitten. We hebben voor hier gekozen voor het gezin. Ik had prima het gezin kunnen onderhouden alleen dan was hij werkeloos geweest en dan was hij natuurlijk op den duur nooit meer aan een baan gekomen
en jij stopte met werken, ook Jullie keus
en nu (van achteren kijk je de koe in de kont,(om maar een bij jou plaatselijke uitdrukking te gebruiken)) vind jij die keuzes niet leuk meer, en moet hij veranderen
je kunt ook gewoon zelf een baan gaan zoeken
maandag 4 mei 2020 om 14:14
Overigens, TO, ik woon in de Randstad, mijn hele leven al, maar werk ook mijn hele werkzame leven al op banen tussen de 15 en 65 km afstand van mijn huis. Dus ik snap ook het probleem van die 30km in je OP niet helemaal.
Edit: oh verkeerd gelezen, het gaat om minuten. 30 minuten vind ik persoonlijk gewoon een standaardreistijd, die heb ik elke dag en dat vind ik weinig, ik heb ook jaren en jaren op een uur tot zelfs een uur en drie kwartier reistijd enkele reis gewerkt.
Edit: oh verkeerd gelezen, het gaat om minuten. 30 minuten vind ik persoonlijk gewoon een standaardreistijd, die heb ik elke dag en dat vind ik weinig, ik heb ook jaren en jaren op een uur tot zelfs een uur en drie kwartier reistijd enkele reis gewerkt.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 14:17
Grappig genoeg zeg je zelf dat jullie keuzes uit het verleden gezamenlijke keuzes waren VOOR HET GEZIN. Niet voor hem, niet tegen jou. Jullie hebben keuzes gemaakt, met gevolgen. Jij hebt kennelijk je baan kunnen opzeggen en ongetwijfeld vonden jullie samen dat dat beter was, maar je hebt nog geen enkele keer een begin van een indicatie gegeven dat jij HEM tegemoet bent gekomen. Hij kon, volgens je eigen woorden, alleen in deze baan terecht. Hij heeft zijn bijdrage geleverd, jij hebt je bijdrage geleverd., Je hebt volgens je eigen woorden nul concessies aan hem gedaan, hoe hard sommigen dat hier er ook bij fantaseren. Nu eis je van hem wel een behoorlijk grote concessie voor jou. En mis je de ruggengraat om gewoon je eigen keuzes te maken.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:46Hoi BlaZoo, nee die mensen vind ik ook niet sympathiek...
Ik heb gelukkig niet het gevoel dat mij iets is aangedaan. Wel heb ik nu het gevoel dat er niet naar mijn behoeftes geluisterd wordt en dat hij nu in zijn comfort zone zit en mij en ons huwelijk niet serieus neemt door ook een stap in mijn richting te doen
Wie is er nu precies gek?
maandag 4 mei 2020 om 14:18
Ik zou dit huis houden wat je hebt en ook een baan zoeken in de stad van je voorkeur. Hoeveel dagen ga je werken? 5? Minder? Ik zou vervolgens samen met man afwisselend in het dorp en de stad gaan zitten, waarbij jij de ene keer moet rijden naar werk en de andere keer hij. Kan een b&b zijn of een appartementje, wat jullie voorkeur is.
maandag 4 mei 2020 om 14:22
Je blijft maar herhalen to dat je zo hoogopgeleid bent en dat je direct een baan hebt. Laat dat maar zien dan. Doet me denken aan vroeger toen mensen tegen me zeiden; ik kan ook makkelijk vwo hoor, maar ik kies ervoor om Havo te doen. Kan best waar zijn, maar ik dacht altijd; waarom doe je dat dan niet? (Let wel, ik sneed zelf dat gespreksonderwerp niet aan).
Wat anderen hier al eerder schreven: mensen die zelf niet gewend zijn om iedere euro zelf te verdienen onderschatten echt de investering die nodig is om een mooie baan te krijgen.
Je bent ontevreden en je voelt je niet gehoord. Dat vind ik pijnlijk voor je. Ik denk ook echt niet dat je verwend bent. Maar ik denk dat de sleutel niet ligt in verhuizen, je wilt gewoon voldoening. Probeer die ergens anders in te vinden.
Mij lijkt het lege-nestsyndroom trouwens ook vreselijk, dus ik snap wel dat je t lastig hebt.
Wat anderen hier al eerder schreven: mensen die zelf niet gewend zijn om iedere euro zelf te verdienen onderschatten echt de investering die nodig is om een mooie baan te krijgen.
Je bent ontevreden en je voelt je niet gehoord. Dat vind ik pijnlijk voor je. Ik denk ook echt niet dat je verwend bent. Maar ik denk dat de sleutel niet ligt in verhuizen, je wilt gewoon voldoening. Probeer die ergens anders in te vinden.
Mij lijkt het lege-nestsyndroom trouwens ook vreselijk, dus ik snap wel dat je t lastig hebt.
maandag 4 mei 2020 om 14:23
starbright schreef: ↑04-05-2020 13:00Dat zeggen mensen die in dorpen wonen altijd. Het is echt totaal niet met elkaar te vergelijken. Het soort indrukken dat je op doet, de mensen met wie je in contact komt, allemaal verrijking van je dagelijks bestaan maar ontzettend moeilijk uit te leggen aan iemand die heel tevreden is in de vinex.
Ik woon niet in een dorp. Dus er zijn ook stedelingen die dat zeggen.
maandag 4 mei 2020 om 14:27
Ik was een jaar of 13, had een (erg leuke) mentor, die met ons in gesprek was: wat gingen we volgend jaar doen?zusjevanLady_Day schreef: ↑04-05-2020 14:22Je blijft maar herhalen to dat je zo hoogopgeleid bent en dat je direct een baan hebt. Laat dat maar zien dan. Doet me denken aan vroeger toen mensen tegen me zeiden; ik kan ook makkelijk vwo hoor, maar ik kies ervoor om Havo te doen. Kan best waar zijn, maar ik dacht altijd; waarom doe je dat dan niet? (Let wel, ik sneed zelf dat gespreksonderwerp niet aan).
Havo of VWO?
1 vriendin zei: ik kan best VWO, maar ik kies Havo
Waarop mentor zei: Nou, ik zie op basis van jouw cijfers en inzet geen VWO hoor
het meisje was volkomen over de zeik!
Het is me altijd bijgebleven, want ik vond dat mentor gelijk had, maar oh wat was zij boos
maandag 4 mei 2020 om 14:35
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:48Ik geef hem nergens de schuld van en al helemaal niet van beslissingen die we ooit samen gemaakt hebben. Wat ik nu in vastloopt is in zijn onwilligheid om samen naar een oplossing te zoeken
Al jouw opties houden in dat hij zijn huis en woonplaats moet opgeven. En in je lievelingsscenario geeft ie ook nog zo'n baan op. Dat is nogal wat.
Ik vind juist dat jíj niet zo bereid bent om naar andere oplossingen te zoeken. Zoals hier ook al geopperd werden. Ga drie dagen in de Randstad werken en twee nachten daar in een airbnb of hotelletje of zo. Als je toch geld zat hebt. Sommige bedrijven betalen dat zelfs, als je maar bijzonder genoeg bent.
En dan kun je na een jaar nog eens kijken.
maandag 4 mei 2020 om 14:37
maandag 4 mei 2020 om 14:45
[quote=fashionvictim post_id=31331731 time=1588592306 user_id=6290]
Ja, dat zeggen mensen die niet voor zichzelf zorgen altijd. "Ik zou wel kunnen hoor, maaaaaaaar....."
Sorry, ik geloof er ook geen bal van dat je "voor hem" of "voor het gezin" je baan hebt opgegeven. Vrouwen die echt zelfstandig en geëmancipeerd zijn geven voor geen goud hun eigen werk op, de enige vrouwen die dat soort "offers" maken zij de vrouwen die diep in hun hart sowieso al lang huisvrouw wilden worden. Anders waren ze wel gewoon blijven werken.
Zo waar dit!
Ja, dat zeggen mensen die niet voor zichzelf zorgen altijd. "Ik zou wel kunnen hoor, maaaaaaaar....."
Sorry, ik geloof er ook geen bal van dat je "voor hem" of "voor het gezin" je baan hebt opgegeven. Vrouwen die echt zelfstandig en geëmancipeerd zijn geven voor geen goud hun eigen werk op, de enige vrouwen die dat soort "offers" maken zij de vrouwen die diep in hun hart sowieso al lang huisvrouw wilden worden. Anders waren ze wel gewoon blijven werken.
Zo waar dit!
maandag 4 mei 2020 om 14:46
TO, ik zou doen wat de meesten hier opperen: een baan zoeken op een plek die je vanaf je huidige woning kan bereiken. Kijk dat een paar maanden aan en bedenk dan opnieuw hoe je erin staat. Je man neemt jouw wensen misschien niet serieus, maar hij ziet natuurlijk ook niet dat je het serieus meent. Voor hem is het "gezeur". Nou, dan voeg je dus de daad bij het woord en ga je werken. Ik denk dat dat best een goed uitgangspunt zou kunnen zijn voor een goed gesprek over een paar maanden en een nieuw inzicht van jouw en/of zijn kant.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
maandag 4 mei 2020 om 14:48
neee, eentje in de stadblijfgewoonbianca schreef: ↑04-05-2020 14:37Midlifedingetje, dus.
Ze kan ook een boerenminnaar nemen.
kan ze meteen daar slapen win-win
maandag 4 mei 2020 om 15:23
Ik zie alleen niet waardoor die man zijn woongenot zou gaan opgeven door het feit dat zijn vrouw werkt.Bulbul schreef: ↑04-05-2020 14:46TO, ik zou doen wat de meesten hier opperen: een baan zoeken op een plek die je vanaf je huidige woning kan bereiken. Kijk dat een paar maanden aan en bedenk dan opnieuw hoe je erin staat. Je man neemt jouw wensen misschien niet serieus, maar hij ziet natuurlijk ook niet dat je het serieus meent. Voor hem is het "gezeur". Nou, dan voeg je dus de daad bij het woord en ga je werken. Ik denk dat dat best een goed uitgangspunt zou kunnen zijn voor een goed gesprek over een paar maanden en een nieuw inzicht van jouw en/of zijn kant.
Als hij zich daar thuis voelt en wel een sociaal leven heeft opgebouwd, dan zal hij gewoon daar willen blijven neem ik aan.
Waar zijn de kinderen trouwens naartoe verhuisd? Zijn die in de Randstad gaan wonen en wil je daar dichtbij zitten?
maandag 4 mei 2020 om 15:25
redbulletje schreef: ↑04-05-2020 15:23Ik zie alleen niet waardoor die man zijn woongenot zou gaan opgeven door het feit dat zijn vrouw werkt.
Als hij zich daar thuis voelt en wel een sociaal leven heeft opgebouwd, dan zal hij gewoon daar willen blijven neem ik aan.
Waar zijn de kinderen trouwens naartoe verhuisd? Zijn die in de Randstad gaan wonen en wil je daar dichtbij zitten?
Dat zou helemaal ideaal zijn. Dan koop je een huis voor de kinderen met je eigen kamer voor als jij in de randstad bent.
maandag 4 mei 2020 om 15:25
kinderen zien je aankomenMarvelousMrsMaisel schreef: ↑04-05-2020 15:25Dat zou helemaal ideaal zijn. Dan koop je een huis voor de kinderen met je eigen kamer voor als jij in de randstad bent.
ben je net uit huis, krijg je ma op zolder
