Relaties
alle pijlers
Getrouwd... tegen beter weten in?
dinsdag 5 januari 2010 om 17:11
Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen. Het is een heel verhaal. Maar goed, laat ik een poging doen.
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
Ik heb 5 jaar een relatie, waarvan een half jaar getrouwd. Een jaar geleden hebben mijn man (toen nog vriend) en ik een huis gekocht. Mijn man heeft een eigen bedrijf in de kunstsector. Toen wij in het hypotheektraject zaten, bleek dat het bedrijf helemaal niet goed ging. Hij had een enorme schuld op zijn zakenrekening, vanwege een investering die hij drie jaar eerder had gedaan. Deze investering is hij nooit te boven gekomen.
Mijn man is kunstenaar en kan daarvan rondkomen. Zeer minimaal, maar het kan. Ruimte om investeringen te doen is er echter niet. Ik wist niet hoe hij er zakelijk voor stond, omdat wij voorheen een huis huurden en onze financiën gescheiden waren. Hij haalt iedere maand een bedrag van zijn zakenrekening en ik kende alleen dat bedrag en wist hoe hij er privé voor stond. Ik wist niet dat het geld van een zakenrekening kwam die diep in het rood stond. Bovendien deed hij altijd alsof het zakelijk heel erg goed ging. Ook kreeg hij veel opdrachten.
Uiteindelijk hebben wij samen een huis gekocht. Ik heb besloten om het huis op beider naam te zetten. Mijn man beloofde namelijk om een parttime baan te gaan zoeken en om nog meer freelance opdrachten aan te nemen, zodat hij er bovenop kwam. Ik wilde hem die kans geven en samen met een schone lei beginnen en aan onze toekomst werken. Ik geloofde in zijn belofte om het anders te gaan doen en om zijn financiële toestand recht te trekken.
Ondertussen was ook onze bruiloft al geregeld. In aanloop naar de bruilof kreeg ik steeds meer twijfels. Past dit leven wel bij mij? Ik wil een gezin stichten en genieten van een betrekkelijk normaal leven. Ondertussen is mijn man 80 uur in de week aan het werk, wordt ons leven bepaald door de stress van het freelancen, door het feit dat hij heel vaak in zijn atelier zit en daar voor heel veel mensen gratis werkt, in de hoop dat hij er in de toekomst opdrachten voor terug krijgt….. Ondertussen probeer ik de boel draaiende te houden, zowel organisatorisch als financieel. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik werkte aan een gezamenlijk toekomst, terwijl hij werkte aan zijn (kunstenaars)toekomst. Die stond op nummer 1, ons gezamenlijke leven komt pas daarna.
Afgelopen kerstvakantie is het helemaal geknald. Ik merkte dat ik op het einde van mijn Latijn was. Ook zag ik in dat ik bezig was mijn toekomstdromen op te geven, om hem te kunnen bijstaan in zijn bestaan/werk/passie. Inmiddels is mijn man zo geschrokken dat hij alles op een rijtje heeft gezet. Hij ziet nu echt in dat hij niet op deze voet door kan gaan. Hij beseft dat hij zijn kop in het zand heeft gestoken, dat hij verkeerde investeringen heeft gedaan en tegen beter weten in altijd heeft gehoopt op de grote doorbraak. Hij ziet in dat hij zo niet door kan gaan en hij is bereid de zeilen bij te zetten en te werken aan onze toekomst.
Ik weet niet of ik de energie nog heb om op hem te wachten…. Hij heeft vaker beloftes gedaan. Waarom zou het deze keer echt anders zijn? Natuurlijk houd ik van hem en wil ik niets liever dan samen verder. Maar is het niet tegen beter weten in? Had ik niet naar mijn twijfels moeten luisteren? Nu zit ik een situatie waarvan ik niet weet wat ik moet beslissen. Hoe ben ik hierin terecht gekomen? Ik besef alleen maar dat ik het zelf heb gedaan…. Hoe maak ik nu de juiste keuze?
Nou, het is een heel verhaal. Ik weet eigenlijk niet waarom ik het opschrijf of wat ik van jullie wil. Als iemand al door deze lange lap tekst heen komt .
Groetjes, Radijs
donderdag 7 januari 2010 om 13:05
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 13:00:
Snormel, ik vind je post heel mooi en ik zou er zo tegenaan willen kijken. Ik weet alleen niet of ik nog het geduld heb voor de fase "Veranderen". Alles in ogenschouw genomen.Je ongeduld is begrijpelijk maar absoluut niet terecht. Jullie zijn samen verantwoordelijk voor deze shit en dien je samen op te ruimen. Je geeft je huwelijk op deze wijze geen eerlijke kans.
Snormel, ik vind je post heel mooi en ik zou er zo tegenaan willen kijken. Ik weet alleen niet of ik nog het geduld heb voor de fase "Veranderen". Alles in ogenschouw genomen.Je ongeduld is begrijpelijk maar absoluut niet terecht. Jullie zijn samen verantwoordelijk voor deze shit en dien je samen op te ruimen. Je geeft je huwelijk op deze wijze geen eerlijke kans.
donderdag 7 januari 2010 om 13:05
Ook hierin is jouw rol onduidelijk hoor. Je gaat weg en je spreekt af geen ruzie te maken, maar je wil er wel over praten? Hoe denk je dat dat gaat, als het zo'n beladen onderwerp is? Je vriend is gevlucht omdat hij de ruzie wilde vermijden volgens afspraak. Hoezo moeten vrienden jou ophalen? Gaat er geen openbaar vervoer?
Dat hij je slaat valt niet goed te praten, maar een klap of duw uit onmacht hoeft niet te ontaarden in mishandeling. ik denk dat jij hem een beetje behandeld als een onverantwoord kind. Hij kan niks goed doen. Wat wil je dat hij doet? Smeekt om vergeving? Wat verwacht je eigenlijk van hem?
Dat hij je slaat valt niet goed te praten, maar een klap of duw uit onmacht hoeft niet te ontaarden in mishandeling. ik denk dat jij hem een beetje behandeld als een onverantwoord kind. Hij kan niks goed doen. Wat wil je dat hij doet? Smeekt om vergeving? Wat verwacht je eigenlijk van hem?
donderdag 7 januari 2010 om 13:08
Ik wil niet alleen maar naar hem wijzen. Echt niet en ik snap dat het nu zo overkomt. Maar dat is die beerput die opengegaan en waarvan ik niet weet of ie nog dicht kan.
Natuurlijk wil ik niets liever dan getrouwd blijven. Maar ik vraag me af hoe realistisch dit is. Ik denk dat hij ook veeeel gelukkiger is als ie lekker zijn kunstenaarsleven kan leiden: minder inkomsten, minder verantwoordelijkheden, maar wel zijn eigen creatieve uitlaatklep.
Het gaat niet alleen om de vraag of ik wel gelukkig word, hij straalt nu ook niet bepaald. Misschien moeten we dan eerlijk aan elkaar toegeven dat we niet zo'n goede match zijn. Dat is de vraag die ik mezelf - en hem! - steeds stel.
Natuurlijk wil ik niets liever dan getrouwd blijven. Maar ik vraag me af hoe realistisch dit is. Ik denk dat hij ook veeeel gelukkiger is als ie lekker zijn kunstenaarsleven kan leiden: minder inkomsten, minder verantwoordelijkheden, maar wel zijn eigen creatieve uitlaatklep.
Het gaat niet alleen om de vraag of ik wel gelukkig word, hij straalt nu ook niet bepaald. Misschien moeten we dan eerlijk aan elkaar toegeven dat we niet zo'n goede match zijn. Dat is de vraag die ik mezelf - en hem! - steeds stel.
donderdag 7 januari 2010 om 13:09
quote:meds schreef op 07 januari 2010 @ 13:06:
Ik heb een beetje de indruk dat jij jezelf slachtoffer vindt in deze relatie. En als je je laat ophalen door vrienden buit je dit ook nog theatraal uitWaaruit concludeer jij dat ik me heb laten ophalen door vrienden? Ik zeg dat ze me hebben thuis gebracht. We waren namelijk met zijn vieren op vakantie.
Ik heb een beetje de indruk dat jij jezelf slachtoffer vindt in deze relatie. En als je je laat ophalen door vrienden buit je dit ook nog theatraal uitWaaruit concludeer jij dat ik me heb laten ophalen door vrienden? Ik zeg dat ze me hebben thuis gebracht. We waren namelijk met zijn vieren op vakantie.
donderdag 7 januari 2010 om 13:10
Maar wat je nu schrijft, dat hij je heeft geslagen en op vakantie is weggereden zonder je weer op te willen halen, vind ik ook nog weer van een andere orde.
Dat is niet alleen financiele kleuterigheid, maar ook emotioneel ehm, nou ja, gestoord is een groot woord, maar onderontwikkeld kun je wel zeggen. Vooral dat wegrijden, dat vind ik tamelijk idioot.
Dat is dramaqueengedrag dat je in films wel eens ziet, wat sommige mensen als passie en zo beschouwen, maar in feite betekent dat iemand de emotionele volgroeidheid van een 5-jarige heeft.
Het lijkt nu alsof er van alles bovenkomt, nu de put eenmaal is opengetrokken. Dat kan betekenen dat je nu pas echt ziet met wat voor een egocentrische onvolwassen figuur je bent getrouwd, het kan óók zijn dat je, doordat je zo verschrikkelijk baalt van hem, nu álles in een extra negatief licht ziet.
Houd vooral ook rekening met dat laatste.
Jullie zitten nu in de shit, maar wat je ook doet, die shit is er over een paar weken of maanden ook nog wel. Deze shit of andere shit, hetzij van een scheiding, hetzij van het verzinnen van een nieuwe manier om samen te leven.
Neem dus even goed de tijd om na te denken over wat je eigenlijk wilt, en wat de échte problemen zijn en wat de bijkomende ergernissen zijn. En ook over hoe het heeft kunnen komen dat je met hem getrouwd bent, want dit gedrag kan allemaal niet nieuw zijn. Wat zegt het over jou en jullie relatie dat je deze kanten van hem zo hebt kunnen negeren?
Dat is niet alleen financiele kleuterigheid, maar ook emotioneel ehm, nou ja, gestoord is een groot woord, maar onderontwikkeld kun je wel zeggen. Vooral dat wegrijden, dat vind ik tamelijk idioot.
Dat is dramaqueengedrag dat je in films wel eens ziet, wat sommige mensen als passie en zo beschouwen, maar in feite betekent dat iemand de emotionele volgroeidheid van een 5-jarige heeft.
Het lijkt nu alsof er van alles bovenkomt, nu de put eenmaal is opengetrokken. Dat kan betekenen dat je nu pas echt ziet met wat voor een egocentrische onvolwassen figuur je bent getrouwd, het kan óók zijn dat je, doordat je zo verschrikkelijk baalt van hem, nu álles in een extra negatief licht ziet.
Houd vooral ook rekening met dat laatste.
Jullie zitten nu in de shit, maar wat je ook doet, die shit is er over een paar weken of maanden ook nog wel. Deze shit of andere shit, hetzij van een scheiding, hetzij van het verzinnen van een nieuwe manier om samen te leven.
Neem dus even goed de tijd om na te denken over wat je eigenlijk wilt, en wat de échte problemen zijn en wat de bijkomende ergernissen zijn. En ook over hoe het heeft kunnen komen dat je met hem getrouwd bent, want dit gedrag kan allemaal niet nieuw zijn. Wat zegt het over jou en jullie relatie dat je deze kanten van hem zo hebt kunnen negeren?
donderdag 7 januari 2010 om 13:13
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 13:08:
Ik wil niet alleen maar naar hem wijzen. Echt niet en ik snap dat het nu zo overkomt. Maar dat is die beerput die opengegaan en waarvan ik niet weet of ie nog dicht kan.
Das allemaal heel menselijk. Echter niet productief.
Natuurlijk wil ik niets liever dan getrouwd blijven. Maar ik vraag me af hoe realistisch dit is. Ik denk dat hij ook veeeel gelukkiger is als ie lekker zijn kunstenaarsleven kan leiden: minder inkomsten, minder verantwoordelijkheden, maar wel zijn eigen creatieve uitlaatklep.
Dat is voor latere zorg. Eerst maar eens shit uit de weg ruimen. Ja, je partner is kunstenaar en dat zal er altijd wel in blijven zitten. Er zijn een hoop wegen die naar Rome leiden.
Het gaat niet alleen om de vraag of ik wel gelukkig word, hij straalt nu ook niet bepaald. Misschien moeten we dan eerlijk aan elkaar toegeven dat we niet zo'n goede match zijn. Dat is de vraag die ik mezelf - en hem! - steeds stel.
Natuurlijk is hij niet gelukkig. Jullie zitten in de shit. Je kunt altijd later nog kijken naar de match, eerst maar eens opruimen en grenzen stellen ed. En daar redelijke compromissen in vinden. Elkaar respecteren. Van daaruit kan je pas zien of er verbetering optreedt of dat jullie beter uit elkaar kunnen. Niet eerder.
Verantwoordelijkheid nemen voor je huwelijk is meer dan 'leren van een foutje' en opgeven.
Ik wil niet alleen maar naar hem wijzen. Echt niet en ik snap dat het nu zo overkomt. Maar dat is die beerput die opengegaan en waarvan ik niet weet of ie nog dicht kan.
Das allemaal heel menselijk. Echter niet productief.
Natuurlijk wil ik niets liever dan getrouwd blijven. Maar ik vraag me af hoe realistisch dit is. Ik denk dat hij ook veeeel gelukkiger is als ie lekker zijn kunstenaarsleven kan leiden: minder inkomsten, minder verantwoordelijkheden, maar wel zijn eigen creatieve uitlaatklep.
Dat is voor latere zorg. Eerst maar eens shit uit de weg ruimen. Ja, je partner is kunstenaar en dat zal er altijd wel in blijven zitten. Er zijn een hoop wegen die naar Rome leiden.
Het gaat niet alleen om de vraag of ik wel gelukkig word, hij straalt nu ook niet bepaald. Misschien moeten we dan eerlijk aan elkaar toegeven dat we niet zo'n goede match zijn. Dat is de vraag die ik mezelf - en hem! - steeds stel.
Natuurlijk is hij niet gelukkig. Jullie zitten in de shit. Je kunt altijd later nog kijken naar de match, eerst maar eens opruimen en grenzen stellen ed. En daar redelijke compromissen in vinden. Elkaar respecteren. Van daaruit kan je pas zien of er verbetering optreedt of dat jullie beter uit elkaar kunnen. Niet eerder.
Verantwoordelijkheid nemen voor je huwelijk is meer dan 'leren van een foutje' en opgeven.
donderdag 7 januari 2010 om 13:14
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 13:08:
Ik wil niet alleen maar naar hem wijzen. Echt niet en ik snap dat het nu zo overkomt. Maar dat is die beerput die opengegaan en waarvan ik niet weet of ie nog dicht kan.
Die beerput was er, en die gaat niet dicht, die moet je oplossen
Natuurlijk wil ik niets liever dan getrouwd blijven. Maar ik vraag me af hoe realistisch dit is. Ik denk dat hij ook veeeel gelukkiger is als ie lekker zijn kunstenaarsleven kan leiden: minder inkomsten, minder verantwoordelijkheden, maar wel zijn eigen creatieve uitlaatklep.
Wat betuttelend om voor hem te beslissen wanneer hij het gelukkigst is. Je neemt hem echt volstrekt niet serieus. Denk je dat hij voor jan met de korte achternaam met je is getrouwd?
Het gaat niet alleen om de vraag of ik wel gelukkig word, hij straalt nu ook niet bepaald. Misschien moeten we dan eerlijk aan elkaar toegeven dat we niet zo'n goede match zijn. Dat is de vraag die ik mezelf - en hem! - steeds stel.Je hebt nu financiele problemen, dat heeft niks te maken met of je een match bent. Je hebt al 5 jaar een relatie dus blijkbaar is die match er maar komt die je nu even niet zo goed uit. Hoe dat in de toekomst uitpakt kan je nu onmogelijk weten, dus het is ook zinloos om iets te beslissen voor de toekomst.
Ik wil niet alleen maar naar hem wijzen. Echt niet en ik snap dat het nu zo overkomt. Maar dat is die beerput die opengegaan en waarvan ik niet weet of ie nog dicht kan.
Die beerput was er, en die gaat niet dicht, die moet je oplossen
Natuurlijk wil ik niets liever dan getrouwd blijven. Maar ik vraag me af hoe realistisch dit is. Ik denk dat hij ook veeeel gelukkiger is als ie lekker zijn kunstenaarsleven kan leiden: minder inkomsten, minder verantwoordelijkheden, maar wel zijn eigen creatieve uitlaatklep.
Wat betuttelend om voor hem te beslissen wanneer hij het gelukkigst is. Je neemt hem echt volstrekt niet serieus. Denk je dat hij voor jan met de korte achternaam met je is getrouwd?
Het gaat niet alleen om de vraag of ik wel gelukkig word, hij straalt nu ook niet bepaald. Misschien moeten we dan eerlijk aan elkaar toegeven dat we niet zo'n goede match zijn. Dat is de vraag die ik mezelf - en hem! - steeds stel.Je hebt nu financiele problemen, dat heeft niks te maken met of je een match bent. Je hebt al 5 jaar een relatie dus blijkbaar is die match er maar komt die je nu even niet zo goed uit. Hoe dat in de toekomst uitpakt kan je nu onmogelijk weten, dus het is ook zinloos om iets te beslissen voor de toekomst.
donderdag 7 januari 2010 om 13:18
donderdag 7 januari 2010 om 13:20
Theatraal ben ik overigens niet. Ik heb er verder ook nooit met iemand over gesproken of mezelf als slachtoffer willen zien of aandacht getrokken met deze situatie. Ook nu niet. De ouders zijn op de hoogte, zijn zus en twee vrienden van mij. Iemand schreeft dat het raar was als twee volwassen mensen de ouders erbij halen (of raar.... ik weet even niet hoe het was geformuleerd). Dat vind ik ook, maar het blijkt wel de enige manier te zijn geweest om te praten.
Anyway, ik ga wat doen in huis. Bedankt voor alle postings en ik kom hier straks nog wel kijken. Voor nu is het niet zo zinvol voor mij om achter de computer te blijven wikken en wegen, omdat ik er nu toch niet uitkom. Natuurlijk waardeer ik jullie reflectie enorm, maar ik moet even uit dit cirkeltje stappen nu. Ik ga maar eens even strijken!
Anyway, ik ga wat doen in huis. Bedankt voor alle postings en ik kom hier straks nog wel kijken. Voor nu is het niet zo zinvol voor mij om achter de computer te blijven wikken en wegen, omdat ik er nu toch niet uitkom. Natuurlijk waardeer ik jullie reflectie enorm, maar ik moet even uit dit cirkeltje stappen nu. Ik ga maar eens even strijken!
donderdag 7 januari 2010 om 13:23
quote:meds schreef op 07 januari 2010 @ 13:15:
[...]
Maar dan begrijp ik nog minder van het feit dat jij over jullie problemen wilde praten terwijl jullie gezellig weg waren met vriendenOmdat het me allemaal te hoog zat. We werden 's ochtends wakker (uiteraard samen in een eigen slaapkamer, dus de vrienden waren er niet bij). en toen hij vroeg hoe ik had geslapen, zei ik dat ik niet goed kon slapen omdat ik me zo rot voelde. Goed, misschien niet het juiste moment. Hoewel, zeker niet het juiste moment. Maar het zal me allemaal zo hoog, dat ik het kwijt moest. Misschien was dat egoistisch van me.
[...]
Maar dan begrijp ik nog minder van het feit dat jij over jullie problemen wilde praten terwijl jullie gezellig weg waren met vriendenOmdat het me allemaal te hoog zat. We werden 's ochtends wakker (uiteraard samen in een eigen slaapkamer, dus de vrienden waren er niet bij). en toen hij vroeg hoe ik had geslapen, zei ik dat ik niet goed kon slapen omdat ik me zo rot voelde. Goed, misschien niet het juiste moment. Hoewel, zeker niet het juiste moment. Maar het zal me allemaal zo hoog, dat ik het kwijt moest. Misschien was dat egoistisch van me.
donderdag 7 januari 2010 om 13:29
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 13:23:
[...]
Omdat het me allemaal te hoog zat. We werden 's ochtends wakker (uiteraard samen in een eigen slaapkamer, dus de vrienden waren er niet bij). en toen hij vroeg hoe ik had geslapen, zei ik dat ik niet goed kon slapen omdat ik me zo rot voelde. Goed, misschien niet het juiste moment. Hoewel, zeker niet het juiste moment. Maar het zal me allemaal zo hoog, dat ik het kwijt moest. Misschien was dat egoistisch van me.Heel vaak heeft het geen zin om maar te blijven prakkiseren of tot in den treure te bespreken wat je dwars zit. Het probleem lost er niet van op, en je voelt je er ook niet beter door. Misschien hoop je onbewust dat er door met je man over te praten hij iets doet waardoor je je beter gaat voelen, maar dat kan niet. Jij moet dealen met je eigen gevoel. En als je dat probeert op te lossen in contact met je man of anderen raak je alleen maar gefrustreerd. Jouw gevoel is niet zijn pakkie an. Probeer eens los te laten. Ga wat leuks doen met je man dit weekend en wat betreft het probleem, maak hele heldere afspraken.
[...]
Omdat het me allemaal te hoog zat. We werden 's ochtends wakker (uiteraard samen in een eigen slaapkamer, dus de vrienden waren er niet bij). en toen hij vroeg hoe ik had geslapen, zei ik dat ik niet goed kon slapen omdat ik me zo rot voelde. Goed, misschien niet het juiste moment. Hoewel, zeker niet het juiste moment. Maar het zal me allemaal zo hoog, dat ik het kwijt moest. Misschien was dat egoistisch van me.Heel vaak heeft het geen zin om maar te blijven prakkiseren of tot in den treure te bespreken wat je dwars zit. Het probleem lost er niet van op, en je voelt je er ook niet beter door. Misschien hoop je onbewust dat er door met je man over te praten hij iets doet waardoor je je beter gaat voelen, maar dat kan niet. Jij moet dealen met je eigen gevoel. En als je dat probeert op te lossen in contact met je man of anderen raak je alleen maar gefrustreerd. Jouw gevoel is niet zijn pakkie an. Probeer eens los te laten. Ga wat leuks doen met je man dit weekend en wat betreft het probleem, maak hele heldere afspraken.
donderdag 7 januari 2010 om 13:41
Ik ben het er helemaal niet mee eens dat je maar op de blaren zou moeten zitten omdat je zo dom bent geweest om te trouwen.
Je hebt geen kinderen, en een goede relatie betekent volgens mij dat twee partners bijdragen aan elkaars levensgeluk. Als ik het zo lees zijn de dingen die jullie van het leven verwachten niet zo makkelijk met elkaar in overeenstemming te brengen, en jij lijkt degene die daarbij telkens moet inleveren zodat hij zijn dingen kan doen.
Natuurlijk ben je zelf akkoord gegaan met die situatie, maar dat wil niet zeggen dat je er nu maar eindeloos mee door moet gaan.
Neem wat er hier geschreven wordt niet te persoonlijk. Op basis van de info die je geeft kan niemand vanachter zijn toetsenbord beoordelen of hij een eikel is, of jij een zeurpiet. Vertrouw op je eigen oordeel en gevoel, het is jouw leven en daar ben je inderdaad zelf verantwoordelijk voor. Als je genoeg van hem houdt om dit gedoe erbij te willen (blijven) nemen, dan ga je door, zo niet, dan is er niets mis mee op te stoppen. Uithuilen en iemand zoeken die beter bij je past.
Je hebt geen kinderen, en een goede relatie betekent volgens mij dat twee partners bijdragen aan elkaars levensgeluk. Als ik het zo lees zijn de dingen die jullie van het leven verwachten niet zo makkelijk met elkaar in overeenstemming te brengen, en jij lijkt degene die daarbij telkens moet inleveren zodat hij zijn dingen kan doen.
Natuurlijk ben je zelf akkoord gegaan met die situatie, maar dat wil niet zeggen dat je er nu maar eindeloos mee door moet gaan.
Neem wat er hier geschreven wordt niet te persoonlijk. Op basis van de info die je geeft kan niemand vanachter zijn toetsenbord beoordelen of hij een eikel is, of jij een zeurpiet. Vertrouw op je eigen oordeel en gevoel, het is jouw leven en daar ben je inderdaad zelf verantwoordelijk voor. Als je genoeg van hem houdt om dit gedoe erbij te willen (blijven) nemen, dan ga je door, zo niet, dan is er niets mis mee op te stoppen. Uithuilen en iemand zoeken die beter bij je past.
donderdag 7 januari 2010 om 13:48
quote:meds schreef op 07 januari 2010 @ 11:57:
Dubio alcoholisme en agressie vind ik wel even andere koek.
Natuurlijk. Dat lijkt klip en klaar, maar dat was het voor mij niet toen ik er middenin zat. Het heeft echt tijd nodig gehad voor ik kon erkennen dat de man met wie ik mijn leven dacht te willen delen, daar helemaal niet geschikt voor was. Toen ik zag wat er gaande was, legde ik het aan anderen nog steeds uit als: Ja maar hij doet niets in huis. Terwijl er veel ernstiger dingen aan de hand waren, maar dat ging ik na een tijdje pas duidelijker zien.
Misschien is dat bij Radijs ook wel het geval, maar het kan ook heel goed van niet. Het punt is dat ze het geen kans geeft als ze nu besluit te gaan scheiden - of een tijdje blijft pappen en nathouden en dan besluit te gaan scheiden. Zoals Snormel heel terecht stelt, slaat ze de optie Veranderen over. Ik heb die optie wel heel duidelijk geprobeerd en er echt alles aan gedaan. Alleen bleek dat ik de kar alleen trok.
Het kan zijn dat het bij Radijs ook zo gaat. Maar dat weet ze pas als ze het probeert en haar man een serieuze kans geeft om zijn gedrag te veranderen. Het kan zijn dat hij wel voor zijn huwelijk wil vechten.
Dubio alcoholisme en agressie vind ik wel even andere koek.
Natuurlijk. Dat lijkt klip en klaar, maar dat was het voor mij niet toen ik er middenin zat. Het heeft echt tijd nodig gehad voor ik kon erkennen dat de man met wie ik mijn leven dacht te willen delen, daar helemaal niet geschikt voor was. Toen ik zag wat er gaande was, legde ik het aan anderen nog steeds uit als: Ja maar hij doet niets in huis. Terwijl er veel ernstiger dingen aan de hand waren, maar dat ging ik na een tijdje pas duidelijker zien.
Misschien is dat bij Radijs ook wel het geval, maar het kan ook heel goed van niet. Het punt is dat ze het geen kans geeft als ze nu besluit te gaan scheiden - of een tijdje blijft pappen en nathouden en dan besluit te gaan scheiden. Zoals Snormel heel terecht stelt, slaat ze de optie Veranderen over. Ik heb die optie wel heel duidelijk geprobeerd en er echt alles aan gedaan. Alleen bleek dat ik de kar alleen trok.
Het kan zijn dat het bij Radijs ook zo gaat. Maar dat weet ze pas als ze het probeert en haar man een serieuze kans geeft om zijn gedrag te veranderen. Het kan zijn dat hij wel voor zijn huwelijk wil vechten.
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 14:04
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 13:00:
Snormel, ik vind je post heel mooi en ik zou er zo tegenaan willen kijken. Ik weet alleen niet of ik nog het geduld heb voor de fase "Veranderen". Alles in ogenschouw genomen.
Ik lees nu je posting over dat hij je geslagen heeft en een keer in Luxemburg heeft laten staan. Dat is natuurlijk volkomen onacceptabel. Als hij dan ook niet naar je wil luisteren, begrijp ik dat jij zo ongeveer je tolerantiegrens bereikt hebt.
Maar kijk ook eens naar de manier waarop je het hebt aangepakt. Je zocht de oplossing bij hem, wilde met hem praten en vroeg hem om te veranderen omdat jij dat graag wilde. Dat was voor hem blijkbaar niet genoeg reden om daadwerkelijk met oplossingen en veranderingen te komen. Die manier werkt dus niet.
Misschien kun je toch nog wat geduld proberen te vinden om een andere, effectievere manier te proberen. De oplossing ligt (hoe cliché) bij jezelf. Als jij je gedrag verandert, gaat het zijn gegarandeerd ook veranderen. Als jij aandringt op nieuwe afspraken, dan moet hij met jou daarover in gesprek. Als hij dat weigert of de gemaakte afspraken niet nakomt, dan ga je over tot eenzijdige maatregelen. Je zult zien dat er dan een reactie komt. De huidige situatie blijft alleen voortbestaan omdat jij dat toestaat.
In mijn geval ging ik duidelijke grenzen stellen aan gedrag dat ik niet accepteerde. Dit in de hoop de gelijkwaardigheid te herstellen. Helaas reageerde mijn ex hierop door zich steeds agressiever en dwingender op te stellen. Ook hield hij zich niet aan gemaakte afspraken. De enige verbetering die ik in al die maanden kon vaststellen was dat hij nu wel af en toe de vaatwasser uitruimde. Ik was overigens ook fulltime kostwinner en een van de afspraken was dat hij het volledige huishouden zou doen (ipv dat ik dat na werktijd nog deed). Na een paar maanden was het huis in een zwijnenstal veranderd, hij deed bijna niets.
Door te weigeren de status quo in stand te houden, komen de werkelijke problemen naar de oppervlakte en dan kun jij je oogkleppen pas echt afzetten. Je man zal zich niet met woorden maar met daden moeten bewijzen.
Snormel, ik vind je post heel mooi en ik zou er zo tegenaan willen kijken. Ik weet alleen niet of ik nog het geduld heb voor de fase "Veranderen". Alles in ogenschouw genomen.
Ik lees nu je posting over dat hij je geslagen heeft en een keer in Luxemburg heeft laten staan. Dat is natuurlijk volkomen onacceptabel. Als hij dan ook niet naar je wil luisteren, begrijp ik dat jij zo ongeveer je tolerantiegrens bereikt hebt.
Maar kijk ook eens naar de manier waarop je het hebt aangepakt. Je zocht de oplossing bij hem, wilde met hem praten en vroeg hem om te veranderen omdat jij dat graag wilde. Dat was voor hem blijkbaar niet genoeg reden om daadwerkelijk met oplossingen en veranderingen te komen. Die manier werkt dus niet.
Misschien kun je toch nog wat geduld proberen te vinden om een andere, effectievere manier te proberen. De oplossing ligt (hoe cliché) bij jezelf. Als jij je gedrag verandert, gaat het zijn gegarandeerd ook veranderen. Als jij aandringt op nieuwe afspraken, dan moet hij met jou daarover in gesprek. Als hij dat weigert of de gemaakte afspraken niet nakomt, dan ga je over tot eenzijdige maatregelen. Je zult zien dat er dan een reactie komt. De huidige situatie blijft alleen voortbestaan omdat jij dat toestaat.
In mijn geval ging ik duidelijke grenzen stellen aan gedrag dat ik niet accepteerde. Dit in de hoop de gelijkwaardigheid te herstellen. Helaas reageerde mijn ex hierop door zich steeds agressiever en dwingender op te stellen. Ook hield hij zich niet aan gemaakte afspraken. De enige verbetering die ik in al die maanden kon vaststellen was dat hij nu wel af en toe de vaatwasser uitruimde. Ik was overigens ook fulltime kostwinner en een van de afspraken was dat hij het volledige huishouden zou doen (ipv dat ik dat na werktijd nog deed). Na een paar maanden was het huis in een zwijnenstal veranderd, hij deed bijna niets.
Door te weigeren de status quo in stand te houden, komen de werkelijke problemen naar de oppervlakte en dan kun jij je oogkleppen pas echt afzetten. Je man zal zich niet met woorden maar met daden moeten bewijzen.
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 14:06
quote:Alba schreef op 07 januari 2010 @ 13:41:
Ik ben het er helemaal niet mee eens dat je maar op de blaren zou moeten zitten omdat je zo dom bent geweest om te trouwen.
Dat zegt niemand. Wat wel wordt gezegd is dat je niet maar zo trouwt en dat financiële problemen helemaal geen goede reden hoeft te zijn om te scheiden
Je hebt geen kinderen, en een goede relatie betekent volgens mij dat twee partners bijdragen aan elkaars levensgeluk. Als ik het zo lees zijn de dingen die jullie van het leven verwachten niet zo makkelijk met elkaar in overeenstemming te brengen, en jij lijkt degene die daarbij telkens moet inleveren zodat hij zijn dingen kan doen.
Dat is de beleving van TO en deels jouw interpretatie, of dat de werkelijkheid is is maar de vraag.
Natuurlijk ben je zelf akkoord gegaan met die situatie, maar dat wil niet zeggen dat je er nu maar eindeloos mee door moet gaan.
Neem wat er hier geschreven wordt niet te persoonlijk. Op basis van de info die je geeft kan niemand vanachter zijn toetsenbord beoordelen of hij een eikel is, of jij een zeurpiet. Vertrouw op je eigen oordeel en gevoel, het is jouw leven en daar ben je inderdaad zelf verantwoordelijk voor. eens Als je genoeg van hem houdt om dit gedoe erbij te willen (blijven) nemen, dan ga je door, zo niet, dan is er niets mis mee op te stoppen. Uithuilen en iemand zoeken die beter bij je past.
Ik ben het er helemaal niet mee eens dat je maar op de blaren zou moeten zitten omdat je zo dom bent geweest om te trouwen.
Dat zegt niemand. Wat wel wordt gezegd is dat je niet maar zo trouwt en dat financiële problemen helemaal geen goede reden hoeft te zijn om te scheiden
Je hebt geen kinderen, en een goede relatie betekent volgens mij dat twee partners bijdragen aan elkaars levensgeluk. Als ik het zo lees zijn de dingen die jullie van het leven verwachten niet zo makkelijk met elkaar in overeenstemming te brengen, en jij lijkt degene die daarbij telkens moet inleveren zodat hij zijn dingen kan doen.
Dat is de beleving van TO en deels jouw interpretatie, of dat de werkelijkheid is is maar de vraag.
Natuurlijk ben je zelf akkoord gegaan met die situatie, maar dat wil niet zeggen dat je er nu maar eindeloos mee door moet gaan.
Neem wat er hier geschreven wordt niet te persoonlijk. Op basis van de info die je geeft kan niemand vanachter zijn toetsenbord beoordelen of hij een eikel is, of jij een zeurpiet. Vertrouw op je eigen oordeel en gevoel, het is jouw leven en daar ben je inderdaad zelf verantwoordelijk voor. eens Als je genoeg van hem houdt om dit gedoe erbij te willen (blijven) nemen, dan ga je door, zo niet, dan is er niets mis mee op te stoppen. Uithuilen en iemand zoeken die beter bij je past.
donderdag 7 januari 2010 om 14:06
quote:meds schreef op 07 januari 2010 @ 13:05:
Dat hij je slaat valt niet goed te praten, maar een klap of duw uit onmacht hoeft niet te ontaarden in mishandeling. ik denk dat jij hem een beetje behandeld als een onverantwoord kind. Hij kan niks goed doen. Wat wil je dat hij doet? Smeekt om vergeving? Wat verwacht je eigenlijk van hem?Meds, zit jij zijn gedrag nou te vergoeilijken?
Dat hij je slaat valt niet goed te praten, maar een klap of duw uit onmacht hoeft niet te ontaarden in mishandeling. ik denk dat jij hem een beetje behandeld als een onverantwoord kind. Hij kan niks goed doen. Wat wil je dat hij doet? Smeekt om vergeving? Wat verwacht je eigenlijk van hem?Meds, zit jij zijn gedrag nou te vergoeilijken?
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 14:16
quote:radijs schreef op 07 januari 2010 @ 13:23:
[...]
Goed, misschien niet het juiste moment. Hoewel, zeker niet het juiste moment. Maar het zal me allemaal zo hoog, dat ik het kwijt moest. Misschien was dat egoistisch van me.
Niet het juiste moment voor een gesprek, dat kan. Dat was meer onhandig en onnadenkend dan egoïstisch (of maakt je man je daarvoor uit?). Maar was het onvermijdelijk dat dat deze uitkomst kreeg? Je man had ook kunnen zeggen dat jullie hadden afgesproken om geen ruzie te maken, zijn armen om je heen kunnen slaan en kunnen voorstellen om te gaan ontbijten. Hij hóefde niet zo overtrokken te reageren.
Overigens is dit precies het soort reactie dat ik van mijn ex kreeg. Geen goed teken. Mag ik vragen hoe je man zijn liefde en zorgzaamheid voor jou uit?
[...]
Goed, misschien niet het juiste moment. Hoewel, zeker niet het juiste moment. Maar het zal me allemaal zo hoog, dat ik het kwijt moest. Misschien was dat egoistisch van me.
Niet het juiste moment voor een gesprek, dat kan. Dat was meer onhandig en onnadenkend dan egoïstisch (of maakt je man je daarvoor uit?). Maar was het onvermijdelijk dat dat deze uitkomst kreeg? Je man had ook kunnen zeggen dat jullie hadden afgesproken om geen ruzie te maken, zijn armen om je heen kunnen slaan en kunnen voorstellen om te gaan ontbijten. Hij hóefde niet zo overtrokken te reageren.
Overigens is dit precies het soort reactie dat ik van mijn ex kreeg. Geen goed teken. Mag ik vragen hoe je man zijn liefde en zorgzaamheid voor jou uit?
Ga in therapie!
donderdag 7 januari 2010 om 14:28
donderdag 7 januari 2010 om 14:40
quote:wanda_p schreef op 07 januari 2010 @ 14:37:
Slaan vind ik echt onacceptabel gedrag. Hebben jullie daarna nog over het slaan gesproken?
Weet je, het is ergens wel waar wat Meds schrijft. Misschien behandel ik hem met onbewuste signalen als een onverantwoord kind. Ik had hele onaardige, kwetsende dingen gezegd en ik kon eigenlijk best begrijpen dat je dan eens uit je slof schiet. Wat hij met zijn vuist deed, heb ik met woorden gedaan. Beide zijn uitingen van machteloosheid. Ik vind dus beider gedrag niet goed te praten, kwetsen niet en slaan niet.
Nadat het was gebeurd, heb ik wel gezegd dat dit de eerste en laatste keer was. Dat ik hem niet mocht kwetsen op zo'n intense manier, maar dat hij zo niet mocht reageren. Dat hebben we toen afgesproken en het is niet meer gebeurd.
Slaan vind ik echt onacceptabel gedrag. Hebben jullie daarna nog over het slaan gesproken?
Weet je, het is ergens wel waar wat Meds schrijft. Misschien behandel ik hem met onbewuste signalen als een onverantwoord kind. Ik had hele onaardige, kwetsende dingen gezegd en ik kon eigenlijk best begrijpen dat je dan eens uit je slof schiet. Wat hij met zijn vuist deed, heb ik met woorden gedaan. Beide zijn uitingen van machteloosheid. Ik vind dus beider gedrag niet goed te praten, kwetsen niet en slaan niet.
Nadat het was gebeurd, heb ik wel gezegd dat dit de eerste en laatste keer was. Dat ik hem niet mocht kwetsen op zo'n intense manier, maar dat hij zo niet mocht reageren. Dat hebben we toen afgesproken en het is niet meer gebeurd.
