Relatie redden, hoe?

Ooh muisje..Wat lastig allemaal weer!! Hoop voor je dat ie snel reageert! Heb je hem echt direct gevraagd of hij nu een knoop door moet hakken? Voorwaarden gesteld of?

Maar je hebt dus lang genoeg in onzekerheid gezeten! Vind het denk ik wel goed dat je gemaild hebt.. (vind Ragazza's advies van het niet dwingen ook erg goed! zelfs beter!! maar ook een stuk moeilijker)..



Met die mail kies je iig voor jezelf.. Maar wat 'spannend' wat hij terug gaat mailen! En inderdaad, wat als hij het nog steeds niet weet.. Kies je dan voor jezelf en kap je het af? Even geen contact of? Want denk dat het niet reageren heel moeilijk is!

In ieder geval even heel veel succes tot je reactie hebt en jou reactie daarop! Ik denk aan je!

Muisje, heel eerlijk: ik denk dat je het hem erg makkelijk maakt. Hij krijgt ook alle ruimte om te twijfelen van je, omdat als hij even behoefte aan je heeft, je ook beschikbaar bent voor hem. Ik denk serieus waar dat je heel aantrekkelijk wordt als je niet so "available" bent.

Als buitenstaander hier tegenaan kijkend zou ik zeggen: laat hem weten geen contact meer te willen totdat hij eruit is. En als hij dan merkt dat jij lekker doorgaat met je leven, ook plezier hebt zonder hem... dan krabt ie zich misschien nog wel op zijn hoofd en beseft wat hij eigenlijk opgeeft.

(kijk, dit is nou ook het ideale scenario voor mij! )



Maar ik weet hoe moeilijk het is hoor, nogmaals, ik zeg het als buitenstaander. Soms heb ik ook van die heldere momenten voor mezelf, maar hou ik het ook niet vol.

Zit wat in Brugge.. Als hij muisje niet meer 'ter beschikking' heeft.. Beseft ie misschien pas wat ie kwijt is..

Nu heeft hij muisje, altijd nog wel een beetje vast..

Nu moet hij moeite gaan doen, en tja, mannen schijnen graag te jagen! Klinkt inderdaad perfect.. Hij beseft het pas, gaat ontzettend moeite voor je doen! Maar oke, misschien ook een beetje naief.. Want het kan naturlijk ook zijn dat hij het alleen maar makkelijk vind dat jij de knoop min of meer voor hem doorhakt..



(sorry, zinlose toevoeging.. maar wou het toch even zeggen, denk dat ik ook mijn eigen situatie hierin kan vergelijken, vandaar..)

@ Ragazza: O ja, ik herken het zeker, ik ben een wandelend cliche geworden! Ik denk constant: je weet pas wat je hebt als het er niet meer is, en meer van dat soort uitspraken.



Ik denk ook steeds: Waarom heb ik me zo gefocused op al die onbelangrijke dingen? Waarom heb ik zo gezeurt? Zo aan hem getrokken? Waarom wilde ik hem "controleren" in de zin van: hem de keuzes laten maken die IK wilde dat hij maakte. En waarom zie ik dit nu pas allemaal in?

Ja, ik weet het wel, dat was mijn angst. Angst om hem te verliezen en een hele grote angst om alleen te zijn.

En idd ook de angst om niet goed genoeg te zijn (zoals jij zegt Mootje)



Hoe dan ook, ik denk wel dat dit allemaal goede levenslessen zijn voor me, maar jammer is het wel.

Het vreemde is: ik merk wel hoe moeilijk je uit bepaalde patronen komt want hoe erg ik hem ook gemist heb en hoe graag ik hem ook wilde spreken: toen ik hem gisteren dan eindelijk aan de lijn had merkte ik dat ik hup! Weer in het oude patroon schoot... (hoe bedoel je hardleers?!)



En Mootje, ook de puberale gedachte's herken ik hoor. Elk onbelangrijk detail wordt volledig uitgekauwd in mijn hoofd en elk mogelijk scenario wordt overwogen.

Merk dus toch wel dat ik nog te veel met hem bezig ben en nog niet de afstand heb genomen die ik graag zou willen. Maar ach, het is ook nog geen 2 weken geleden voor ons, ik moet het wat meer tijd geven natuurlijk.

Zo was gisteren zijn accu leeg en zou hij me vanavond bellen. Ik verwachtte het telefoontje eigenlijk eerder op de avond al, net als vorige week toen hij belde toen hij van zijn afspraak naar huis reed.

Dat heeft hij nu dus niet gedaan. Ik hoop dan dus maar dat hij wacht totdat hij in bed ligt en we op ons gemak nog even kunnen kletsen. Dat zou me heel hoopvol stemmen, dat betekent dat hij ook een soort "troost" haalt eruit.



Hahaha, ik realiseerde me vanochtend dat ik wel een junk leek! Ik werd wakker en dacht: mwah, voel me wel goed en toen dacht ik: O! Dat is omdat ik gisteren mijn "fix" heb gehad! (ik had met exvriend gesproken!) en vandaag voelde ik me eigenlijk ook wel redelijk en toen bedacht ik me dat ik me verheug op mijn volgende fix! We zouden vanavond elkaar weer spreken...

Toch niet normaal!

Muisje: Tja... ik herken wel veel in wat je zegt...

Eerlijk gezegd ben ik zoals jij: ik durf de relatie zelf niet te verbreken. Ik heb in mijn relatie wel eens gedacht als we het heel erg moeilijk hadden: Maak jij het dan uit!



Tja, misschien zou het het beste zijn als je helemaal niet mailt, maar gewoon ineens "te druk was met iets anders en daarom de telefoon niet had gehoord" en je even niet kan afspreken omdat je druk bent met leuke dingen doen. Dan dwing je hem niet tot een keuze, alleen tot nadenken. Want tja, dat je niet meer naar hem omkijkt is ook niet zijn bedoeling geweest.

Tenminste... dat denk ik een beetje uit het gedrag van je ex te proeven, maar ik ken hem natuurlijk helemaal niet.



Ach... lastig allemaal. Hoe lang zijn jullie nu al in deze situatie ook alweer?

Muisje.. pas er wel voorop dat als hij er wel voor kiest dat het het nu niet is, dat je dan toch niet onbewust op hem blijft wachten.. (tevens advies voor mezelf, en iedereen hier misschien wel)..



En brugge, vind dat je ontzettend goed bezig bent! Het is bij jou inderdaad nog veel verser als bij ons! En toch denk je al mee op 'ons niveau'..

Je komt er wel.. Geef het tijd, geef het ruimte.. En pak het aan op je eigen manier!



En tja, exen (en het contact) is op de een of andere manier verslavend.. Of tja.. liefde is verslavend, relatie is verslavend.. Ik weet het niet, maar het klopt wel! Na ex gezien te hebben voel ik me ook altijd beter (voor even, dat wel.. dan komt het ***gevoel en de vraag waaarom het over is)..

Lieve mensen,

Ik moet even ventileren. Ik word gek...

Jullie weten dat ik exvreind afgelopen zondag telefonisch gesproken heb en hij stelde voor om mij maandag ook nog even te bellen. Dat heeft hij niet gedaan.

Ik heb de hele nacht wakker gelegen, gewoon omdat ik niet begrijp waarom hij niet heeft gebeld.

Je kunt me een hoop wijsmaken, maar niet dat hij het “vergeten” is... hij mist mij toch ook? Waarom zou je niet bellen dan? Als hij me toch niet wilt spreken, sms dan even (zou ik denken). Zou hij gewacht hebben totdat ik belde? Maar waarom dan? Is het een soort machtspel? Wie belt wie het eerst? Maar hij vroeg duidelijk of hij me morgen kon bellen en toen zei ik: natuurlijk, bel morgen maar hoor...

Pfffffffffff, ik ben ergens heel erg boos. Op hem omdat hij zich niet aan zijn woord houdt maar ook op mezelf dat ik meteen niet meer slaap, dat ik aan het piekeren ben en dat mijn humeur zo afhankelijk is van hem...

En ik zit nu meteen weer met de vraag: wat zal ik doen? Zal ik hem vanavond zelf bellen? Pfffffffffff

@Muisje: heb je al iets gehoord??? Ik ben heel erg benieuwd hoe hij gaat reageren. Ik denk eerlijk gezegd dat hij in de 'twijfelmodus' blijft en de keuze bij jou laat. Waarschijnlijk durft hij zelf de verantwoordelijkheid niet aan om het uit te maken en wacht hij tot jij het doet.



Ik vind het overigens wel dapper dat je het gedaan hebt hoor Muisje! Al vind ik het advies van Brugge ook wel erg sterk. Niet voor een keuze stellen maar wel minder beschikbaar zijn zodat hij gaat nadenken.



En je hebt gelijk Brugge...Liefde is verslavend. Het is verslavend om je geliefd te voelen en dat doe je over het algemeen in een relatie. Terwijl die relatie ook juist de grootste valkuil is. Want wie herkent het niet dat je in een relatie niet altijd de juiste ruimte vindt om jezelf te kunnen zijn. Echt jezelf..zonder continu te denken wat je vriend van iets vindt of hoe hij erover zou denken. Pas als je authentiek kan zijn in een relatie en toch rekening houdt met elkaar, heb je naar mijn idee de 'perfecte' relatie.



En daar ontbreekt het bij mij tot nu toe eigenlijk altijd aan. Ik voel me over het algemeen niet vrij genoeg om te zijn wie ik ben. Om te doen wat ik wil doen. Ik hield zelfs bij het boodschappen doen rekening met ex of hij de dingen die ik kocht wel goedkeurde. Kocht vaak dingen die ik zelf wilde niet omdat ik wist dat hij dat niet wilde. Pfff...belachelijk!! Zeg ik nu he.. op dat moment denk je dat het rekening houden met is...



Wat dat betreft ben ik mijn lessen wel aan het leren hier!



Afstand met ex wordt gevoelsmatig steeds groter. Ik had me voorgenomen hem dit weekend te bellen en raad eens wat: ik heb het niet gedaan! Gewoon, omdat ik het zelf niet wilde, niet omdat ik dacht dat hij het niet zou willen. Hoera....wat een overwinning. Wat dat betreft heb je gelijk Muisje, door man2 in het spel ben ik veel minder gefocust op man1.

oohh Brugge...hoe herkenbaar. Ik heb ook echt nachten wakker gelegen omdat ex niet belde/sms'te terwijl hij wel gezegd had dat hij het zou doen.



Ik denk eerlijk gezegd dat mannen wat dat betreft anders in elkaar zitten. Wij gaan echt zitten wachten op zo'n telefoontje en als het dan niet komt gaan we malen in ons hoofd wat de reden is. En eens hoor brugge...hij is het echt niet vergeten. Maar eerlijk gezegd denk ik dat hij er minder zwaar aan tilt. Waarschijnlijk was hij met iets anders bezig en denkt: ik bel morgen wel of zo. Hij gaat niet voor jou zitten denken zo van: ach ik bel Brugge maar wel anders ligt ze de hele nacht wakker. Welnee!!



Of jij nu zelf wel/niet moet bellen is een lastige. Ik zou het zelf niet doen. Even afwachten of hij vandaag of morgen belt. Als hij einde van de week nog niet gebeld heeft, kun jij bellen. Het komt anders wel vrij desperate over ben ik bang. Geduld...ik weet het....MOEILIJK!!

Muisje, je hebt helemaal gelijk.

Wees maar trots op jezelf dat je er nu zo over denkt! Heel eerlijk naar jezelf toe ook, dat vergt toch wel moed.

Ik ben ook heel benieuwd hoe hij reageert.

Eigenlijk kom ik zelf een beetje terug op mijn eigen advies van niet zo “available” zijn, want ik denk nu ook: waarom zou je al die energie nog in zo’n spelletje steken? Spelletjes spelen, alles afwegen, eigenlijk altijd maar bezig zijn met ex... niet gezond voor ons. Waar zijn we mee bezig? Is ie dat eigenlijk echt wel waard? Ik bedoel: ik probeer nu heel eerlijk naar mezelf te kijken en te zien waar het bij mij fout ging en dat is heel goed, maar we moeten vooral ook niet vergeten dat onze ex-en ook zo hun fouten hebben. Nu doet het einde van de relatie erg pijn en daarom willen we het gauw weer fixen, maar wat als het lukt? In mijn geval deed de relatie die ik had ook pijn.



O Ragazza, jij bent ook al zo pijnlijk eerlijk...

En je reactie is zo getimed, want ik zit vanochtend beetje te googlen en ik kom uit op het fenomeen “relatieverslaving” en ai ai ai.... wat een confronterende herkenning.... 

Weet niet of jullie hier bekend mee zijn, maar ik zal zo even een stukje plaatsen hierover.

Wow, je hebt hem van het weekend gewoon niet gebeld! Knap van je hoor...

Ja, ik denk dat je gelijk hebt wat betreft dat mannen daar anders naar kijken, maar aan de andere kant: we hebben elkaar al zo weinig gesproken en dan is het wel bellen voor hem toch ook een ding???

Ja, ik zal hem vandaag niet bellen. Misschien belt hij alsnog vanavond. Ik denk dat ik hem dan morgen bel.

Merk wel dat ook ik steeds meer wil weten waar ik aan toe ben. Wat wilt hij nou eigenlijk? Merk ook dat ik behoefte heb om met hem te praten over ons. Hem te vertellen waar het voor mij mis is gegaan. Hem vragen wat zijn gedachte’s zijn.



En eh... waar is Amy eigenlijk? (heeft ze ons opgegeven?

WAT IS RELATIEVERSLAVING

Relatieverslaving betekent niet verslaafd zijn aan relaties en steeds weer een andere relatie willen of steeds weer verliefd worden, maar het betekent dat je op mannen valt die emotioneel beschadigd zijn en niet in staat tot het aangaan van oprechte intimiteit en bij wie je de onbedwingbare behoefte voelt om voor hem te zorgen en hem liefde te geven zodanig dat hij zal veranderen en jou uit dankbaarheid daarvoor al die liefdevolle aandacht en begrip en erkenning zal geven die je in het verleden zo gemist hebt. En als dat niet gebeurt, maar je in plaats daarvan liefdeloos, respectloos en onverschillig of zelfs gewelddadig behandeld wordt, ben je niet in staat deze relatie los te laten, maar heb je des te meer behoefte aan (het contact met) hem. Je kunt niet meer stoppen bezig te zijn met hem en met je gedachten hoe je de problemen in de relatie zou kunnen oplossen en hoe je de situatie onder controle zou kunnen krijgen. Je relatie is een obsessie geworden. Je hele leven, je gedrag en je emoties en gevoelswereld worden beheerst door de relatie en ook je gezondheid lijdt eronder. Je praat zijn fouten goed (‘hij bedoelt het niet zo’) en je neemt een onredelijk groot deel van de verantwoordelijkheid van de problemen op je. Je denkt dat het beter zou gaan als je meer je best had gedaan, of zou doen. Je neemt zijn geïrriteerde, humeurige buien, zijn onverschillige, denigrerende en ontmoedigende opmerkingen voor lief, die schrijf je toe aan zijn ongelukkige jeugd. En je probeert hem te helpen en hem zover te krijgen dat hij aan zichzelf en zijn problemen gaat werken, in de hoop dat hij zal veranderen en dat het dan allemaal toch nog goed kan komen. Maar ondertussen worden de pijn en de problemen alleen maar erger.



Je bent opgegroeid in een gezin waarin misschien sprake was van drankmisbruik, emotioneel-, verbaal-, of fysiek geweld, sexueel misbruik, of andere problemen, in elk geval problemen die wel veel emotionele pijn veroorzaakten maar waar niet op een eerlijke, openhartige en doeltreffende manier over gepraat werd. De situatie en jouw gevoelens werden ontkend, gebagatelliseerd, weggepraat, belachelijk gemaakt of veroordeeld en zo leerde je al vroeg situaties en je eigen gevoelens te ontkennen, weg te stoppen, net te doen alsof ze er niet zijn. En daardoor mis je in je volwassen leven het vermogen om in contact met je gevoel, je innerlijke stem te zijn en die gevoelens te gebruiken als leidraad om keuzes te maken in je leven en jezelf te beschermen tegen nieuwe problemen. Je voelt je aangetrokken tot mensen die op dezelfde (destructieve) manier met gevoelens omgaan als jij hebt geleerd (de manier waar je het meest vertrouwd mee bent) en je wordt weer op dezelfde manier beschadigd.



Je loopt rond met een enorme hoeveelheid onverwerkte pijn, verdriet, eenzaamheid, frustratie, machteloosheid, woede en een even grote, bijna onbevredigbare behoefte aan liefde, bevestiging, erkenning, waardering en aandacht, waardoor je snel ten prooi valt aan, en afhankelijk wordt van mensen die ook maar een beetje lief voor je zijn en aandacht aan je besteden ook al zijn hun motieven om dat te doen misschien helemaal niet oprecht. Tegelijk ben je zelf heel bang om echte liefde te ervaren en een situatie van oprechte intimiteit aan te gaan met een andere persoon. Je hebt nooit geleerd wat dat is en hoe je daarmee om moet gaan. Liefde krijgen is een regelrechte bedreiging voor de manier van leven die je je hebt eigen gemaakt en het brengt alle pijn en woede naar boven die je al die tijd zo zorgvuldig had opgeborgen in je ‘vrieskist’ (je onderbewustzijn).



Om van je relatieverslaving te kunnen genezen moet je een heel nieuwe manier van leven aanleren. Je moet al die wonden helen die in je jeugd (en daarna!) zijn ontstaan en je moet leren op een liefdevolle, respectvolle manier met jezelf en je eigen gevoelens en behoeften om te gaan (ook die van anderen!). Je moet leren van jezelf te houden (je eigen liefdevolle moeder worden!) en contact te maken met je innerlijke stem en daarop te vertrouwen, om verantwoordelijkheid te kunnen dragen voor je eigen leven en welzijn en (emotioneel) op eigen benen te kunnen staan, zodat je geen speelbal meer hoeft te worden van allerlei (al dan niet oprecht) goedbedoelende mensen om je heen.



Sorry, is een behoorlijk lang stukje ben ik bang... ben benieuwd wat jullie hiervan vinden...

Hahaha, mijn ex is ook geen naar type hoor. Dat hoeft ook helemaal niet per se, maar het is wel een persoon die niet snel zijn gevoelens toont en niet veel praat. Daar komt bij dat hij de laatste tijd heel afstandelijk was. En dat trekt dan toch aan.



Maar je hebt wel gelijk idd, we zitten nog zo in de "missen" fase dat we wel e.e.a. zullen herkennen.

Muisje toch..Waarom doet je ex zo moeilijk! Als ik het zo lees lijkt het wel of hij het wel wil, maar het niet durft ofzo..

Misschien bang dat het weer tegenvalt? Maar als je elkaar maar zo weinig ziet en spreekt in real life, tja dan vind ik het ook niet echt proberen! Benieuwd wat hij er nou weer op reageert.. of hij omslaat en het echt wil proberen met je, of dan maar zegt, dat het niet hoeft.. Nu heb je dus nog niet echt duidelijkheid.. Hij houdt je dan misschien niet zo aan het lijntje zoals je dat normaal verwacht.. Maa toch, hij houd je zo wel aan je lijntje.. Weet hij ook dat wanneer jullie het weer echt gaan proberen, intensief proberen, dat hij in principe nog nergens aan vast zit? Nya hoop dat je snel 'echt' duidelijheid hebt.. Je kiest iig voor jezelf!



Ik lees zo de rest door en reageer.. Maar eerst eten, mmmm!