Liefde vs. psychische problemen

Hallo allemaal,



Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..



Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.



Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.



Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt



p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...

Bedankt voor jullie reacties! Helaas heb ik een slechte week achter de rug, daarom is het ook niet gelukt hier eerder iets te schrijven.



@Polly; hoe gaat het nu met jou/jullie? Je schrijft dat jullie nu latten, hoe vaak zien jullie elkaar? Misschien heb je er iets aan als ik vertel dat mijn vriend en ik ook een lat-relatie hebben. Soms (als ik me slecht voel) is de afstand moeilijk, maar soms geeft het me juist ook rust. En mijn vriend kan dat soms ook goed gebruiken want ik kan dan lekker in mijn eigen sop gaarkoken, haha. Ik vind het dus niet alleen maar iets slechts. Wat wel lastig is/was is dat ik het heel moeilijk vindt om te bellen (vooral als ik me slecht voel). Dan wordt het contact wel erg beperkt en gaat mijn vriend zich ook echt zorgen maken. Wij hebben daarom een afspraak gemaakt dat ik hoe dan ook, elke dag iets laat horen, hoe slecht ik me ook voel. Misschien een idee voor jullie? Bellen jullie veel met elkaar? Heel lief van je dat je je vriend kaartjes stuurt. Het lijkt een klein gebaar maar weet zelf dat dat je juist heel erg kan raken en een hele fijne vorm van steun is.



@SexNJaZz dank je voor je bericht! Moet zeggen dat ik het las op een moment dat ik veel negatieve gedachten had, en toen werd ik er wel een beetje onzeker van. Ik dacht: 'Oh jee, ik praat mezelf misschien alleen maar aan dat het wel goed is tussen ons, maar ik wil niet een relatie die ik voor mezelf 'goedredeneer'!' Maar ja, ik had toevallig deze week weer een week dat alles zwart was en dus BAM ook de negatieve gedachten terugkwamen. Heb je het advies om te gaan daten opgevolgd? En zo ja hoe gaat dat ?



@ Loeky, Ik herken heel erg wat jij zegt, dat je overweegt je relatie uit te maken omdat er dan tenminste IETS gebeurt. Letterlijk vluchtgedrag uit je eigen negatieve gedachten/gevoel - je wilt het heft in eigen hand nemen. Want het is misschien nog wel moeilijker om te accepteren dat je er geen controle over hebt.



Overigens (nog even als aanvulling) - ik heb zeker wel vlinders/verliefdheid heb gevoeld voor mijn vriend, en ik vind hem ook aantrekkelijk. Maar ik ben ooit eens een keer extreem allesoverheersend verliefd geweest (korte fling die op niets uitliep, verliefdheid was niet wederzijds), maar dat is me sindsdien niet meer gebeurd. Als ik in een negatieve bui zit, kan me dat heel onzeker maken - dan kan ik mezelf helemaal overtuigen dat wat vriend en ik wél hebben niet genoeg is, en dat ik verder moet zoeken naar die allesoverweldigende (en misschien wel ongezond obsessieve) verliefdheid. Als ik mij goed voel vind ik dit een irrationeel idee . (want die andere man was een l*l!)

Daarbij vlakt een depressie het gevoel heel erg af en weet ik soms niet eens meer wat ik voelde toen ik nog 'goed' was. Dat lekkere liefdesgevoel, dat wij elkaar wel degelijk kunnen geven, begin ik gelukkig nu weer stukje bij beetje te herontdekken nu ik me beter ga voelen. Maar helaas kan ik dat als ik uit balans raak dus ook weer 'vergeten', zoals afgelopen week.



Deze week was het dan juist wel weer heel lastig dat we niet bij elkaar waren. Want zodra we elkaar weer zagen en ik in zijn ogen keek voelde ik me meteen weer rustiger en lichter. Dus daaraan kan ik merken dat het wel beter met me gaat - ik kom sneller weer bij mijn positieven (letterlijk en figuurlijk) . Verder heb ik de laatste dagen extra op gelet of de negatieve gedachten zich beperkten tot mijn relatie, maar merkte 'gelukkig' dat ik tegenover alles negatief of onverschillig stond. Helpt dat jou ook Loeky om dat zo te bedenken? Dat het dus niet om je relatie specifiek gaat?

Jeetje Polly, een hele dikke knuffel voor jou. Als je er zo aan onderdoorgaat, en helemaal niets meer uit de relatie haalt moet je misschien eens voor jezelf nagaan of jij nog wel door wilt. Het klinkt hard, maar ongeacht de problemen van je vriend kan een relatie geen eenrichtingsverkeer zijn. Hij zal ook moeten investeren, ook al kan hij dat nu maar beperkt... Om iets te veranderen zal hij in elk geval hulp moeten accepteren/toegeven dat het niet goed gaat. Frustrerend en moeilijk, wens je veel wijsheid en sterkte!



SexNJazz dankjewel voor de knuf. Hoe gaat het met jou?



Loeky, en lilly3, veel overeenkomsten in onze verhalen. Lilly (sorry volgens mij schrijf ik het niet goed, maar ik doe dit snel en niet op mijn eigen computer) - wat ontzettend goed van je dat je hulp hebt gezocht bij een psycholoog. Ik ben heel benieuwd wat dat je zal bieden. Zou graag op de hoogte blijven, maar ik weet niet of je het prettig vindt om er hier over te schrijven?



Valt me wel heel erg op dat die heftige verliefdheden bij ons alledrie niet het gewenste resultaat hadden (stress, wegcijferen, ongelijkwaardige relaties eigenlijk), en dat de lieve partners het onderspit dreigen te delven door onze twijfel en negatieve blik... We lijken iets te willen/zoeken dat niet goed voor ons is. En wat wel goed voor ons is af te wijzen.



Loeky hoe gaat het nu met jou? Heb je wel iets aan de hulp van de psycholoog? Wat bedoel je met de dingen die nu op hun plek beginnen te vallen, heb je het idee dat je 'ergens naartoe werkt' (een beslissing bijvoorbeeld), of dat niet?



Ikzelf zit nu midden in een stressvolle en drukke periode en daardoor gaat het op en neer. Zit nog steeds in een dip nu, voel me vaak net als Loeky schrijf wanhopig. Ik vind bijvoorbeeld dat ik bepaalde (positieve) dingen moet voelen en word dan boos op mezelf als ik ze niet voel. En ik heb vaak het gevoel dat ik overweldigd word en de dingen (het leven) niet aankan. Vannacht heb ik er samen met mijn vriend wakker van gelegen, hij maakt zch veel zorgen om me. ik moet zgegen dat ik op de moeilijke momenten wel blij ben dat hij bij me is om me vast te houden.