Kinderen
alle pijlers
Die eeuwige brutale mond!
donderdag 17 juni 2010 om 19:14
Ik kan niet meer tegen de eeuwige brutale mond van mijn dochter! Ik ben geneigd om haar iets aan te doen, maar laat me niet meesleuren in haar drijfzand.
Wat is een goede "korte termijn oplossing"? Negeren? Straffen? Sancties? Het helpt misschien even, maar het is allemaal zo van korte duur!
Zucht.... PUBERS?
(ik moest het ff kwijt)
Wat is een goede "korte termijn oplossing"? Negeren? Straffen? Sancties? Het helpt misschien even, maar het is allemaal zo van korte duur!
Zucht.... PUBERS?
(ik moest het ff kwijt)
donderdag 17 juni 2010 om 20:12
quote:Bergje65 schreef op 17 juni 2010 @ 19:14:
......
Wat is een goede "korte termijn oplossing"? Negeren? Straffen? Sancties? Het helpt misschien even, maar het is allemaal zo van korte duur!
........
Misschien helpt hem om te weten waarom een kind (in europa/ westerse landen) pubert. Een kind zoekt zijn grenzen op en zet zich af om zijn individualiteit te bevestigen. (Daarom komt puberen in andere culturen ook veel minder voor)
Als je haar aanspreekt als de volwassene die ze wil zijn, zal je zien dat ze zich veel minder hoeft af te zetten. Dus in plaats van hou je brutale mond, zeggen: goh, meen je dat nou?
Het voelt persoonlijk maar je moet het juist niet persoonlijk opvatten. Het voelt alsof je toegeeft en je als moeder over je heen laat lopen, maar als je er een machtsstrijd van maakt, heb je eigenlijk al verloren.
Ik zeg niet dat het makkelijk is, alleen dat een machtsstrijd niet werkt
......
Wat is een goede "korte termijn oplossing"? Negeren? Straffen? Sancties? Het helpt misschien even, maar het is allemaal zo van korte duur!
........
Misschien helpt hem om te weten waarom een kind (in europa/ westerse landen) pubert. Een kind zoekt zijn grenzen op en zet zich af om zijn individualiteit te bevestigen. (Daarom komt puberen in andere culturen ook veel minder voor)
Als je haar aanspreekt als de volwassene die ze wil zijn, zal je zien dat ze zich veel minder hoeft af te zetten. Dus in plaats van hou je brutale mond, zeggen: goh, meen je dat nou?
Het voelt persoonlijk maar je moet het juist niet persoonlijk opvatten. Het voelt alsof je toegeeft en je als moeder over je heen laat lopen, maar als je er een machtsstrijd van maakt, heb je eigenlijk al verloren.
Ik zeg niet dat het makkelijk is, alleen dat een machtsstrijd niet werkt
donderdag 17 juni 2010 om 20:13
Ga in gesprek met je dochter. Een serieus gesprek aan de eettafel, met een kop thee. Zeg dat je iets met haar wil bespreken, namelijk haar taalgebruik.
Steek dan geen preek af, maar stel vragen aan haar. Hoe het komt dat ze zich zo op je af reageert, waar dat vandaan komt, hoe ze denkt dat dat voor jou is, of ze zelf vindt dat dat een goede manier van omgang met jou is etc etc.
Door die vragen zal ze zelf inzicht krijgen dat ze die brutale mond beter achterwege kan laten.
Ga dan samen kijken hoe ze daaraan kan werken. bijvoorbeeld met een beloningssysteem, en met een strafsysteem (time-out naar kamer, voor elke brutale mond 10 cent in een bakje).
Wat je ook kan doen, zet een spaarpotje ergens neer, doe daar haar zakgeld is plus bijvoorbeeld 5 euro extra. Elke keer dat ze brutaal is, haal je er een euro uit. Kijken wat ze dan op het einde van de week overhoudt.
Steek dan geen preek af, maar stel vragen aan haar. Hoe het komt dat ze zich zo op je af reageert, waar dat vandaan komt, hoe ze denkt dat dat voor jou is, of ze zelf vindt dat dat een goede manier van omgang met jou is etc etc.
Door die vragen zal ze zelf inzicht krijgen dat ze die brutale mond beter achterwege kan laten.
Ga dan samen kijken hoe ze daaraan kan werken. bijvoorbeeld met een beloningssysteem, en met een strafsysteem (time-out naar kamer, voor elke brutale mond 10 cent in een bakje).
Wat je ook kan doen, zet een spaarpotje ergens neer, doe daar haar zakgeld is plus bijvoorbeeld 5 euro extra. Elke keer dat ze brutaal is, haal je er een euro uit. Kijken wat ze dan op het einde van de week overhoudt.
donderdag 17 juni 2010 om 20:13
donderdag 17 juni 2010 om 20:18
Je hebt een tijdje geleden een topic geopend over jouw ex en zijn nieuwe partner en hun in jouw ogen te libertijns gedrag. Je hebt daar niet verteld hoe het is afgelopen met de confrontatie die je met hen wilde aangaan. Ik zou het aardig vinden als je dat alsnog zou doen. Er ontstaat nu, althans bij mij, een nogal schizofreen beeld van je dochter: aan de ene kant een vrijpostige, doortastende en eigenwijze puber en aan de ander een bedeesd en volgzaam meisje dat niet zoveel durft.
donderdag 17 juni 2010 om 20:22
donderdag 17 juni 2010 om 20:22
Is die piercing dan echt niet bespreekbaar?
Als het nou op een hygienische, verantwoorde (zo verantwoord als mogelijk dan) manier gebeurt?
Ik heb makkelijk praten, twee pubers die er niet naar talen, maar ik geloof dat ik wel met ze mee zou denken.
En die van mij zijn ook brutaal, met periodes. Op het moment laat ik ze uitrazen, en als ze gekalmeerd zijn ga ik erover beginnen.
Vragen wat er door ze heen ging op het moment dat ze tekeer gingen. En hoe ze denken dat ze er op dat moment uitzagen. Grote bek, schreeuwen, de deur dichtslaan en stampend naar boven lopen.
Vinden ze dan zelf ook belachelijk, vervolgens komen ze wel met een ja maar het was wel zus en zo, en dat ze het dan met mij niet eens waren, of dat ze vonden dat ik belachelijke eisen stelde op dat moment. En achteraf kunnen ze dat dan soms wel plaatsen.
En dan de eventuele volgende keer als er weer zoiets speelt, denk dan even na over waar we het dan nu over hebben.
Kunnen we misschien gelijk in gesprek.
Lukt niet altijd, bijna niet altijd dus, maar soms wel, en de wil is er in ieder geval. De jongste komt dan vaak zelf al een half uur nadat hij is uitgeraasd: 'man, even over daarstraks.....'.
Dus Bergje, hoe erg vind je zo'n piercing?
Een beloningssysteem vind ik altijd zo'n mooi idee, maar die jongens van mij hebben zich daar nooit mee laten 'paaien'.
En het gaat hier denk ik meer om emoties dan om iets niet willen of iets aan moeten leren.
Bovendien ben ik zelf in de leeftijd dat mijn pubers ook last van mij hebben, ook ik ben onderhevig aan hormoonschommelingen.
Als het nou op een hygienische, verantwoorde (zo verantwoord als mogelijk dan) manier gebeurt?
Ik heb makkelijk praten, twee pubers die er niet naar talen, maar ik geloof dat ik wel met ze mee zou denken.
En die van mij zijn ook brutaal, met periodes. Op het moment laat ik ze uitrazen, en als ze gekalmeerd zijn ga ik erover beginnen.
Vragen wat er door ze heen ging op het moment dat ze tekeer gingen. En hoe ze denken dat ze er op dat moment uitzagen. Grote bek, schreeuwen, de deur dichtslaan en stampend naar boven lopen.
Vinden ze dan zelf ook belachelijk, vervolgens komen ze wel met een ja maar het was wel zus en zo, en dat ze het dan met mij niet eens waren, of dat ze vonden dat ik belachelijke eisen stelde op dat moment. En achteraf kunnen ze dat dan soms wel plaatsen.
En dan de eventuele volgende keer als er weer zoiets speelt, denk dan even na over waar we het dan nu over hebben.
Kunnen we misschien gelijk in gesprek.
Lukt niet altijd, bijna niet altijd dus, maar soms wel, en de wil is er in ieder geval. De jongste komt dan vaak zelf al een half uur nadat hij is uitgeraasd: 'man, even over daarstraks.....'.
Dus Bergje, hoe erg vind je zo'n piercing?
Een beloningssysteem vind ik altijd zo'n mooi idee, maar die jongens van mij hebben zich daar nooit mee laten 'paaien'.
En het gaat hier denk ik meer om emoties dan om iets niet willen of iets aan moeten leren.
Bovendien ben ik zelf in de leeftijd dat mijn pubers ook last van mij hebben, ook ik ben onderhevig aan hormoonschommelingen.
donderdag 17 juni 2010 om 20:22
Bergje, is het dan zo erg dat ze een tongpiercing neemt? Yep, ze is 15. pas of al, dat maakt niet uit. Ze heeft haar huiswerk gedaan en moet en zal dat ding hebben. Wat als je haar die verantwoordelijkheid geeft?
"Lieverd, we hebben het er uitgebreid over gehad, de tandarts vindt het geen goed idee, omdat je tanden beschadigd worden. Ik vind het evenmin een goed idee, omdat ik bang ben dat je spijt krijgt, maar je wilt het, dus dat is jouw keuze en die accepteer ik. Enige voorwaarde is dat ik meega als je 'm laat zetten (en je 'm zelf betaalt)."
Bergje als je al zo veel energieverslindende zaken, zoals een scheiding en schoolperikelen hebt, laat dit dan gewoon gebeuren.
"Lieverd, we hebben het er uitgebreid over gehad, de tandarts vindt het geen goed idee, omdat je tanden beschadigd worden. Ik vind het evenmin een goed idee, omdat ik bang ben dat je spijt krijgt, maar je wilt het, dus dat is jouw keuze en die accepteer ik. Enige voorwaarde is dat ik meega als je 'm laat zetten (en je 'm zelf betaalt)."
Bergje als je al zo veel energieverslindende zaken, zoals een scheiding en schoolperikelen hebt, laat dit dan gewoon gebeuren.
donderdag 17 juni 2010 om 20:23
Mijn ouders hadden er ook een handje van om alles te verbieden.
Ik vroeg iets, zij zeiden nee, en het gevolg was dat ik het toch stiekem deed.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je dochter het gevoel krijgt dat ze voor vol wordt aangezien.
Ze is geen peuter meer, al gedraagt ze zich misschien wel zo.
Veel praten dus.
Ik vroeg iets, zij zeiden nee, en het gevolg was dat ik het toch stiekem deed.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je dochter het gevoel krijgt dat ze voor vol wordt aangezien.
Ze is geen peuter meer, al gedraagt ze zich misschien wel zo.
Veel praten dus.
donderdag 17 juni 2010 om 20:28
quote:wuiles schreef op 17 juni 2010 @ 20:18:
Je hebt een tijdje geleden een topic geopend over jouw ex en zijn nieuwe partner en hun in jouw ogen te libertijns gedrag.
O, was zíj dat?
Je hebt daar niet verteld hoe het is afgelopen met de confrontatie die je met hen wilde aangaan.
Ben ik ook wel heel benieuwd naar.
Ik zou het aardig vinden als je dat alsnog zou doen. Er ontstaat nu, althans bij mij, een nogal schizofreen beeld van je dochter: Goed punt. aan de ene kant een vrijpostige, doortastende en eigenwijze puber en aan de ander een bedeesd en volgzaam meisje dat niet zoveel durft.
Je hebt een tijdje geleden een topic geopend over jouw ex en zijn nieuwe partner en hun in jouw ogen te libertijns gedrag.
O, was zíj dat?
Je hebt daar niet verteld hoe het is afgelopen met de confrontatie die je met hen wilde aangaan.
Ben ik ook wel heel benieuwd naar.
Ik zou het aardig vinden als je dat alsnog zou doen. Er ontstaat nu, althans bij mij, een nogal schizofreen beeld van je dochter: Goed punt. aan de ene kant een vrijpostige, doortastende en eigenwijze puber en aan de ander een bedeesd en volgzaam meisje dat niet zoveel durft.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 juni 2010 om 20:29
[quote]Rary schreef op 17 juni 2010 @ 20:13:
Ga in gesprek met je dochter. Een serieus gesprek aan de eettafel, met een kop thee. Zeg dat je iets met haar wil bespreken, namelijk haar taalgebruik.
Steek dan geen preek af, maar stel vragen aan haar. Hoe het komt dat ze zich zo op je af reageert, waar dat vandaan komt, hoe ze denkt dat dat voor jou is, of ze zelf vindt dat dat een goede manier van omgang met jou is etc etc.
Door die vragen zal ze zelf inzicht krijgen dat ze die brutale mond beter achterwege kan laten.
Ga dan samen kijken hoe ze daaraan kan werken. bijvoorbeeld met een beloningssysteem, en met een strafsysteem (time-out naar kamer, voor elke brutale mond 10 cent in een bakje).
Wat je ook kan doen, zet een spaarpotje ergens neer, doe daar haar zakgeld is plus bijvoorbeeld 5 euro extra. Elke keer dat ze brutaal is, haal je er een euro uit. Kijken wat ze dan op het einde van de week overhoudt.[/quote]
Dat laatste lijkt me nou weer net niet heel handig, klinkt alsof je met een kleuter omgaat. Haar juist als een 'volwassene' behandelen. Laat weten dat het je kwetst als ze zo tegen je doet, en dat je haar wilt vragen ermee te stoppen. En probeer open te staan voor haar eigen ideeën/mening. Wat niet wil zeggen dat je het er allemaal maar me eens moet zijn, maar laat merken dat je er in elk geval naar luistert en over nadenkt.
Ga in gesprek met je dochter. Een serieus gesprek aan de eettafel, met een kop thee. Zeg dat je iets met haar wil bespreken, namelijk haar taalgebruik.
Steek dan geen preek af, maar stel vragen aan haar. Hoe het komt dat ze zich zo op je af reageert, waar dat vandaan komt, hoe ze denkt dat dat voor jou is, of ze zelf vindt dat dat een goede manier van omgang met jou is etc etc.
Door die vragen zal ze zelf inzicht krijgen dat ze die brutale mond beter achterwege kan laten.
Ga dan samen kijken hoe ze daaraan kan werken. bijvoorbeeld met een beloningssysteem, en met een strafsysteem (time-out naar kamer, voor elke brutale mond 10 cent in een bakje).
Wat je ook kan doen, zet een spaarpotje ergens neer, doe daar haar zakgeld is plus bijvoorbeeld 5 euro extra. Elke keer dat ze brutaal is, haal je er een euro uit. Kijken wat ze dan op het einde van de week overhoudt.[/quote]
Dat laatste lijkt me nou weer net niet heel handig, klinkt alsof je met een kleuter omgaat. Haar juist als een 'volwassene' behandelen. Laat weten dat het je kwetst als ze zo tegen je doet, en dat je haar wilt vragen ermee te stoppen. En probeer open te staan voor haar eigen ideeën/mening. Wat niet wil zeggen dat je het er allemaal maar me eens moet zijn, maar laat merken dat je er in elk geval naar luistert en over nadenkt.
donderdag 17 juni 2010 om 20:31
donderdag 17 juni 2010 om 20:32
Ik heb zelf geen kinderen dus kan alleen uit mijn eigen puber historie putten. Mijn ouders hebben vrijwel hetzelfde gedaan als de ouders van Noez. Ik werd vrij gelaten. Geen tijdstippen waarop ik thuis moest komen, geen verbod op drank, drugs of sigaretten en vooral mij in mijn waarde laten en me mijn eigen verantwoordelijkheden laten nemen. Wat Noez schrijft over huilend op de fiets omdat je te laat bent voor het eten, komt mij heel bekend voor
En tuurlijk had ik wel eens onenigheid met mijn ouders. Vrij laten betekent niet dat er geen grenzen zijn. Maar een grote mond, slaan met deuren of echt slaande ruzie kwam bij ons thuis niet voor (ook bij mijn zusje niet).
De piercing en tattoo discussies zijn volgens mij in veel gezinnen aan de orde. Ik heb het gevoel dat ouders denken dat tattoos en piercings het begin van het einde is, dat hun kinderen volledig af zullen glijden en dat het nooit meer goed komt.
Mijn zusje had op haar twaalfde een neuspiercing en tegen de tijd dat ze 21 was had ze op veel denkbare plekken piercings en is ze tussendoor gothic geweest. En nu?
Alleen de neus en navelpiercing zijn over, heeft ze netjes haar school af gemaakt en heeft ze een leuke baan als (auto)verkoopster en een eigen bedrijfje.
Mijn ouders hebben mij op mijn 17e meegenomen voor een dagje Amsterdam om mijn eerste tattoo te laten zetten. Dat werd een onwijs leuke dag en heb er op mijn 22e nog een tattoo bij laten zetten. En echt... ook ik ben meer dan goed terecht gekomen.
Mijn tip, laat haar los en laat je dochter haar eigen verantwoordelijkheden nemen. Ze zal haar neus absoluut gaan stoten. Dat is het moment dat je als moeder klaar moet staan voor je kind zonder haar (ongelukkige) keuzes te veroordelen.
En tuurlijk had ik wel eens onenigheid met mijn ouders. Vrij laten betekent niet dat er geen grenzen zijn. Maar een grote mond, slaan met deuren of echt slaande ruzie kwam bij ons thuis niet voor (ook bij mijn zusje niet).
De piercing en tattoo discussies zijn volgens mij in veel gezinnen aan de orde. Ik heb het gevoel dat ouders denken dat tattoos en piercings het begin van het einde is, dat hun kinderen volledig af zullen glijden en dat het nooit meer goed komt.
Mijn zusje had op haar twaalfde een neuspiercing en tegen de tijd dat ze 21 was had ze op veel denkbare plekken piercings en is ze tussendoor gothic geweest. En nu?
Alleen de neus en navelpiercing zijn over, heeft ze netjes haar school af gemaakt en heeft ze een leuke baan als (auto)verkoopster en een eigen bedrijfje.
Mijn ouders hebben mij op mijn 17e meegenomen voor een dagje Amsterdam om mijn eerste tattoo te laten zetten. Dat werd een onwijs leuke dag en heb er op mijn 22e nog een tattoo bij laten zetten. En echt... ook ik ben meer dan goed terecht gekomen.
Mijn tip, laat haar los en laat je dochter haar eigen verantwoordelijkheden nemen. Ze zal haar neus absoluut gaan stoten. Dat is het moment dat je als moeder klaar moet staan voor je kind zonder haar (ongelukkige) keuzes te veroordelen.
donderdag 17 juni 2010 om 20:44
quote:wuiles schreef op 17 juni 2010 @ 20:18:
Je hebt een tijdje geleden een topic geopend over jouw ex en zijn nieuwe partner en hun in jouw ogen te libertijns gedrag. Je hebt daar niet verteld hoe het is afgelopen met de confrontatie die je met hen wilde aangaan. Ik zou het aardig vinden als je dat alsnog zou doen. Er ontstaat nu, althans bij mij, een nogal schizofreen beeld van je dochter: aan de ene kant een vrijpostige, doortastende en eigenwijze puber en aan de ander een bedeesd en volgzaam meisje dat niet zoveel durft.Je hebt helemaal gelijk wuiles. Ik heb inderdaad een gesprek gehad en dat was goed. Ik ga zometeen het topic heropenen en de afloop neertypen. Bedankt dat je me er even aan hielp herinneren.....
Je hebt een tijdje geleden een topic geopend over jouw ex en zijn nieuwe partner en hun in jouw ogen te libertijns gedrag. Je hebt daar niet verteld hoe het is afgelopen met de confrontatie die je met hen wilde aangaan. Ik zou het aardig vinden als je dat alsnog zou doen. Er ontstaat nu, althans bij mij, een nogal schizofreen beeld van je dochter: aan de ene kant een vrijpostige, doortastende en eigenwijze puber en aan de ander een bedeesd en volgzaam meisje dat niet zoveel durft.Je hebt helemaal gelijk wuiles. Ik heb inderdaad een gesprek gehad en dat was goed. Ik ga zometeen het topic heropenen en de afloop neertypen. Bedankt dat je me er even aan hielp herinneren.....