Kinderen
alle pijlers
Time-out; echt een goede methode?
woensdag 21 april 2010 om 14:41
Ik vroeg me af of de time-out methode die nu zo populair is wel echt zo goed is als wordt beweerd.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
donderdag 22 april 2010 om 13:27
quote:mrscaricos schreef op 22 april 2010 @ 12:47:
[...]
Dom hoor.....
Als ouders moet je ook gehoorzamen of niet dan? naar de Bijbel.
Je moet je onderwerpen aan gezag en autoriteiten
En voo het kind zijn de ouders hun eerste gezag en autoriteit.
En daaraan moeten ze zich leren onderwerpen.
Als ze dat niet leren hoe moet het dan in hun verdere leven?Tja dat is wel een goeie. Stel je voor, straks ontwikkelen ze nog een eigen mening. ...
[...]
Dom hoor.....
Als ouders moet je ook gehoorzamen of niet dan? naar de Bijbel.
Je moet je onderwerpen aan gezag en autoriteiten
En voo het kind zijn de ouders hun eerste gezag en autoriteit.
En daaraan moeten ze zich leren onderwerpen.
Als ze dat niet leren hoe moet het dan in hun verdere leven?Tja dat is wel een goeie. Stel je voor, straks ontwikkelen ze nog een eigen mening. ...
The time is now
donderdag 22 april 2010 om 13:28
quote:Banba schreef op 22 april 2010 @ 13:27:
[...]
Tja dat is wel een goeie. Stel je voor, straks ontwikkelen ze nog een eigen mening. ...
Er is niks mis met een eigen mening.
Ook als volwassene moet je je onderwerpen en heb je autoriteiten.
Oh nee dat mag niet meer he? vandaar al dat geweld tegen politieagenten....ja zo goed is de "moderne opvoeding" :puke:
[...]
Tja dat is wel een goeie. Stel je voor, straks ontwikkelen ze nog een eigen mening. ...
Er is niks mis met een eigen mening.
Ook als volwassene moet je je onderwerpen en heb je autoriteiten.
Oh nee dat mag niet meer he? vandaar al dat geweld tegen politieagenten....ja zo goed is de "moderne opvoeding" :puke:
donderdag 22 april 2010 om 13:29
donderdag 22 april 2010 om 13:29
donderdag 22 april 2010 om 13:30
quote:mrscaricos schreef op 22 april 2010 @ 13:28:
[...]
Er is niks mis met een eigen mening.
Ook als volwassene moet je je onderwerpen en heb je autoriteiten.
Oh nee dat mag niet meer he? vandaar al dat geweld tegen politieagenten....ja zo goed is de "moderne opvoeding" :puke:Gatver, wat ben jij erg! Mijn kinderen worden NIET geslagen, en toch hebben ze respect voor agenten. Raar he??
[...]
Er is niks mis met een eigen mening.
Ook als volwassene moet je je onderwerpen en heb je autoriteiten.
Oh nee dat mag niet meer he? vandaar al dat geweld tegen politieagenten....ja zo goed is de "moderne opvoeding" :puke:Gatver, wat ben jij erg! Mijn kinderen worden NIET geslagen, en toch hebben ze respect voor agenten. Raar he??
donderdag 22 april 2010 om 13:31
quote:mrscaricos schreef op 22 april 2010 @ 13:28:
[...]
Er is niks mis met een eigen mening.
Ook als volwassene moet je je onderwerpen en heb je autoriteiten.
Oh nee dat mag niet meer he? vandaar al dat geweld tegen politieagenten....ja zo goed is de "moderne opvoeding" :puke:Ik denk dat het je eigen beperkingen zijn waardoor jij het zo ziet. Jij ziet blijkbaar niet het enorme grijze gebied tussen 'je onderwerpen (het woord alleen al) aan de auoriteiten' en geweld tegen politieagenten.
[...]
Er is niks mis met een eigen mening.
Ook als volwassene moet je je onderwerpen en heb je autoriteiten.
Oh nee dat mag niet meer he? vandaar al dat geweld tegen politieagenten....ja zo goed is de "moderne opvoeding" :puke:Ik denk dat het je eigen beperkingen zijn waardoor jij het zo ziet. Jij ziet blijkbaar niet het enorme grijze gebied tussen 'je onderwerpen (het woord alleen al) aan de auoriteiten' en geweld tegen politieagenten.
The time is now
donderdag 22 april 2010 om 13:33
Niet op de handen, op het achterwerk, daar zit weefsel genoeg.
En ja dat kan branden, maar ze hebben echt geen blauwe plekken of iets anders wat ze eraan overhouden hoor.
En dat doen we 3 keer en dat zeggen we van te voren ook.
Daarna troosten we het kind want het is niet fijn, de consequentie's van ongehoorzaamheid, daarna knuffelen we, bidden we en vraagt het kind vergeving en is alles weer goed en voorbij.
Maar nogmaals dit is alleen bij bewuste ongehoorzaamheid en als ze het niet willen inzien omdat ze tegendraads zijn.
Meestal zien ze het wel in en is tuchtigen niet nodig.
En ja dat kan branden, maar ze hebben echt geen blauwe plekken of iets anders wat ze eraan overhouden hoor.
En dat doen we 3 keer en dat zeggen we van te voren ook.
Daarna troosten we het kind want het is niet fijn, de consequentie's van ongehoorzaamheid, daarna knuffelen we, bidden we en vraagt het kind vergeving en is alles weer goed en voorbij.
Maar nogmaals dit is alleen bij bewuste ongehoorzaamheid en als ze het niet willen inzien omdat ze tegendraads zijn.
Meestal zien ze het wel in en is tuchtigen niet nodig.
donderdag 22 april 2010 om 13:38
quote:mrscaricos schreef op 22 april 2010 @ 13:30:
En pijn is altijd slecht?
Het is in ieder geval niet wenselijk. Anders zouden we pijn niet proberen te vermijden. In dat opzicht maak je als ouder misbruik van een neutraal fysiek iets, nl dat een lichaam liever geen pijn lijdt, wanneer je je kind slaat. Daarmee kleur je het in van iets neutraals naar iets moraliserends.
Afgezien daarvan moet ik er niet aan denken mijn kind pijn te doen. Daar gaan mijn haren rechtovereind van staan, dat ik haar fysieke integriteit aantast. Die is van haar, niet van mij. Hooguit om die integriteit te versterken door haar te knuffelen en zo fysiek te laten weten dat ze geliefd is.
Je kunt prima opvoeden zonder slaan. Ik denk juist door slaan en straffen niet als optie te zien, dat je vanzelf als ouder een aanpak moet bedenken die meer de zelfverantwoordelijkheid en empathie van een kind stimuleert. Dus mijn dochter is beleefd tegen politie agenten, niet omdat dat moet van mij maar omdat ze zelf graag vriendelijk is naar mensen toe. Tja.
En pijn is altijd slecht?
Het is in ieder geval niet wenselijk. Anders zouden we pijn niet proberen te vermijden. In dat opzicht maak je als ouder misbruik van een neutraal fysiek iets, nl dat een lichaam liever geen pijn lijdt, wanneer je je kind slaat. Daarmee kleur je het in van iets neutraals naar iets moraliserends.
Afgezien daarvan moet ik er niet aan denken mijn kind pijn te doen. Daar gaan mijn haren rechtovereind van staan, dat ik haar fysieke integriteit aantast. Die is van haar, niet van mij. Hooguit om die integriteit te versterken door haar te knuffelen en zo fysiek te laten weten dat ze geliefd is.
Je kunt prima opvoeden zonder slaan. Ik denk juist door slaan en straffen niet als optie te zien, dat je vanzelf als ouder een aanpak moet bedenken die meer de zelfverantwoordelijkheid en empathie van een kind stimuleert. Dus mijn dochter is beleefd tegen politie agenten, niet omdat dat moet van mij maar omdat ze zelf graag vriendelijk is naar mensen toe. Tja.
donderdag 22 april 2010 om 13:40
Weet je wat het is MrsC, ik begrijp het gewoon echt niet. Ik zou het niet eens kunnen, mijn kind slaan. Ik kan niet begrijpen dat je zo overtuigd bent van een leer dat je lijnrecht tegen je moedergevoelens in handelt.
Dat je iets met tegenzin doet, wat je zelf ook pijn moet doen, voor 'het hogere doel'.
Dat je iets met tegenzin doet, wat je zelf ook pijn moet doen, voor 'het hogere doel'.
The time is now
donderdag 22 april 2010 om 13:40
quote:Liv schreef op 22 april 2010 @ 13:30:
[...]
Je kind bewust pijn doen is altijd slecht.
Ik heb inmiddels, als ik goed reken, 31 opvoedingsjaren achter de rug (ja, reken maar uit hoe oud mijn kinderen zijn ), en zo absoluut kan ik het niet stellen. Tenminste, als je ook bedoelt "bewust handelen dat pijn als bij-effect heeft is altijd slecht".
Als ik boos ben op een kind, doet dat pijn. Toch is mijn ervaring dat het zo nu en dan nodig is. Ik ben het er wel mee eens dat fysieke pijn nooit een aanvaardbaar opvoedingsmiddel is, en dat ook het soort geestelijke pijn dat bij boosheid e.d. voorkomt, tot een minimum moet worden beperkt. Nihil als het kan. Maar het moet wel kunnen.
En dan laat ik pijn die nu eenmaal volgt uit medisch handelen e.d. natuurlijk helemaal buiten beschouwing.
[...]
Je kind bewust pijn doen is altijd slecht.
Ik heb inmiddels, als ik goed reken, 31 opvoedingsjaren achter de rug (ja, reken maar uit hoe oud mijn kinderen zijn ), en zo absoluut kan ik het niet stellen. Tenminste, als je ook bedoelt "bewust handelen dat pijn als bij-effect heeft is altijd slecht".
Als ik boos ben op een kind, doet dat pijn. Toch is mijn ervaring dat het zo nu en dan nodig is. Ik ben het er wel mee eens dat fysieke pijn nooit een aanvaardbaar opvoedingsmiddel is, en dat ook het soort geestelijke pijn dat bij boosheid e.d. voorkomt, tot een minimum moet worden beperkt. Nihil als het kan. Maar het moet wel kunnen.
En dan laat ik pijn die nu eenmaal volgt uit medisch handelen e.d. natuurlijk helemaal buiten beschouwing.
donderdag 22 april 2010 om 13:43
quote:mrscaricos schreef op 22 april 2010 @ 13:33:
Niet op de handen, op het achterwerk, daar zit weefsel genoeg.
En ja dat kan branden, maar ze hebben echt geen blauwe plekken of iets anders wat ze eraan overhouden hoor.
En dat doen we 3 keer en dat zeggen we van te voren ook.
Daarna troosten we het kind want het is niet fijn, de consequentie's van ongehoorzaamheid, daarna knuffelen we, bidden we en vraagt het kind vergeving en is alles weer goed en voorbij.
.Jij bent gek!
Niet op de handen, op het achterwerk, daar zit weefsel genoeg.
En ja dat kan branden, maar ze hebben echt geen blauwe plekken of iets anders wat ze eraan overhouden hoor.
En dat doen we 3 keer en dat zeggen we van te voren ook.
Daarna troosten we het kind want het is niet fijn, de consequentie's van ongehoorzaamheid, daarna knuffelen we, bidden we en vraagt het kind vergeving en is alles weer goed en voorbij.
.Jij bent gek!
donderdag 22 april 2010 om 13:44
quote:Feliciaatje schreef op 22 april 2010 @ 13:38:
[...]
Je kunt prima opvoeden zonder slaan. Ik denk juist door slaan en straffen niet als optie te zien, dat je vanzelf als ouder een aanpak moet bedenken die meer de zelfverantwoordelijkheid en empathie van een kind stimuleert. Dus mijn dochter is beleefd tegen politie agenten, niet omdat dat moet van mij maar omdat ze zelf graag vriendelijk is naar mensen toe. Tja.Mooi, Feliciaatje zo wil ik het ook
[...]
Je kunt prima opvoeden zonder slaan. Ik denk juist door slaan en straffen niet als optie te zien, dat je vanzelf als ouder een aanpak moet bedenken die meer de zelfverantwoordelijkheid en empathie van een kind stimuleert. Dus mijn dochter is beleefd tegen politie agenten, niet omdat dat moet van mij maar omdat ze zelf graag vriendelijk is naar mensen toe. Tja.Mooi, Feliciaatje zo wil ik het ook
donderdag 22 april 2010 om 13:44
Hallo,
Ik heb een deel van het artikel gelezen.
Ook alle 21 pagina's aan reactie vond ik te veel, echter heb ik wel met verbazing mrscaricos gelezen.
Ik ben absoluut tegen slaan (of tuchtigen als je dat een betere benaming vind).
Ik vind dat kinderen vanuit een basis van gelijkheid moeten leren wat goed en slecht is.
Door slaan laat je ze inzien dat als je groter/sterker of met meer bent je de baas bent.
Ik werk zelf met jongeren die gedragscomplex zijn. Veelal komt dit voort uit opvoeding waar mishandeling voor kwam.
Daardoor zijn ze niet volledig ontwikkeld. Een jongen van 15 jaar kan dan verstandelijk een niveau van een kind van 8 hebben, en sociaal emotioneel van een kind van 3 jaar.
Met hen ga ik (bijna) net zo om als met m'n eigen zoontje van bijna 4jaar.
Bij negatief gedrag benoem ik ze wel gedrag ik zie, wat daar niet gewenst aan is, en wat de consequentie is voor dit gedrag.
Bij negatief gedrag waarbij lichamelijk of door middel van taal word uitgedaagd worden ze ook 'afgezonderd'.
Dit kan op een respectvolle manier. Ze wederom benoemen wat het gedrag is, en dat dit niet gewenst is.
Wanneer ze in hun kamer zitten blijf ik altijd voor de deur staan, benoem dat ik er voor ze ben, wanneer ze weer gewenst gedrag laten zien ze in gesprek kunnen met ze.
Zo verlaat ik ze niet, ik bied constant nabijheid maar redelijk in gesprek gaat pas weer als dit aan weerskanten respectvol kan.
Ik persoonlijk denk dat dit een goede methode is.
Maar ook daar zullen de meningen over verschillen.
Ik heb een deel van het artikel gelezen.
Ook alle 21 pagina's aan reactie vond ik te veel, echter heb ik wel met verbazing mrscaricos gelezen.
Ik ben absoluut tegen slaan (of tuchtigen als je dat een betere benaming vind).
Ik vind dat kinderen vanuit een basis van gelijkheid moeten leren wat goed en slecht is.
Door slaan laat je ze inzien dat als je groter/sterker of met meer bent je de baas bent.
Ik werk zelf met jongeren die gedragscomplex zijn. Veelal komt dit voort uit opvoeding waar mishandeling voor kwam.
Daardoor zijn ze niet volledig ontwikkeld. Een jongen van 15 jaar kan dan verstandelijk een niveau van een kind van 8 hebben, en sociaal emotioneel van een kind van 3 jaar.
Met hen ga ik (bijna) net zo om als met m'n eigen zoontje van bijna 4jaar.
Bij negatief gedrag benoem ik ze wel gedrag ik zie, wat daar niet gewenst aan is, en wat de consequentie is voor dit gedrag.
Bij negatief gedrag waarbij lichamelijk of door middel van taal word uitgedaagd worden ze ook 'afgezonderd'.
Dit kan op een respectvolle manier. Ze wederom benoemen wat het gedrag is, en dat dit niet gewenst is.
Wanneer ze in hun kamer zitten blijf ik altijd voor de deur staan, benoem dat ik er voor ze ben, wanneer ze weer gewenst gedrag laten zien ze in gesprek kunnen met ze.
Zo verlaat ik ze niet, ik bied constant nabijheid maar redelijk in gesprek gaat pas weer als dit aan weerskanten respectvol kan.
Ik persoonlijk denk dat dit een goede methode is.
Maar ook daar zullen de meningen over verschillen.
donderdag 22 april 2010 om 13:45
quote:Liv schreef op 22 april 2010 @ 13:30:
[...]
Gatver, wat ben jij erg! Mijn kinderen worden NIET geslagen, en toch hebben ze respect voor agenten. Raar he??Sterker nog, ik denk dat jouw kinderen respect hebben (voor wie dan ook) OMDAT ze niet geslagen worden. Geweld dwingt geen respect af, maar angst
[...]
Gatver, wat ben jij erg! Mijn kinderen worden NIET geslagen, en toch hebben ze respect voor agenten. Raar he??Sterker nog, ik denk dat jouw kinderen respect hebben (voor wie dan ook) OMDAT ze niet geslagen worden. Geweld dwingt geen respect af, maar angst
donderdag 22 april 2010 om 13:46
Ja precies Rider, ik ervaar dat net zo met boos zijn. Ik denk ook omdat dat gewoon heel reeel is, mijn dochter zal later ook nog weleens in situaties komen waarin de ander boos is op haar of zij op die ander. Hoort bij het leven en het is juist wel zinnig om als kind te leren dat dat kan gebeuren, dat je het kunt uitpraten, dat de wereld niet vergaat en dat er nog steeds van je gehouden wordt.
donderdag 22 april 2010 om 13:49
quote:Feliciaatje schreef op 22 april 2010 @ 13:46:
Ja precies Rider, ik ervaar dat net zo met boos zijn. Ik denk ook omdat dat gewoon heel reeel is, mijn dochter zal later ook nog weleens in situaties komen waarin de ander boos is op haar of zij op die ander. Hoort bij het leven en het is juist wel zinnig om als kind te leren dat dat kan gebeuren, dat je het kunt uitpraten, dat de wereld niet vergaat en dat er nog steeds van je gehouden wordt.Tegelijk zie ik boosheid ook wel als onvermogen. Dus ik probeer het wel echt tot een absoluut minimum te beperken. Maar soms zijn er situaties dat ik echt geen andere mogelijkheid zie. Pakweg, als graaiende handjes richting de hete frietpan gaan, maar ook in situaties dat een (wat ouder) kind afspraken heel erg niet nakomt, dan laat ik wel boosheid of teleurstelling blijken. En dat doet een kind pijn.
Ja precies Rider, ik ervaar dat net zo met boos zijn. Ik denk ook omdat dat gewoon heel reeel is, mijn dochter zal later ook nog weleens in situaties komen waarin de ander boos is op haar of zij op die ander. Hoort bij het leven en het is juist wel zinnig om als kind te leren dat dat kan gebeuren, dat je het kunt uitpraten, dat de wereld niet vergaat en dat er nog steeds van je gehouden wordt.Tegelijk zie ik boosheid ook wel als onvermogen. Dus ik probeer het wel echt tot een absoluut minimum te beperken. Maar soms zijn er situaties dat ik echt geen andere mogelijkheid zie. Pakweg, als graaiende handjes richting de hete frietpan gaan, maar ook in situaties dat een (wat ouder) kind afspraken heel erg niet nakomt, dan laat ik wel boosheid of teleurstelling blijken. En dat doet een kind pijn.