Psyche
alle pijlers
Boem, ze is zwanger
zaterdag 16 juni 2012 om 07:26
Een vriendin van mij is lang geleden verhuisd naar het buitenland. Van een beste vriendin werd ze ineens een vriendin op afstand. Ik ben er geweest en als in Nederland is, komt ze langs.
Op zich niets raars. Nu had ik vanmorgen een mailtje van haar, leuk! Ze is zwanger, mijn liever vriendin is zwanger. Dat kan niet denk ik, ze is jonger dan ik..maar het kan wel, ze woont al lang samen en ik ben ook al30+.
Ik vind het heel leuk, echt! Maar het vliegt me naar de keel. Nooit zullen er twee van die dikke armpjes om mijn nek vliegen en me 'mama' noemen, nooit een zelfgeknutseld moederdagkado. Nooit zo'n lekkere natte kus op mijn wang of een stemmetje wat zegt 'jij bent lief,mama'.
Het doet pijn, pijn om te worden ingehaald door vrouwen jonger dan mij. Pijn om te worden ingehaald door mijn vriendin.
En ik weet dat dat niet mag, ik moet blij zijn en dat ben ik ook.
Maar het voelt als weer een bevestiging, ik ben niet gemaakt voor dit leven, het is niks en zal nooit iets worden. ik doe mijn best en iedere keer wordt ik teruggeduwd.
Ik haat het leven, mijn leven. Waarom doe ik nog mijn best, waarom?
Op zich niets raars. Nu had ik vanmorgen een mailtje van haar, leuk! Ze is zwanger, mijn liever vriendin is zwanger. Dat kan niet denk ik, ze is jonger dan ik..maar het kan wel, ze woont al lang samen en ik ben ook al30+.
Ik vind het heel leuk, echt! Maar het vliegt me naar de keel. Nooit zullen er twee van die dikke armpjes om mijn nek vliegen en me 'mama' noemen, nooit een zelfgeknutseld moederdagkado. Nooit zo'n lekkere natte kus op mijn wang of een stemmetje wat zegt 'jij bent lief,mama'.
Het doet pijn, pijn om te worden ingehaald door vrouwen jonger dan mij. Pijn om te worden ingehaald door mijn vriendin.
En ik weet dat dat niet mag, ik moet blij zijn en dat ben ik ook.
Maar het voelt als weer een bevestiging, ik ben niet gemaakt voor dit leven, het is niks en zal nooit iets worden. ik doe mijn best en iedere keer wordt ik teruggeduwd.
Ik haat het leven, mijn leven. Waarom doe ik nog mijn best, waarom?
zaterdag 16 juni 2012 om 14:32
quote:astrape schreef op 16 juni 2012 @ 11:39:
[...]
Zo, jij kan ook weer lekker slapen vanavond?Wat een rare oneliner.. als je iets te zeggen hebt dan lees ik dat graag in een volzin waarin je een punt maakt. Ben je het met me oneens dan? Jij zou je kinderen met een gerust hart op laten voeden door Truffelmania?
[...]
Zo, jij kan ook weer lekker slapen vanavond?Wat een rare oneliner.. als je iets te zeggen hebt dan lees ik dat graag in een volzin waarin je een punt maakt. Ben je het met me oneens dan? Jij zou je kinderen met een gerust hart op laten voeden door Truffelmania?
zaterdag 16 juni 2012 om 21:21
Ik ben er weer, wat een reacties. Ik heb wat losgemaakt.
Misschien was het een post zoals je vroeger idd in je dagboek zou schrijven, het is niet zo dat ik niet blij ben maar het maakt me wel droef.
Ik ben aan het daten, ik ben dus wel aan het zoeken naar een partner. Ik las hier ook terug dat ik de vrouwen die echt onvruchtbaar zijn zou kwetsen, dat is niet mijn intentie. Mijn zus is onvruchtbaar en ik ken de pijn en het verdriet van dichttbij.
En ja ik heb issues en daar ben ik ook mee aan het werk, wat ik echter wel oneerlijk vind is dat mijn verdriet als niet echt wordt bestempelt omdat ik wel kinderen kan krijgen, maar de keuze kan maken om het wel of niet te doen.
Ik heb geen goede start gehad in het leven, niet veilig. Daar heb ik zelf niet om gevraagd, ik ben beschadigd, Hier heb ik niet om gevraagd, ik kon de keuze als kind niet maken..
Alleen zou ik dus nooit aan kinderen beginnen, bang dezelfde fout te maken als die mij is aangedaan. Dat zie ik niet als keuze, het is beter om er alleen niet aan te beginnen.
Mag ik daarom geen verdriet hebben, omdat ik een keuze kan maken, of is deze eigenlijk al voor mij gemaakt toen ik kind was?
Ik ben echt blij voor mijn vriendin, maar zulk nieuws doet gewoon pijn.
Misschien was het een post zoals je vroeger idd in je dagboek zou schrijven, het is niet zo dat ik niet blij ben maar het maakt me wel droef.
Ik ben aan het daten, ik ben dus wel aan het zoeken naar een partner. Ik las hier ook terug dat ik de vrouwen die echt onvruchtbaar zijn zou kwetsen, dat is niet mijn intentie. Mijn zus is onvruchtbaar en ik ken de pijn en het verdriet van dichttbij.
En ja ik heb issues en daar ben ik ook mee aan het werk, wat ik echter wel oneerlijk vind is dat mijn verdriet als niet echt wordt bestempelt omdat ik wel kinderen kan krijgen, maar de keuze kan maken om het wel of niet te doen.
Ik heb geen goede start gehad in het leven, niet veilig. Daar heb ik zelf niet om gevraagd, ik ben beschadigd, Hier heb ik niet om gevraagd, ik kon de keuze als kind niet maken..
Alleen zou ik dus nooit aan kinderen beginnen, bang dezelfde fout te maken als die mij is aangedaan. Dat zie ik niet als keuze, het is beter om er alleen niet aan te beginnen.
Mag ik daarom geen verdriet hebben, omdat ik een keuze kan maken, of is deze eigenlijk al voor mij gemaakt toen ik kind was?
Ik ben echt blij voor mijn vriendin, maar zulk nieuws doet gewoon pijn.
zaterdag 16 juni 2012 om 21:31
quote:frizzy schreef op 16 juni 2012 @ 11:38:
Ik sluit me aan bij Pandora. Toen mijn zusje zwanger was kwam dat gevoel ook naar boven. Ik schrok me kapot. Et gevoel ging wel heel snel weg, omdat ik ook gewoon heel blij voor haar was en kon meegenieten met haar zwangerschap.
Overigens steekt het bij mij ook soms in andere situaties. Bij mensen die 'zomaar' kinderen krijgen (per ongeluk zwanger, of erg jong, of wanneer men niet goed voor eigen kinderen zorgt) bijvoorbeeld. Terecht is het niet, dat weet ik, maar het voelt soms wel zo. Ik denk niet dat iemand dat in mijn ongeving weet, het is en blijft natuurlijk mijn probleem.Ach lieve Frizzy, wat erg voor je. Dat wist ik inderdaad ook niet.
Ik sluit me aan bij Pandora. Toen mijn zusje zwanger was kwam dat gevoel ook naar boven. Ik schrok me kapot. Et gevoel ging wel heel snel weg, omdat ik ook gewoon heel blij voor haar was en kon meegenieten met haar zwangerschap.
Overigens steekt het bij mij ook soms in andere situaties. Bij mensen die 'zomaar' kinderen krijgen (per ongeluk zwanger, of erg jong, of wanneer men niet goed voor eigen kinderen zorgt) bijvoorbeeld. Terecht is het niet, dat weet ik, maar het voelt soms wel zo. Ik denk niet dat iemand dat in mijn ongeving weet, het is en blijft natuurlijk mijn probleem.Ach lieve Frizzy, wat erg voor je. Dat wist ik inderdaad ook niet.
zaterdag 16 juni 2012 om 22:16
Sammie, realiseer je je dat je in je laatste post opnieuw nieuwe info geeft die er eerst niet was? Over je jeugd had je het niet gehad, wij moeten het hier maar doen met wat jij aan het scherm toevertrouwt. Eerst leek het er op dat je mogelijk geen kinderen kon krijgen, toen dat je single was en dat leidde tot de conclusie dat het daar aan lag. Nu echter blijk je te kiezen voor een kindervrij leven omdat je vroeger zelf een slechte jeugd hebt gehad, al voelt dat voor jou niet aan als een keuze.
Lieverd, dat konden wij dus niet weten, de reacties zijn gebaseerd op wat er wel aan info van jouw kant kwam.
Overigens wil ik op het onderwerp onveilige jeugd vs kinderen je ook nog wel een reactie geven: ook ik heb het (met ongelukkig huwelijk ouders en onveilige moeder) lastig gehad. En dan wel zelfs tot niet zo heel lang geleden ook. Door hard met hulp aan de slag te gaan, heb ik uiteindelijk geleerd dat ik mijn ouders niet ben, en daarmee de angst om het zelf fout te doen, overboord kunnen zetten. Ik ben ik, en inmiddels met die geruststellende wetenschap moeder van Timanni en bijna van Timini#2. En weet je, ik doe het verdomd goed.
Moraal van het verhaal? Hard misschien, maar ook dit is echt een keuze. Ga jij de rest van je leven laten leiden door je jeugd, of ga je je eigen leven leiden (en niet lijden!) nu je volwassen bent? Aan jou de (tadaa) keuze. Pak hem vol aan!
Lieverd, dat konden wij dus niet weten, de reacties zijn gebaseerd op wat er wel aan info van jouw kant kwam.
Overigens wil ik op het onderwerp onveilige jeugd vs kinderen je ook nog wel een reactie geven: ook ik heb het (met ongelukkig huwelijk ouders en onveilige moeder) lastig gehad. En dan wel zelfs tot niet zo heel lang geleden ook. Door hard met hulp aan de slag te gaan, heb ik uiteindelijk geleerd dat ik mijn ouders niet ben, en daarmee de angst om het zelf fout te doen, overboord kunnen zetten. Ik ben ik, en inmiddels met die geruststellende wetenschap moeder van Timanni en bijna van Timini#2. En weet je, ik doe het verdomd goed.
Moraal van het verhaal? Hard misschien, maar ook dit is echt een keuze. Ga jij de rest van je leven laten leiden door je jeugd, of ga je je eigen leven leiden (en niet lijden!) nu je volwassen bent? Aan jou de (tadaa) keuze. Pak hem vol aan!