Hoe kom ik hier uit?

Even een ander account aangemaakt ivm herkenbaarheid... maar ik zit met een probleem en kan mijn directe omgeving niet om advies vragen..

Ik heb een kind van 2 maar de relatie met de vader in de zomer verbroken (hem eruit gegooid) Reden: agressie en vreemdgaan.
Om de agressie was cjg al in beeld dus heb dit voor mijzelf gedaan maar ook voor mijn kind. Ben mezelf zo kwijtgeraakt tijdens die relatie dat ik het moeilijk vond om voor mezelf te kiezen. In dezelfde periode verloor ik mijn baan dus kwam in een depressie, mijn ex had geen woning maar verbleef bij zijn vader. Ik kon de kleine af en toe wel daar brengen. In de periode alleen thuis met de kleine had ik het zwaar. Door mijn depressie geen energie en veel stress omdat ex bleef pushen om hem bij mij thuis binnen te laten (huis is van mij) en kreeg dreigementen en scheldkanonnades als ik dat niet toestond. Als ik hem dan wel binnenliet bleef hij veel te lang en ging over mijn grenzen waar ik dus niks van durfde te zeggen uit angst voor agressie en politie voor de deur plus weer een melding bij cjg. Ik ben ondertussen wel in behandeling bij psycholoog wat mij erg goed doet. In januari heeft zijn vader hem ook eruit gezet omdat hij het wel lang genoeg vond duren en heb ik hem tijdelijk weer thuis laten komen. Ik had hier spijt van want hij is er nog steeds. Aan de andere kant heeft het mijn kind ontzettend veel goed gedaan: zij praatte nog niet en was vaak in zichzelf gekeerd. Sinds hvader terug is is die weer helemaal opgeleefd en praat nu elke dag steeds meer. Het ging in de beginperiode erg goed en hij deed vaak zijn best. Was bijna nooit meer kwaad en zorgde voor ons. Praten is me bijna nooit gelukt met hem: het wordt meestal een monoloog van zijn kant en hij voelt zich erg snel aangevallen als ik kritische vragen stel waardoor er ruzie komt en een gesprek onmogelijk is.
Mijn familie woont ver weg en zijn familie woont allemaal hier. Zijn familie steunt me wel maar niemand wil hem in huis nemen door zijn egoistische gedrag en dat snap ik ook. Mijn familie weet niet dat hij weer thuis is. Ze hebben dit al zo vaak meegemaakt en kan het niet aan om nog een preek aan te horen met dingen die ik al weet maar gewoon moeilijk uitvoerbaar zijn.
Nu gaat het weer slechter en ben alweer meerdere keren uitgescholden en hij heeft al dreigend voor me gestaan.
Je zou zeggen: simpel, gooi hem er weer uit. Echter voel ik me enorm schuldig naar mijn dochter omdat zij hem dan weer weinig gaat zien, ben ik bang dat het haar goede ontwikkelingen kwaad doet en ik ben zelf ook doodsbang om weer in een zwart gat te vallen en terug in een depressie. Het constante gepush, gedreig en gescheld breken mij dan gewoon op. Nu hij thuis is is het voorlopig in ieder geval 90% van de tijd gewoon 'goed' en heb ik hulp met de kleine.
Aan de andere kant kan dit maar 1 kant op gaan en dat is een verkeerde. Hij is niet wezenlijk veranderd dus dit gaat niet werken.
Ik wil hem weg hebben. Idealiter hoop ik dat hij een woning zoekt en zijn eigen leven opbouwt maar hem kennende kan dat lang duren en moet ik erop rekenen dat ik er dan helemaal alleen voor ga staan. Maar hoe moet ik dit aanpakken?
Hem vertellen dat hij weg moet gaat agressie opleveren en hij zal weigeren. Ik wil niet weggaan en hem melden dat ik pas terug kom als hij weg is want ben bang dat hij dan weer mijn woning gaat slopen. Familie inschakelen van hem heeft geen zin want niemand wil hem meenemen. Ze horen me aan maar daar bljjft het bij. Buiten sluiten is een optie maar ik moet zijn spullen er dan ook uitzetten en weet niet waar ik die moet laten. Plus de hele scène dat hij hier voor de deur staat en erachter komt dat ik hem niet binnenlaat of de sloten heb veranderd boezemt me ook ontzettende angst in. Ik zou dan weg kunnen zijn met de kleine maar weet gewoon echt niet waarheen.
Ik heb een hoop info weggelaten omdat ik het niet te lang wilde maken.. maar ben echt wanhopig.
Alvast dank voor het meedenken en de tips...