Relaties
alle pijlers
liefdesverdriet deel 2
donderdag 20 mei 2010 om 20:47
quote:Torn schreef op 20 mei 2010 @ 19:12:
Ik kan het me voorstellen...
Een kinderwens is belangrijk voor je en dat gaat niet met iemand die daar niet achter staat,... Erg moeilijk... Wel knap wat je doet even afstand nemen, zal hij wellicht nog over stag gaan of is ie heel duidelijk hierover (op dit moment) ???
We hebben het er vaak over gehad. Hij is er erg duidelijk in. Hij heeft zich regelmatig serieus afgevraagd of het niet stiekem toch iets voor hem zou zijn, maar kwam toch elke keer tot de conclusie dat hij toch echt geen kinderen wilde. We vinden het allebei zó triest dat we om die reden uit elkaar gaan, maar bij elkaar te blijven is ook geen optie: één van ons wordt dan ongelukkig.
Ik ben flink gaan opruimen in huis en wissel dit af met gigantische huilbuien op de bank. Ik ben nog wel even bezig en ik hou mezelf voor dat ik vast klaar ben met huilen zodra mijn huis is opgeruimd.
Zo niet, dan huilt het altijd nog fijner in een opgeruimd huis dan tussen de rommel
Ik kan het me voorstellen...
Een kinderwens is belangrijk voor je en dat gaat niet met iemand die daar niet achter staat,... Erg moeilijk... Wel knap wat je doet even afstand nemen, zal hij wellicht nog over stag gaan of is ie heel duidelijk hierover (op dit moment) ???
We hebben het er vaak over gehad. Hij is er erg duidelijk in. Hij heeft zich regelmatig serieus afgevraagd of het niet stiekem toch iets voor hem zou zijn, maar kwam toch elke keer tot de conclusie dat hij toch echt geen kinderen wilde. We vinden het allebei zó triest dat we om die reden uit elkaar gaan, maar bij elkaar te blijven is ook geen optie: één van ons wordt dan ongelukkig.
Ik ben flink gaan opruimen in huis en wissel dit af met gigantische huilbuien op de bank. Ik ben nog wel even bezig en ik hou mezelf voor dat ik vast klaar ben met huilen zodra mijn huis is opgeruimd.
Zo niet, dan huilt het altijd nog fijner in een opgeruimd huis dan tussen de rommel
donderdag 20 mei 2010 om 22:27
Wat moeilijk zeg om die beslissing te moeten nemen. Aan de andere kant bewonder ik echt dat je die keuze hebt gemaakt, je moet kiezen voor wat JIJ belangrijk vindt. Het is tenslotte jouw leven. Anders krijg je er achteraf altijd spijt van. En een kinderwens is niet iets om achteraf spijt van te krijgen.. En natuurlijk, het is niet niks en dat lege gevoel zal nog wel een tijdje blijven hangen. Zoek lekker wat afleiding en sleep je door deze moeilijk tijd heen, achter de wolken schijnt de zon zeggen ze!
Liefs x
Liefs x
donderdag 20 mei 2010 om 22:48
quote:amy007 schreef op 20 mei 2010 @ 20:47:
[...]
We hebben het er vaak over gehad. Hij is er erg duidelijk in. Hij heeft zich regelmatig serieus afgevraagd of het niet stiekem toch iets voor hem zou zijn, maar kwam toch elke keer tot de conclusie dat hij toch echt geen kinderen wilde. We vinden het allebei zó triest dat we om die reden uit elkaar gaan, maar bij elkaar te blijven is ook geen optie: één van ons wordt dan ongelukkig.
Ik ben flink gaan opruimen in huis en wissel dit af met gigantische huilbuien op de bank. Ik ben nog wel even bezig en ik hou mezelf voor dat ik vast klaar ben met huilen zodra mijn huis is opgeruimd.
Zo niet, dan huilt het altijd nog fijner in een opgeruimd huis dan tussen de rommel
Meid, je bent echt een sterke vrouw. Zoals zwemmertje al aangaf, je hebt voor jezelf gekozen. Ik heb dat 2 jaar geleden ook gedaan met mijn ex vrouw ( dus niet de laatste ex ) Toen we trouwden wilde ze kinderen, en in een keer niet meer. Toen heb ik ook de knoop doorgehakt. ( detail , nog steeds geen kind ) Ik sta nog steeds achter die beslissing. Op den duur gaat dit tussen jullie in staan.
Schouders eronder, veel huilen en denken dat je bij je ex niet je kinderwens kan vervullen. Dat moet je mantra worden.
Veel succes en hier blijven schrijven. Het helpt echt!
[...]
We hebben het er vaak over gehad. Hij is er erg duidelijk in. Hij heeft zich regelmatig serieus afgevraagd of het niet stiekem toch iets voor hem zou zijn, maar kwam toch elke keer tot de conclusie dat hij toch echt geen kinderen wilde. We vinden het allebei zó triest dat we om die reden uit elkaar gaan, maar bij elkaar te blijven is ook geen optie: één van ons wordt dan ongelukkig.
Ik ben flink gaan opruimen in huis en wissel dit af met gigantische huilbuien op de bank. Ik ben nog wel even bezig en ik hou mezelf voor dat ik vast klaar ben met huilen zodra mijn huis is opgeruimd.
Zo niet, dan huilt het altijd nog fijner in een opgeruimd huis dan tussen de rommel
Meid, je bent echt een sterke vrouw. Zoals zwemmertje al aangaf, je hebt voor jezelf gekozen. Ik heb dat 2 jaar geleden ook gedaan met mijn ex vrouw ( dus niet de laatste ex ) Toen we trouwden wilde ze kinderen, en in een keer niet meer. Toen heb ik ook de knoop doorgehakt. ( detail , nog steeds geen kind ) Ik sta nog steeds achter die beslissing. Op den duur gaat dit tussen jullie in staan.
Schouders eronder, veel huilen en denken dat je bij je ex niet je kinderwens kan vervullen. Dat moet je mantra worden.
Veel succes en hier blijven schrijven. Het helpt echt!
donderdag 20 mei 2010 om 23:29
Bedankt voor jullie reacties. Het voelt fijn dat er mensen met me meeleven. Lief ook dat jullie me sterk vinden, dat geeft weer moed want momenteel voel ik mij een zwak hoopje ellende.
Ik weet dat het erbij hoort en dat het hoogstwaarschijnlijk allemaal uiteindelijk wel goed komt. Momenteel is er maar een ding dat goed gaat en dat is , en nog eens . Dus dat doen we ook maar gewoon schaamteloos, er is toch niemand in de buurt vandaag
Ik weet dat het erbij hoort en dat het hoogstwaarschijnlijk allemaal uiteindelijk wel goed komt. Momenteel is er maar een ding dat goed gaat en dat is , en nog eens . Dus dat doen we ook maar gewoon schaamteloos, er is toch niemand in de buurt vandaag
donderdag 20 mei 2010 om 23:40
Lieverd,
Het komt ook allemaal goed. En ja, je bent sterk. Je bent voor je ideaal opgekomen. Niks is moeilijker om een veilige situatie op te geven voor wat JIJ wilt. En daar is moed voor nodig.
Natuurlijk ben je een hoopje ellende. En om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat zal nog wel even duren. Bereidt je daar op voor. Ga er vooral niet tegen vechten, laat het over je heen komen. Echt, dat is het beste wat er is. Probeer ook niet al je dagen in te vullen met activiteiten. Ga ook eens een dag op de bank zitten en huilen. Denken en huilen zijn de middelen die je nu hebt om er zo snel mogelijk uit te komen. Schrijf hier als je moeite hebt. We zitten hier allemaal met hetzelfde probleem. Wij weten hoe het is. Wij kunnen jouw helpen en jij ons.
Veel sterkte meid! En echt, op een morgen sta je op, en dan schijnt de zon weer.
En denk eraan, bij ex krijg je niet wat je wilt! Dus als je in de verleiding komt, denk dan aan je ideaal.
Damn, wat een wijsheid, nu zelf nog uitvoeren.... daar ga ik weer
Het komt ook allemaal goed. En ja, je bent sterk. Je bent voor je ideaal opgekomen. Niks is moeilijker om een veilige situatie op te geven voor wat JIJ wilt. En daar is moed voor nodig.
Natuurlijk ben je een hoopje ellende. En om maar meteen met de deur in huis te vallen, dat zal nog wel even duren. Bereidt je daar op voor. Ga er vooral niet tegen vechten, laat het over je heen komen. Echt, dat is het beste wat er is. Probeer ook niet al je dagen in te vullen met activiteiten. Ga ook eens een dag op de bank zitten en huilen. Denken en huilen zijn de middelen die je nu hebt om er zo snel mogelijk uit te komen. Schrijf hier als je moeite hebt. We zitten hier allemaal met hetzelfde probleem. Wij weten hoe het is. Wij kunnen jouw helpen en jij ons.
Veel sterkte meid! En echt, op een morgen sta je op, en dan schijnt de zon weer.
En denk eraan, bij ex krijg je niet wat je wilt! Dus als je in de verleiding komt, denk dan aan je ideaal.
Damn, wat een wijsheid, nu zelf nog uitvoeren.... daar ga ik weer
vrijdag 21 mei 2010 om 08:43
quote:Wittedruif schreef op 20 mei 2010 @ 23:53:
Ik heb vanochtend nog gesmst :
Je hebt me gewoon weer gedumpt *naam* ..
Verder geen neigingen meer gehad. Het geeft me ook wel een goed gevoel dat hij het met deze sms kan doen voorlopig.Druif, niet doen meid. Kom op. Je weet dat je er niks mee opschiet en je verliest je trots daarmee. Probeer deze keer echt van hem los te komen. Ik heb ook nog steeds de neiging om een sms te sturen of te bellen, maar dan denk ik wat ze mij heeft geflikt en dan kan ik me weer beheersen. Het laatste wat wij hebben, is nog een trots en zelfrespect. Laten we die gebruiken om onszelf weer op de rails te krijgen. Ze ( mijn en alle andere exen van dit topic ) zijn het niet meer waard. Zij zijn niet diegene waarmee wij oud gaan en willen worden. En diep in je hart weet je dat ook. Luister naar je pijn, omhels het, maar juist NU moet je beslissingen nemen met je verstand.quote:Kelov schreef op 21 mei 2010 @ 00:21:
Pfff....heel vreemd. Ik voel me heel sterk vanavond. Vreemd, want het is nu precies een week geleden. Misschien is het de medicatie, maar dit is heel verwarrend. Wacht nu op de terugslag, die is het hardst denk ik.
Tja, die gaat zeker nog komen. Ik ben trouwens na twee dagen gestopt met die medicatie. Ik werd er helemaal apathisch van. Naast de shock, liefdesverdriet en de medicijnen, voelde ik me eigenlijk veel slechter.
En ja meid, die terugslag zal je zeker krijgen. En dan krabbel je weer op, en dan krijg je er weer een. En dan krabbel je weer op, en dan krijg je er weer een. Maar dan merk je dat die terugslag korter duurt. En dan merk je dat je vooruit gaat.
Er zijn verschillende fases in liefdesverdriet.
Shock, zit je nu in. Daarna onderhandelen. Dat vond ik de moeilijkste fase. Je hart en je verstand vechten met elkaar.
Daarna boosheid. Daar zit ik nu in.
En dan acceptatie.
Geef het de tijd, geef jezelf de tijd om te rouwen (want dat is het ) Accepteer ook dat het pijn doet, en dat het even gaat duren.
Ik heb vanochtend nog gesmst :
Je hebt me gewoon weer gedumpt *naam* ..
Verder geen neigingen meer gehad. Het geeft me ook wel een goed gevoel dat hij het met deze sms kan doen voorlopig.Druif, niet doen meid. Kom op. Je weet dat je er niks mee opschiet en je verliest je trots daarmee. Probeer deze keer echt van hem los te komen. Ik heb ook nog steeds de neiging om een sms te sturen of te bellen, maar dan denk ik wat ze mij heeft geflikt en dan kan ik me weer beheersen. Het laatste wat wij hebben, is nog een trots en zelfrespect. Laten we die gebruiken om onszelf weer op de rails te krijgen. Ze ( mijn en alle andere exen van dit topic ) zijn het niet meer waard. Zij zijn niet diegene waarmee wij oud gaan en willen worden. En diep in je hart weet je dat ook. Luister naar je pijn, omhels het, maar juist NU moet je beslissingen nemen met je verstand.quote:Kelov schreef op 21 mei 2010 @ 00:21:
Pfff....heel vreemd. Ik voel me heel sterk vanavond. Vreemd, want het is nu precies een week geleden. Misschien is het de medicatie, maar dit is heel verwarrend. Wacht nu op de terugslag, die is het hardst denk ik.
Tja, die gaat zeker nog komen. Ik ben trouwens na twee dagen gestopt met die medicatie. Ik werd er helemaal apathisch van. Naast de shock, liefdesverdriet en de medicijnen, voelde ik me eigenlijk veel slechter.
En ja meid, die terugslag zal je zeker krijgen. En dan krabbel je weer op, en dan krijg je er weer een. En dan krabbel je weer op, en dan krijg je er weer een. Maar dan merk je dat die terugslag korter duurt. En dan merk je dat je vooruit gaat.
Er zijn verschillende fases in liefdesverdriet.
Shock, zit je nu in. Daarna onderhandelen. Dat vond ik de moeilijkste fase. Je hart en je verstand vechten met elkaar.
Daarna boosheid. Daar zit ik nu in.
En dan acceptatie.
Geef het de tijd, geef jezelf de tijd om te rouwen (want dat is het ) Accepteer ook dat het pijn doet, en dat het even gaat duren.
vrijdag 21 mei 2010 om 09:13
Wat ik zo verschrikkelijk moeilijk vind, is dat ik hem regelmatig zal blijven zien. Inclusief zijn vrienden en vage kennissen, inclusief het geroddel. Ik probeer me er voor af te sluiten, maar ik vang het snel genoeg op als ze 'met zijn allen' iets leuks gaan doen. En ik val daar sinds vorige week totaal buiten. Wat een eenzaamheid zeg.
Merk nu dat ik ook wel richting boosheid ga. Hoe durft hij er na vier jaar een punt achter te zetten via de telefoon, me niet eens fatsoenlijk te woord te staan en redenen aan te dragen die ik voor het eerst hoor. Ook de 'schuldvraag' komt nu aan de orde in het roddelcircuit. Gisteren zelfs aangesproken door een goede vriend van hem, dat het mijn schuld is want hij wil mij immers niet meer. Dat ik het aan mezelf te danken heb. Maar...waar er twee zijn hebben er twee schuld. Zo was het altijd, toch? Ook het gegeven dat hij zich helemaal niet rot voelt ('nee, ook niet als ik 's avonds alleen in bed lig') doet mij heel veel zeer, alsof het al die tijd niets is geweest...
(Het sterke gevoel is inderdaad weg nu ja...)
Merk nu dat ik ook wel richting boosheid ga. Hoe durft hij er na vier jaar een punt achter te zetten via de telefoon, me niet eens fatsoenlijk te woord te staan en redenen aan te dragen die ik voor het eerst hoor. Ook de 'schuldvraag' komt nu aan de orde in het roddelcircuit. Gisteren zelfs aangesproken door een goede vriend van hem, dat het mijn schuld is want hij wil mij immers niet meer. Dat ik het aan mezelf te danken heb. Maar...waar er twee zijn hebben er twee schuld. Zo was het altijd, toch? Ook het gegeven dat hij zich helemaal niet rot voelt ('nee, ook niet als ik 's avonds alleen in bed lig') doet mij heel veel zeer, alsof het al die tijd niets is geweest...
(Het sterke gevoel is inderdaad weg nu ja...)
vrijdag 21 mei 2010 om 10:06
quote:Kelov schreef op 21 mei 2010 @ 09:56:
Ik ben 20, hij 26. Het is nu inderdaad een week geleden. wilden binnenkort gaan samenwonen. Ben net klaar met mijn studie, maar twijfelde wel om nog door te gaan.
Je bent pas een week verder. De reden dat de pijn verder weg is , komt door de medicijnen. Ik wil je niet bang maken, maar meer erop wijzen dat het allemaal moet komen. Je gevoelens maken hoelahoep sprongen. Echt, het komt allemaal nog. Reden waarom ik dat steeds zeg is omdat als het komt, je er niet tegen moet vechten. Accepteer de pijn, lees de pijn, en leer van de pijn. Alleen dan ga je het goed verwerken en kom je er beter uit.
En als je het moeilijk hebt, hier schrijven!
En je bent pas 20. Als je dadelijk verder bent, neem je deze ervaring mee in een nieuwe relatie. Je leert hiervan,en je maakt dadelijk betere keuzes in nieuwe relaties. Klinkt allemaal nog ver weg, maar denk hieraan.
quote:blackberrygirl schreef op 21 mei 2010 @ 10:00:
dank je wel
ja die neiging heb ik constant maar moet het niet doen ,...
hij wil niet meer voor me zelf knokken en ziet zijn fout nie als grootste probleem dus ik ga nu voor me zelf kiezen ..Het allerbeste is no contact, cold turkey. Gooi zijn nummer weg, probeer zelf een ander nummer te regelen. Het is moeilijk, we zitten hier allemaal midden in. Ik ben de shock periode voorbij, maar weet nog al te goed wat er toen door me heen ging. Ik ging vechten tegen de pijn, verzette me met man en macht. Maar op het moment dat ik de pijn wel toeliet, voelde het als een warme deken en ging het snel de goede kant op. De goede kant is niet dat ik er overheen ben, maar je merkt gewoon dat je alleen verdriet hebt, en niet die dwangmatige behoefte om contact op te nemen.
Ik ben 20, hij 26. Het is nu inderdaad een week geleden. wilden binnenkort gaan samenwonen. Ben net klaar met mijn studie, maar twijfelde wel om nog door te gaan.
Je bent pas een week verder. De reden dat de pijn verder weg is , komt door de medicijnen. Ik wil je niet bang maken, maar meer erop wijzen dat het allemaal moet komen. Je gevoelens maken hoelahoep sprongen. Echt, het komt allemaal nog. Reden waarom ik dat steeds zeg is omdat als het komt, je er niet tegen moet vechten. Accepteer de pijn, lees de pijn, en leer van de pijn. Alleen dan ga je het goed verwerken en kom je er beter uit.
En als je het moeilijk hebt, hier schrijven!
En je bent pas 20. Als je dadelijk verder bent, neem je deze ervaring mee in een nieuwe relatie. Je leert hiervan,en je maakt dadelijk betere keuzes in nieuwe relaties. Klinkt allemaal nog ver weg, maar denk hieraan.
quote:blackberrygirl schreef op 21 mei 2010 @ 10:00:
dank je wel
ja die neiging heb ik constant maar moet het niet doen ,...
hij wil niet meer voor me zelf knokken en ziet zijn fout nie als grootste probleem dus ik ga nu voor me zelf kiezen ..Het allerbeste is no contact, cold turkey. Gooi zijn nummer weg, probeer zelf een ander nummer te regelen. Het is moeilijk, we zitten hier allemaal midden in. Ik ben de shock periode voorbij, maar weet nog al te goed wat er toen door me heen ging. Ik ging vechten tegen de pijn, verzette me met man en macht. Maar op het moment dat ik de pijn wel toeliet, voelde het als een warme deken en ging het snel de goede kant op. De goede kant is niet dat ik er overheen ben, maar je merkt gewoon dat je alleen verdriet hebt, en niet die dwangmatige behoefte om contact op te nemen.
vrijdag 21 mei 2010 om 11:28
Ik snap wat je bedoeld net is alleen allemaal zo ontzettend moeilijk maarja ook dat. Weten we allemaal
Ik ga ook echt geen contact meer met hem iopnemen hij heeft me zoveel pijn gedaan door dit alles !! Ben nu vooral boos en verdrietig had dit nooit van hem verwacht na 7 jaar ,!
Hij komt er nog wel achter wat voor moois hij weg gegooit heeft ! En dan komt de klap bij hem !
Ik ga ook echt geen contact meer met hem iopnemen hij heeft me zoveel pijn gedaan door dit alles !! Ben nu vooral boos en verdrietig had dit nooit van hem verwacht na 7 jaar ,!
Hij komt er nog wel achter wat voor moois hij weg gegooit heeft ! En dan komt de klap bij hem !
vrijdag 21 mei 2010 om 12:41
Blackberrygirl:
Ook jij gaat door de processen van teleurstelleing, pijn, boosheid etc.... Daar moet je doorheen, afsluiten en weer naar het volgende proces en dat alles doet pijn...
Ik heb vannacht onwijs slecht geslapen (zelfs met slaappil en spierverslappers en ik ben anti pillen, kun je voorstellen...) Ik heb het 'live"gesprek van gisteren een aantal keren af gespeeld in mijn hoofd. Heb de neiging om te denken: had ik dit of had ik dat nog maar verteld,... maar ja, zo kan je door blijven gaan he. Dat het nu geheel over is jeetje... ik kan het nog steeds niet geloven. Wat voor een mooie toekomst er was (in elk geval in de fantasien en gedachten die we samen ooit hadden) en die er nu niet meer is... Mijn kop is al wat verder dan mijn hart, maar emotie valt niet te sturen bij mij. He, weer die vraag WAAROM moet het toch zo gaan. Wellicht krijg, weet, zie ik over een aantal jaren het antwoord, maar nu is het ronduit K**.
Maar ja ook vandaag proberen we weer te gaan lachen.
Fijne dag iedereen x
Ook jij gaat door de processen van teleurstelleing, pijn, boosheid etc.... Daar moet je doorheen, afsluiten en weer naar het volgende proces en dat alles doet pijn...
Ik heb vannacht onwijs slecht geslapen (zelfs met slaappil en spierverslappers en ik ben anti pillen, kun je voorstellen...) Ik heb het 'live"gesprek van gisteren een aantal keren af gespeeld in mijn hoofd. Heb de neiging om te denken: had ik dit of had ik dat nog maar verteld,... maar ja, zo kan je door blijven gaan he. Dat het nu geheel over is jeetje... ik kan het nog steeds niet geloven. Wat voor een mooie toekomst er was (in elk geval in de fantasien en gedachten die we samen ooit hadden) en die er nu niet meer is... Mijn kop is al wat verder dan mijn hart, maar emotie valt niet te sturen bij mij. He, weer die vraag WAAROM moet het toch zo gaan. Wellicht krijg, weet, zie ik over een aantal jaren het antwoord, maar nu is het ronduit K**.
Maar ja ook vandaag proberen we weer te gaan lachen.
Fijne dag iedereen x
vrijdag 21 mei 2010 om 13:30
quote:blackberrygirl schreef op 21 mei 2010 @ 11:28:
Ik snap wat je bedoeld net is alleen allemaal zo ontzettend moeilijk maarja ook dat. Weten we allemaal
Ik ga ook echt geen contact meer met hem iopnemen hij heeft me zoveel pijn gedaan door dit alles !! Ben nu vooral boos en verdrietig had dit nooit van hem verwacht na 7 jaar ,!
Hij komt er nog wel achter wat voor moois hij weg gegooit heeft ! En dan komt de klap bij hem !
Inderdaad. Onze exen denken dat het ergens anders beter is? Laat ze lekker gaan. Ze zijn ons niet waard. En ja, eens komt de dag dat ze weer terug aan ons denken, en dan zien ze wat ze kwijt zijn. En dan zijn wij verder! En beter geworden.
quote:Torn schreef op 21 mei 2010 @ 12:41:
Blackberrygirl:
Ook jij gaat door de processen van teleurstelleing, pijn, boosheid etc.... Daar moet je doorheen, afsluiten en weer naar het volgende proces en dat alles doet pijn...
Ik heb vannacht onwijs slecht geslapen (zelfs met slaappil en spierverslappers en ik ben anti pillen, kun je voorstellen...) Ik heb het 'live"gesprek van gisteren een aantal keren af gespeeld in mijn hoofd. Heb de neiging om te denken: had ik dit of had ik dat nog maar verteld,... maar ja, zo kan je door blijven gaan he. Dat het nu geheel over is jeetje... ik kan het nog steeds niet geloven. Wat voor een mooie toekomst er was (in elk geval in de fantasien en gedachten die we samen ooit hadden) en die er nu niet meer is... Mijn kop is al wat verder dan mijn hart, maar emotie valt niet te sturen bij mij. He, weer die vraag WAAROM moet het toch zo gaan. Wellicht krijg, weet, zie ik over een aantal jaren het antwoord, maar nu is het ronduit K**.
Maar ja ook vandaag proberen we weer te gaan lachen.
Fijne dag iedereen x
Torn, probeer jezelf in je hoofd te prenten dat het waarom niet meer belangrijk is. Probeer te accepteren dat het over is. Achterom kijken is niet meer belangrijk, want je kan daar niks meer aan veranderen. ( makkelijk gezegd, omdat ik ook nog steeds achterom kijk hoor ). We moeten onze energie in onszelf steken, zodat we sneller eruit zijn en weer gelukkig kunnen worden.
Kom op dames, de tering met de exen, we gaan er voor zorgen dat we over een tijdje allemaal in een ander topic staan te patsen met ons nieuwe leven en liefde!
Ik snap wat je bedoeld net is alleen allemaal zo ontzettend moeilijk maarja ook dat. Weten we allemaal
Ik ga ook echt geen contact meer met hem iopnemen hij heeft me zoveel pijn gedaan door dit alles !! Ben nu vooral boos en verdrietig had dit nooit van hem verwacht na 7 jaar ,!
Hij komt er nog wel achter wat voor moois hij weg gegooit heeft ! En dan komt de klap bij hem !
Inderdaad. Onze exen denken dat het ergens anders beter is? Laat ze lekker gaan. Ze zijn ons niet waard. En ja, eens komt de dag dat ze weer terug aan ons denken, en dan zien ze wat ze kwijt zijn. En dan zijn wij verder! En beter geworden.
quote:Torn schreef op 21 mei 2010 @ 12:41:
Blackberrygirl:
Ook jij gaat door de processen van teleurstelleing, pijn, boosheid etc.... Daar moet je doorheen, afsluiten en weer naar het volgende proces en dat alles doet pijn...
Ik heb vannacht onwijs slecht geslapen (zelfs met slaappil en spierverslappers en ik ben anti pillen, kun je voorstellen...) Ik heb het 'live"gesprek van gisteren een aantal keren af gespeeld in mijn hoofd. Heb de neiging om te denken: had ik dit of had ik dat nog maar verteld,... maar ja, zo kan je door blijven gaan he. Dat het nu geheel over is jeetje... ik kan het nog steeds niet geloven. Wat voor een mooie toekomst er was (in elk geval in de fantasien en gedachten die we samen ooit hadden) en die er nu niet meer is... Mijn kop is al wat verder dan mijn hart, maar emotie valt niet te sturen bij mij. He, weer die vraag WAAROM moet het toch zo gaan. Wellicht krijg, weet, zie ik over een aantal jaren het antwoord, maar nu is het ronduit K**.
Maar ja ook vandaag proberen we weer te gaan lachen.
Fijne dag iedereen x
Torn, probeer jezelf in je hoofd te prenten dat het waarom niet meer belangrijk is. Probeer te accepteren dat het over is. Achterom kijken is niet meer belangrijk, want je kan daar niks meer aan veranderen. ( makkelijk gezegd, omdat ik ook nog steeds achterom kijk hoor ). We moeten onze energie in onszelf steken, zodat we sneller eruit zijn en weer gelukkig kunnen worden.
Kom op dames, de tering met de exen, we gaan er voor zorgen dat we over een tijdje allemaal in een ander topic staan te patsen met ons nieuwe leven en liefde!
vrijdag 21 mei 2010 om 13:41
Ik hoop het zo. Ik heb helemaal geen leven om op terug te vallen. Studie afgerond, een groot zwart gat. Vrienden hebben ook allemaal wat te doen en voel me heel bezwaard om daar steeds aan te kloppen. Ik ben zo verschrikkelijk jaloers op zijn leven...een baan, een fijne thuissituatie, genoeg vrienden om op terug te vallen, leuke dingen te doen...
vrijdag 21 mei 2010 om 15:09
quote:Kelov schreef op 21 mei 2010 @ 13:41:
Ik hoop het zo. Ik heb helemaal geen leven om op terug te vallen. Studie afgerond, een groot zwart gat. Vrienden hebben ook allemaal wat te doen en voel me heel bezwaard om daar steeds aan te kloppen. Ik ben zo verschrikkelijk jaloers op zijn leven...een baan, een fijne thuissituatie, genoeg vrienden om op terug te vallen, leuke dingen te doen...Zoo herkenbaar! Ik ben ook aan het afstuderen en wat daarna te doen? Vrienden hebben het te druk, zijn aan het settelen etc. Ik wil daar niet elke keer aankloppen, dan voel ik me echt een soort stalker. En hij.. ja hij heeft alles. Grote vriendengroep, elke avond stappen, goedebetaalde baan, mooi huis etc. Als ik niks te doen heb moet ik altijd denken aan hoeveel plezier hij wel niet aan het maken is. Pijnlijk.. En inderaad jaloersmakend.
Ik hoop het zo. Ik heb helemaal geen leven om op terug te vallen. Studie afgerond, een groot zwart gat. Vrienden hebben ook allemaal wat te doen en voel me heel bezwaard om daar steeds aan te kloppen. Ik ben zo verschrikkelijk jaloers op zijn leven...een baan, een fijne thuissituatie, genoeg vrienden om op terug te vallen, leuke dingen te doen...Zoo herkenbaar! Ik ben ook aan het afstuderen en wat daarna te doen? Vrienden hebben het te druk, zijn aan het settelen etc. Ik wil daar niet elke keer aankloppen, dan voel ik me echt een soort stalker. En hij.. ja hij heeft alles. Grote vriendengroep, elke avond stappen, goedebetaalde baan, mooi huis etc. Als ik niks te doen heb moet ik altijd denken aan hoeveel plezier hij wel niet aan het maken is. Pijnlijk.. En inderaad jaloersmakend.
vrijdag 21 mei 2010 om 15:50
Ik ben nu opzoek naar een eigen onderkomen maar dat valt niet mee, jeetje wat zijn de kosten hoog. Heb ook het gevoel dat ik weer helemaal terug bij af zit dan. Weer een kleine studio etc. Niet erg maar die studentijd""heb ik eigenlijk wel gehad. En ik voel me echt nu zo bang dat ik weer op mezelf ga, gek he, terwijl ik dat jaaaaaaaaren heb gedaan zonder enig probleem. Tis denk ik ook de veiligheid en het comfort, ik sta op de startblokken om een heel nieuw leven te beginnen en ik ben er zo bang voor... Maar het is een tweede kans en die moet ik positief nemen maar jeetje, er komen nu ook zoveel dingen bij elkaar de hoek om kijken...
Ook ik hoop dat het snel makkelijker wordt en dat mijn hoofd wat tot rust komt. maar dat zal nog wel even duren denk ik.
Ook ik hoop dat het snel makkelijker wordt en dat mijn hoofd wat tot rust komt. maar dat zal nog wel even duren denk ik.
vrijdag 21 mei 2010 om 17:35
quote:Torn schreef op 21 mei 2010 @ 15:50:
Ik ben nu opzoek naar een eigen onderkomen maar dat valt niet mee, jeetje wat zijn de kosten hoog. Heb ook het gevoel dat ik weer helemaal terug bij af zit dan. Weer een kleine studio etc. Niet erg maar die studentijd""heb ik eigenlijk wel gehad. En ik voel me echt nu zo bang dat ik weer op mezelf ga, gek he, terwijl ik dat jaaaaaaaaren heb gedaan zonder enig probleem. Tis denk ik ook de veiligheid en het comfort, ik sta op de startblokken om een heel nieuw leven te beginnen en ik ben er zo bang voor... Maar het is een tweede kans en die moet ik positief nemen maar jeetje, er komen nu ook zoveel dingen bij elkaar de hoek om kijken...
Ook ik hoop dat het snel makkelijker wordt en dat mijn hoofd wat tot rust komt. maar dat zal nog wel even duren denk ik.
Je kan het ook zo bekijken. Je gaat helemaal opnieuw beginnen. Je gaat een nieuwe woning betrekken, en je gaat je leven anders inrichten met de ervaring die je nu hebt. Als ( en dat gaat gebeuren ) je dan weer iemand tegen komt, heb je een nieuw leven, en weet je wat je in de toekomst wilt.
Eigenlijk ben ik daar best jaloers op. Ik zit in een huis wat niet als mijn thuis voelt. Ik wil hier weg, maar kan niet, vanwege dat ik het huis pas 5 jaar heb. Als het een huurhuis was geweest, was ik allang ergens anders gaan wonen.
Lekker helemaal opnieuw beginnen.
Ik ben nu opzoek naar een eigen onderkomen maar dat valt niet mee, jeetje wat zijn de kosten hoog. Heb ook het gevoel dat ik weer helemaal terug bij af zit dan. Weer een kleine studio etc. Niet erg maar die studentijd""heb ik eigenlijk wel gehad. En ik voel me echt nu zo bang dat ik weer op mezelf ga, gek he, terwijl ik dat jaaaaaaaaren heb gedaan zonder enig probleem. Tis denk ik ook de veiligheid en het comfort, ik sta op de startblokken om een heel nieuw leven te beginnen en ik ben er zo bang voor... Maar het is een tweede kans en die moet ik positief nemen maar jeetje, er komen nu ook zoveel dingen bij elkaar de hoek om kijken...
Ook ik hoop dat het snel makkelijker wordt en dat mijn hoofd wat tot rust komt. maar dat zal nog wel even duren denk ik.
Je kan het ook zo bekijken. Je gaat helemaal opnieuw beginnen. Je gaat een nieuwe woning betrekken, en je gaat je leven anders inrichten met de ervaring die je nu hebt. Als ( en dat gaat gebeuren ) je dan weer iemand tegen komt, heb je een nieuw leven, en weet je wat je in de toekomst wilt.
Eigenlijk ben ik daar best jaloers op. Ik zit in een huis wat niet als mijn thuis voelt. Ik wil hier weg, maar kan niet, vanwege dat ik het huis pas 5 jaar heb. Als het een huurhuis was geweest, was ik allang ergens anders gaan wonen.
Lekker helemaal opnieuw beginnen.
vrijdag 21 mei 2010 om 18:17
Maar dat is toch logisch. Je leven , je vastigheid is onder je vandaag geslagen.
En ja, zonder vastigheid, zonder veiligheid is de wereld en het leven heel erg eng.
Maar je moet het ook allemaal in stappen doen. Niet verder als de dag van morgen denken, anders wordt je helemaal gek. Dus eerst bijkomen van de klap. Dan een huis zoeken. Dan verwerken van de breakup etc etc.
Doe 1 ding tegelijk. Verlang ook niet meer van jezelf en accepteer dat je maar 1 ding tegelijk kan doen. ACCEPTEREN is het keyword in deze situatie. Echter... gevoel en verstand zijn keihard aan het vechten, en dat maakt je helemaal tureluus.
Daarom , een stap tegelijk. Eerst je hoofd op orde, dus als je uit deze shock situatie bent ( zeg een week ) dan ga je verder kijken.
En ja, zonder vastigheid, zonder veiligheid is de wereld en het leven heel erg eng.
Maar je moet het ook allemaal in stappen doen. Niet verder als de dag van morgen denken, anders wordt je helemaal gek. Dus eerst bijkomen van de klap. Dan een huis zoeken. Dan verwerken van de breakup etc etc.
Doe 1 ding tegelijk. Verlang ook niet meer van jezelf en accepteer dat je maar 1 ding tegelijk kan doen. ACCEPTEREN is het keyword in deze situatie. Echter... gevoel en verstand zijn keihard aan het vechten, en dat maakt je helemaal tureluus.
Daarom , een stap tegelijk. Eerst je hoofd op orde, dus als je uit deze shock situatie bent ( zeg een week ) dan ga je verder kijken.