Relaties
alle pijlers
Moeder aanspreken met u
dinsdag 17 april 2012 om 15:48
Ik hoorde laatst 2x in korte tijd (verschillende) jonge kinderen hun moeder aanspreken met "u". Mama, bedoelt u deze? of zo iets in een winkel. En iets van Mama daar kunt u betalen (wijzend op een kassa). Ik dacht dat dit ouderwets was, maar het waren jonge moeders met jonge kinderen en was dus erg verbaasd.
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
donderdag 19 april 2012 om 09:39
Dank voor alle reactie. Weet nu inmiddels dat het toch nog wel voorkomt, kinderen die u tegen ouders zeggen, zelfs jonge kinderen. Maar niet meer veel, zo te horen. Het verbaasde me eigenlijk want ik hoor het niet veel meer in mijn omgeving en daarom viel het me laatst op.
Zou zelf door mijn toekomstige kinderen absoluut met "je" aangesproken willen worden, want vind zoals sommigen hier al zeiden "u" veel te afstandelijk / koud. Tante + voornaam, maar wel "je" lijkt me het meest logische voor toekomstige neefjes / nichtjes. Ben tenslotte wel hun tante en niet een vriendinnetje, maar binnen familie je, dus zeker geen u!
Voor kinderen van vriendinnen ben ik afwisselend voornaam, tante voornaam (en je) en zelfs 1x "mevrouw" (en u uiteraard), dat wil die vriendin zo, ik vind het te formeel. Maar wat me vooral opvalt is dat geen van die vriendinnen ooit aan mij heeft gevraagd hoe ik eigenlijk door hun kinderen wil worden aangesproken, zij bepalen dat zelf. En als je er over nadenkt is dat wel apart. Wat als ik zou zeggen "zeg maar..."? Het maakt me niet zoveel uit, maar toch.
Zou zelf door mijn toekomstige kinderen absoluut met "je" aangesproken willen worden, want vind zoals sommigen hier al zeiden "u" veel te afstandelijk / koud. Tante + voornaam, maar wel "je" lijkt me het meest logische voor toekomstige neefjes / nichtjes. Ben tenslotte wel hun tante en niet een vriendinnetje, maar binnen familie je, dus zeker geen u!
Voor kinderen van vriendinnen ben ik afwisselend voornaam, tante voornaam (en je) en zelfs 1x "mevrouw" (en u uiteraard), dat wil die vriendin zo, ik vind het te formeel. Maar wat me vooral opvalt is dat geen van die vriendinnen ooit aan mij heeft gevraagd hoe ik eigenlijk door hun kinderen wil worden aangesproken, zij bepalen dat zelf. En als je er over nadenkt is dat wel apart. Wat als ik zou zeggen "zeg maar..."? Het maakt me niet zoveel uit, maar toch.
donderdag 19 april 2012 om 10:17
donderdag 19 april 2012 om 10:19
quote:annelaure schreef op 18 april 2012 @ 00:55:
In het Nederlands zeg ik tegen vreemden vanaf ongeveer mijn leeftijd naar boven u, en tegen de rest je.
Waarom dat verschil maken in leeftijd?
Als 41 jarige heb ik niet geknikkerd met de kassadame van 60, maar ook niet met die van 20, dus zijn ze allebei u.
Ik vind niet dat mensen vreemde "jongeren" altijd maar mogen tutoyeren.
In het Nederlands zeg ik tegen vreemden vanaf ongeveer mijn leeftijd naar boven u, en tegen de rest je.
Waarom dat verschil maken in leeftijd?
Als 41 jarige heb ik niet geknikkerd met de kassadame van 60, maar ook niet met die van 20, dus zijn ze allebei u.
Ik vind niet dat mensen vreemde "jongeren" altijd maar mogen tutoyeren.
donderdag 19 april 2012 om 10:25
quote:devima schreef op 19 april 2012 @ 10:19:
[...]
Waarom dat verschil maken in leeftijd?
Als 41 jarige heb ik niet geknikkerd met de kassadame van 60, maar ook niet met die van 20, dus zijn ze allebei u.
Ik vind niet dat mensen vreemde "jongeren" altijd maar mogen tutoyeren.Helemaal mee eens! Het geldt overigens ook andersom (dus bij de 60 jarige cassiere die mij als 20er aanspreekt)
[...]
Waarom dat verschil maken in leeftijd?
Als 41 jarige heb ik niet geknikkerd met de kassadame van 60, maar ook niet met die van 20, dus zijn ze allebei u.
Ik vind niet dat mensen vreemde "jongeren" altijd maar mogen tutoyeren.Helemaal mee eens! Het geldt overigens ook andersom (dus bij de 60 jarige cassiere die mij als 20er aanspreekt)
donderdag 19 april 2012 om 10:28
quote:_flower_ schreef op 19 april 2012 @ 10:22:
Ik vind het raar om een tante of een oom aan te spreken met tante of oom.waarom dan? Mama is toch ook mama en oma / opa is toch oma / opa, dus met de titel die samenvalt met de functie die ze ten opzichte van jou hebben? En daar komt dan vaak ook nog een leeftijdsverschil bij dus heb je dat extra stukje beleefdheid.
Ik vind het raar om een tante of een oom aan te spreken met tante of oom.waarom dan? Mama is toch ook mama en oma / opa is toch oma / opa, dus met de titel die samenvalt met de functie die ze ten opzichte van jou hebben? En daar komt dan vaak ook nog een leeftijdsverschil bij dus heb je dat extra stukje beleefdheid.
donderdag 19 april 2012 om 10:31
Ik vind dat zelf juist wel prettig Marjan, als volwassenen even zeggen tegen mijn dochter hoe ze hen mag aanspreken. Dat contact is iets tussen mijn dochter en die andere volwassene, en heeft niks te maken met mijn opvoeding en ideeen erover. Dan heb ik het natuurlijk niet over vreemden in de supermarkt en zo, daar wil ik graag u en mevrouw/meneer. Helaas tutoyeert mijn dochter graag ondanks veelvuldig corrigeren .
donderdag 19 april 2012 om 10:33
Ik heb mijn ouders nooit met u aangesproken. En ook nu ik allang volwassen ben zeg ik mamma en pappa of soms mam en pap. Mijn ooms en tantes wilden allemaal niet dat ik u zou zeggen. Een aantal waren nog erg jong toen ik werd geboren en wilden ook geen oom of tante worden genoemd. Daarom is er toen besloten om dat helemaal niet te doen. Toen ik werd ben ik het uit mezelf gaan zeggen en dat doe ik nu nog. Vreemden spreek ik wel aan met u, ongeacht de leeftijd tenzij dat niet op prijs word gesteld of mensen mij met je en jij aanspreken.
Mijn dochter zeggen wel tante en oom, maar geen u. Ook niet tegen mij, en ik ben ook gewoon mamma. Tegenmijn moeder zegt ze geen u, wel tegen mijn oma. Gewoon omdat ik dat ook doe. En tegen vreemden probeer ik haar dat wel te leren maar Ze vergeet het nog vaak.
Mijn dochter zeggen wel tante en oom, maar geen u. Ook niet tegen mij, en ik ben ook gewoon mamma. Tegenmijn moeder zegt ze geen u, wel tegen mijn oma. Gewoon omdat ik dat ook doe. En tegen vreemden probeer ik haar dat wel te leren maar Ze vergeet het nog vaak.
Erger u niet, verwonder u slechts!
donderdag 19 april 2012 om 11:02
Ik noem mijn ouders papa en mama hoewel mijn moeder liever had gehad dat ik haar voornaam gebruik. Ik zeg je en jij, ook tegen ooms en tantes. Die noem ik ook bij de voornaam, want zo heten ze toch gewoon?
Volgens mij komt alles neer op de manier hóe je iemand aanspreekt. Ik zeg dan wel jij en jou en voornaam maar ik ben wel zo opgevoed dat ik niet door mensen heen praat en op een beleefde manier iets vraag bijvoorbeeld. Ik weet heus wel dat mijn ooms en tantes ouder zijn dan ik en ik heb respect voor ze, dat heeft werkelijk niets te maken met hoe ik ze aanspreek maar echt met hoe mijn ouders daarmee om zijn gegaan.
Opa en oma waren overigens wel u, omdat mijn moeder dat zelf ook deed. Toen ik ging puberen heb ik oma wel eens gevraagd of ik je mocht zeggen en dat vond ze geen probleem maar ik was de enige die dat dan deed en ben er snel weer mee opgehouden
Onbekenden, oudere mensen en werkgevers etc. zijn in principe allemaal u verder.
Volgens mij komt alles neer op de manier hóe je iemand aanspreekt. Ik zeg dan wel jij en jou en voornaam maar ik ben wel zo opgevoed dat ik niet door mensen heen praat en op een beleefde manier iets vraag bijvoorbeeld. Ik weet heus wel dat mijn ooms en tantes ouder zijn dan ik en ik heb respect voor ze, dat heeft werkelijk niets te maken met hoe ik ze aanspreek maar echt met hoe mijn ouders daarmee om zijn gegaan.
Opa en oma waren overigens wel u, omdat mijn moeder dat zelf ook deed. Toen ik ging puberen heb ik oma wel eens gevraagd of ik je mocht zeggen en dat vond ze geen probleem maar ik was de enige die dat dan deed en ben er snel weer mee opgehouden
Onbekenden, oudere mensen en werkgevers etc. zijn in principe allemaal u verder.
donderdag 19 april 2012 om 14:32
quote:pastiche schreef op 19 april 2012 @ 10:31:
Ik vind dat zelf juist wel prettig Marjan, als volwassenen even zeggen tegen mijn dochter hoe ze hen mag aanspreken. Dat contact is iets tussen mijn dochter en die andere volwassene, en heeft niks te maken met mijn opvoeding en ideeen erover. Dan heb ik het natuurlijk niet over vreemden in de supermarkt en zo, daar wil ik graag u en mevrouw/meneer. Helaas tutoyeert mijn dochter graag ondanks veelvuldig corrigeren .Maar heb je dat dan ook daadwerkelijk gevraagd? Bijv haar tantes / ooms (als ze die heeft)? Of aan je vriendinnen?
Ik vind dat zelf juist wel prettig Marjan, als volwassenen even zeggen tegen mijn dochter hoe ze hen mag aanspreken. Dat contact is iets tussen mijn dochter en die andere volwassene, en heeft niks te maken met mijn opvoeding en ideeen erover. Dan heb ik het natuurlijk niet over vreemden in de supermarkt en zo, daar wil ik graag u en mevrouw/meneer. Helaas tutoyeert mijn dochter graag ondanks veelvuldig corrigeren .Maar heb je dat dan ook daadwerkelijk gevraagd? Bijv haar tantes / ooms (als ze die heeft)? Of aan je vriendinnen?
donderdag 19 april 2012 om 14:36
quote:devima schreef op 19 april 2012 @ 10:19:
[...]
Waarom dat verschil maken in leeftijd?
Als 41 jarige heb ik niet geknikkerd met de kassadame van 60, maar ook niet met die van 20, dus zijn ze allebei u.
Ik vind niet dat mensen vreemde "jongeren" altijd maar mogen tutoyeren.Tegen een kassadame zeg ik sowieso u, ik zie haar als zakelijk contact. De reden dat ik die grens trek is omdat ik heb gemerkt dat heel veel mensen het niet fijn vinden om met u aangesproken te worden.
[...]
Waarom dat verschil maken in leeftijd?
Als 41 jarige heb ik niet geknikkerd met de kassadame van 60, maar ook niet met die van 20, dus zijn ze allebei u.
Ik vind niet dat mensen vreemde "jongeren" altijd maar mogen tutoyeren.Tegen een kassadame zeg ik sowieso u, ik zie haar als zakelijk contact. De reden dat ik die grens trek is omdat ik heb gemerkt dat heel veel mensen het niet fijn vinden om met u aangesproken te worden.
donderdag 19 april 2012 om 14:41
Ik zeg ook "je" tegen mijn ouders. En mijn vader wilde vroeger liever aangesproken worden met zijn voornaam.
Kreeg dan wel vaak de vraag: oh is het niet je echte vader?
Opa's en oma's zei ik "u" tegen. Ooms en tante's ook "je" Maar die waren erg jong, maar enkele jaren ouder dan ik.
Mijn dochter gewoon " je" tegen ons. Ik zou er niet aan moeten denken dat ze "u" zou zeggen. Voelt afstandelijk en oud.
Ze mag ons ook bij de voornaam noemen, al zegt ze bijna altijd papa en mama.
Vriendinnetjes en vriendjes van haar mogen me ook bij de voornaam noemen. Of gewoon: Marsjes moeder.
Kinderen van vrienden noemen me ook bij de voornaam. Ze begonnen met tante Mars. Nou nee, ik ben geen tante, dus alsjeblieft geen getante.
Kreeg dan wel vaak de vraag: oh is het niet je echte vader?
Opa's en oma's zei ik "u" tegen. Ooms en tante's ook "je" Maar die waren erg jong, maar enkele jaren ouder dan ik.
Mijn dochter gewoon " je" tegen ons. Ik zou er niet aan moeten denken dat ze "u" zou zeggen. Voelt afstandelijk en oud.
Ze mag ons ook bij de voornaam noemen, al zegt ze bijna altijd papa en mama.
Vriendinnetjes en vriendjes van haar mogen me ook bij de voornaam noemen. Of gewoon: Marsjes moeder.
Kinderen van vrienden noemen me ook bij de voornaam. Ze begonnen met tante Mars. Nou nee, ik ben geen tante, dus alsjeblieft geen getante.
donderdag 19 april 2012 om 14:52
quote:annelaure schreef op 19 april 2012 @ 14:36:
Tegen een kassadame zeg ik sowieso u, ik zie haar als zakelijk contact.
Voor mij geldt dat ook, maar eigenlijk tegen iedereen met wie ik zakelijk contact heb. Dat kan ook als ik als potentiële of echte klant een website van een bedrijf lees, en ik ga daarmee in zee. Dan zeg ik ook u, ook in de e-mailcorrespondentie die daarop volgt.
Leeftijd maakt niks uit. Ik zal ook u zeggen tegen een 16-jarige kassadame terwijl ikzelf bijna 46 ben.
Tegen een kassadame zeg ik sowieso u, ik zie haar als zakelijk contact.
Voor mij geldt dat ook, maar eigenlijk tegen iedereen met wie ik zakelijk contact heb. Dat kan ook als ik als potentiële of echte klant een website van een bedrijf lees, en ik ga daarmee in zee. Dan zeg ik ook u, ook in de e-mailcorrespondentie die daarop volgt.
Leeftijd maakt niks uit. Ik zal ook u zeggen tegen een 16-jarige kassadame terwijl ikzelf bijna 46 ben.
World of Warcraft: Legion
donderdag 19 april 2012 om 14:57
quote:hans66 schreef op 19 april 2012 @ 14:52:
[...]
Voor mij geldt dat ook, maar eigenlijk tegen iedereen met wie ik zakelijk contact heb. Dat kan ook als ik als potentiële of echte klant een website van een bedrijf lees, en ik ga daarmee in zee. Dan zeg ik ook u, ook in de e-mailcorrespondentie die daarop volgt.
Leeftijd maakt niks uit. Ik zal ook u zeggen tegen een 16-jarige kassadame terwijl ikzelf bijna 46 ben.wat vind je dan van het "ge-je" in de meeste winkels. Ik hoor heel vaak "kan ik je helpen" ipv "kan ik u helpen"
[...]
Voor mij geldt dat ook, maar eigenlijk tegen iedereen met wie ik zakelijk contact heb. Dat kan ook als ik als potentiële of echte klant een website van een bedrijf lees, en ik ga daarmee in zee. Dan zeg ik ook u, ook in de e-mailcorrespondentie die daarop volgt.
Leeftijd maakt niks uit. Ik zal ook u zeggen tegen een 16-jarige kassadame terwijl ikzelf bijna 46 ben.wat vind je dan van het "ge-je" in de meeste winkels. Ik hoor heel vaak "kan ik je helpen" ipv "kan ik u helpen"
donderdag 19 april 2012 om 15:00
quote:marjan1234 schreef op 19 april 2012 @ 14:57:
wat vind je dan van het "ge-je" in de meeste winkels. Ik hoor heel vaak "kan ik je helpen" ipv "kan ik u helpen"Ik ben omgekeerd niet grootgebracht met het idee dat winkelpersoneel klanten tutoyeert. Ze zouden "u" moeten zeggen. Uitzondering zijn kinderen en jongeren die in de winkel rondlopen. Als een kind iets in een winkel zoekt, vind ik de vraag "Kan ik je helpen?" wel normaal.
Dat getutoyeer van winkelpersoneel tegenover klanten vind ik wat te amicaal.
wat vind je dan van het "ge-je" in de meeste winkels. Ik hoor heel vaak "kan ik je helpen" ipv "kan ik u helpen"Ik ben omgekeerd niet grootgebracht met het idee dat winkelpersoneel klanten tutoyeert. Ze zouden "u" moeten zeggen. Uitzondering zijn kinderen en jongeren die in de winkel rondlopen. Als een kind iets in een winkel zoekt, vind ik de vraag "Kan ik je helpen?" wel normaal.
Dat getutoyeer van winkelpersoneel tegenover klanten vind ik wat te amicaal.
World of Warcraft: Legion
donderdag 19 april 2012 om 15:09
quote:hans66 schreef op 19 april 2012 @ 15:00:
[...]
Ik ben omgekeerd niet grootgebracht met het idee dat winkelpersoneel klanten tutoyeert. Ze zouden "u" moeten zeggen. Uitzondering zijn kinderen en jongeren die in de winkel rondlopen. Als een kind iets in een winkel zoekt, vind ik de vraag "Kan ik je helpen?" wel normaal.
Dat getutoyeer van winkelpersoneel tegenover klanten vind ik wat te amicaal.Dat vind ik dus ook en in zo'n geval blijf ik het winkelpersoneel dan ook altijd stijf met u terug antwoorden. Meestal begrijpen ze de hint echter niet....
[...]
Ik ben omgekeerd niet grootgebracht met het idee dat winkelpersoneel klanten tutoyeert. Ze zouden "u" moeten zeggen. Uitzondering zijn kinderen en jongeren die in de winkel rondlopen. Als een kind iets in een winkel zoekt, vind ik de vraag "Kan ik je helpen?" wel normaal.
Dat getutoyeer van winkelpersoneel tegenover klanten vind ik wat te amicaal.Dat vind ik dus ook en in zo'n geval blijf ik het winkelpersoneel dan ook altijd stijf met u terug antwoorden. Meestal begrijpen ze de hint echter niet....
donderdag 19 april 2012 om 17:32
quote:marjan1234 schreef op 19 april 2012 @ 14:32:
[...]
Maar heb je dat dan ook daadwerkelijk gevraagd? Bijv haar tantes / ooms (als ze die heeft)? Of aan je vriendinnen?
Eigenlijk is dat op natuurlijke wijze ontstaan aangezien ze haar vanaf het begin kennen, zij noemt ze allen bij hun voornaam. Bij mensen die ze later heeft leren kennen en zeker nu leert kennen, bemoei ik me niet bij de "naamgeving", dat gebeurt in het contact tussen hen samen. Meestal de voornaam en je, er zijn uitzonderingen.
Ik denk dat kinderen het juist prettig vinden wanneer je het zelf aangeeft, het erkent ze als een volwaardige gesprekspartner en de meeste kinderen die ik ken vinden het fijn om het correct te doen in het contact. Dat kan alleen als je zelf aangeeft wat je prettig vindt .
[...]
Maar heb je dat dan ook daadwerkelijk gevraagd? Bijv haar tantes / ooms (als ze die heeft)? Of aan je vriendinnen?
Eigenlijk is dat op natuurlijke wijze ontstaan aangezien ze haar vanaf het begin kennen, zij noemt ze allen bij hun voornaam. Bij mensen die ze later heeft leren kennen en zeker nu leert kennen, bemoei ik me niet bij de "naamgeving", dat gebeurt in het contact tussen hen samen. Meestal de voornaam en je, er zijn uitzonderingen.
Ik denk dat kinderen het juist prettig vinden wanneer je het zelf aangeeft, het erkent ze als een volwaardige gesprekspartner en de meeste kinderen die ik ken vinden het fijn om het correct te doen in het contact. Dat kan alleen als je zelf aangeeft wat je prettig vindt .
donderdag 19 april 2012 om 18:09
quote:marjan1234 schreef op 19 april 2012 @ 10:28:
[...]
waarom dan? Mama is toch ook mama en oma / opa is toch oma / opa, dus met de titel die samenvalt met de functie die ze ten opzichte van jou hebben? En daar komt dan vaak ook nog een leeftijdsverschil bij dus heb je dat extra stukje beleefdheid.
Ik ga niet extra zogenaamd beleefd doen tegen iemand die ouder is, dat vind ik echt belachelijk.
Verder geen idee waarom ik het vreemd vind, bij ons was dat niet gebruikelijk. Moet er wel bij zeggen dat ik inderdaad als kind ook niet wist wat een tante of oom was. Al wist ik wel dat het een broer of zus van mijn ouders was.
[...]
waarom dan? Mama is toch ook mama en oma / opa is toch oma / opa, dus met de titel die samenvalt met de functie die ze ten opzichte van jou hebben? En daar komt dan vaak ook nog een leeftijdsverschil bij dus heb je dat extra stukje beleefdheid.
Ik ga niet extra zogenaamd beleefd doen tegen iemand die ouder is, dat vind ik echt belachelijk.
Verder geen idee waarom ik het vreemd vind, bij ons was dat niet gebruikelijk. Moet er wel bij zeggen dat ik inderdaad als kind ook niet wist wat een tante of oom was. Al wist ik wel dat het een broer of zus van mijn ouders was.
donderdag 19 april 2012 om 18:57
Ik noem mensen in zakelijke situaties vaak ook nog u. Ik vind kinderen die hun ouders u noemen nogal vreemd; het klinkt afstandelijk en je creëert er zeker geen respect mee. Daar zit veel meer bij dan mensen u noemen.
Merk zelf soms bij kinderen dat de formeel pratende types het meeste lak aan normen en waarden hebben. Wel braaf u, juf, meester, mijnheer zeggen maar ondertussen rotstreken uithalen.
Samengevat; dat u vind ik dwaze ijdelheid van ouders die schijnbaar niet capabel genoeg zijn om op basis van hun ouderschapskwaliteiten respect van hun kinderen te krijgen.
Merk zelf soms bij kinderen dat de formeel pratende types het meeste lak aan normen en waarden hebben. Wel braaf u, juf, meester, mijnheer zeggen maar ondertussen rotstreken uithalen.
Samengevat; dat u vind ik dwaze ijdelheid van ouders die schijnbaar niet capabel genoeg zijn om op basis van hun ouderschapskwaliteiten respect van hun kinderen te krijgen.
donderdag 19 april 2012 om 19:28
quote:_flower_ schreef op 19 april 2012 @ 18:09:
[...]
Ik ga niet extra zogenaamd beleefd doen tegen iemand die ouder is, dat vind ik echt belachelijk.
Verder geen idee waarom ik het vreemd vind, bij ons was dat niet gebruikelijk. Moet er wel bij zeggen dat ik inderdaad als kind ook niet wist wat een tante of oom was. Al wist ik wel dat het een broer of zus van mijn ouders was.Ben je bang dat je diegene als autoriteit bestempelt door diegene met 'u' aan te spreken? Ik vind het ronduit asociaal dat je weigert mensen met 'u' aan te spreken, nogal gebrekkig eigenlijk. Het is gewoon een teken van beleefdheid en respect; niets meer, niets minder.
[...]
Ik ga niet extra zogenaamd beleefd doen tegen iemand die ouder is, dat vind ik echt belachelijk.
Verder geen idee waarom ik het vreemd vind, bij ons was dat niet gebruikelijk. Moet er wel bij zeggen dat ik inderdaad als kind ook niet wist wat een tante of oom was. Al wist ik wel dat het een broer of zus van mijn ouders was.Ben je bang dat je diegene als autoriteit bestempelt door diegene met 'u' aan te spreken? Ik vind het ronduit asociaal dat je weigert mensen met 'u' aan te spreken, nogal gebrekkig eigenlijk. Het is gewoon een teken van beleefdheid en respect; niets meer, niets minder.
donderdag 19 april 2012 om 20:38
Ik ben opgevoed om u te zeggen tegen mijn ouders, maar ik hoorde dat mijn vriendinnetjes gewoon je/jij mochten zeggen tegen hun ouders. Dat vond ik op 10 jarige leeftijd veel leuker klinken (en nog steeds). En ben daarna gewoon je/jij gaan zeggen met de mededeling dat ik het ouderwets vond. Mijn ouders keken er wel van op maar vonden het wel goed.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog steeds ouderwets vind klinken als ik het hoor en ook erg afstandelijk. Hoewel ik en mijn ouders verre van afstandelijk waren.
Mijn kids zeggen tegen vreemden/ouderen wel u. prima toch.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog steeds ouderwets vind klinken als ik het hoor en ook erg afstandelijk. Hoewel ik en mijn ouders verre van afstandelijk waren.
Mijn kids zeggen tegen vreemden/ouderen wel u. prima toch.