Relaties
alle pijlers
Moeder aanspreken met u
dinsdag 17 april 2012 om 15:48
Ik hoorde laatst 2x in korte tijd (verschillende) jonge kinderen hun moeder aanspreken met "u". Mama, bedoelt u deze? of zo iets in een winkel. En iets van Mama daar kunt u betalen (wijzend op een kassa). Ik dacht dat dit ouderwets was, maar het waren jonge moeders met jonge kinderen en was dus erg verbaasd.
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
dinsdag 17 april 2012 om 16:42
quote:redband schreef op 17 april 2012 @ 16:41:
Nou, als iemand in een keurig duur drie delig pak ( kostuum met strop) binnen komt, ( om verzekeringen los te peuteren) en die begint mij mij te jijen en te jouwen, vanaf de eerste zin, ben ik er vrij snel klaar mee.Nou ik ook zeg dan maar gewoon u dan doe je al gek genoeg..
Nou, als iemand in een keurig duur drie delig pak ( kostuum met strop) binnen komt, ( om verzekeringen los te peuteren) en die begint mij mij te jijen en te jouwen, vanaf de eerste zin, ben ik er vrij snel klaar mee.Nou ik ook zeg dan maar gewoon u dan doe je al gek genoeg..
dinsdag 17 april 2012 om 16:43
quote:Java schreef op 17 april 2012 @ 16:40:
[...]
Dat vind ik een dooddoener.
Ooit sprak mijn eerste vriendje tijdens de eerste ontmoeting met mijn ouders hen meteen aan met 'je', 'alsjeblieft', 'dankjewel' en 'doei'. Hoe respectvol of beleefd hij het misschien ook bedoelde, het komt toch over alsof hij denkt dat hij nog met mijn ouders (die 35 jaar ouder zijn) geknikkerd heeft. Gewoon een gemis in zijn opvoeding, hij wist niet beter en zijn ouders blijkbaar ook niet.
Ook tegenwoordig als ik in de rij bij de kassa sta en ik hoor een jongen van 20 tegen de cassière van 55 "alsjeblieft", "dankjewel" en "doei!" zeggen, dan vind ik dat tenenkrommend. Zelf vindt hij waarschijnlijk dat hij keurig gesproken heeft (en zijn ouders ook), maar ik vind het een gemis in zijn opvoeding dat hij niet geleerd heeft dat het wenselijk is dat je relatief vreemden en mensen die twee keer zo oud zijn als jij met "u" aanspreekt. Tenzij de ander uitdrukkelijk aangeeft met 'jij' aangesproken te worden.dit vind ik dan wel weer een heel ander voorbeeld dan Branwen geeft.
[...]
Dat vind ik een dooddoener.
Ooit sprak mijn eerste vriendje tijdens de eerste ontmoeting met mijn ouders hen meteen aan met 'je', 'alsjeblieft', 'dankjewel' en 'doei'. Hoe respectvol of beleefd hij het misschien ook bedoelde, het komt toch over alsof hij denkt dat hij nog met mijn ouders (die 35 jaar ouder zijn) geknikkerd heeft. Gewoon een gemis in zijn opvoeding, hij wist niet beter en zijn ouders blijkbaar ook niet.
Ook tegenwoordig als ik in de rij bij de kassa sta en ik hoor een jongen van 20 tegen de cassière van 55 "alsjeblieft", "dankjewel" en "doei!" zeggen, dan vind ik dat tenenkrommend. Zelf vindt hij waarschijnlijk dat hij keurig gesproken heeft (en zijn ouders ook), maar ik vind het een gemis in zijn opvoeding dat hij niet geleerd heeft dat het wenselijk is dat je relatief vreemden en mensen die twee keer zo oud zijn als jij met "u" aanspreekt. Tenzij de ander uitdrukkelijk aangeeft met 'jij' aangesproken te worden.dit vind ik dan wel weer een heel ander voorbeeld dan Branwen geeft.
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
dinsdag 17 april 2012 om 16:45
quote:Java schreef op 17 april 2012 @ 16:40:
[...]
Dat vind ik een dooddoener.
Ooit sprak mijn eerste vriendje tijdens de eerste ontmoeting met mijn ouders hen meteen aan met 'je', 'alsjeblieft', 'dankjewel' en 'doei'. Hoe respectvol of beleefd hij het misschien ook bedoelde, het komt toch over alsof hij denkt dat hij nog met mijn ouders (die 35 jaar ouder zijn) geknikkerd heeft. Gewoon een gemis in zijn opvoeding, hij wist niet beter en zijn ouders blijkbaar ook niet.
Ook tegenwoordig als ik in de rij bij de kassa sta en ik hoor een jongen van 20 tegen de cassière van 55 "alsjeblieft", "dankjewel" en "doei!" zeggen, dan vind ik dat tenenkrommend. Zelf vindt hij waarschijnlijk dat hij keurig gesproken heeft (en zijn ouders ook), maar ik vind het een gemis in zijn opvoeding dat hij niet geleerd heeft dat het wenselijk is dat je relatief vreemden en mensen die twee keer zo oud zijn als jij met "u" aanspreekt. Tenzij de ander uitdrukkelijk aangeeft met 'jij' aangesproken te worden.AlsJEblieft zeg, ik ga toch echt geen u zeggen tegen iemand die misschien 2 keer zo oud is als ik. Sinds wanneer verdien je meer respect als je ouder bent?
[...]
Dat vind ik een dooddoener.
Ooit sprak mijn eerste vriendje tijdens de eerste ontmoeting met mijn ouders hen meteen aan met 'je', 'alsjeblieft', 'dankjewel' en 'doei'. Hoe respectvol of beleefd hij het misschien ook bedoelde, het komt toch over alsof hij denkt dat hij nog met mijn ouders (die 35 jaar ouder zijn) geknikkerd heeft. Gewoon een gemis in zijn opvoeding, hij wist niet beter en zijn ouders blijkbaar ook niet.
Ook tegenwoordig als ik in de rij bij de kassa sta en ik hoor een jongen van 20 tegen de cassière van 55 "alsjeblieft", "dankjewel" en "doei!" zeggen, dan vind ik dat tenenkrommend. Zelf vindt hij waarschijnlijk dat hij keurig gesproken heeft (en zijn ouders ook), maar ik vind het een gemis in zijn opvoeding dat hij niet geleerd heeft dat het wenselijk is dat je relatief vreemden en mensen die twee keer zo oud zijn als jij met "u" aanspreekt. Tenzij de ander uitdrukkelijk aangeeft met 'jij' aangesproken te worden.AlsJEblieft zeg, ik ga toch echt geen u zeggen tegen iemand die misschien 2 keer zo oud is als ik. Sinds wanneer verdien je meer respect als je ouder bent?
dinsdag 17 april 2012 om 16:47
quote:marjan1234 schreef op 17 april 2012 @ 16:29:
[...]
Maar zijn je kinderen dan niet goed opgevoed dat zij wel "je" tegen je zeggen? Of vind je dat toch weer anders dan neefjes / nichtjes?Je geeft zelf het antwoord al. Wat ik op prijs stel is "u" tegen grootouders, ooms, tantes, ouders van vriendjes, leerkrachten, vreemden, ouderen en mensen in zakelijke relaties. Tegen de eigen ouders hoeft het voor mij niet zo. Zelf ben ik dat ook niet gewend. Hoewel ik het niet gek vind als andermans kinderen dat wel doen.
[...]
Maar zijn je kinderen dan niet goed opgevoed dat zij wel "je" tegen je zeggen? Of vind je dat toch weer anders dan neefjes / nichtjes?Je geeft zelf het antwoord al. Wat ik op prijs stel is "u" tegen grootouders, ooms, tantes, ouders van vriendjes, leerkrachten, vreemden, ouderen en mensen in zakelijke relaties. Tegen de eigen ouders hoeft het voor mij niet zo. Zelf ben ik dat ook niet gewend. Hoewel ik het niet gek vind als andermans kinderen dat wel doen.
dinsdag 17 april 2012 om 16:47
Ik heb zelf vroeger (en nu ook nog) altijd je of jij tegen mijn moeder gezegd. U zeggen tegen je ouders vind ik ook erg afstandelijk klinken.
Ik vind dat wel dat je moet weten tegen wie je U of jij kan zeggen, tegen mn opa en oma zal ik nooit je of jij zeggen! Evenmin tegen klanten op mijn werk.
Ik vind dat wel dat je moet weten tegen wie je U of jij kan zeggen, tegen mn opa en oma zal ik nooit je of jij zeggen! Evenmin tegen klanten op mijn werk.
Doei
dinsdag 17 april 2012 om 16:48
quote:superstar_2 schreef op 17 april 2012 @ 16:31:
Maar wat vinden jullie dan van kinderen die hun ouders bij de voornaam aanspreken?
Dat is ook een behoorlijke tijd erg hip geweest.
Ik vind dat eigenlijk nog erger dan u zeggen tegen de ouders.Gevoelsmatig vind ik dat idd nog raarder. Ik kende iemand die haar ouders met de voornaam aansprak. Zij en haar broer hadden - in mijn ogen - een hele rare verstandhouding met hun ouders, want ze gingen niet met elkaar om als ouder en kind, maar als (niet eens zo hartelijke) vrienden die toevallig een huis deelden.
Maar wat vinden jullie dan van kinderen die hun ouders bij de voornaam aanspreken?
Dat is ook een behoorlijke tijd erg hip geweest.
Ik vind dat eigenlijk nog erger dan u zeggen tegen de ouders.Gevoelsmatig vind ik dat idd nog raarder. Ik kende iemand die haar ouders met de voornaam aansprak. Zij en haar broer hadden - in mijn ogen - een hele rare verstandhouding met hun ouders, want ze gingen niet met elkaar om als ouder en kind, maar als (niet eens zo hartelijke) vrienden die toevallig een huis deelden.
dinsdag 17 april 2012 om 16:50
quote:_Branwen_ schreef op 17 april 2012 @ 16:48:
[...]
Gevoelsmatig vind ik dat idd nog raarder. Ik kende iemand die haar ouders bij de voornaam aansprak. Zij en haar broer hadden - in mijn ogen - een hele rare verstandhouding met hun ouders, want ze gingen niet met elkaar om als ouder en kind, maar als (niet eens zo hartelijke) vrienden die toevallig een huis deelden.Klopt, maar dat is in de jaren 80 heel erg in geweest. ( vond het eigenlijk een soort montosori onderwijs kinderen, voor toen der tijd)
[...]
Gevoelsmatig vind ik dat idd nog raarder. Ik kende iemand die haar ouders bij de voornaam aansprak. Zij en haar broer hadden - in mijn ogen - een hele rare verstandhouding met hun ouders, want ze gingen niet met elkaar om als ouder en kind, maar als (niet eens zo hartelijke) vrienden die toevallig een huis deelden.Klopt, maar dat is in de jaren 80 heel erg in geweest. ( vond het eigenlijk een soort montosori onderwijs kinderen, voor toen der tijd)
dinsdag 17 april 2012 om 16:51
quote:tzippa schreef op 17 april 2012 @ 16:45:
[...]
AlsJEblieft zeg, ik ga toch echt geen u zeggen tegen iemand die misschien 2 keer zo oud is als ik. Sinds wanneer verdien je meer respect als je ouder bent?Tja, als je dat niet hebt meegekregen in je opvoeding, dan zul je dat helaas ook nooit begrijpen. Maar met deze uitspraak plaats je jezelf wel direct in een bepaald soort milieu. En dat zal jou in je leven/loopbaan niet altijd ten goede komen.
[...]
AlsJEblieft zeg, ik ga toch echt geen u zeggen tegen iemand die misschien 2 keer zo oud is als ik. Sinds wanneer verdien je meer respect als je ouder bent?Tja, als je dat niet hebt meegekregen in je opvoeding, dan zul je dat helaas ook nooit begrijpen. Maar met deze uitspraak plaats je jezelf wel direct in een bepaald soort milieu. En dat zal jou in je leven/loopbaan niet altijd ten goede komen.
dinsdag 17 april 2012 om 16:53
quote:Java schreef op 17 april 2012 @ 16:51:
[...]
Tja, als je dat niet hebt meegekregen in je opvoeding, dan zul je dat helaas ook nooit begrijpen. Maar met deze uitspraak plaats je jezelf wel direct in een bepaald soort milieu. En dat zal jou in je leven/loopbaan niet altijd ten goede komen.Helemaal mee eens.
[...]
Tja, als je dat niet hebt meegekregen in je opvoeding, dan zul je dat helaas ook nooit begrijpen. Maar met deze uitspraak plaats je jezelf wel direct in een bepaald soort milieu. En dat zal jou in je leven/loopbaan niet altijd ten goede komen.Helemaal mee eens.
dinsdag 17 april 2012 om 16:55
quote:Java schreef op 17 april 2012 @ 16:40:
Dat vind ik een dooddoener.
Ooit sprak mijn eerste vriendje tijdens de eerste ontmoeting met mijn ouders hen meteen aan met 'je', 'alsjeblieft', 'dankjewel' en 'doei'. Hoe respectvol of beleefd hij het misschien ook bedoelde, het komt toch over alsof hij denkt dat hij nog met mijn ouders (die 35 jaar ouder zijn) geknikkerd heeft. Gewoon een gemis in zijn opvoeding, hij wist niet beter en zijn ouders blijkbaar ook niet.
Ook tegenwoordig als ik in de rij bij de kassa sta en ik hoor een jongen van 20 tegen de cassière van 55 "alsjeblieft", "dankjewel" en "doei!" zeggen, dan vind ik dat tenenkrommend. Zelf vindt hij waarschijnlijk dat hij keurig gesproken heeft (en zijn ouders ook), maar ik vind het een gemis in zijn opvoeding dat hij niet geleerd heeft dat het wenselijk is dat je relatief vreemden en mensen die twee keer zo oud zijn als jij met "u" aanspreekt. Tenzij de ander uitdrukkelijk aangeeft met 'jij' aangesproken te worden.Als je mijn postings hebt gelezen dan weet je dat ik juist voorstander ben van u zeggen, bijvoorbeeld tegen vreemden en zeker tegen ouderen (die niet tot je directe familie behoren), maar niet tussen ouder en kind. Er werd gesteld dat u zeggen tegen je ouders beleefd is, en ik probeerde met mijn voorbeeld aan te geven dat beleefdheid niet (alleen) in het woordje u zit.
Dat vind ik een dooddoener.
Ooit sprak mijn eerste vriendje tijdens de eerste ontmoeting met mijn ouders hen meteen aan met 'je', 'alsjeblieft', 'dankjewel' en 'doei'. Hoe respectvol of beleefd hij het misschien ook bedoelde, het komt toch over alsof hij denkt dat hij nog met mijn ouders (die 35 jaar ouder zijn) geknikkerd heeft. Gewoon een gemis in zijn opvoeding, hij wist niet beter en zijn ouders blijkbaar ook niet.
Ook tegenwoordig als ik in de rij bij de kassa sta en ik hoor een jongen van 20 tegen de cassière van 55 "alsjeblieft", "dankjewel" en "doei!" zeggen, dan vind ik dat tenenkrommend. Zelf vindt hij waarschijnlijk dat hij keurig gesproken heeft (en zijn ouders ook), maar ik vind het een gemis in zijn opvoeding dat hij niet geleerd heeft dat het wenselijk is dat je relatief vreemden en mensen die twee keer zo oud zijn als jij met "u" aanspreekt. Tenzij de ander uitdrukkelijk aangeeft met 'jij' aangesproken te worden.Als je mijn postings hebt gelezen dan weet je dat ik juist voorstander ben van u zeggen, bijvoorbeeld tegen vreemden en zeker tegen ouderen (die niet tot je directe familie behoren), maar niet tussen ouder en kind. Er werd gesteld dat u zeggen tegen je ouders beleefd is, en ik probeerde met mijn voorbeeld aan te geven dat beleefdheid niet (alleen) in het woordje u zit.
dinsdag 17 april 2012 om 16:57
quote:_Branwen_ schreef op 17 april 2012 @ 16:55:
[...]
Als je mijn postings hebt gelezen dan weet je dat ik juist voorstander ben van u zeggen, bijvoorbeeld tegen vreemden en zeker tegen ouderen (die niet tot je directe familie behoren). Er werd gesteld dat u zeggen tegen je ouders beleefd is, en ik probeerde met mijn voorbeeld aan te geven dat beleefdheid niet (alleen) in het woordje u zit.
Oh, ok.
't Is alleen dat die uitspraak van "u bent een klootzak" altijd wel een keertje langskomt in een discussie als deze, en ik die gewoon een beetje flauw vind. Alsof de u-vorm geen enkele waarde zou hebben. Maar jij bedoelt het dus niet zo.
[...]
Als je mijn postings hebt gelezen dan weet je dat ik juist voorstander ben van u zeggen, bijvoorbeeld tegen vreemden en zeker tegen ouderen (die niet tot je directe familie behoren). Er werd gesteld dat u zeggen tegen je ouders beleefd is, en ik probeerde met mijn voorbeeld aan te geven dat beleefdheid niet (alleen) in het woordje u zit.
Oh, ok.
't Is alleen dat die uitspraak van "u bent een klootzak" altijd wel een keertje langskomt in een discussie als deze, en ik die gewoon een beetje flauw vind. Alsof de u-vorm geen enkele waarde zou hebben. Maar jij bedoelt het dus niet zo.
dinsdag 17 april 2012 om 16:57
Mjjn kinderen zeggen u tegen onbekende oudere mensen. Ze weten zelf die grens heel goed in te schatten.
De jongste zegt nog tegen alles jou en jij en hullie en sullie. Maar die is drie en zegt ook rustig tegen een onbekende dat hij een heule grote piemel heeft, of heel erg moet poepen, dus tot zover het beleefde gedeelte.
Ik zeg u tegen iemand als ze op leeftijd zijn. Maar dat doe ik meer omdat ik meen dat die generatie daar nog waarde aan hecht.
Ikzelf spreek wel mensen aan met u als ik in een zakelijk gesprek ben op mijn werk, ongeacht de leeftijd. Behalve collega's, die niet, hoe oud ze ook zijn.
Ik wil trouwens zelf door niemand aangesproken worden met u, vind het persoonlijk onzin.
De jongste zegt nog tegen alles jou en jij en hullie en sullie. Maar die is drie en zegt ook rustig tegen een onbekende dat hij een heule grote piemel heeft, of heel erg moet poepen, dus tot zover het beleefde gedeelte.
Ik zeg u tegen iemand als ze op leeftijd zijn. Maar dat doe ik meer omdat ik meen dat die generatie daar nog waarde aan hecht.
Ikzelf spreek wel mensen aan met u als ik in een zakelijk gesprek ben op mijn werk, ongeacht de leeftijd. Behalve collega's, die niet, hoe oud ze ook zijn.
Ik wil trouwens zelf door niemand aangesproken worden met u, vind het persoonlijk onzin.
dinsdag 17 april 2012 om 16:59
quote:Java schreef op 17 april 2012 @ 16:47:
[...]
Je geeft zelf het antwoord al. Wat ik op prijs stel is "u" tegen grootouders, ooms, tantes, ouders van vriendjes, leerkrachten, vreemden, ouderen en mensen in zakelijke relaties. Tegen de eigen ouders hoeft het voor mij niet zo. Zelf ben ik dat ook niet gewend. Hoewel ik het niet gek vind als andermans kinderen dat wel doen.grootouders kan ik helemaal snappen (want echt heeeel veel ouder), maar oom en tante? Vaak vrij hecht toch wel, moet je die dan net zo aanspreken als bijvoorbeeld de dokter, een vreemde etc? Zit dat dan voor jou puur in het leeftijdsverschil met je neefje / nichtje? En zou je dat dan ook nog willen als het volwassen neefjes/ nichtjes zijn?
[...]
Je geeft zelf het antwoord al. Wat ik op prijs stel is "u" tegen grootouders, ooms, tantes, ouders van vriendjes, leerkrachten, vreemden, ouderen en mensen in zakelijke relaties. Tegen de eigen ouders hoeft het voor mij niet zo. Zelf ben ik dat ook niet gewend. Hoewel ik het niet gek vind als andermans kinderen dat wel doen.grootouders kan ik helemaal snappen (want echt heeeel veel ouder), maar oom en tante? Vaak vrij hecht toch wel, moet je die dan net zo aanspreken als bijvoorbeeld de dokter, een vreemde etc? Zit dat dan voor jou puur in het leeftijdsverschil met je neefje / nichtje? En zou je dat dan ook nog willen als het volwassen neefjes/ nichtjes zijn?
dinsdag 17 april 2012 om 17:00
dinsdag 17 april 2012 om 17:02
"Ik vind het altijd zo afstandelijk klinken als kinderen hun ouders met u aanspreken."
Eens en ik vind het helemaal vreselijk wanneer kinderen hun ouders met meneer en mevrouw aanspreken. Ik ken een meisje dat dat moest van haar ouders. Zij moest ook iedere avond voor het slapen gaan en 's ochtends met haar vader op een matje in gebed en aansluitend mediteren.
Eens en ik vind het helemaal vreselijk wanneer kinderen hun ouders met meneer en mevrouw aanspreken. Ik ken een meisje dat dat moest van haar ouders. Zij moest ook iedere avond voor het slapen gaan en 's ochtends met haar vader op een matje in gebed en aansluitend mediteren.
dinsdag 17 april 2012 om 17:07
quote:marjan1234 schreef op 17 april 2012 @ 16:59:
[...]
grootouders kan ik helemaal snappen (want echt heeeel veel ouder), maar oom en tante? Vaak vrij hecht toch wel, moet je die dan net zo aanspreken als bijvoorbeeld de dokter, een vreemde etc? Zit dat dan voor jou puur in het leeftijdsverschil met je neefje / nichtje? En zou je dat dan ook nog willen als het volwassen neefjes/ nichtjes zijn?
Ik ben het zelf vanuit mijn jeugd gewend om mijn ooms/tantes/grootouders met 'u', "tante Marja" en "oma Jansen" aan te spreken. Ik heb dat nooit als afstandelijk ervaren.
Mijn neefjes en nichtjes doen het nu uit zichzelf bij mij, mijn idee was het niet. Toch merk ik dat het me wel een positief gevoel geeft. Waarschijnlijk vanwege het vertrouwde vanuit mijn eigen jeugd. Maar als ze ervoor kiezen om toch maar 'je' tegen me te gaan zeggen, dan heb ik daar ook geen problemen mee. Ik vind dat mijn broers/zussen en zijzelf dat mogen bepalen.
[...]
grootouders kan ik helemaal snappen (want echt heeeel veel ouder), maar oom en tante? Vaak vrij hecht toch wel, moet je die dan net zo aanspreken als bijvoorbeeld de dokter, een vreemde etc? Zit dat dan voor jou puur in het leeftijdsverschil met je neefje / nichtje? En zou je dat dan ook nog willen als het volwassen neefjes/ nichtjes zijn?
Ik ben het zelf vanuit mijn jeugd gewend om mijn ooms/tantes/grootouders met 'u', "tante Marja" en "oma Jansen" aan te spreken. Ik heb dat nooit als afstandelijk ervaren.
Mijn neefjes en nichtjes doen het nu uit zichzelf bij mij, mijn idee was het niet. Toch merk ik dat het me wel een positief gevoel geeft. Waarschijnlijk vanwege het vertrouwde vanuit mijn eigen jeugd. Maar als ze ervoor kiezen om toch maar 'je' tegen me te gaan zeggen, dan heb ik daar ook geen problemen mee. Ik vind dat mijn broers/zussen en zijzelf dat mogen bepalen.
dinsdag 17 april 2012 om 17:10
dinsdag 17 april 2012 om 17:15
dinsdag 17 april 2012 om 17:19
Ik vind 'u' altijd wel mooi, het zegt voor mij niets met de band die je met elkaar hebt. Want zoals mijn vader mij vroeger als kind eens leerde: Ik zeg u tegen jou omdat ik de 'l' niet kan zeggen.
Toch heb ik het weleens moeilijk met jonge kinderen en mijn rol. Ik werd al jong tante en gooide acuut de titel tante overboord. Maar nu ik ouder ben en de koters maar blijven komen, merk ik dat ik er toch wel iets anders in ben gaan staan. Als de snotneusjes in de familie tante tegen me zouden zeggen zouden ze misschien beter begrijpen dat ik inderdaad niet met hen in de klas zit of geknikkerd heb.
Aan de andere kant is dat gevoel van mij ook wel een heel stuk opvoeding-afhankelijk. De kinderen van het ene gezin komen heel lief 'Fozzie, wil jij een spelletje met ons doen?' vragen, terwijl de kinderen uit het andere gezin keihard kunnen schreeuwen dat 'Fozzie de troep wel even opruimt'. En geen ouder die daar dan wat van zegt. Grmbl...
Ben bang dat die kinders anders ook wel gewoon 'tante Fozzie' zouden schreeuwen, of niet?
Toch heb ik het weleens moeilijk met jonge kinderen en mijn rol. Ik werd al jong tante en gooide acuut de titel tante overboord. Maar nu ik ouder ben en de koters maar blijven komen, merk ik dat ik er toch wel iets anders in ben gaan staan. Als de snotneusjes in de familie tante tegen me zouden zeggen zouden ze misschien beter begrijpen dat ik inderdaad niet met hen in de klas zit of geknikkerd heb.
Aan de andere kant is dat gevoel van mij ook wel een heel stuk opvoeding-afhankelijk. De kinderen van het ene gezin komen heel lief 'Fozzie, wil jij een spelletje met ons doen?' vragen, terwijl de kinderen uit het andere gezin keihard kunnen schreeuwen dat 'Fozzie de troep wel even opruimt'. En geen ouder die daar dan wat van zegt. Grmbl...
Ben bang dat die kinders anders ook wel gewoon 'tante Fozzie' zouden schreeuwen, of niet?
dinsdag 17 april 2012 om 17:19
Mijn kinderen zijn 2-talig (we wonen niet in NL). Ze zeggen geen u in het Nederlands. Ze zijn het ook niet gewend want de taal hier kent dat verschil tussen u en jij ook niet. ik heb mijn ouders altijd met je aangesproken en papa en mama. als een kind de ouder bij de voornaam noemt vind ik dat niet netjes. Mijn kinderen zeggen papa en mama, maar in de taal hier klinkt het letterlijk vertaald als moeder. dat vond ik eerst vreselijk, maar ze bedoelen het hier meer als mama dan als moeder(vind ik kil en afstandelijk).