Relaties
alle pijlers
Moeder aanspreken met u
dinsdag 17 april 2012 om 15:48
Ik hoorde laatst 2x in korte tijd (verschillende) jonge kinderen hun moeder aanspreken met "u". Mama, bedoelt u deze? of zo iets in een winkel. En iets van Mama daar kunt u betalen (wijzend op een kassa). Ik dacht dat dit ouderwets was, maar het waren jonge moeders met jonge kinderen en was dus erg verbaasd.
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
Hoe zit dat bij jullie thuis? Of horen jullie dit ook wel vaker en is het toch niet zo vreemd? En worden tante's nog met tante en u aangesproken, vraag ik me dan ook af? (ik ben nog geen moeder en geen tante dus heb geen eigen ervaring).
ben benieuwd!
donderdag 19 april 2012 om 21:28
quote:vogelkip schreef op 19 april 2012 @ 19:28:
[...]
Ben je bang dat je diegene als autoriteit bestempelt door diegene met 'u' aan te spreken? Ik vind het ronduit asociaal dat je weigert mensen met 'u' aan te spreken, nogal gebrekkig eigenlijk. Het is gewoon een teken van beleefdheid en respect; niets meer, niets minder.
Ik weiger niet mensen met u aan te spreken.
Ik spreek juist vaak mensen met u aan. Maar ik schakel wel gewoon over op je als zij je naar mij toe gebruiken, vind ik nogal logisch eigenlijk.
Spreekt iemand mij aan en gebruikt je dan gebruik ik ook je terug, lijkt mij erg logisch.
[...]
Ben je bang dat je diegene als autoriteit bestempelt door diegene met 'u' aan te spreken? Ik vind het ronduit asociaal dat je weigert mensen met 'u' aan te spreken, nogal gebrekkig eigenlijk. Het is gewoon een teken van beleefdheid en respect; niets meer, niets minder.
Ik weiger niet mensen met u aan te spreken.
Ik spreek juist vaak mensen met u aan. Maar ik schakel wel gewoon over op je als zij je naar mij toe gebruiken, vind ik nogal logisch eigenlijk.
Spreekt iemand mij aan en gebruikt je dan gebruik ik ook je terug, lijkt mij erg logisch.
vrijdag 20 april 2012 om 11:18
quote:pastiche schreef op 19 april 2012 @ 17:32:
[...]
Eigenlijk is dat op natuurlijke wijze ontstaan aangezien ze haar vanaf het begin kennen, zij noemt ze allen bij hun voornaam. Bij mensen die ze later heeft leren kennen en zeker nu leert kennen, bemoei ik me niet bij de "naamgeving", dat gebeurt in het contact tussen hen samen. Meestal de voornaam en je, er zijn uitzonderingen.
Ik denk dat kinderen het juist prettig vinden wanneer je het zelf aangeeft, het erkent ze als een volwaardige gesprekspartner en de meeste kinderen die ik ken vinden het fijn om het correct te doen in het contact. Dat kan alleen als je zelf aangeeft wat je prettig vindt .Interessante oplossing en zeker als het natuurlijk verloopt. Zeggen deze volwassenen dan "zeg maar..." , of vraagt je dochter "hoe ga ik u / je noemen?" of zo iets? En gaat dat dan meteen bij het eerste contact? En die uitzonderingen zijn dan op verzoek van de volwassenen, of is het daar dan nooit ter sprake gekomen?
[...]
Eigenlijk is dat op natuurlijke wijze ontstaan aangezien ze haar vanaf het begin kennen, zij noemt ze allen bij hun voornaam. Bij mensen die ze later heeft leren kennen en zeker nu leert kennen, bemoei ik me niet bij de "naamgeving", dat gebeurt in het contact tussen hen samen. Meestal de voornaam en je, er zijn uitzonderingen.
Ik denk dat kinderen het juist prettig vinden wanneer je het zelf aangeeft, het erkent ze als een volwaardige gesprekspartner en de meeste kinderen die ik ken vinden het fijn om het correct te doen in het contact. Dat kan alleen als je zelf aangeeft wat je prettig vindt .Interessante oplossing en zeker als het natuurlijk verloopt. Zeggen deze volwassenen dan "zeg maar..." , of vraagt je dochter "hoe ga ik u / je noemen?" of zo iets? En gaat dat dan meteen bij het eerste contact? En die uitzonderingen zijn dan op verzoek van de volwassenen, of is het daar dan nooit ter sprake gekomen?
vrijdag 20 april 2012 om 11:23
quote:vogelkip schreef op 19 april 2012 @ 19:28:
[...]
Ben je bang dat je diegene als autoriteit bestempelt door diegene met 'u' aan te spreken? Ik vind het ronduit asociaal dat je weigert mensen met 'u' aan te spreken, nogal gebrekkig eigenlijk. Het is gewoon een teken van beleefdheid en respect; niets meer, niets minder.
Waarom denk jij dat ik weiger mensen met u aan te spreken?
Ik vind het alleen erg vreemd als er van mij verwacht word dat ik u tegen iemand zeg die mij vervolgens met je gaat aanspreken. Dat vind ik niet logisch en ga dan ook je zeggen. (want ik vind je zeggen gewoon prima). Wilt die persoon dat niet ook prima dan gebruik ik u. Maar dan wil ik wel ook graag met u aangesproken worden. Wel zo beleefd en eerlijk lijkt mij.
[...]
Ben je bang dat je diegene als autoriteit bestempelt door diegene met 'u' aan te spreken? Ik vind het ronduit asociaal dat je weigert mensen met 'u' aan te spreken, nogal gebrekkig eigenlijk. Het is gewoon een teken van beleefdheid en respect; niets meer, niets minder.
Waarom denk jij dat ik weiger mensen met u aan te spreken?
Ik vind het alleen erg vreemd als er van mij verwacht word dat ik u tegen iemand zeg die mij vervolgens met je gaat aanspreken. Dat vind ik niet logisch en ga dan ook je zeggen. (want ik vind je zeggen gewoon prima). Wilt die persoon dat niet ook prima dan gebruik ik u. Maar dan wil ik wel ook graag met u aangesproken worden. Wel zo beleefd en eerlijk lijkt mij.
vrijdag 20 april 2012 om 11:49
vrijdag 20 april 2012 om 12:14
quote:marjan1234 schreef op 20 april 2012 @ 11:18:
[...]
Interessante oplossing en zeker als het natuurlijk verloopt. Zeggen deze volwassenen dan "zeg maar..." , of vraagt je dochter "hoe ga ik u / je noemen?" of zo iets? En gaat dat dan meteen bij het eerste contact? En die uitzonderingen zijn dan op verzoek van de volwassenen, of is het daar dan nooit ter sprake gekomen?Het gaat altijd uit van de volwassenen, bij het kennis maken. Dus meestal voornaam (of idd "zeg maar.." voornaam) en de vraag hoe zij heet en dan is het gewoon je. Bij de uitzonderingen zitten een "tante" voornaam (die geen familie is) en een paar mevrouwen. Dat onthoudt ze prima. Ik denk er eigenlijk nooit zo over na haha, het gebeurt vanzelf. Ik vind het zelf logisch dat het van de volwassene uitgaat, zo geef je ook nonverbaal aan of je interesse hebt in contact met het kind en op wat voor manier.
[...]
Interessante oplossing en zeker als het natuurlijk verloopt. Zeggen deze volwassenen dan "zeg maar..." , of vraagt je dochter "hoe ga ik u / je noemen?" of zo iets? En gaat dat dan meteen bij het eerste contact? En die uitzonderingen zijn dan op verzoek van de volwassenen, of is het daar dan nooit ter sprake gekomen?Het gaat altijd uit van de volwassenen, bij het kennis maken. Dus meestal voornaam (of idd "zeg maar.." voornaam) en de vraag hoe zij heet en dan is het gewoon je. Bij de uitzonderingen zitten een "tante" voornaam (die geen familie is) en een paar mevrouwen. Dat onthoudt ze prima. Ik denk er eigenlijk nooit zo over na haha, het gebeurt vanzelf. Ik vind het zelf logisch dat het van de volwassene uitgaat, zo geef je ook nonverbaal aan of je interesse hebt in contact met het kind en op wat voor manier.
vrijdag 20 april 2012 om 12:24
quote:pastiche schreef op 20 april 2012 @ 12:14:
[...]
Het gaat altijd uit van de volwassenen, bij het kennis maken. Dus meestal voornaam (of idd "zeg maar.." voornaam) en de vraag hoe zij heet en dan is het gewoon je. Bij de uitzonderingen zitten een "tante" voornaam (die geen familie is) en een paar mevrouwen. Dat onthoudt ze prima. Ik denk er eigenlijk nooit zo over na haha, het gebeurt vanzelf. Ik vind het zelf logisch dat het van de volwassene uitgaat, zo geef je ook nonverbaal aan of je interesse hebt in contact met het kind en op wat voor manier.
Ik vind het een goede methode! En hoe stel je jezelf dan voor aan een kind dat nieuw voor je is? En wisselt dat dan per kind / situatie, of wil je altijd hetzelfde?
Ik vraag me net af wat ik zelf doe in zo'n situatie maar meestal voornaam + achternaam ; maar dan weet zo'n kind nog niets natuurlijk...haha. Ga er eens wat actiever op letten. Bij kinderen van vriendinnen (maar die ken ik dus al vanaf hun geboorte - dus geen kennismaking) is het soms voornaam en soms tante+voornaam en bij 1 vriendin "mevrouw", maar dat wilde die vriendin.
[...]
Het gaat altijd uit van de volwassenen, bij het kennis maken. Dus meestal voornaam (of idd "zeg maar.." voornaam) en de vraag hoe zij heet en dan is het gewoon je. Bij de uitzonderingen zitten een "tante" voornaam (die geen familie is) en een paar mevrouwen. Dat onthoudt ze prima. Ik denk er eigenlijk nooit zo over na haha, het gebeurt vanzelf. Ik vind het zelf logisch dat het van de volwassene uitgaat, zo geef je ook nonverbaal aan of je interesse hebt in contact met het kind en op wat voor manier.
Ik vind het een goede methode! En hoe stel je jezelf dan voor aan een kind dat nieuw voor je is? En wisselt dat dan per kind / situatie, of wil je altijd hetzelfde?
Ik vraag me net af wat ik zelf doe in zo'n situatie maar meestal voornaam + achternaam ; maar dan weet zo'n kind nog niets natuurlijk...haha. Ga er eens wat actiever op letten. Bij kinderen van vriendinnen (maar die ken ik dus al vanaf hun geboorte - dus geen kennismaking) is het soms voornaam en soms tante+voornaam en bij 1 vriendin "mevrouw", maar dat wilde die vriendin.
vrijdag 20 april 2012 om 12:35
Ja achternaam is niet zo boeiend voor ze .
Op school ben ik moeder van "naam dochter" . Wanneer ik kinderen daar vaker spreek en ze graag mag zeg ik op een gegeven moment: zeg maar.. voornaam. Wanneer ik kinderen in een andere context ontmoet stel ik me voor met mijn voornaam en neem ik meestal even de moeite om een gesprekje met ze te hebben. Ik vind mezelf niet echt een mevrouw en u vreselijk dus dat corrigeer ik altijd snel en vriendelijk, ondanks dat ik het absoluut beleefd vind. Ik kan er alleen niks mee.
Op school ben ik moeder van "naam dochter" . Wanneer ik kinderen daar vaker spreek en ze graag mag zeg ik op een gegeven moment: zeg maar.. voornaam. Wanneer ik kinderen in een andere context ontmoet stel ik me voor met mijn voornaam en neem ik meestal even de moeite om een gesprekje met ze te hebben. Ik vind mezelf niet echt een mevrouw en u vreselijk dus dat corrigeer ik altijd snel en vriendelijk, ondanks dat ik het absoluut beleefd vind. Ik kan er alleen niks mee.
vrijdag 20 april 2012 om 13:39
vrijdag 20 april 2012 om 13:40
quote:marjan1234 schreef op 20 april 2012 @ 13:39:
Kwam dus net in de supermarkt er weer een tegen die "u" zei tegen zijn moeder. Nu ik er op let, blijkt het dus wel vaker voor te komen....Dacht dat het uitgestorven was in de jongere generaties, maar dus kennelijk niet.
Ben benieuwd naar meer reacties!Weet je wel zeker dat het de moeder van dat kind was?
Kwam dus net in de supermarkt er weer een tegen die "u" zei tegen zijn moeder. Nu ik er op let, blijkt het dus wel vaker voor te komen....Dacht dat het uitgestorven was in de jongere generaties, maar dus kennelijk niet.
Ben benieuwd naar meer reacties!Weet je wel zeker dat het de moeder van dat kind was?
vrijdag 20 april 2012 om 14:10
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 13:40:
[...]
Weet je wel zeker dat het de moeder van dat kind was?
Jazeker wel. Ze stonden achter me in de rij bij de kassa en het kind vroeg eerst "mama mag ik de plaatjes hebben" (van een spaaractie) en later "heeft u de appels al gewogen, of mag ik het doen? (er rende een man voor ons op en neer naar de weegschaal omdat hij het vergeten was).
Dus ja hij sprak tegen zijn moeder
[...]
Weet je wel zeker dat het de moeder van dat kind was?
Jazeker wel. Ze stonden achter me in de rij bij de kassa en het kind vroeg eerst "mama mag ik de plaatjes hebben" (van een spaaractie) en later "heeft u de appels al gewogen, of mag ik het doen? (er rende een man voor ons op en neer naar de weegschaal omdat hij het vergeten was).
Dus ja hij sprak tegen zijn moeder